فکر کنم یکی از سخت‌ترین کارای دنیا، حرف زدن با کسیه که قبلاً باهاش خیلی صمیمی بودی. نه با کسی که ازش ناراحتی، نه حتی لزوماً با کسی که رابطه‌تون بد تموم شده؛ با کسی که یه زمانی حرف زدن باهاش انقدر راحت بود که اصلاً تعللی توی فرستادن پیام براش نداشتی و الان حتی نمی‌دونید چیِ همدیگه‌اید و چجوری باید رفتار کنید. همون آدمی که یه زمانی لازم نبود دنبال موضوع بگردی. هر اتفاق کوچیکی که توی روزت می‌افتاد، خودش تبدیل می‌شد به یه «باید اینو برای فلانی تعریف کنم». ولی حالا صفحه‌ی چتش اون ته قرار گرفته و حتی نمی‌دونی با چه جمله‌ای باید شروع کنی.

شاید بعضی رابطه‌ها همین‌طوری تموم میشن؛ نه با یه اتفاق بزرگ، بلکه با تموم شدنِ چیزای کوچیکی که قبلاً بین دو نفر جریان داشتن. با پیام‌هایی که فرستاده نمیشن، شوخی‌هایی که دیگه گفته نمیشن و حرف‌هایی که هر بار می‌مونن برای «بعداً»