گاهی اوقات(همیشه) حس می‌کنم لوکیم

همونقدر اضافه و دوست نداشتنی و تنها

همیشه تقصیر ها میوفته گردن من و همیشه ازم توقع دارن

از خودم راضیم ولی ته دلم حس ناکافی بودن دارم چون کسی بهم‌نگفته که کافی ام

و همیشه از خودم می‌پرسم که پس مشکل منم؟ یا مشکل کسیه که این حس هارو بهم داده؟

به آدما حسودیم می‌شه، به آدم‌هایی که با صدای بلند گریه می‌کنن، به آدم‌هایی که می‌تونن پیش مادرشون از روزشون تعریف کنن، به آدم‌هایی که یک آدم امنی رو دارن که وقتی حالشون بده برن پیشش، به آدم‌هایی که همیشه استرس ندارن، به آدم‌هایی که خودشون رو مقصر چیزی نمی‌دونن، به آدم‌هایی که بدون ترس از قضاوت حرف می‌زنن، به آدم‌هایی که فمیلی ایشوز ندارن، به آدم‌هایی که می‌تونن به راحتی از یکی متنفر بشن و فکر نکنن که حتما دلیلی برای رفتارش وجود داره، به آدم‌هایی که می‌تونن راحت بخوابن، به آدم‌هایی که از کوچکترین صداها نمی‌ترسن، به آدم‌هایی که سلامت روان خوبی دارن، به آدم‌هایی که احساس گناه ندارن، به آدم‌هایی که بدون عذاب وجدان می‌تونن زندگی کنن، به آدم‌هایی که هیچوقت نگران نیستن، به آدم‌هایی که تظاهر می‌کنن به یک فرد غمگین، به آدم هایی که بی نقصن، به آدم هایی که وقتی گریه می‌کنن خوشگل می‌شن.

سلام بالاخره هدفمو‌ پیدا کردم

[Happy]

سلام بازم گذاشتم تا امشب همشو می‌ذارم