گام به گام تمرین عامدانه برای بهبود مهارت در رواندرمانی

توری دی‌آنجلیس
مترجم: علی فیضی

رواندرمانگران خود می‌توانند برنامه‌های منظمی برای استفاده از تمرین عامدانه طراحی کنند. دکتر تونی رومنیر در کتاب خود با عنوان «تمرین عامدانه: راهنمایی برای بهبود اثربخشی بالینی(1)» این نوع از برنامه‌ را پیشنهاد می‌دهد:
1️⃣عملکرد خود را به طور مداوم بسنجید و این کار را با استفاده از گزارش‌های نتایج درمانجو انجام بدهید. مخصوصا به نتایج آن درمانجویانی توجه کنید که درجا می‌زنند یا در خطر رها کردن درمان هستند. ابزارهای ثبت نتایج درمانجو را می‌توانید از این سایت دانلود کنید:
https://scott-d-miller-ph-d.myshopify.com/collections/performance-metrics/products/performance-metrics-licenses-for-the-ors-and-srs.

2️⃣جلسات خود با این درمانجویان را با اجازه ایشان به صورت ویدئویی ضبط کرده و آنها را مشاهده کنید.

3️⃣از یک همکار معتبر یا یک متخصص در مورد عملکرد خود در این ویدئوها بازخورد بگیرید.

4️⃣داده‌های به دست آمده از ابزارهای نتایج درمانجو و ویدئوی جلسات به شما نشان خواهد داد که نیازمند تمرین و تکرار برخی مهارت‌ها هستید. اگر داده‌ها نشان دادند که شما به عنوان مثال اکثر درمانجویان به شدت مضطرب خود را بعد از تنها دو سه جلسه از دست می‌دهید، ویدئویی از جلسات با این درمانجویان را مشاهده کنید. ممکن است ببینید که به عنوان مثال، ناخواسته ناراحتی خود در کار با این درمانجویان را به ایشان فرافکنی می‌کنید. برای کار در این مورد، می‌توانید به صورت منظم همراه با مشاهدۀ ویدئوهایی از این این دست، در حالی که در ذهن ناراحت هستید، عمدا بدن و عضلات صورت خود را آرام بسازید. با انجام مکرر این تمرین می‌توانید که در جلسه با گشودگی و آرامش بیشتری به درمانجو پاسخ بدهید.

5️⃣اهدافی آموزشی برای خود تنظیم کنید که به صورت تدریجی به فراسوی توانایی کنونی شما بروند. دکتر رومنیر پیشنهاد می‌کند روی مهارت‌های عمومی خود نظیر هماهنگی هیجانی با درمانجویان هم کار کنید. شیوه‌ای موثر برای انجام این کار، نگاه کردن به ویدئوی جلسات درمانی در حالی است که صدای ویدئو را خاموش کرده‌اید. اگر برداشت شما از هیجانات درمانجو در حالتی که صدا خاموش است با برداشت و فهم شما از درمانجو موقعی که صدا روشن است متفاوت باشد، روی این مساله تامل و تمرین کنید که از زبان بدن او بتوانید سرنخ‌های صحیح این که چه هیجانی نشان می‌دهد را کشف کنید.

6️⃣بازه‌های زمانی را به تمرین در یک مکان آرام اختصاص بدهید. هر هفته سه جلسه بیست دقیقه‌ای را به تمرین اختصاص بدهید و به تدریج بعد از مسلط شدن به هر مهارت می‌توانید به سراغ مهارتی دیگر بروید. نکتۀ اساسی تمرین مداوم، استراحت کافی بین جلسات و آهسته آهسته افزایش دادن میزان تمرین هفتگی در ماه‌های بعد است؛ مثلا دو ماه اول هر هفته سه جلسۀ بیست دقیقه‌ای و از ماه سوم هر هفته چهار جلسۀ بیست دقیقه‌ای در هر هفته داشته باشید.

♻️در طول عمر حرفه‌ای خود این گام‌ها را به طور منظم تکرار کنید.

(1) Deliberate Practice for Psychotherapists: A Guide to Improving Clinical Effectiveness
منبع:
Monitor on Psychology

#تمرین_عامدانه
#رواندرمانگر_ممتاز
#مهارت_در_رواندرمانی
#خبرگی_در_رواندرمانی
https://t.me/AcademyofPsychotherapy

مسألۀ خبرگی در رواندرمانی
(ترجمۀ کامل)
خلاصه
موثر بودن رواندرمانی هرچند به خوبی تثبیت شده اما نتایج آن پنج دهه است که رو به بهبود نبوده است.تلاش‌هایی که از دهۀ نود میلادی برای شناسایی رویکردهای درمانی به صورت تجربی حمایت شده انجام شده این واقعیت را تغییر چندانی نداده است. جالب‌توجه‌تر آن که مطالعات نتوانسته‌اند نشان بدهند که آموزش تخصصی، نتایج رواندرمانگران را بهبود می‌دهد و حتی با گذشت زمان و کسب تجربۀ بیشتر نتایجی که درمانگران به دست می‌آورند به طور پیوسته‌ای رو به زوال می‌رود. هدف این مقاله روشن ساختن این است که یافته‌های مربوط به متون پژوهشی دربارۀ خبرگی و عملکرد فرد خبره چگونه مسیرهایی جدید به روی حوزۀ رواندرمانی می‌گشاید. یافته‌هایی که تاکنون به دست آمده‌اند به احتمالات نویی برای کمک به رواندرمانگران جهت بهبود کیفیت و نتیجۀ کارشان اشاره دارند.
برای مطالعۀ ادامۀ مقاله می‌توانید به لینک زیر مراجعه بفرمایید:

