اون به جاز، عکاسی، هنر و مد علاقه داره و از طرفداران بینگ کرازبی، لوئیس آرمسترانگ، کرت کوبین و جان لجنده.
با اینکه وی برای شکل دادن به استایل «پسر خفنِ کلاب دودگرفته» خودش، بعضی از ویژگی‌های این موزیسین‌ها رو وارد سبک و زیبایی‌شناسی شخصی خودش کرده، اما خودش رو بیش از حد جدی نمی‌گیره؛ این موضوع رو می‌شه از گفت‌وگوهای صمیمانه و بی‌پرده‌اش با فن‌ها در ویورس، شوخ‌طبعی همیشگی‌اش در Run BTS و حتی آمادگی‌اش برای خوردن بال‌های مرغ با میزان تندیِ بیشتر و بیشتر در برنامه‌های یو-تیوب فهمید.
صحنه انگار محیط طبیعی ویه. اون با چنان راحتی و ظرافتی اجرا می‌کنه که کاملاً مشخصه برای این کار به دنیا اومده و آموزش دیده. در بخش لندنِ تور جهانی گروه، می‌شد دید که چطور روی صحنه حرکت می‌کنه و از اجرای بی‌نقص آواز به رقص بی‌نقص می‌رسه، بدون اینکه با وجود گرمای طاقت‌فرسای ماه ژوئیه تقریباً عرقی کرده باشه.

اجرای تهیونگ سؤال‌های
زیادی رو به ذهن میاره...
حال خودش چطوره؟ از این سبک زندگی لذت می‌بره؟ اینکه همیشه صدای فریادها رو بشنوه چه حسی داره؟ خوشحاله؟ بیرون از گروه دوست‌هایی داره؟ کی اون‌ها رو می‌بینه؟ باهاشون چیکار می‌کنه؟ وقتی هیچ‌کس نگاهش نمی‌کنه به چی فکر می‌کنه؟ صفحه‌ی شخصی خودش چه شکلیه؟ دوران سربازیش چطور گذشت؟ ازش لذت برد؟ هنوز با کسی از هم‌خدمتی‌هاش در ارتباطه؟ اینکه افراد زیادی اون رو می‌شناسن، اما فقط تعداد کمی واقعاً می‌شناسنش، چه حسی داره؟
❓: سلام وی! این دوره از زندگی‌تون رو چطور توصیف می‌کنید؟
🐻 : این اواخر به خاطر BTS WORLD TOUR ARIRANG در اروپا خیلی مشغول بودیم و این فرصت رو داشتم که از شهرهای مختلفی دیدن کنم. اوایل، همه‌جا ناآشنا به نظر می‌رسه، اما من سعی می‌کنم شادی‌های کوچیکی پیدا کنم که آرومم کنن و باعث بشن احساس کنم در خونه هستم.
❓: زندگی شما مدت‌هاست که خیلی پرمشغله‌ست. چه چیزی کمک می‌کنه همچنان روی زمین بمونید و تعادلتون رو حفظ کنید؟
🐻 : وقتی همه‌چیز با این سرعت پیش می‌ره، چیزی که کمکم می‌کنه تعادلم رو حفظ کنم، اینه که قدر لحظه‌ی حال رو بدونم. سعی می‌کنم روی این تمرکز کنم که روز خوبی داشته باشم، بدون اینکه عجله کنم یا مدام دنبال رسیدن به چیزی باشم. فهمیدم حتی وقتی زندگی خیلی پرمشغله‌ست، مهمه که سرعت رو کم کنیم و از چیزهایی که همین حالا داریم لذت ببریم.

