‍ .
🎭 آنهایی که نمی بینیم
از دیرباز تا به امروز طراحی چهره پردازی یک هنر مستقل و بازوی مهمی در تولید یک اثر نمایشی بوده است و از یونان باستان تا تئاتر کابوکی ژاپنی و تعزیه و مضحکه‌های ایرانی به کمک هنر نمایش آمده تا تئاتر بورژوای برادوی.

هنرِ یک طراح چهره پردازی درجه یک این است که از لابلای سطور تخت یک نمایشنامه و شخصیت پردازی نویسنده، چهره یک قهرمان یا ضد قهرمان را بیرون کشیده و با جادوی دستان خود به کاراکتری باورپذیر بر روی صحنه تبدیل نماید.

از طرفی یک هنرمند طراح چهره پردازی باید با ادبیات نمایشی، ساختارها و مکاتب این هنر و به شکل کلی اشراف کاملی نسبت به تئاتر داشته باشد تا بتواند در کنار فنون و تکنیک تخصصی خود در صنعت گریم ،خروجی دقیق و درستی از وجوه بیرونی کاراکترهای یک اثر نمایشی ارائه نماید.


"بهاره اسدی" فعال هنری، طراح و مجری چهره پردازی تئاتر است، او طراحی دقیق، مجری فعال و هنرمندی متعهد و پویاست، او توانسته طی سال‌های فعالیتش در این حوزه طرح‌های گوناگونی در حوزه تخصصی‌اش گریم، برای ژانرهای مختلف نمایشی ارائه و آکتورهای مختلفی را با گریم‌های متفاوت و دقیق به روی صحنه بفرستد.

او که تجربه کارگردانی اثر نمایشی به نام "تجربه‌های اخیر" را نیز در رزومه خود داشته به‌خوبی صحنه و مولفه‌های آن را می‌شناسد و در سال‌های متمادی حضورش در گریم برای نمایش‌های زیادی، طراحی و اجرای چهره‌پردازی داشته است. جهان انزوا، برای کلاه آهنی‌ها، محفل بی عاری، راشومون، زخم‌هایم را بو بکش، چمدان، خداحافظ باغ آلبالوی من، خماری، پناه‌کاه، مجلس شبیه لیر بیچاره، فردریک، چرتالدو، آنسوی آینه، پدر،ساکورای کاغذی، دایره گچی قفقازی و بیستوهیچ تنها بخشی از کارنامه هنری بلند بالای اوست.


این طراح چهره‌پردازی پرکار و پر تجربه این روزها با سه گروه نمایشی همکاری داشته است، "مانتیکور" یک اثر نمایشی تک پرسوناژ به نویسندگی، کارگردانی و بازیگری مهدی موسی خانی است که این روزها در کارگاه نمایش تئاتر شهر به روی صحنه می‌رود.

"آن ۱۲ نفر" اثر دیگریست به نویسندگی حمید حرا و علیرضا ناسوتی و به کارگردانی حمید حرا که در سالن خلیج فارس مجموعه فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه رفته است.

"والس تصادفی" سومین اثر نمایشی ست که این هنرمند طراحی گریم آن را برعهده داشته است، اثر تازه پریسا مقتدی کارگردان با تجربه تئاتر با بازی فرزانه قاسم خواه و علیرضا اخوان که این روزها در سالن قشقایی به روی صحنه می‌رود.
@tiwall

‍ .
🎭 آنهایی که نمی بینیم
از زمانی‌ که ژوزف نیسه‌فور نیپس موفق شد اولین عکس و تصویر را روی سطحی ثبت کرده و به ماندگاری برساند، چیزی در حدود دو قرن می‌گذرد. کمتر کسی به این می‌اندیشید که حاصلِ چندین قرن آزمایش و تلاش در زمینهٔ شیمی و اپتیک بتواند چنین تحولی در زندگی انسان معاصر به وجود بیاورد. از نوردهیِ هشت تا هجده ساعتهٔ ویزور دوربین ابتداییِ نیپسِ فرانسوی تا دوربین‌های فراپیشرفته‌ای که در کسری از ثانیه می‌توانند از سوژه عکاسی کنند، بیش از دو قرن گذشته است و در این حدود دویست سال، هنر عکاسی تبدیل به صنعتی بزرگ با زیرشاخه‌های گوناگون شده است.

ساعت‌ها می‌توان به عکسی از یک رویداد خیره شد، تخیل کرد، در تمرکز فرو رفت و به وجوه متفاوت یک سوژه چشم دوخت و لذت برد؛ البته که این وجهی متمایز و لذت‌بخش برای این صنعت است؛ بخشی که با آمیختن با هنر توانست روح جسور انسان امروزی را در خلأیی از زیبایی‌شناختی غرق کند.