http://www.mrmz.ir/TA/مسالۀ-خبرگی-در-رواندرمانی

(این متن به سفارش مرکز خدمات روانشناختی و مشاورۀ #زندگی ترجمه شده است)
دکتر اسکات دی. میلر، دکتر مارک ای. هابل، دکتر داریل چو
مترجم: علی فیضی
https://t.me/mrmz_ravanshenasan
#تمرین_عامدانه
#رواندرمانگر_ممتاز
#مهارت_در_رواندرمانی
#خبرگی_در_رواندرمانی

کتاب‌هایی با ترجمه/ویراستاری علی فیضی که می‌توانید در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران و در غرفۀ انتشارات ابن سینا آنها را خریداری کنید:

📚 درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برای اختلالات اضطرابی
###
📚 درمان متمرکز بر شفقت
###
📚 رهایی از دام آمیختگی و اجتناب شدید: راهنمای غلبه بر مشکلات درمان در ACT
###
📚 رواندرمانی تحلیلی کارکردی
###
📚 بگذار همه‌چیز آموزگار تو شود: صد درس توجه‌آگاهی
###
📚 راهنمای فرزندپروری با ACT
###
📚 زوج درمانی با ACT

@thirdwaveofBehaviorTherapy

نومیدی سازنده در ACT: دیدگاهی پیچیده‌تر

چکیده
نومیدی سازنده از جمله‌های فرایندهای اساسی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد جهت پرداختن به رفتارهای اجتنابی و مشکل‌ساز درمانجو است. در این مقاله پس از تعریف این فرایند، به سه مانع انجام دادن این فرایند و نحوۀ گذر از این موانع پرداخته می‌شود.

برای مطالعۀ ادامۀ مقاله می‌توانید به لینک زیر مراجعه بفرمایید:

http://www.mrmz.ir/مقالات-روانشناسی/برای-متخصصان/نومیدی-سازنده-در-act-1

(این متن به سفارش مرکز خدمات روانشناختی و مشاورۀ #زندگی نوشته شده است)

نویسنده: علی فیضی
https://t.me/mrmz_ravanshenasan

#Learning_ACT
#رواندرمانگر_ممتاز
#مهارت_در_رواندرمانی
#خبرگی_در_رواندرمانی

✨سه راهبرد برای افزایش اثربخشی رواندرمانی

🖊گردآوری و ترجمه:
علی فیضی

⁉️چرا درمانجویان از ادامه دادن حضور در رواندرمانی منصرف می‌شوند؟ پژوهش‌ها نشان می‌دهد که حداقل یکی از هر پنج درمانجو رواندرمانی را قبل از کامل شدن خاتمه می‌دهد. برخی مطالعات نیز نشان می‌دهند در حوزۀ خدمات سلامت رفتاری، از هر دو درمانجو، یکی رواندرمانی را رها می‌کند. اینها حتما اخبار بدی در مورد اثربخشی رواندرمانی‌اند. لازم است که بدانیم پشت این تصمیمات چه دلایلی نهفته است و چگونه می‌توانیم همچنان درمانجویان را در فرایند رواندرمانی به صورت موثری نگه بداریم.
رواندرمانگران می‌توانند از راهبردهای زیر برای کاهش خاتمه دادن پیش از موعد رواندرمانی از سوی درمانجویان و افزایش اثربخشی خود استفاده کنند:

1️⃣ از درآمیختن و مشغول شدن درمانجو به فرایند رواندرمانی مطمئن شوید: پژوهش‌ها نشان داده است آن درمانجویانی که در فرایند رواندرمانی باقی می‌مانند از آنهایی که پیش از موعد این فرایند را خاتمه می‌دهند سود بیشتری می‌برند. درمانجویان وقتی به فرایند رواندرمانی به گرمی مشغول می‌شوند که رواندرمانی با انتظارات، ارزش‌ها و نگرش‌های ایشان یا آنچه دکتر بری دانکن #نظریۀ_تغییر_درمانجو می‌نامد هماهنگ و هم‌ساز باشد. راه مطمئن دیگر برای اطمینان یافتن از درآمیختن درمانجو با فرایند رواندرمانی استفاده از ابزارهای سنجش نتایج درمان است. درمانجویانی که تغییرات زودهنگامی نشان نمی‌دهند در خطر بیشتری برای ترک رواندرمانی‌اند. نظارت بر نتایج درمان به ما کمک می‌کند بدانیم که درمانجویان کی در خطر خاتمه دادن پیش از موقع رواندرمانی‌اند و چه زمانی برای پیشگیری از این اقدام دست به عمل بزنیم.