❓: چه چیزی کمک می‌کنه دوباره با خودتون ارتباط برقرار کنید؟
🐻 : حالا که با BTS در حال برگزاری تور هستم، چیزی که بیشتر از همه کمکم می‌کنه دوباره خودم رو پیدا کنم، اجرا روی صحنه‌ست. دقیقاً در چنین لحظاتیه که بیشتر از همیشه خودِ واقعی‌م هستم؛ وقتی می‌تونم از طریق اجرا، خودم رو کاملاً بیان کنم. بخش مهم دیگه‌ای هم طرفدارهای ما، آرمی هستن. اون‌ها به من یادآوری می‌کنن که چرا این مسیر رو انتخاب کردم و کمکم می‌کنن اشتیاقی رو که باهاش این مسیر رو شروع کردم، فراموش نکنم.
❓: فکر می‌کنید اگر موزیسین نبودید، مشغول چه کاری می‌شدید؟
🐻 : قبلاً به این موضوع فکر کردم، اما هر بار یه کم می‌ترسم، برای همین به خودم می‌گم که زیادی بهش فکر نکنم. این موضوع باعث می‌شه بیشتر به این فکر کنم که چقدر بابت فرصتی که برای کار کردن در دنیای موسیقی دارم، سپاسگزارم. من از زندگی‌ای که الان دارم خوشحالم، بنابراین فقط سعی می‌کنم از تک‌تک لحظات لذت ببرم و هر کاری از دستم برمیاد، به بهترین شکل انجام بدم.

❓: وقتی با BTS دبیو کردید، فقط ۱۷ سالتون بود. اگر می‌تونستید به خودِ جوان‌ترتون یک توصیه کنید، چی می‌گفتید؟
🐻 : اگر می‌تونستم فقط یک توصیه به خودِ جوان‌ترم بکنم، بهش می‌گفتم روی موسیقی تمرکز کنه. ممکنه لحظاتی پیش بیاد که بخواد چیزهایی خارج از دنیای موسیقی رو تجربه کنه و امتحان کردن چیزهای جدید هم مهمه، اما بهش یادآوری می‌کردم که همیشه یادش باشه این مسیر رو از کجا شروع کرده و همچنان تمام وجودش رو برای موسیقی بذاره.
❓: آیا از زمان دبیوتون، نگاهتون به موفقیت تغییر کرده؟
🐻: وقتی دبیو کردم، تصور خیلی ساده‌ای از موفقیت داشتم. فکر می‌کردم اگر منو از تلویزیون نشون بدن، یعنی موفق شدم. اما حالا کمی متفاوت به موفقیت نگاه می‌کنم. اینکه بتونم موسیقی و داستانم رو با مردم به اشتراک بذارم، همچنان برام مهمه، اما حالا فکر می‌کنم موفقیت یعنی اینکه بتونی به کاری که دوستش داری ادامه بدی و مردم تو رو به خوبی به یاد بیارن.

❓: این روزها به چه چیزهایی علاقه‌مندید؟ چیزی هست که سعی کنید یاد بگیرید یا درکش کنید، اما ارتباطی با موسیقی نداشته باشه؟
🐻: این اواخر خیلی به یادگیری پیانو علاقه‌مند شدم. کاریه که ازش لذت می‌برم و با سرعت خودم دارم یادش می‌گیرم. اگر بخوام چیزی رو بگم که کاملاً بی‌ارتباط با موسیقی باشه، می‌گم سفر کردن. مشتاق سفرهای آرومی هستم که توشون مجبور نباشم عجله کنم؛ بتونم از منظره‌های جدید لذت ببرم و از لحظه‌ای که در اون هستم استفاده کنم.
❓: فکر می‌کنید سال‌ها بعد، مردم چه چیزی رو از دوران فعالیتتون به یاد خواهند آورد؛ نه فقط کارهاتون، بلکه خودتون به‌عنوان یک شخص؟
🐻: امیدوارم مردم من رو به‌عنوان هنرمندی به یاد بیارن که می‌تونسته طیف گسترده‌ای از احساسات رو بیان کنه. می‌خوام آثارم بازتاب‌دهنده‌ی احساسات و داستان‌های مختلف باشن و امیدوارم این احساسات بتونن به شیوه‌ی خودشون روی آدم‌ها تأثیر بذارن.