اتاقِ شما شبیه یک اتاقِ مطالعه‌ی قدیمی‌ست؛ قفسه‌ای بلند پر از کتاب‌های خط‌خورده و هایلایت‌شده، چند برگه‌ی یادداشت لای کتاب‌ها و یک دفتر قطور که تاریخ هر صفحه را بالایش نوشته‌ای. روی میز، لپ‌تاپ کنار یک دوربین کوچک و چند وسیله‌ی پراکنده‌ی روزمره قرار گرفته؛ انگار هر چیزی می‌تواند بهانه‌ای برای ثبت‌کردن یک فکر تازه باشد. روی دیوار، نقشه‌ای از شهری دور و چند عکس کوچک از گذشته چسبانده‌ای. کنارشان یک تکه کاغذ سفید مانده؛ عمداً خالی، برای چیزی که هنوز نمی‌دانی چیست. اتاق نه کاملاً ایرانی‌ست، نه کاملاً متعلق به جایی که حالا در آن زندگی می‌کنی؛ درست مثل صاحبش، که هنوز دارد میان خاطرات، کتاب‌ها و آینده، تعریف خودش را پیدا می‌کند.