2️⃣ اتحاد درمانی مثبتی برقرار کنید. بیش از 1000 مطالعه اهمیت اتحاد درمانی و رابطۀ نیرومند آن با نتیجۀ رواندرمانی را نشان داده است. این یافته ضرورت برساختن اتحاد را در هر ملاقات با درمانجو نشان می‌دهد و به رواندرمانگران یادآوری می‌کند نه تنها مطمئن شوند درمانجو با آنها ارتباطی مثبت برقرار کرده بلکه با ایشان بر سر اهداف و روش‌های درمان موافق است. راهی موثر برای برساختن چنین اتحادی، سنجش اتحاد درمانی و دریافت بازخورد از درمانجو در هر جلسه است.

3️⃣ حالا دیگر شاید واضح باشد که بهتر است از سیستمی علمی برای مدیریت و سنجش نتایج درمان استفاده کنید. مطالعات نشان داده است سنجش نتایج و اتحاد درمانی نه تنها از خاتمه یافتن پیش از موقع رواندرمانی پیشگیری کرده و نتایج آن را بهبود می‌بخشد بلکه باعث سرعت گرفتن رواندرمانی و کاهش هزینۀ کلی خدمات سلامت روان می‌شود. به علاوه، طرف‌های ذینفع چنین خدماتی از سرمایه‌گذاران گرفته تا خود درمانجویان انتظار دارند که نتایج و شواهد حمایت‌کننده ار اثربخشی رواندرمانی در دسترس باشد. آنها انتظار بازگشت سرمایه و مفید بودن تلاش‌های خود را دارند. اینجاست که ابزارهای سنجش نتایج رواندرمانی اطمینان از بازگشت سرمایه را ممکن می‌سازد.
رواندرمانی در درمان دستۀ گسترده‌ای از مشکلات و تشخیص‌ها موثر بوده است. وقتی برای کاهش نرخ خاتمه یافتن پیش از موعد رواندرمانی و افزایش نتایج قابل سنجش از ابزارهای مطمئن مدیریت نتایج درمان استفاده می‌کنیم همه سود خواهند برد.
#رواندرمانگر_ممتاز
#خبرگی_در_رواندرمانی
#therapeutic_alliance
⬇️⬇️⬇️⬇️
https://t.me/AcademyofPsychotherapy

بهبود خبرگی در روان‌درمانی

چکیده
نویسندگان مقالۀ جنجال‌برانگیز «خبرگی در روان درمانی: هدفی دشوار»، در این مقاله به انتقاداتی که از آرای ایشان در مقالۀ مذکور شده است پاسخ می‌دهند و با واضح‌تر بیان کردن منظور خود، پیشنهاداتی برای بهبود تعریف خبرگی در رواندرمانی، پژوهش دربارۀ این مفهوم و دستیابی به آن ارایه می‌کنند.

برای مطالعۀ ادامۀ مقاله می‌توانید به لینک زیر مراجعه بفرمایید:

http://www.mrmz.ir/TA/بهبود-خبرگی-در-روان-درمانی

(این متن به سفارش مرکز خدمات روانشناختی و مشاورۀ #زندگی نوشته شده است)

نویسندگان: ترنس ترسی، بروس ومپولد، رادنی گودیر و جیمز لیکتنبرگ
مترجم: عاطفه محمدصادق
ویراستار: علی فیضی
https://t.me/mrmz_ravanshenasan

#تمرین_عامدانه
#رواندرمانگر_ممتاز
#مهارت_در_رواندرمانی
#خبرگی_در_رواندرمانی

درمانجوی غیرقابل درمان؟
رواندرمانی چگونه ممکن است به بیراهه برود

چکیده
یافته‌ای مشهور در دنیای پژوهش دربارۀ عوامل اثرگذار در موفقیت رواندرمانی وجود دارد که بر اساس آن هشتاد الی هشتاد و هفت درصد موفقیت درمان وابسته به عواملی متعلق به درمانجو و بنابراین فرادرمانی است. این مساله می‌تواند تا حد زیادی تبیین کند که چرا برخی از درمانجویان سریع یا برخی دیگر به کندی به رواندرمانی پاسخ می‌دهند یا اصلاً رواندرمانی برایشان موثر واقع نمی‌شود. با این حال نمی‌توان این نکته را هم انکار کرد که فرایند و محتوای رواندرمانی هم می‌تواند در سود بردن یا نبردن درمانجو نقش داشته باشد و حتی درمانجویی را به وضعیتی غیرقابل درمان برساند. اما چگونه؟

برای مطالعۀ ادامۀ مقاله می‌توانید به لینک زیر مراجعه بفرمایید:

http://www.mrmz.ir/TA/درمانجوی-غیرقابل-درمان

(این متن به سفارش مرکز خدمات روانشناختی و مشاورۀ #زندگی ترجمه و نوشته شده است)

مترجم و نویسنده: علی فیضی
https://t.me/mrmz_ravanshenasan


#رواندرمانگر_ممتاز
#مهارت_در_رواندرمانی
#خبرگی_در_رواندرمانی

🌱ویدئوی لایو اینستاگرام علیرضا ادیب نیشابوری و علی فیضی
🌱در پاسخ به این سوال که در ناملایمات زندگی روان شناسی علمی چه برای عرضه دارد؟

🌱علی فیضی کاندیدای دکتری روان شناسی سلامت در دانشگاه تهران است. او روان درمانگر، آموزگار، مولف و مترجم موج سوم رفتار درمانی است. رویکرد تخصصی وی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش (ACT) با تکیه بر شفقت بر خویشتن است.

