My type:

البته my عه تنها نه فکرکنم
احتمالا Kdrama fans' type

و یه نگاه به کاپل قشنگ و کیوتمون

اصن کلا فراز و نشیب ها و نحوه‌ی برخورد شون با چالش های رابطه رو تا الان توی این سریال خیلی خیلی خیلی خیلی دوست داشتم کاش ۴ قسمت آخر هم خوب پیش بره

گفتم چهار قسمت
خوشبختانه این یکی سریال اینطور که شنیدم ۱۴ قسمته🦾

و برای ختم جلسه
احساس میکنم تاحالا تحت تاثیر بازیگری هیچ کس به اندازه ای که تحت تاثیر هنر این دونفرم نبودمممم

📌اینجا میزارمش
من‌باب اهمیت نوشتن.

دنیا در کل زنی واحد و عظیم است و ما درست در بطنش هستیم، هنوز متولد نشده‌ایم، و شادمانه در حال بالیدنیم.

📖 یوگنی زامیاتین - ما

تخیل.
این کِرمی است که شیارهایی سیاه روی پیشانی می‌اندازد. این تبی است که وادارتان می‌کند به دوردست‌ها بدوید، حتی اگر شده آن "دوردست" در نقطه‌ای آغاز شود که خوشبختی و سعادت پایان می‌یابد. این آخرین سد بر سر راه ما در مسیر دستیابی به سعادت بود. شاد باشید، چون آن سد دیگر منهدم شده. راه باز شده است. تازه‌ترین کشف علومِ دولتی کشفِ مرکز تخیل است، که چیزی نیست جز یک گره ناچیز در ناحیهٔ پل مغز. با سه‌بار سوزاندن این گره با کمک اشعهٔ ایکس از عارضهٔ تخیل خلاص شوید، آن‌هم برای همیشه.
تا ابد!

📖 یوگنی زامیاتین - ما

چه مهملاتی است طلبیدن درد. آخر کی نمی‌داند که مؤلفه‌ای منفی همچون درد حاصل‌جمعی را که ما خوشبختی می‌نامیم کاهش می‌دهد.

📖 یوگنی زامیاتین - ما

ما

«ما» برای من یه تجربه‌ی جدید بود.
فضای کتاب سنگین بود و با اینکه خیلی از تیکه‌هاش رو هایلایت کردم و براش یادداشت نوشتم، باز هم مطمئنم جاهایی بوده که از دستم در رفته. برای همین دلم می‌خواد این کتاب رو توی کتابخونه‌م داشته باشم و احتمالاً چند سال دیگه دوباره بخونمش.

این کتاب یه رمان پادآرمان‌شهریه

پادآرمان‌شهری یعنی
دنیایی خیالی که در آن نظم و کنترل به حد افراط رسیده و در نتیجه آزادی فردی، حریم شخصی و انسانیت کم‌رنگ یا حذف شده است.
در این نوع جهان‌ها، انسان‌ها معمولاً تحت نظارت دائمی و قوانین سخت‌گیرانه زندگی می‌کنند.
کتاب «ما» یکی از اولین و مهم‌ترین آثاری است که این سبک را شکل داد و الهام‌بخش رمان‌های پادآرمان‌شهری بعدی شد.
این کتاب شروع جدی ادبیات این ژانر به حساب می‌آید.

و دنیایی رو نشون می‌ده که با ریاضی تعریف می‌شه؛ از اسم شخصیت‌ها تا برنامه‌ریزی زندگی روزمره. این نگاه هم برام جالب بود هم بعضی وقت‌ها خسته‌کننده. بعضی قسمت‌هاش رو خیلی دوست داشتم، ولی بعضی جاها برام سخت و حتی گاهی غیرقابل‌فهم بود، و یه وقتایی هم متأسفانه خیلی ملموس.

به نظرم مهم‌ترین موضوع کتاب محدود شدن آزادی فردیه. توی این جامعه، آدم‌ها هویت مستقل ندارن و به جای اسم با شماره شناخته می‌شن. دولت نه‌تنها روی رفتار و روابط، بلکه روی زندگی خصوصی و حتی فکر آدما هم نظارت داره. حریم شخصی تقریباً از بین رفته و آدم دیگه مالک واقعی زندگی خودش نیست. همه‌چیز باید در خدمت نظم جمعی باشه؛ حتی احساسات، عشق و تخیل.

در نهایت، کتاب جالبی بود. این ژانر جزو سبک‌های موردعلاقه‌م نیست و فکر نمی‌کنم بتونم بلافاصله یه کتاب دیگه از همین سبک بخونم، ولی خوندنش قطعاً خالی از لطف نبود.

تموم شده در ۲۰ خرداد ۱۴۰۵
⭐📚