رو به روم نشسته بود داشتیم ناهار می‌خوردیم و گپ می زدیم؛ ی جمله ای گفت که قلبم درد گرفت: همیشه سی سالگی برام سن پرچالشیه. امسال بخوام فوت کنم سختمه حقیقتا.
"فکر کن سی سالت بشه ولی سی سال زندگی نکرده باشی."

کاش میشد بعضی از بخش های زندگی رو تا ابد کنج بغل مون نگهش می‌داشتیم.

اینا رو ول کن
ی معین مون نشه؟

چنلمم مثل افکارم نظم نداره.

شبت به زیبایی چشات
یازده اسفند چهارصد و سه.

در حال حاضر تنها چیزی که واسش ذوق می کنم، قاب گوشیمه:)))

خوشحالی یعنی اینکه با ذوق بشینی رو سکو از بالا مسابقه ورزش موردعلاقتو زنده ببینی>>>✨

اگه به من تو خوب نگشتن و پیدا نکردن وسایلا پول میدادن الان میلیاردر بودم.

بعد از ی هفته پاره گی، سلام زندگی.