🌱او در این ویدئو درباره نسل های مختلف روان شناسی علمی توضیحاتی می دهد و برای مواجهه با حوادث ناگوار زندگی پیشنهاداتی ارائه می دهد.
سایر نوشته ها و ترجمه های علی فیضی در وب سایت مرکز مشاوره زندگی و صفحه ی اینستاگرامش قابل دسترسی است.

🍃 ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:

🍃 https://t.me/GomanANCG

🍃 Instagram.com/goman.ancg

گریستن درمانگران در اتاق درمان و اثرات آن بر درمانجویان❗️❕❗️
ترجمه و تدوین: علی فیضی
اشک ریختن رواندرمانگر در اتاق درمان تا سالیان اخیر چندان به صورت جدی و گسترده مورد پژوهش قرار نگرفته بود. هرچند می‌شد که مطالعاتی موردی یا روایت‌هایی شخصی از بروز این رفتار رواندرمانگر را یافت. به عنوان مثال هنری گانتریپ در تبیین خود تحلیل شدن با رونالد فربرن، به اشک‌های درمانگر مشهور خود اشاره می‌کند:
وقتی در نهایت داشتم بعد از جلسۀ آخر فربرن را ترک می‌کردم، ناگهان متوجه شدم که در تمام دورۀ طولانی‌مدتی که با هم داشتیم حتی دست نداده بودیم؛ و او به من اجازه داده بود تا بدون هیچ حالت دوستانه‌ای جلسات را ترک کنم. من دستم را پیش بردم و او دستم را گرفت؛ و ناگهان قطرات اشکی را دیدم که بر چهره‌اش سرازیر شد. من قلب مهربان مردی را دیدم که ذهنی شگرف و طبعی خجالتی داشت (به نقل از برم-مارکوویج، استولبرگ و خادمی، 2013).

در این چند سال گذشته اما پژوهش‌هایی با تعداد مشارکت‌کنندۀ بسیار بیشتری انجام پذیرفته و ما را از کم و کیف این رفتار و پیامدهای احتمالی آن باخبرتر می‌سازد. به عنوان مثال در پژوهشی (2013) با شرکت 684 رواندرمانگر که به بررسی میزان گریستن رواندرمانگران در طول درمان و عوال مرتبط با آن انجام شد این یافته‌ها به دست آمد:
✅اغلب رواندرمانگران (72 درصد) گزارش مدادند که در فرایند انجام درمان گریسته‌اند
✅اغلب رواندرمانگران پیامد منفی برای اشک‌ ریختن خود گزارش نکردند.
✅تقریباً نصف رواندرمانگران گزارش دادند که گریستن در فرایند رواندرمانی، رابطۀ درمانی را بهبود بخشید.
✅صفت‌های شخصیتی و همدلی به نظر نمی‌رسد که تاثیر بالایی بر گریستن درمانگر در درمان (TCIT) داشته باشد.
✅ رواندرمانگرانی که گزارش دادند در زندگی روزمره بیشتر گریه می‌کنند همچنین بیشتر TCIT را گزارش دادند. هرچند انگیزه‌ها و گرایش‌ها مربوط به این دو اقدام متفاوت بود.
📖در پژوهشی دیگر که به سال 2015 و با 188 بیمار مبتلا به اختلالات خوردن انجام شده است 57 درصد آنها گزارش دادند که شاهد گریستن درمانگر خود بوده‌اند. اغلب این بیماران این اقدام درمانگر خود را مثبت ارزیابی‌ کرده‌اند اما این نگرش مثبت به گریه کردن درمانگر، مبتنی بر این بوده که بیماران چه دیدگاهی دربارۀ درمانگر خود داشته‌اند.
❇️اگر بیماران درمانگران خود را دارای سلوک و کردار مثبت می‌دیدند (فردی که شادمانی و استحکام یا ثبات از خود نشان می‌دهد ) اشک‌های او را مثبت می‌دیدند و به ادامۀ درمان تمایل داشتند؛ اما اگر درمانگر خود را دارای سلوک و کردار منفی می‌دیدند (مضطرب، فرسوده و خشمگین) دیدگاه کمتر مثبتی دربارۀ اشک‌های او و رواندرمانی داشتند.
شایان ذکر است اکثریت درمانگرانی که این بیماران با آنها کار کرده بودند گرایش شناختی-رفتاری داشتند.

