شبتون بی غم .
به وقت آخرین روز از سالِ چهارصد و یک
سه و نوزده دقیقه

صبح به خیر
بِ وقت سه فروردین چهارصد و دو
شش و بیست و هفت

اینکه بچه اول باشی همیشه چوب خواهر/برادر کوچکترت رو ، تو میخوری.

دوست داشتم هرچی شکستنی تو خونه داریم رو بشکونم .
بعد برگرده و بگه : فدای سرت ، آرومی؟!

تو رو اندازه تمام غمام دوست دارم.

قدر نوشیدن چای بمانی ، کافیست!

If I could color my life, I would definitely choose green✨️

خدا"احوال پُرسِت" رو نگه داره.

شبت به زیبایی آسِمون
بِ وقت یازده فروردین چهارصد و دو
سه و یک دقیقه

شاید آن روز بیاید، من و تو «ما» بشویم
پر شده کاسه صبر من از این شایدها

-سعید شیروانی

به خودم قول میدم که زود خوب شم فقط به یکم زمان نیاز دارم.

شبت اروم
بِ وقت دوازده فروردین چهارصد و دو
چهار و سی و هفت دقیقه

وارد سال چهارصد و دو شدیم
ایشالا چهارصد و دو واردمون نشه.

من از کسایی خودمو دور کردم و ارتباط ندارم باهاشون که یه روزی نزدیک ترین افراد به قلبم بودن.

خسته‌ست.
از چی؟
زنده بودن/ موندن.

شبت به زیبایی آسِمون
بِ وقت شونزده فروردین چهارصد و دو
سه و سه.

اگه روزی فراموشی گرفتم؛تو فراموشم نکن.

اگه میتونستم با "آسِمون" مزدوج می شدیم.

چرا مفهوم "به تو چه زندگی منه" برای بعضیا جا نمیوفته؟

شبت اروم.
بِ وقت شنبه نوزده فروردین چهارصد و دو
دوازده و بیست و یک.

چنان چیزی بهش بگو که یا بکشی یا زنده نگهش داری اما هیچ وقت زخمیش نکن.
-شمس تبریزی