توی تاریخ بنویسید، 404 خدایی نداشت.

‏هیچ خبر خوبی وجود نداره. هیچ نقطه روشنی نیست، احساس می‌کنم هر شور و اشتیاقی در هر زمینه‌ای که تو وجودم بوده مرده. خاکسترش به شکل فکر نکردن به آینده و چند ساعت خندیدن با آدمای نزدیکم باقی مونده بود که همونم دیگه آخراشه. هیچ نقطه روشنی وجود نداره.

گفت نمردیم و چه چیزها دیدیم
" ای کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم "

فکر کن یه وزارتخانه ساختن به اسم ارتباطات که وظیفه اصلیش قطع ارتباطاته.

‏ایرانی چیزایی رو دید که هیچ انسانی نباید ببینه.

تا اطلاع ثانوی، تحمل آدم‌هایی که غم ما، غم‌شان نیست را ندارم.

بالاتر از سیاهی رنگ این روزهای ایرانه.

ما حتی روزای روشنی هم ندیدیم که بخوایم باهاش خداحافظی کنیم.

خسته؛
سوگوار؛
عصبانی؛
گیج؛
بی‌اعتماد؛
دلتنگ؛
خاموش؛
پر از بغض؛
بی‌خواب؛
دلشکسته؛
مات؛
بی‌پناه؛
معلق؛
سنگین؛
تلخ؛
ناامید؛
امیدوار؛
زخمی؛
شکسته؛
در انتظار؛
تنها؛
خشمگین؛
فرسوده؛
درمانده؛
عزادار؛
نگران؛
مضطرب؛
و بهت‌زده‌ایم.

علاوه بر vpnم زندگیمم رو محور 1ms- میچرخه.

این روزها قشنگ می‌شه فهمید کی سر کدوم سفره بزرگ شده.

نگران انسان‌هایی که باهاشون قطع ارتباط کردم و ازشون متنفر بودم هم هستم.

انگشت در حلقم کردم
و تمام خرافاتی را که
به نام اعتقادات به خوردم داده بودن
را بالا آوردم،
چیزی در من زنده شد به نام
انسانیت.....

- صادق هدایت

سال ۱۴۰۴ تا ابد منفور ترین، غمگین ترین و عذاب آور ترین دوران زندگیم میمونه.

واقعا از بعضیا چیزایی میشنوم که اصلا انتظار ندارم. کاش دغدغه های منم انقدر کصشر بود.

‏واقعاً امروز ۱۴ بهمنه؟ کی بهمن شروع شد و چهارده روز هم ازش گذشت؟ من هنوز توی اون دی ماه لعنتی گیر کردم.

‏بی حوصلگی، پرخاشگری، بد دهنی و خیلی رفتارهای دیگه الان عادیه. گیر نده.