«و شب بهانه ایست
به تو
بیشتر بیندیشم.»

شبت به زیبایی چشات
ده دیِ ۴۰۲.

روزایی که مجبورم درس بخونم انگار خستگیِ کل دنیا میوفته رو دوشم.

آخه عزیزِمن!
ز ما چه نشانِ بی وفایی؟

ما که پشتمون به شما گرم و بود و یک گوشه ای نشسته بودیم و داشتیم زنجیره ی رویاهامون رو می بافتیم؛که یک دفعه پا رو دلمون گذاشتی و زهی خیال باطل...رفتی و سردیِ زمستون قشنگ نشست تو پوست و استخونم.

نه عزیزِ من!
ما مثل شما جفا نمی کنیم،یعنی حقیقتش بلد نیستیم.خامِ چشمای گیراتون شدیم.حالا ما موندیم و یک سری خاطرات که تو کوچه و پس کوچه های ذهن و چند تا قاب رنگی و دست خط که داره خاک میخوره.ما که از عشق و عاشقی چیزی سر در نمی اوردیم و از شما یاد گرفته بودیم‌.نمی دونستیم دل شکستن و بی وفایی هم بلدین...

به قول عزیزی:
«چه کرده ام که مرا مبتلای غم کردی؟»

بابا دلِ ما هم دیگه از سنگ نیست...!
خلاصه بعضی از روز/شب ها دلتنگی امون رو میبره.

از لحاظ روحی نیاز دارم یِ چیز جدید تجربه کنم.

«اگه دنیای دیگه وجود داشته باشه
می خوام فقط مالِ من باشی‌‌...»

زندگی چیست؟
زندگی نتیجه‌ای انتخابامون هست.
انتخابایی ک میکنیم
انتخابایی ک نمیکنیم
انتخابایی ک میتونستیم بکنیم
و انتخابایی ک نمیتونستیم بکنیم!
ولی چرا،
من هر انتخابی که میکنم قلبم درد میگیره؟

اگه فرصت دوباره ای پیش اومد ک همو ببینیم
بیا اون موقع بیشتر باهم دعوا کنیم.
و بیشتر بهم دیگه عشق بورزیم

شیطان من-

سبزه میدونِ رشت| نه اردیبهشت ۴۰۰.

آنای من!
تو مقدسی برام.🫂

شبت به زیبایی چشات
سیزده دیِ ۴۰۲.