کانال تخصصی موج سوم رفتاردرمانی

امسال نه بارون درست حسابی اومد، نه برفی... فقط غصه بارید.
#کشتی_سانچی

1.23K viewsAli Feizi, edited 19:24

Forwarded from سیب سبز (اسماعیل فیضی)

✅ "بی خیال باش تا کامروا شوی"
(گفتار نخست)
💥تلاش نکن!
چارلز بوکوفسکی فردی الکلی، زن باز، شدیداً قمار باز، ولگرد، خسیس، ندید بدید، بد حساب و در بدترین روزهای زندگی اش یک شاعر بود. او شاید آخرین فرد روی زمین باشد که شما بخواهید از زندگی او پندی بیاموزید یا تصور آن را داشته باشید که در کتاب های "خود یاری" اسمی از او به میان آورده شده باشد.
به همین دلیل است که او بهترین نمونه برای آغاز سخن است.
https://t.me/greeeenapple
بوکوفسکی می خواست نویسنده شود. اما به مدت یک دهه کارهای او در تقریباً هر مجله، روزنامه، نشریه، انتشاراتی و پیش هر فردی رد شد. آنها می گفتند کارهای او وحشتناک، خام، چندش آور و کژ راه است. آنها می گفتند که نوشته های وی مملو از اشتباه و لغزش های نا پذیرفتنی است. بزرگی و تعدد شکست های وی موجب شده بود که او عمیقاً افسردگی شدید و همراه با استفادۀ زیاد از الکل داشته باشد که مدت زیادی از زندگی خود به آنها مبتلا بود.
بوکوفسکی یک روز به عنوان نامه پر کن در شرکت پست کار می کرد. او شندرغاز پول دریافت می کرد و بیشتر آن را هم در راه مستی خرج می کرد. او بقیۀ پولش را برای قمار کردن در مسابقات اسب سواری صرف میکرد. در شب، او به تنهایی می نوشید و گاهی اوقات با ماشین تایپ قدیمی اش شعری می نوشت. بعد از گذراندن آن شب، فردای آن اغلب در حالی از خواب بر می خاست که روی کف اتاق قرار داشت.
30 سال همینطور پیشرفت، بیشتر عمرش بسیار بی هدف و به آلودگی با الکل و دارو و مستی و قمار بازی و مشغول شدن به زنان خیابانی سپری شد. زمانی که بوکوفسکی 50 ساله شد و بعد از عمری شکست و زندگی خودخواهانه، سردبیری از یک انتشارات مستقل به شکلی عجیب به او توجه نشان داد. سردبیر به بوکوفسکی پیشنهاد پول فراوان یا قول فروش آثارش را نداد اما او احساس شفقتی شگرف و اسرار آمیز نسبت به بازندۀ الکلی داشت. به همین دلیل تصمیم گرفت فرصتی به او بدهد. این اولین فرصت واقعی بود که بوکوفسکی تا به حال بدست آورده بود. او متوجه شد که شاید تنها همین یکبار آخرین باری باشد که چنین فرصتی به دست می آورد. بوکوفسکی در پاسخ به سردبیر نوشت: " من می توانم یکی از این دو را برگزینم؛ ماندن در ادارۀ پست و دیوانه شدن یا بیرون رفتن از اینجا و نویسندگی کردن و از گرسنگی مردن. من تصمیم گرفته ام از گرسنگی بمیرم!"
https://t.me/greeeenapple
پس از امضای قرارداد، بوکوفسکی اولین رمان خود را در سه هفته نوشت. این رمان به سادگی دفتر پست نامیده شد. در بخش «تقدیم می شود به» ، او نوشت: "تقدیم به هیچکس."
بوکوفسکی خود را به عنوان شاعر و رمان نویس می شناساند. او ادامه می دهد و شش رمان و صدها شعر را منتشر می کند که بیش از دو میلیون نسخه از کتاب هایش به فروش می رسد. محبوبیت او، انتظارات همه، به ویژه پیش بینی های خود او را به چالش کشید.
داستانهایی مانند بوکوفسکی نان و کره روایت فرهنگی ما هستند. زندگی بوکوفسکی مظهر رویای آمریکایی است؛ یک مرد برای آنچه که می خواهد می جنگد هرگز از دست نمی دهد، و در نهایت به آرامش بیشتر رویاهای خود می رسد. به شکل کاربردی این همانند فیلمی است که منتظر است تا اتفاق بیافتد. همۀ ما مثل بوکوفسکی به داستان نگاه می کنیم و می گوییم؛ "ببین! او هرگز تسلیم نشد". او هرگز تلاشش را متوقف نکرد. او همیشه به خودش باور داشت. او در برابر شرایط سخت و بدبیاری ها ایستادگی کرد و چیزی برای خود ساخت!
عجیب است که روی سنگ قبر بوکوفسکی نوشته شده است: "تلاش نکن".
راستش با وجود فروش کتاب و شهرت، بوکوفسکی بازنده بود. او این را می دانست و موفقیتش نه از تصمیم گیری برای برنده شدن بلکه از این واقعیت که او می دانست که او بازنده است به دست آمد. وی آن را پذیرفت و پس از آن رو راست دربارۀ آن نوشت. او هرگز سعی نداشت چیزی جز آنچه که بود، باشد. نبوغ در کار بوکوفسکی در غلبه بر باورهای باورنکردنی یا تبدیل خود به یک ستارۀ درخشان ادبی نبود. بر خلاف آن چیز دیگری دلیل موفقیت او بود. به سادگی دلیل موفقیت او این توانایی بوکوفسکی بود که به طور کامل و بدون قید و شرط با خود و به ویژه بدترین قسمت های خودش و شکست هایش، صادقانه و بدون هیچ شک و تردیدی بپردازد.
این داستان واقعی موفقیت بوکوفسکی است: راحتی و کنار آمدن او با خود به عنوان کسی که شکست خورده است.
✍️ مترجم: اسماعیل فیضی
https://t.me/greeeenapple

120 viewsAli Feizi, 15:46