Blume-Marcovici, A. C., Stolberg, R. A., & Khademi, M. (2013). Do therapists cry in therapy? The role of experience and other factors in therapists’ tears. Psychotherapy, 50(2), 224.
Tritt, A., Kelly, J., & Waller, G. (2015). Patients’ experiences of clinicians’ crying during psychotherapy for eating disorders. Psychotherapy, 52(3), 373.
https://t.me/AcademyofPsychotherapy

چرا شفقت به خود مهم است؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #شفقت_به_خود

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

شفقت به خود شاید مهمترین توانمندی آدمی باشد
نویسنده: علی فیضی
شفقت‌ ورزیدن به خود نه تنها توانایی ما برای جان به در بردن از ناخوشایندی‌های روزگار را افزایش می‌دهد بلکه موجب شکوفایی و پیشرفت اصیل ما نیز می‌شود چون شرایط ایده‌آل برای تغییر و رشد را فراهم می‌کند. در وضعیت شفقت به خود، ناکامل بودن ذاتی انسانی خود را می‌پذیریم و با مهربانی محدودیت‌ها و توانایی‌های واقعی خود را روشن‌تر متوجه می‌شویم. با پرورش شفقت، دیگر چشم و گوش بسته به احکام ناخوشایند و ناموثری که خانواده، جامعه یا فرهنگ برای ارزشمند بودن، موفق بودن و شایسته بودن در ذهن ما حک کرده‌اند گردن نمی‌نهیم. شفقت ما را آزاد می‌کند تا میل اصیلی که به زیستن، خودشکوفایی، نوع‌دوستی و افتخار به خود داریم را عملی بسازیم. با شفقت به خود است که می‌توانیم بهتر دریابیم که آنچه به عنوان ارزش‌ها یا قوانین اصلی زندگی پذیرفته‌ایم به چه میزان اصیل و آگاهانه انتخاب شده است و به چه میزان حاصل درونی‌سازی‌ پیام‌ها و القائات مستقیم و غیرمستقیم دیگران است. انسانی که به خود به صورت مداومی شفقت می‌ورزد نه تنها به صلح با خود می‌رسد و شکست‌ها و پیروزی‌هایش را همدلانه می‌فهمد و ارج می‌نهد بلکه می‌تواند همدلی شناختی و هیجانی عمیقی را نیز در ارتباط با دیگران به کار بگیرد. او می‌داند که درد کشیدن، سخت‌گرفتن بی‌رحمانه به خود و درون‌فکنی ارزش‌های نااصیل، همه و همه از ویژگی‌های مشترک انسان‌هاست نه نشانۀ بیمار یا خطرناک بودن. این همدلی عمیق او را قادر می‌کند تا هرجا که توانست و موثر بود با شفقت اقدامی برای تسکین رنج دیگران انجام دهد. این درون‌خوانی* عمیق و در نتیجه پذیرش خود و دیگران باعث می‌شود تا او روابطی موثرتر هم شکل بدهد چون تلاش می‌کند تا در خود و دیگران از هرآنچه که معنای انسانیت را می‌سازد بهوشیار باشد: آرزوها، امیال، رویاها، هوس‌ها و تکانه‌ها، ارزش‌ها، نیت‌ها و نیازها.
* درون‌خوانی یا mentalization به توانایی ما برای تامل دربارۀ وضعیت ذهنی خود و دیگران و فهم صحیح و موثر آن اشاره دارد؛ به این معنا که نسبت به حال خود و دیگران و چرایی آن بینشی کنجکاوانه، همدلانه و حاکی از بهوشیاری پیدا کنیم. این توانایی مهارتی لازم برای تنظیم هیجان موثر و پیش‌شرط مهارت‌های ارتباطی، تسکین دادن خود، همدلی و دیگر مولفه‌های هوش هیجانی و نیز بهوشیاری و گسلش در درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد است. شایان ذکر است درمان مبتنی بر درون‌خوانی هم‌اکنون از جمله رواندرمانی‌های صاحب حمایت پژوهشی است. مبنای نظری این رواندرمانی را نظریۀ دلبستگی جان باولبی می‌سازد.
#شفقت_به_خود
#بهوشیاری
#رواندرمانی
#درون‌خوانی
#mentalization
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

پرسشی از یک همکار مشاور درباره انجام تکنیک عینیت بخشیدن در فرایندACT

«عرض سلام و ادب
در تکنیک عینیت بخشیدن (با این هدف که مراجع با هیجاناتی که بیشتر از آن اجتناب می کند تماس غیر تدافعی داشته باشد) وقتی به مراجع گفته می‌شود " هیجان خشم ،یا نفرت یا... را در جائی از بدن خود احساس کند" برخی از آنها می گویند منظور ازعبارت فوق را متوجه نمی شوند و یا اساسا نمی توانند بصورت عینی هیجانات را بیرون از خود تجسم کنند. ممنون می شوم اگر اساتید گرامی تجربه بالینی یا راهکاری در این زمینه دارند آن را بیان فرمایند.»
↙️↙️↙️
پاسخ از علی فیضی


