همین

همین که نوبت ما برای بزرگسالی رسید دنیا تصمیم گرفت از هم بپاشه

کاش آدم‌ها هم خواب زمستونی داشتن

بیکار نشین سیسی. پاشو از اون تصمیمایی بگیر که براش هشت ماه باید بری تراپی

‏کاری که دوست دارم برای خلاصی از اورثینک انجام بدم:

هر موقع باید یه کاری بکنم هیچ کاری نمی‌کنم.

امشب یه دقیقه بیشتر تو گا سکونت دارم

هرچی بیشتر سعی می‌کنم همه چیز رو کنچانا جلوه بدم بیشتر شیبل میشه.

من نخوام تو این وضع زنده باشم کیو ببینم؟

ناوگان عظیمی از بی پولی به سمتم در حرکته
خیلی زود می‌رسه
خواهیم دید چه می‌شود

این وضعیت برای ما افسرده‌های مجرب و باسابقه هم غیرقابل تحمله، ببین دیگه افسرده‌های ورودی جدید و جونیور دارن چی می‌کشن

وی به علت کم‌خوابی ،استرس ،نگرانی، خانواده، جامعه کشور اطرافیان و سایر از اعصاب و رفتار درستی برخوردار نمی‌باشد؛ از توقعات خود بکاهید.

میدونید وضعیت چطوری شده؟ یه لحظه کوچیک و گذرا یه چی میشه آدم لبخند میزنه. بعد یهو انگار یکی از پشت دست میندازه و قلبت رو فشار میده تا یادت بیاد حق نداری خوشحال باشی و بعد دوباره همه چی تاریک میشه...

‏ولی من تازه فهمیدم بعضی چیزا بدست آوردنی نیست، بیخیال شدنیه.

بعضی روزها دلم می‌خواهد روی پیشانی‌ام بنویسم: «دارم برای زنده ماندن، آرام ماندن و عبور از طوفان‌های درونم می‌جنگم؛ لطفا زخمی دیگر بر روی زخم‌هایم اضافه نکنید.»

من اگه بیل زن بودم با بیل می‌زدم تو سر خودم تا بمیرم

گاهی عمیق‌ترین زخم‌ها اونی نیستن که خونریزی می‌کنن، اونایی‌ان که هیچ ردی از خودشون باقی نذاشتن؛ انگار یه گوشه‌ای از روحت تیر می‌کشه که دستت بهش نمی‌رسه

زمان می‌گذره و نبودن چیزایی برات عادی می‌شه که فکر می‌کردی بدون اونا هیچی نیستی.