نوشته
هل أتیت لأنی أنا؟
أم لأنک تائهُ ،و لا تعریف سوی عنوانی.
میپرسه بخاطر خودم اومدی؟
یا بخاطر اینکه گم شدی و جز نشانی من نشانی نمیدونی؟
بنظرم دومی.
همیشه دومی.....


@Timarestan

یکی بهم میگفت:
اگه تو تمام لحظات تصورش میکنی اگه نمیتونی فراموشش کنی یعنی روحت تو اون آدم گیر کرده
داشتم فکر میکردم راست میگه ها.
شاید قشنگ‌ترین نوع دلبستگی همین باشه
که روحت گیر اون آدم باشه جوری که دلت بخواد تو لحظه لحظه‌ی زندگیت تو خوشحالیت تو شادیات، تو ناراحتیت تو غم هات باشه
یکی که همیشگی باشه.


@Timarestan

فکت:


@Timarestan

هر وقت با خودت گفتی امروز حسش نیست، یادت باشه جیمز کلیر توی کتاب "عادت های اتمی" میگه:
بالا ترین تهدید برای موفقیت شکست نیست؛
بلکه بی حوصلگیه!


@Timarestan

اینکه رفتار آدمها با غریبه ها و آدمای گذری زندگی به مراتب محترمانه تر و محبت آمیزتر از عزیزانشونه‌ غیرمنصافه ترین عوارض عادت کردن به همدیگه ست. اینکه آدمها بعد از یه مدت تبدیل به اشیا خونه میشن و کسی نه دردشون رو میبینه نه براش مهمه واقعا درد داره.


@Timarestan

تا میتونید از آدم های پر توقع فاصله بگیرید.
به قول محمود دولت آبادی؛ «چون آن‌ها حافظه ضعیفی دارند، خوبی‌ها را زود فراموش می‌کنند ...»


@Timarestan

معاشرت با دوست صمیمی همیشه حال میده؛ بخشی از وجودت به وجد میاد که با هرکسی بجز خودش نمیتونی تجربه‌ش کنی.
از همه چی میگین بدون ترس از قضاوت شدن.


@Timarestan

به هر اسکلی دو خط که میخندی باید پنج صفحه ضایعش کنی تعادل برقرار شه


@Timarestan

با آدمایی معاشرت کن که عادت هایی دارن که خودتم دوست داری داشته باشی، آدما باهم رشد می کنن و عجیب شبیه اطرافیانشون میشن....


@Timarestan

شدم یه آدم که معلوم نیست چند سالشه!
روحم یه بچه ی ۶ ساله اس که دل نازکه و با کوچکترین حرف گریه اش میگیره!
قلبم یه جوون ۱۸ساله که نمیدونه کجای زندگی و هی تصمیم های درست و غلط میگیره!
مغزم یه کهنسال ۸۰ساله که خسته و درمونده‌اس. در عین ناامیدی ،امیدواره به این زندگی!
شدم یه آدم صد و چند ساله،تو یه کالبد چند ساله...!


@Timarestan