‏ایرانی چیزایی رو دید که هیچ انسانی نباید ببینه.

تا اطلاع ثانوی، تحمل آدم‌هایی که غم ما، غم‌شان نیست را ندارم.

بالاتر از سیاهی رنگ این روزهای ایرانه.

ما حتی روزای روشنی هم ندیدیم که بخوایم باهاش خداحافظی کنیم.

خسته؛
سوگوار؛
عصبانی؛
گیج؛
بی‌اعتماد؛
دلتنگ؛
خاموش؛
پر از بغض؛
بی‌خواب؛
دلشکسته؛
مات؛
بی‌پناه؛
معلق؛
سنگین؛
تلخ؛
ناامید؛
امیدوار؛
زخمی؛
شکسته؛
در انتظار؛
تنها؛
خشمگین؛
فرسوده؛
درمانده؛
عزادار؛
نگران؛
مضطرب؛
و بهت‌زده‌ایم.

علاوه بر vpnم زندگیمم رو محور 1ms- میچرخه.

این روزها قشنگ می‌شه فهمید کی سر کدوم سفره بزرگ شده.

نگران انسان‌هایی که باهاشون قطع ارتباط کردم و ازشون متنفر بودم هم هستم.

انگشت در حلقم کردم
و تمام خرافاتی را که
به نام اعتقادات به خوردم داده بودن
را بالا آوردم،
چیزی در من زنده شد به نام
انسانیت.....

- صادق هدایت

سال ۱۴۰۴ تا ابد منفور ترین، غمگین ترین و عذاب آور ترین دوران زندگیم میمونه.

واقعا از بعضیا چیزایی میشنوم که اصلا انتظار ندارم. کاش دغدغه های منم انقدر کصشر بود.

‏واقعاً امروز ۱۴ بهمنه؟ کی بهمن شروع شد و چهارده روز هم ازش گذشت؟ من هنوز توی اون دی ماه لعنتی گیر کردم.

‏بی حوصلگی، پرخاشگری، بد دهنی و خیلی رفتارهای دیگه الان عادیه. گیر نده.

وقتی یه سری حرف ها بهتون زده میشه، زود جبهه نگیرید. اکثرا یه چیزی دیدن که میگن، فقط باید یکم دقت کنین و درستش کنین، قبل از اینکه بقیه هم بهشون ثابت بشه حرف طرف درمورد شما درست بوده.

این خیابون‌ها خون دیدن، تیرباران مردم بیگناه رو دیدن. برای همینه دیگه شهر رنگی نداره، روحی نداره، عزادار‌ه.

اینکه در این شدت از دپرشن هنوز توانایی لاس زدن دارم خودش جالبه.

‏همین زنده بودنمون هم از رودروایسی با مامانامونه.