سکوتِ بعضی شباهم اذیت کننده ست.

نه که بیخیال بشم و قید بزنم نه!
فقط کمی سِر شدم.

از بیست و هفت تیر ۴۰۴
تقریبا نزدیک غروب خورشید بود؛ دیگه آخراش داشتم تن به خستگی می‌دادم. تصمیم گرفتم کتابمو از ماشین بردارم که بخونم. اروم اروم پایین رفتم نزدیک رودخونه شدم. ی تیک سنگ نسبتا بزرگی پیدا و نشستم روش و با ریمیکس پرنده و رودخونه شروع کردم. میخوام بگم همون نیم ساعت چهل دقیقه که اونجا بودم و فضایی که ایجاد شده بود و آرامشی که داشتم حاضر نیستم با هیچ چیز عوضش کنم.
انگار رو زمین نبودم اصلا تو این دنیا نبودم...

زندگی همیشه خوب نیست بعضی اوقات ی جوری درِ بگایی روت باز میکنه که اصلا نمیفهمی.

چرا من بلد نیستم خط چشم بکشم؟
واقعا داره اذیتم میکنه:(((

به رسم قدیم:

شبه به زیبایی چشات
سه شهریور ۰۴

هر چقدر پاییز نزدیکتر میشه، منم خوش اخلاق تر میشم.