بهش فکر که میکنم میبینم
از همین الان هم
کلی دلتنگم

چه واژه نازیه این“باهم” باهم میریم، باهم بگیریم، باهم درست کنیم، باهم بمیریم اصلا.

چه همه سریال اومده و من عقب موندم جدی🧍‍♀

طوری که درباره ی تک تک جزئیاتش نوشتی>>>>>>>
واقعا اینطور پرداختن به موزیک ها برام خیلی قشنگههه
لطفا بازم انجامش بدین😭

بعد می‌رسیم به این بخش از آهنگ

It seems like once again you've had to greet me with goodbye.

انگار حتی اگر دوباره فرصتی برای دیدار پیش بیاد، از همون لحظه‌ی اول سایه‌ی خداحافظی روی اون دیدار افتاده. بعضی فاصله‌ها انگار هیچ‌وقت واقعاً از بین نمیرن و بعضی خداحافظی‌ها، حتی بعد از تموم شدن رابطه، هنوز درون آدم ادامه پیدا می‌کنن. شاید حتی بشه گفت بعضی از خداحافظی‌ها دقیقا از همون لحظه شروع میشن.

آقا امروز اگر روز من نیست پس چیه😭

یک گریه کمه😭😭😭😭😭😭😭

به قول عزیزی
قربونت برم صفای قلب زارم ک اینطور مهمون نوازی

نیاکان ما، روزی را به نامِ جاودانگی جشن می‌گرفتند؛
جشنی برای زندگی، برای گیاهان و برای امیدی که هر بهار، دوباره از دلِ خاک می‌روید.
در گاه‌شمار ایران باستان، هفتمین روزِ ماه اَمُرداد، «جشن اَمُردادگان» بود؛ روزی برای پاسداشتِ زندگی، رویش و طبیعت.
«اَمُرداد» از واژهٔ اوستایی Amərətāt به معنای بی‌مرگی و نامیرایی آمده است و در باور ایرانیان، امشاسپندِ نگهبانِ گیاهان و سرسبزی بود.
شاید به همین دلیل است که در فرهنگ ایران، درخت، باغ و سبزه تنها بخشی از طبیعت نیستند؛ آن‌ها نمادِ امید، تداوم و زندگی‌اند.
امروز، بیش از هر زمان دیگری، یادآوری چنین نگاهی به طبیعت و زندگی، ارزشمند است.
🌿 اَمُردادگان فرخنده باد.