عکاسیِ تئاتر نیز بخشی از این هنر متعالی و نوین است که سال‌هاست مترادف با پیشرفت هنرهای نمایشی امتداد داشته است. «نادر بهرامی» عکاس تئاتر و آرتیستی است که ابزارش ویزور و شاتر دوربین اوست و توانسته در ثبت لحظه‌های به‌یادماندنیِ هنر نمایش سهیم باشد.

او عکاسیِ تجربی را از اواخر دههٔ هفتاد شمسی آغاز نمود. او در آثار نمایشی بسیاری نیز در نقش عکاس فعالیت کرده است. «اسب‌های پشت پنجره»، «آمادئوس»، «پیکنولپسی»، «مثل خاری در انگشت»، «زندگی او»، «افرا»، «بیست متری»، «ریچارد سوم اجرا نمی‌شود» و «جادوی روز تولد» برخی از این نمایش‌ها هستند.

این عکاس تئاتر این روزها از اثر نمایشی‌ای به نام «مانتیکور» عکس می‌گیرد. «مانتیکور» به نویسندگی، کارگردانی و طراحی صحنه و لباس مهدی موسی‌خانی، این روزها در کارگاه نمایشِ تئاتر شهر اجراهای عمومی خود را پی می‌گیرد.

«مانتیکور» نام یک دیو ایران باستان است که با لالایی، شکارش را به خوابی شیرین فرو می‌برده و او را می‌بلعیده. این نمایش، یک میکروتئاتر با موضوع جنگ و قربانی شدن مردم مظلوم است که تا پایان آبان‌ماه در کارگاه نمایش روی صحنه خواهد بود.
@tiwall

‍ .
🎭 بعد از ۱۵ سال به بهانه نمایش خیتانوس

او بازیگری خوش قلب، توانمند و باتجربه است، او متولد میانه دهه چهل در آبادان است، بحبوحه نوجوانی‌اش مصادف شد با شروع جنگ و همین امر باعث شد تحصیلات متوسطه خود را در شهر ارسنجان به پایان برساند.

"نادر سلیمانی" آکتور سرد و گرم چشیده‌ای است، او تئاتر را از اوایل دهه هفتاد با مهاجرت به تهران آغاز نمود، در سال ۷۳ در پی همکاری‌اش با مهران مدیری با مجموعه "ساعت خوش" به شهرت رسید ،اما بازی در تئاتر و آموختن از صحنه همچنان برایش مهم و راهبردی بود، این بازیگر شناخته شده و فعال هنری در ادامه به سینما ورود کرده و در عرصه تصویر و تلوزیون نیز فعالیت خود را گسترش داد.

۵۰کیلو آلبالو، مرد عوضی، کلید ازدواج، لاتاری، آبادان یازده شصت، نهنگ عنبر، گیج گاه، صیاد، مرد نقره‌ای، دینامیت، سنتوری و تگزاس تنها برخی از آثار سینمایی اوست، همچنین جادوگر، دندون طلا، گنج مظفر، قهوه تلخ و مرده هزار چهره، چندی از سریال‌های زیادی ست که این فعال هنری در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است.

شاید تا قبل از بازی در فیلم سینمایی "ضد" بسیاری او را آکتوری برای فیلم‌های طنز و کمدین می‌دانستند که نادر سلیمانی با ایفای نقشی به یادماندنی در این فیلم سینمایی و در کاراکتری جدی و منفی سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل را از مدعیان شناخته شده دیگرش ربود و چشم منتقدان و تماشاگران را به وجه دیگری از هنر بازیگری‌اش در این‌گونه نقش‌ها معطوف ساخت.

نادر سلیمانی این روزها به تئاتر بازگشته است و این بار در کسوت تهیه کننده و مشاور کارگردان، با گروهی جوان در این مارکت حضور یافته است. آخرین باری که این آکتور بر صحنه تئاتر حاضر شده بود نمایش "درس" به کارگردانی داریوش مهرجویی بود که به پانزده سال پیش برمی‌گردد.

"خیتانوس" نام کمدی درامی است که این روزها به نویسندگی و کارگردانی هومان سلیمانی فرد در تماشاخانه هیلاج به روی صحنه رفته است، این نمایش اقتلاسی از رمان موش‌ها و آدم‌های جان اشتاین بک بوده که کمدی درامی موزیکال از آن توسط این کارگردان جوان پرداخت و به روی صحنه آمده است. محمدرضا داودی، تانیا بیات و یوسف رحیم وند و چندین بازیگر جوان دیگر، کست این اثر نمایشی را تشکیل می‌دهند و شاهین ‌راستگوی ‌حقی نیز سرپرست گروه موسیقی این اثر نمایشی ست که در تماشاخانه هیلاج اجراهای عموم خود را پی می‌گیرد.
@tiwall