«سلام
من هم با تکنیک‌هایی از این دست مقداری مشکل دارم.
البته هنگام مطالعۀ کتاب راهنمای درمان متمرکز بر هیجان (EFT) متوجه شدم که تمرینی مشابه با این تصویرسازی از هیجان وجود دارد. هدف آن تمرین البته این بود که درمانجو مقداری بتواند از هیجانات خود فاصله بگیرد و در آن غرق نشود. بدیهی است که برخی اوقات ما بهتر است مطابق با ظرفیت درمانجو برای گسترش ظرفیت پذیرش او اقدام کنیم. نکتۀ دیگر این است که خیلی وقتها هم اساسا درمانجو نمی‌تواند هیجانات خود را بشناسد و محتاج آموزش او هستیم. به زبان رفتارگرایانه افتراق محرک هیجانی در او شکل نگرفته است.
در مورد خاص سوال شما به نظرم بهتر است که وقتی درمانجو به تکنیک خاصی پاسخ نمی‌دهد این موارد را بررسی کنیم:
1. آیا درمانجو متوجه منطق و هدف تکنیک است؟
اگر بله پاسخ او را چگونه می‌توان تحلیل کرد؟
2. آیا صادقانه از تصویرسازی ناتوان است؟
اگر بله، این طبیعی است، برخی درمانجویان در تصویرسازی مشکل دارند؛ در این صورت؟
2. آیا تکنیک دیگری وجود دارد که بتوانم با استفاده از آن به هدف درمانی برسم؟
اگر بله
آیا درمانجو به این تکنیک متفاوت پاسخ می‌دهد؟
اگر بله همچنان ادامه می‌دهیم.
اگر نه دو سوال می‌توان پرسید
1. آیا درمانجو دست به اجتناب از تجربۀ درون فردی می‌زند؟
اگر بله، اجتناب را مورد توجه قرار داده و کارآمدی آن را بسنجید. انتخاب با خود درمانجوست که مبتنی بر ارزش‌هایش رفتار کند یا با اجتناب کردن در راه موفقیت تیم درمان سنگ‌اندازی کند.
اگر هدف اجتناب درون‌فردی نیست
2. آیا
رفتارش معنای پنهانی داردو به عبارت دیگر رفتار او، یک رفتار آماج بالینی مشکل‌ساز (رآب1) است که در بیرون از جلسه نیز برای او در روابطش مشکل ایجاد می‌کند؟ (لج‌بازی، مخالفت‌ورزی غیرمستقیم، پرهیز از دریافت کمک از دیگران)
اگر بله؛ با راهبردهای متوقف ساختن رآب‌های 1 پاسخ بدهید و او را تشویق به انجام رآب2 کنید (در متون رواندرمانی تحلیلی کارکردی (FAP) معنای رآب‌ها و نقش آنها در فرایند رواندرمانی به خوبی و مفصل بیان شده است). توجه داشته باشید که وابسته به فرمولبندی رآب‌های1 درمانجو، پاسخ صریح و روشن «نه» به تکنیک‌های پیشنهادی درمانگر از طرف درمانجو می‌تواند یک رفتار بهبودی یا رفتار آماج بالینی 2 باشد.
در نهایت بهتر است توجه داشته باشیم یک عامل بسیار مهم در ممکن شدن تغییر مطلوب در رواندرمانی توجه به «نظریۀ تغییر درمانجو» است. بهتر است همیشه با چشم‌اندازگزینی و برگرفتن چشم‌انداز درمانجو، او را صاحب صدا و خواست‌های معتبری دربارۀ مشکل و ماهیت آن و راه‌حل‌های احتمالی باشیم.»
#خبرگی_در_رواندرمانی
#learning_ACT

❇️ کانال تخصصی موج سوم رفتار درمانی
@thirdwaveofBehaviorTherapy

«بپرهیزیم از اینکه درباره‌ی مردم تنها بر مبنای لحظه‌ای از زندگی‌شان داوری کنیم.»

(درِ تنگ، آندره ژید، ترجمه‌ی عبدالله توکل و سید رضا حسینی، نشر نیلوفر)

@sedigh_63

تفاوت مراقبۀ بهوشیاری با دیگر انواع مراقبه چیست؟
در اصل دو نوع مراقبه وجود دارد: مراقبۀ بینش و مراقبۀ تمرکز. بهوشیاری، مراقبۀ بینش در نظر گرفته می‌شود چون در طول تمرین آن تمام توجه خود را به ذهن و بدن در لحظۀ حال معطوف کرده و هیچ تلاشی جهت تغییر دادن یا دستکاری تجربه نمی‌کنید. هرچه که در بدن یا ذهن رخ بدهد (مناظری که می‌بینید، صداهایی که می‌شنوید، بوهایی که به مشام شما می‌رسد یا مزه‌ها یا حس‌های بدنی) تکلیف این است که فقط ماهیت همیشه در حال تغییر این تجارب را مشاهده کنیم. شما با تمرین بهوشیاری، می‌توانید شروع به کشف دلایل رنج خود کرده و راهی برای رسیدن به آزادی بیشتر پیدا کنید. از سوی دیگر در مراقبۀ تمرکز، توجه ویژه‌ای به مفاهیم، تصورات یا یک مانترا مبذول می‌شود. حسی آسودگی یکی از فواید مجذوب شدن عمیق ذهن در مراقبه‌ای است که فرد مراقبه‌گر روی یک شی یا تصویر یا مانترا تمرکز می‌کند. تفاوت اساسی در این است که شما در مراقبه تمرکز با آن چیزی که روی آن تمرکز می‌کنید یکی می‌شوید که منجر به مجذوب‌شدن بیشتر مراقبه‌ای می‌شود؛ در حالی که در مراقبۀ بینش، شروع به دیدن این پدیده‌ها می‌کنید: ماهیت همیشه متغیر بدن و ذهن، دشواری‌هایی که از چسبیدن یا بیزاری حاصل می‌شود و تعاریف خود محدود‌کننده‌ای که دربارۀ هویت خود دارید.این بینش‌ها موجب عمیق‌تر شدن فهمتان از آنچه منبع تغذیۀ استرس و رنج شما است شده و تعادل و صلح بزرگتری را به ارمغان می‌آورد.
منبع:
Stahl, B., & Goldstein, E. (2010). A mindfulness-based stress reduction workbook. New Harbinger Publications.‏
ترجمه: علی فیضی و امیر اعتمادی
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

