این کاربر بعضی وقتا حس میکنه همه دارن جلو میرن و فقط خودش هنوز داره سعی میکنه بفهمه اصلاً کجا ایستاده.
این کاربر از آدمایی که بعد از ناراحت کردنش، بهجای عذرخواهی درباره واکنشش بحث میکنن، واقعاً خستهست.
این کاربر بعضی وقتا نه غمگینه، نه خوشحال؛ فقط احساس میکنه از همهچیز یه فاصله عجیب گرفته.
این کاربر واقعا هیچ انگیزهای برای بیدار شدن، لباس پوشیدن و رفتن به مدرسه نداره.
این کاربر بعضی وقتا فقط به این نیاز داره که یکی بهش یادآوری کنه اشتباه کردن، عقب افتادن یا ندونستن جواب همهچیز، به این معنی نیست که داره زندگیشو خراب میکنه.
نمیدونم، شاید بعضی ها هم فقط میان که یه قسمت از شخصیت آدم رو برای همیشه تغییر بدن و برن.
این کاربر گاهی نمیدونه به استراحت نیاز داره یا به تغییر، فقط مطمئنه که نمیخواد روزهاش همینطوری ادامه پیدا کنن.
این کاربر بعضی آدما رو نه فراموش کرده، نه منتظرشونه؛ فقط دیگه نمیدونه با خاطرهشون چیکار کنه.
این کاربر گاهی دلش برای نسخهای از خودش تنگ میشه که هنوز اینهمه فکر و خیال نداشت.
این کاربر به یک تنهایی عه طولانی مدت طوری که هیچکس و هیچ چیز نتونه افکارش رو به آشوب بکشه نیاز داره.
این کاربر بعضی وقتا دوست نداره از خواب پاشه مثلا شنبه، یکشنبه، دوشنبه، سه شنبه، چهارشنبه، پنجشنبه، جمعه.
شاید این کاربر یه روزی از تمام زندگیهایی که توی ذهنش ساخته، یکی رو واقعاً زندگی کنه.
این کاربر به شدت به تنهایی عادت کرده و حضور آدمای جدید براش یه جور مسئولیت اضافیه.