کانال تخصصی موج سوم رفتاردرمانی

Forwarded from Farnoudian Contemplations

۱. آقای دیو ماستین نشسته و اشک توی چشمهایش جمع است.

- لارس حالا اومدی که چی؟ بعد از بیست سال چه حرفی داریم یعنی؟ شماها می‌فهمید من چی کشیدم این بیست ساله؟ الان اومدی می‌گی سام و علیکم؟

آقای لارس اولریش ساکت است. لم داده و زیر چشمی نگاه می‌کند. مشخص است که بیشتر از ناراحتی و شرمندگی گیج است، که چطور این درد بعد از بیست سال با این کیفیت در اعماق دل آقای دیو ماستین مانده.

- تمام این سالها فکر‌ کردم که ما با هم چه‌ها می‌تونستیم بکنیم و چه موسیقی‌ها می‌تونستیم بسازیم. شماها ولی من‌ رو اونطوری انداختید بیرون. می‌فهمی چی کشیدم من بیست سال؟ زجرم رو می‌فهمی؟

۲. یک سال بعد از دیدن درد آقای دیو ماستین در مستند "متالیکا: یک جور هیولا" بود که دردش را در کتاب "هنر ظریف بی‌خیالی" آقای مارک منسون هم خواندم. آقای مارک منسون می‌گوید که آقای دیو ماستین برای سنجیدن موفقیتش یک متر غلطی انتخاب کرده بود. از گروه متالیکا که بیرونش کردند، قسم خورده بود گروهی درست کند که آهنگهایش از متالیکا پرفروشتر و معروفتر باشند و چون نتوانست، با اینکه گروه مگادِث یکی از بزرگترین گروههای هوی‌متالِ تمام قرون و اعصار را درست کرد و به ثروت و مکنت و شهرت رسید، درد هرگز رهایش نکرد، چون مترش بسته بود به جای دیگر که در کنترلش نبود.

۳. این متر غلط برای سنجیدن موفقیت راستش از آن چیزهاست که من این روزها زیاد می‌بینم. یکی از ایرادهای معمول متر غلط، همان مثال بالاست، بستنش به امری که دست خود آدم نیست. قبلا هم از این نوشته بودم. سه مثال واضحش باشد: تعداد فالوئر، میزان دقیق وزن کم شده، و شاگرد اول شدن. اینها همه معیارهای‌ خوب و مفیدی هستند، ولی‌ جهت‌نما‌ هستند و نه هدف. هدف یعنی مطلب بهتر‌ نوشتن و تحلیل دقیقتر، سلامت زیستن، و کسب دانش.

۴. یک‌ گیر دیگری زیاد دقیق بودن است. یعنی بگو "هدف من اینست که تا سال ۲۰۲۰ میلادی از دانشگاه استنفورد مدرک دکترا در رشته مهندسی عمران با‌ گرایش مکانیک خاک بگیرم." از این دقیقترش را هم دیده‌ام ولی حالا این بماند‌ مثالش. آقای ری بردبری می‌فرماید که "از صخره بپر و بالها را حین افتادن بساز." خیلی توی این دنیا زرنگ باشیم، آن صخره را‌ انتخاب کنیم. هدفهای اینچنینی راستش به‌ جز افسردگی چیزی برای آدمیزاد نمی‌آورند. چرا استنفورد نشد و‌ جای دیگر شد، چرا ۲۰۲۰ نشد، چرا مکانیک خاک نشد و چرا دکترا نشد. ضررشان ولی اگر نویسنده هدف بفهمند که انعطاف لازم است و سه چهار‌راه قدم به قدم‌ نوشته باشد، قابل مدیریت است. به قول آقای مایک تایسون، "هر‌کسی در این دنیا برنامه‌ای دارد تا وقتی که مشت می‌خورد توی دماغش."

۵. یک قسم معمول دیگر قصه هم که در سالهای جوانی رایجتر‌ است ولی سر خیلی آدمها می‌ماند‌ مقایسه خود است با یک غول یا با یک حالت ایده‌آل. یک‌جور‌ کمال‌گرایی به‌جای‌تکامل‌‌گرایی. طرف‌ مثلا قادر به یک دقیقه دویدن نیست و به جای اینکه برنامه بنویسد که فردا یک دقیقه‌ام بشود دو دقیقه و پس‌فردا دو دقیقه‌ام سه دقیقه، آقای یوسین بولت را گذاشته الگو که می‌خواهم بشوم این. این نوع هدف‌گذاریها راستش از‌ همان لحظه تکوین‌ به مدد قانون احتمال محکوم به شکستند. این قرارهای سال نو‌ را‌ هم که کلا باید غیرقانونی اعلام کرد. آدمی که قادر نیست یک ساعت بدون سیگار‌ زندگی کند، قرار می‌گذارد که تا آخر عمر (!) لب به سیگار نزند. باید گفت‌ هر‌کسی باید اول بیست و چهار ساعت آن قول و قرار‌ را زندگی کند، اگر توانست و گفت‌ این‌ یک روز نزدیک بودم به آنچه می‌خواستم، بعد بچسبد به "تا آخر سال" و "تا آخر عمر".

۶. کلا چیز سختی است این انتخاب هدف و می‌دانم که هزار و یک چیز هست که‌ هنوز اینجا ننوشته‌ام. اول و آخرش ولی، قصه اینجاست که نبرد انسان این وسط با خودش است و نه با فالوئرها و چربی شکم و‌ شاگردهای بالاتر کلاس و استنفورد و آقای یوسین بولت. یک کاغذ و قلم می‌خواهد و یک تاریخ زدن، که امروز، ۱۸ شهریور ۹۶، یک قدم از ۱۷ شهریور بالاتر‌ بودم به این دلیل. بعد هم شاید یک مختصر اشک شوقی، که ببین چقدر از ۱۸ شهریور ۹۱ جلوترم.

پ.ن. توی اینستا‌ (@Farnoudian) یک مختصر پستی خواهم گذاشت که کامنتهایتان را در زمینه مترهای درست و غلط زندگی بخوانم. دوست داشتید حتما نظر بنویسید‌. ممنون.
پ.ن. ۲. Special thanks to Dave Mustaine and Megadeth, Lars Ulrich and Metallica, Mark Manson and "the Subtle Art of Not Giving a F*ck", and the "Metallica: Some Kind of Monster" documentary

@Farnoudian
@FarnoudianAdmin .. تماس

143 viewsAli Feizi, 04:28