🎥 دکتر آذرخش مکری: افسردگی، سرخوردگی و اعتیاد
🌾 @Sedanet

هدف ACT: فهم معنای رفتار در بافتار وقوع آن
برگرفته از ویرایش دوم کتاب Learning ACT
مترجم:
علی فیضی
یک تفاوت بزرگ بین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و بسیاری از رویکردهای دیگر رواندرمانی، در نگاه ویژۀ آن به رنج انسان است.
بسیاری از رویکردهای رواندرمانی این پیش‌فرض را دارند که افکار و احساساتی که به صورت منفی ارزیابی شده‌اند –نظیر اضطراب، افسردگی یا هذیان‌ها- مشکلاتی‌اند که بایستی از دست آنها خلاص شد. در ACT بر خلاف پیش‌فرض مذکور، این افکار و احساسات نامطلوب به عنوان اهداف اولیه و اساسی درمان در نظر گرفته نمی‌شود؛ بلکه تلاش برای اجتناب از این رویدادهای درونی نامطوب، مشکل‌زا مفهوم‌پردازی می‌شود. این رفتارهای اجتنابی اغلب مشکل‌آفرین بوده و می‌توانند که درمانجو از تجربۀ پیامدهای زندگی ارزشمند و مطلوب باز بدارند.
بر مبنای الگوی ACT در مورد رنج انسان، افکار و احساسات دشوار در هر جنبه از تجربۀ انسانی وجود دارند و بنابراین نمی‌توان آنها را به عنوان مشکلاتی که باید رفع شوند دید. زندگی شامل رویدادهای دردناک است و تلاش برای اجتناب از درد اغلب به جای حذف درد، موجب شدت یافتن آن می‌شود.
درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد روی رفتار افرادی در آن بافتارها/زمینه‌هایی تمرکز می‌کند که روی می‌دهند؛ بنابراین ارزیابی در این رویکرد در حالی که بر مشکلات کنونی درمانجو تمرکز دارد اما محیط گذشته و کنونی او را نیز مدنظر قرار می‌دهد.
حرکت به سوی کارآمدی
معیار نتیجه‌گیری در ACT، کارآمدی است؛ به این معنا که هدف ACT این است که رفتار فرد بر اساس ارزش‎های او، اهداف مطلوبش در محیط کنونی و با توجه به همۀ تجربه‌هایی که قبلاً داشته، کارآمد باشد.
این نوع هدف‌گزاری در تضاد با الگوی پزشکی ماشین‌انگارانه است که در آن ارزیابی، روی استفاده از برچسب‌های تشخیصی تاکید شده و کاهش نشانه‌ها به عنوان معیار نتیجه‌گیری معرفی می‌شود. به عنوان مثال ارزیابی و درمان یک مشکل اضطرابی در الگوی پزشکی، بر کاوش در بافتارهایی تمرکز دارد که اضطراب در آن رخ می‌دهد تا بتوان به یک برچسب تشخیصی مثل اختلال اضطراب اجتماعی یا اختلال اضطراب فراگیر رسید. درمانگر بعد از تشخیص، برای کاهش اضطراب دارو تجویز می‌کند یا از بازسازی شناختی (برای جایگزین کردن باورهای غیرمنطقی با باورهای منطقی‌تر) استفاده می‌کند تا کاهش اضطراب رخ بدهد.
بر خلاف مثال‌های ذکر شده، درمانگر ACT بافتارهایی که اضطراب در آن رخ می‌دهد و اقداماتی که درمانجو به هنگام مضطرب‌شدن انجام می‌دهد را ارزیابی می‌کند؛ مثلاً می‌پرسدآیا درمانجو از اضطراب اجتناب یا فرار می‌کند؟ شناسایی کارکردهای رفتارهای مقابله با اضطراب مثل اجتناب از موقعیت‌های گوناگون یا انجام آیین‌های اجباری برای کاهش اضطراب، اهمیت اساسی در رواندرمانی بر اساس ACT دارد.
مرکزین این کارکردها در ACT موجب می‌شود که طبقات تشخیصی راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی نسبتاً بی‌اهمیت شود. البته نزد درمانگر ACT، این ابزار تشخیصی همچنان یک ابزار کاربردی برای تعامل با دیگر متخصصین و کار با نهادهایی مثل بیمه است. درمانگر ACT به جای این که کاهش اضطراب را هدف مطلوب درمان در نظر بگیرد، بر تغییر رفتار درمانجو در رابطه با اضطرابش تاکید می‌کند تا در بافتارهایی که قبلاً فرار از اضطراب منجر به پیامدهای نامطلوب زندگی می‌شد، بتواند که کارآمدتر اقدام کند.
https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

#Learning_ACT
#مهارت_در_رواندرمانی

⭕️⭕️ کارگاه آموزشی و تخصصی

«درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) پیشرفته»

