This user is in their “whatever happens, happens” era.

این کاربر نمیگه دلم برات تنگ شده، فقط یهویی برات آهنگ میفرسته.

هر جوری هر مدلی و سبکی زندگی میکنم فقط میفهمم باید trust issues ام و قوی تر کنم .

تابستون کوتاه بود ، ولی این کاربر نه دوستای صمیمیشو دید نه کارای قدیمیو کرد.

این کاربر در موردش چیزی نمیگه فقط ساکت میشه و همش خیره میشه به یه نقطه .

این کاربر با اینکه دیر فهمید ولی فهمید.

این کاربر دیگه برای بعضی رفتارا ناراحت نمی‌شه، فقط توی ذهنش یه نفر دیگه رو از لیست آدمای مهم حذف می‌کنه.

امید تو دل این کاربر مثل آخرین برگ زرد روی یه شاخه از درخته.

این کاربر آرزو داره همونطوری که به بقیه اهمیت میده اونا هم بهش اهمیت بدن.

دل این کاربر فقط برای حس خوبی که با اون فرد داشته تنگ میشه نه خودش.

هیچ‌کس ندید که این کاربر چند بار خودش و جمع کرد ، لبخند زد ، و گفت: «خوبم...» فقط برای اینکه بار غمش روی دوش کس دیگه ای نیفته.

این کاربر خوابش نمی‌بره چون مغزش معتقده ساعت ۲ شب بهترین زمان برای یادآوری تمام اشتباهات زندگیه.

این کاربر الان نیاز داره سرشو تکیه بده به شونه اونی که دوسش داره و غروب آفتاب رو تماشا کنه. ( کجایی پس ؟ )

برای فرار از مشکلات فقط ی خواب رو داشتم الان اونم ندارم.

این کاربر میتونه سرحال و خوشحال و پر از انرژی باشه و همزمان به اینکه چرا زندست و کاش هیچوقت به دنیا نمی اومد فکر کنه.

عوض کردن شهر یا کشور هم نمیتونه منو نجات بده، در اصل این کاربر نیاز داره به عوض کردن سیاره با موجودات جدید.

این کاربر خوابیدن رو خیلی دوست داره ولی میتونه انجامش بده؟! معلومه که نه.

اندوه تمام نمی‌شود .
تو آنقدر وسیع میشوی، که اندوه در تو گم می‌شود …

این کاربر فهمید سکوت همیشه از بی‌تفاوتی نمیاد؛ گاهی آدم انقدر حرف برای گفتن داره که نمیدونه از کدوم شروع کنه پس ترجیح میده چیزی نگه، حتی اگر هم بتونه بیان کنه مگه میتونن تفاوتی ایجاد کنن ؟

با تمام شدن تابستان این کاربر نیز تمام شد.