تا دست یافتن رو اسب تاختن
کاخ ها رو سوزوندن تو دخمه قصر ساختن
اما این دفعه پی چی میگردن؟
از لج هم گلها رو قیچی میکردن
رسید به استخون کارد به نقطه شد غار
منتها كاسب خبر از حنجره به حجره نون داد
هر سو به منفعت خودش موش دووند تا
تو اون داد یادمون بره کی زیر مشت توون داد
تُف به زندگی فقط به شرط نون
چوبِ چارچوبشو می‌کنه از نردبون
کلاه سرمون شکست، آستین دستمون
اما از خشم تو بیشتره اعتبار ترسمون
اینا که انقدر موندن، نفت شدن کف خاکشون
محالِ ممکنه کنی با نفت خامِشون
هشیارا بیدار موندن تا رفت خوابشون
ما که تو دخان فرو رفتیم، برو هفت‌خانشو
این جمعیت به دنبال کورسویی از آینده‌ان
وسط جنگ کف خیابونن پناهنده‌ان
بدون حتی نیم‌نگاه به پشت سر
یکی میون این بگایی وسط نقطه زد
اون قدیم هر خونه‌ای کمِ کمش
صدای پنج شیش تا بچه می‌ومد از قد و نیم‌قد
الان ولی پدر تک‌فرزند
زندگی همون یکی یدونه بچه قطع امید کرده
قبضِ روح دست و پا تا سرِ زبون
این چیزی که جلو چشممه آخرِ زمونه
تنِ یخ‌زده‌ام دوباره داغ‌تر از تنور
اون موقع که اینا رو گفتم کسی داوطلب نبود...