وای چقدر احمقن نمی‌فهمن منظورم خودشونه😭

این قرن، قرن من نیست.

سجتریس از اون تایپ آدم‌هایی هست که از همه چیز بدش می‌آد اما این رو درونش نگه می‌داره چون مردم‌داری چی. غر زدی؟ عیو. مشکلی داری؟ به اون چه. اما خب خیلی خیلی مهربون رفتار می‌کنن چون می‌ترسن آدم‌ها بفهمن این‌ها به کیفشون هم نیست که مشکلی دارن و همیشه یک می‌تونی روم حساب کنی می‌گن اما زمانش که می‌رسه نیستن. هیچ خرده‌ای هم بهشون وارد نیست به نظر من، سجتریس درگیری‌های زیاد و ذهنی خودش رو داره که راجع بهشون کمک نمی‌گیره این که همه ازشون انتظار دارن دست به سینه منتظر اوامر باشن خیلی زیادیه.

کاش پیوی هام رو سین کنم

کاش درس بخونم

کاش برم بیرون

کاش ورزش کنم

کاش کمتر قهوه بخورم

کاش یه گربه بودم که بغل خیابون های لندن خوابیده

کاش به دنیا نمیومدم

هرلحظه با خودم می‌گم شاید اگر فرد دیگه ای به جای من بود وضعیتش این نبود شاید مفید بود برای جامعه شاید می‌تونست کارهایی رو بکنه که من نمی‌تونم شاید الکی اکسیژن مصرف نمی‌کرد و فقط سعی نمی‌کرد اورثینک نکنه شاید انقدر بد نبود شاید دیگه اون مشکل نبود

هدف باشکوه

*open ao3*

𝖳𝗁𝖾 𝗌𝖾𝖺𝗍𝗌 𝖺𝗋𝖾 𝖾𝗆𝗉𝗍𝗒.
𝖳𝗁𝖾 𝗍𝗁𝖾𝖺𝗍𝗋𝖾 𝗂𝗌 𝖽𝖺𝗋𝗄.
𝖶𝗁𝗒 𝖽𝗈 𝗒𝗈𝗎 𝗄𝖾𝖾𝗉 𝖺𝖼𝗍𝗂𝗇𝗀?

خیلی پوچ‌ام

انگار تو منچ پشت سر هم یک میارم

بخوابید خبری نیست