‍ .
🎭 از نسل جوان
«آناهید ادبی» از چهره‌های جوان فعال در تئاتر است که توانسته در آثاری که به عنوان بازیگر ظاهر شده، موفق و چشمگیر باشد.
این هنرمند جوان که متولد تیرماه ۱۳۶۸ است، در آثاری چون «شب/ خارجی/ یرما»، «بلاخره این زندگی مال کیه»،« هیدن/ پنهان»، «توقف اتانازی»، «سوءتفاهم»، «لسان الغیب»،« شبیه شبیه آنتیگون»، «چهارراه کوکاکولا» و فیلم بلند سینمایی «مرجان» حضور داشته و به ایفای نقش پرداخته است.

«آناهید ادبی» از تجربیات خواهر هنرمند و با سابقه خود «نسیم ادبی» که بازیگر و کارگردانی توانمند است نیز بهره برده و توانسته به دنبال تجربه‌های تازه، فرم‌های اجرایی و نقش‌های متفاوتی را انتخاب و بر صحنه بازی کند.

نمایش‌های تجربه گرا و تعاملی چون «شب/ خارجی/ یرما» و یا کلاسیک و رئال چون «بلاخره این زندگی مال کیه؟» و «سوءتفاهم» و سورئال چون «توقف اتانازی» از جمله سبک‌های متنوعی است که این بازیگر توانمند در مسیر هنری خود آزموده است.

همچنین در نمایش «شبیه شبیه آنتیگون» در تالار مولوی به کارگردانی ندا شاهرخی و نسیم ادبی و در ۱۴۰۳ با پرداخت و تلفیق تراژدی اسطوره‌ایی آنتیگون و فرم آئینی سنتی ایرانی نیز حضوری موفق داشت. او هم اکنون و در این ایام نیز با گروهی حرفه‌ای نمایشی را روی صحنه دارد.


نمایش « اتاق فرار» به کارگردانی و نویسندگی نسیم ادبی و بازیگرانی از جمله "محمد جواد آصفی، هلیا ادبی، پانته‌آ ‌ابطحی، نیلوفر ‌ترابی، علی چاپی، نجما ‌حیدری، نرجس ‌شندری، نیلوفر ‌عسگری، پرستو ‌غلامی، پارسیاتیدا ‌فرزانه ‌ثابت، فرشته کرمی، آیناز ‌گلزاری، پدرام کیان، حنانه ‌نظری ‌پورکیائی، زهرا ‌ولی ‌پور و آناهید ‌ادبی " با موضوعی ماجراجویانه و معمایی در تماشاخانه هیلاج بر روی صحنه آمده و میزبان علاقمندان به هنرهای نمایشی است.
@tiwall

‍ .
🎭 داستانی تکان دهنده
تئاتر به عنوان هنری اجتماعی و جمعی می‌تواند فضایی برای گفتگو، تعامل، آگاهی بخشی و طرح معضلات جامعه انسانی باشد تا از طریق آن به رشد فرهنگی و اخلاقی جمعی دست یابد.
"خشونت‌های جنسی"، " تعرض، آزار و تجاور" به زنان و کودکان از جمله مسائل حیاتی در فرهنگ و اخلاق یک جامعه است که به دلیل تابو بودن و مضامینی مرتبط با عنف عمومی، همواره در هاله‌ای از پنهان‌کاری، اختفا و انکار، سرپوش گذاشته می‌شود و این میان، زنان و کودکان قربانیانی می‌شوند که اگر جان سالم بدر ببرند تا همیشه درگیر آسیب‌های روحی و روانی آن اتفاق خواهند بود.

تئاتر به‌عنوان هنری پیشرو و متعالی می‌تواند قدمی جلوتر از سایر هنرها در طرح و آگاهی بخشی بردارد و مخاطبان را با این وضعیت فاجعه بار به‌طور روشن‌تری آشنا کند.

در این سال‌ها نمایش‎‌هایی با این مضمون تلخ و خشونت بار بر روی صحنه آمده‌اند تا بخشی از این رنج و آسیب را بازنمایی کنند.

نمایش «نمی‌تونیم راجع بهش حرف بزنیم» به کارگردانی جابر رمضانی در سال ۱۳۹۶ یکی از سرآمدان این آثار است. خانواده‌ای در برابر تجاوزی که به دخترشان شده و باعث خودکشی او شده است، سکوت می‌کنند.

«خرچنگ» به کارگردانی پویا پیرحسینلو که به‌تازگی در مردادماه گذشته، در سالن چهارسو به اجرا درآمد نیز موضوعی دردناک از تجربه تجاوز دختری را در کودکی مطرح می‌کرد که باعث آسیب‌های روانی و ترومای سختی برای او شده بود.

نمایش‌های «سگ و استخوان‌های مادرم» و «تنهایی و تن‌هایی وطن‎هایی» و «آشویتس زنان» به تجاوزهایی که در طول جنگ و توسط سربازان دشمن، به زنان صورت گرفته بر روی صحنه آمدند.

«خون‌مردگی»، «موشمرگی»، «بیوه سیاه؛ بیوه سفید»، «خوابیدار»، «بالستیک زخم»، «حقیقت راشل» و تعدادی دیگر، شماری از نمایش‌هایی هستند که همسو با این مضمون اجرا شده‌اند.

نمایشی دیگری که این شب‌ها بر صحنه آمده و «الناز ملک» نویسندگی و کارگردانی آن‌را بر عهده داشته و خود اجراگر آن است، درباره رنجی زنانه می‌گوید که در تئاتری به نام "خندیدن زیر مشت و لگد» به آن می‌پردازد. «الناز ملک» با روایتی غیر خطی تلاش کرده است بخشی از رنجی را که زنان و دختران در این سرزمین تجربه کرده و با آن مواجه بوده‌اند، به صحنه نمایش بیاورد و آن را به اشتراک بگذارد.

«خندیدن زیر مشت و لگد» با عنوان مفهومی خود، هر شب در تماشاخانه ملک بر روی صحنه می‌رود و یکی از معضلات مهم و اساسی جوامع انسانی را که عواقب و تاثیرات منفی گسترده‌ای با خود همراه دارد، به معرض دید می‌گذارد.
@tiwall