🔴🔴 سرفصل ها:

👈 چگونه اولین جلسه ACT را با اثربخشی بیشتری شروع کنیم؟

👈 شیوه‌های تقویت اتحاد درمانی به عنوان مهمترین متغیر پیش‌بینی‌کنندۀ اثربخشی رواندرمانی

👈 شیوه‌های افزایش ظرفیت فراهیجانی درمانگر برای استفادۀ موثرتر از مهارت‌های ACT

👈 مهارت‌های کاهش خطاهای ناخواسته در فرایند رواندرمانی (به عنوان مثال: واکنش نشان دادن موثر به درمانجوی پرحرف، تنبیه نکردن رفتارهای مثبت درمانجو، واکنش مناسب به پاسخ «نمی‌دانم» درمانجو)

👈 کاربرد ماتریکس ACT در مراجعین دارای مشکلات چندگانه (اختلال شخصیت مرزی)

👈 تعریف اختلال شخصیت از دیدگاه ACT

👈 استفاده از تحلیل کارکردی برای مفهوم‌پردازی مشکلات مراجعین داری مشکلات چندگانه

👈 نحوۀ استفاده از الگوی مدل آگاهی، شجاعت، عشق (ACL) به عنوان نقشۀ راه درمان
قواعد پنجگانۀ حضور موثر درمانگر در جلسات رواندرمانی


مدرس: آقای علی فیضی(کاندیدای دکترای روانشناسی سلامت دانشگاه تهران)

زمان: پنجشنبه و جمعه ۲۳ و ۲۴ خردادماه؛ ساعت ۹ صبح تا ۵

https://t.me/UT_Mavara

۸۸۹۸۳۵۰۳
۰۹۱۹۸۲۰۳۱۴۲
۰۹۳۹۴۰۱۹۰۸۱
۰۹۱۹۹۶۳۲۸۹۵

با سلام
همان‌طور که مستحضرید، در پژوهش‌های علوم انسانی و روان‌شناختی عمدۀ اطلاعات از آزمودنی‌های انسانی به دست می‌آید. بدون تردید مشارکت افرادِ جامعه در این قبیل پژوهش‌ها سهم بسزایی در رشد و تعالی درک متخصصانِ علوم انسانی از خصوصیات انسان و خدمت‌رسانی بهتر برای جوامع انسانی دارد. پرسش‌نامه‌های حاضر در راستای یک فعالیت پژوهشیِ روان‌شناختی در حوزۀ کاهش وزن هستند. از همین رو، لازم است افرادی آنها را پر کنند که در حال کاهش وزن هستند یا وزن کم کرده‌اند و اکنون سعی می‌کنند آن را حفظ نمایند. اگر شما هم جزء این دسته از افراد هستید، خواهشمندیم دقایقی از وقت خود را به پر کردن پرسش‌نامه‌ها اختصاص دهید. در صورت تمایل برای اطلاع از نتیجۀ کلیِ پژوهش، لطفاً پست الکترونیکی‌تان را در انتهای فرم شمارۀ 1 درج کنید. لطفاً قبل از پر کردن هر پرسش‌نامه توضیحات مربوط به آنها را با دقت مطالعه کنید. 
پیشاپیش از همکاری صمیمانۀ شما سپاسگزاریم. 

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfh2zKjT3iYtDzL4IYuOPM4dSoPyEdP5CfuEbKXulnSFc72rQ/viewform?usp=sf_link

تنهایی و تکامل
پیش از این درباره تنهایی چند ویدیو از مدرسه زندگی آلن دوباتن دوبله و منتشر کرده‌ایم. مضمون این ویدیوها اغلب این است که درونگرایی و عزلت گزینی غیرعادی نیست، باید آن را درک کرد و ارجمند شمرد: این جمله معروف آلن دوباتن که “بهترین دوست بالقوه شما شاید سیصد سال پیش مرده است و اکنون از طریق رنگهای روی بوم نقاشی یا واژگان ادبیات با شما سخن می‌گوید”، گویا دعوتی است به جایگزین کردن روابط اجتماعی با هنر و ادبیات…
اما در رویکردی کاملا متفاوت می توان تصور کرد که رنج حاصل از تنهایی در زندگی انسان کارکردی تکاملی داشته و درست مانند درد فیزیکی، یک زنگ خطر بوده است. به ویژه که عزلت گزینی در طی یک چرخه تشدید شونده به انزواطلبی بیشتر می انجامد. همه‌گیری درونگرایی و پسرفت مهارتهای اجتماعی می‌تواند خطرناک باشد.
در مدرسه زندگی فارسی علاقمندیم که «تزها و آنتی تزها» را با هم بررسی کنیم، به این امید که به این وسیله نه یک اندیشه خاص بلکه اندیشیدن را تمرین کرده باشیم. این ویدیو آنتی تز مهم و قابل تاملی است بر برخی مطالبی که تاکنون درباره تنهایی منتشر کرده ایم.

https://persianschooloflife.com/تنهایی-و-تکامل/


منبع اصلی:
کانال یوتیوب Kurzgesagt
ترجمه: حمیدرضا بیدار
تلگرام @KurzgesagtPersian