بدان ای دورترین نزدیکِ من!
دیوانه ایست که هرشب در کنج خیالش برایت
می نویسد و می‌نویسد و می‌نویسد...

عزیزِ من !
خواهی از این روزها بگویم؟ روزهایی که بی تو می گذرند مانند کوریست که عصایش را گم کرده است،نوزادیست که دائم بهانه ی مادرش را می‌گیرد،پاییزیست بدون باران،گل دانیست بدون گل و نامه ایست بدون دست خط .چه بگویم؟از کدام بگویم؟از چشمان نمناک و بدون سویم که در انتظار دیدنِ رویت هستند یا از قلبم؟از قلبم گویم که مرا اسیر و درمانده کرده است.

بخواب،گوشه ی چشاتو می بوسم.

امروز،شهر پیچیده از بوی خوب!

عزیزِ من !
دیدنت برام عمر دوباره ای بود...

کاش به خودم اجازه می‌دادم بیشتر نگات کنم.

شبت به زیبایی چشات
جمعه هفت مهر چهارصد و دو

قسم خوردی بر ما که عاشق ترینی
تو یک جمعِ عاشق تو صادق ترینی

خودتم خوب میدونی با همه فرق داری برام.

گفته بودم هرشب تورو تو آسِمونم میبینمت
ولی وقتی پیرهنِ سفید تنت،ماهِ من رو زمین بود.

تا گفتم دلت کو؟
تو گفتی که دریاب

دلم برای تموم آدمایی که الان در دورترین نقطه از منن،تنگه.

میتونم بارها و بارها گوش بدم و خسته نشم.

من به چشم های بی قرارِتو قول میدهم،ریشه هایِ ما به آب می رسد و ما دوباره سبز می شویم.

من حرفا دارم ولی کلماتی برای گفتن نیست.

پاییز همیشه یادآور روزهای شیرینم بود اما این پاییز همچو زهرمار تلخ است.دگر خبری از دستانت در دستانم نیست.زیر باران صدای خنده هایمان نمی پیچد.پاهایمان برای دویدن سست و لبخندی که از صورت محو شده است.دگر مزه بلال به خوشمزگیِ آن روز ها نیست.دگر به دلِ جنگل زدن و هیزم جمع کردن و آتش زدن بی فایده است.
در پاییز امروز، تنهایِ تنهام و غمگینم.مینشینم در کنج خانه و چای مینوشم.حتی گرمایِ چای مرا یاد لب هایت می اندازد.عزیزِ من ! باز پاییز و دل گریان شد...!

شبت به زیبایی چشات
چهارشنبه دوازده مهر چهارصد و دو
یک و پنجاه و هفت

میگفت:"ما وفاداری کردیم بی وفایی دیدیم
مردم چی بی وفایی میکنن وفا می‌بینن"

درداتو به جون میخرم.

فقط منتظرم امسال بگن عزیزم کنکور دادی؟چیکار کردی؟رتبه ات چندشد؟
فقط کافیه بگن:)