میگفت:
من به امید بعدا دارم ادامه میدما وگرنه خیلی وقته که دیگه حوصله هیچ کسو ندارم حتی خودمو.

من عاشق چشام شدم از زمانیکه تو رو دیدن.

سر از من
سروری از تو.

وقتایی که سیمین موهامو میبوسه>>>>>>

در این روزهای تلخ و سرد رهگذر،تنها تنم محتاج به دستانت بود که مرا آغوش گیرد و روح یخ زده ام را با گرمای تنت آب کند.امان عزیزِدل امان...باز با خود هذیان می‌گویم.از آن روزهای شیرین سال ها گذشته است.اما "تو" هنوز در کنج قلبم خانه داری.هنوز ریشه ات سبز است.ذهنم هنوز تو را به یاد می آورد.آن لبخندت را،چشمانت،لب هایت،دستانت،موهایت.قلبم بر عقلم همچنان غلبه کرده است.نمیتواند باور کند دیگر آن معشوقه زیبای مان نیست.نیستی عزیزِمن!باز نیستی...فاصله مان فرسنگ ها از هم دور است.تو در جهان دیگر و من در جهان تو.تو در خیال دیگری و من در خیال تو....با رفتنت جسم و روحم را سوزاندی.
یار فراموشکارِ من! هنوز مرا در خاطر داری عزیز؟ هنوز آن روز و شب ها را به خاطر داری؟ همان روز و شب هایی را گویم که با تو "زنده گی" کردم.تنها از تو فقط عکس هایت برایم جامانده است وهرشب قبل از خواب میبینم و میبوسم و به آغوش میگیرم.
عزیزِمن!
رفتی و ماندم و سینه ای فشرده مملو از عشق تو و حسرتی که در دلم نهادی...!

میدونی چیه؟"تو"پای رفتن داشتی ولی"من"قلبم باز میگه برمیگردی.چجوری بعد از این همه سال ارومش کنم؟چجوری قانعش کنم که دیگه برنمیگردی با اینکه هنوز برای تو میتپه؟هنوز"عشق"تو رو گوشه ای جا داده.هنوز قلبم سر اون پل جامونده.هنوز دلتنگ تر از دیروز میشم.عزیزِمن کجایی تو؟

دیدی همه غصه هامون قصّه شد؟

چقدر دلتنگم
چقدر دوری!

شبت به زیبایی چشات.
بیست و دو شهریور چهارصد و دو
یک و بیست و پنج

نسل ما نسلی پیر در کالبدی جوان.

اخه عزیزِمن!
من هرشب در خیالم چشمانت را میبوسم.چگونه فراموشت کنم؟

جان ببر آنجا
که دلم برده ای

مولانا

ولی بارون همیشه روحمو جلا میده:)))

همدیگر را که دیدیم، بگذار «اشک هایمان» به‌جای ما دوتا حرف بزنند.

من فقط بوسیدمت، تو خودت شعر شدی باریدی.

شاملو

شبت به زیبایی چشات.
بیست و سه شهریور چهارصد و دو
سه و بیست و هفت

"زمانی دلتنگ میشوی و به دیدارم می آیی که دگر خروار خروار خاک قلبم را پوشانده است."

ما چوب قلب سادمون رو خوردیم.

«اگه باشی،سبزمیگذره عزیزِمن»

تو انقدر زیبایی گاهی اوقات شک میکنم تو دنیای واقعیم.

مایی که کسی رو نداریم بشینه پای حرفامون چی؟
غصه هامونو قورت میدیم.