صبح به خیر.

-حدود سه ساعت دیگه باشگاه دارم و باید دوش بگیرم.
هنوز رو تختم.

دیروز داشتم باهاش صحبت میکردم یِ کوچولو حالم خوب نبود؛گفت همو ببینیم.خلاصه بعدِ مدّت ها دیدمش و روحم زنده شد.روزایی که باهاش میگذرونم جنسش با بقیه روزا فرق میکنه.هم قدم شدیم و رفتیم چایی خوردیم و مقصد بعدی شهرداری بود.یِ مسیری رو پیاده رفتیم و آقایی داشت اهنگی رو با ساز میزد ولی اسم اون سازشو نمیدونم ولی خیلی خوشکل بود. نشستیم و منی که سرم رو شونه هاش بود و به حرف زدن ادامه می‌دادیم و خلاصه حالِ دلمونو مثل همیشه خوب کرد.

باشگاه ساعت دوازده بود.منی که یک ربع به دوازده داشتم با اهنگ می رقصیدم و موهامو گیس میکردم در ریلکس ترین حالتِ ممکن.

_چند صفحهء اولشو خوندم و خیلی قشنگ بود.

«- می‌دونستی من آدمارو می‌کُشم پورتوگا؟!
+ چه‌طوری انجامش می‌دی زه‌زه؟!
- فراموششون می‌کنم.»

• ژوزه مائورو ده واسکونسلوس

گاهی اوقات ارتباط وصمیمیت با دیگران به خودت آسیب میزنه‌.

شبت به زیبایی چشات
سی دیِ ۴۰۲.

از یِ جایی به بعد انگار دیگه حوصله گرفتن وایب منفی از آدمای دورتو نداری،دیگه به این فکر نمیکنی طرفو چندساله میشناسی،دور میشی و عموما محکوم میشی به اینکه تو دیگه اون آدم قبل نیستی و درست میگن،نیستی.

اگه یک بار بهت سلام کردم و جوابی ندیدم،از من انتظار سلام گفتن نه تنها دفعه دوم بلکه هیچ وقت رو نداشته باش.حالا میخوای هر زری بزنی بزن.زمانی احترام میزارم که احترام ببینم.

ولی میدونی چی این دنیا ترسناک تر میکنه؟
اینکه بیشترمون پشت ی نقاب مهربونی قایم شدیم:)

شبت به زیبایی چشات
دو بهمن ۴۰۲.