🔊 روانپژوهشگران

315 views09:56

به بهانه دلتنگی...

سخن روز ۲۲ تیر ماه ۱۴۰۰
دکتر رسول شریفی, به قلم دکتر شهرام ,
سخن روز۲۴ تیر ۱۴۰۰۴۱۳

دیروز یعنی بیست و یکم تیر ماه هزار و چهارصد، آقای دکتر رسول شریفی درگذشت … امروز نیز خاکسپاری او بود
آقای دکتر شریفی، روانپزشک بودند … نه یک روانپزشک معمولی. او تنها یک روانپزشک حاذق و باتجربه و کارکشته هم نبود … رسول شریفی اینها بود و چیزی بیشتر از همه‌ی اینها بود. رسول شریفی یک نقطه‌ی عطف بود. نقطه‌ی عطف بسیاری از کسانی که تحت نظر وی قرار داشتند و او آنها را از دست اختلالات روانی و ناهنجاری‌ها و مشکلات و هزار و یک جور درد بی درمان روانی نجات داده بود … نه تنها نجات داده بود بلکه از آنها آدم‌هایی ساخته بود که گاهی در نقطه‌ی مقابل آن چیزی شدند که بودند. از آدم وسواسی، یک غیر وسواسی، از آدم افسرده و دلمرده و نژند، یک انسان شاد و … به قول برخی از مراجعانش آدمی را که مانند یک ساختمان کهنه و فرسوده و کُلنگی بود، می‌زد می‌ریخت پایین و به جایش یک برج زیبا و جدید و مدرن می‌ساخت! … من هم از کسانی بودم که روزی به مطبّش رفتم، در خیابان یوسف‌آباد، به اصرار فراوان همسرم، چقدر در همان جلسه‌ی اوّل با او یکی به دو کردم و چالش داشتم و دیدم که نگاهش به روح و روان و معنویت و اخلاق و … (واقعاً در باره‌ی اینها بحث کردیم!) با من درس خوانده‌ی حوزه متفاوت است … شب هم به همسرم گفتم محال است بار دیگر به مطبّش بروم! ولی رفتم … رفتم و رفتم تا اینکه به او ایمان آوردم، تا اینکه یک روز دیدم من نیز مِن حَیثُ لایشعر (خیلی تعبیر آخوندی‌ای بود!) یعنی بدون اینکه آدم اصلاً خودش بداند کی و چطور، تغییر کرده است. یک غل و زنجیرهایی بودند که من عمری دچار آنها بودم. یک عادت‌هایی بودند که زندگی را برای آدم سخت و تلخ می‌کردند. دست کم در زندگی من یکی که اینها بود. اینکه گاه فکر می‌کردم عالم و آدم دارند مرا نگاه می‌کنند. اینکه اگر از گرسنگی می‌مردم به سختی ممکن بود در بیرون خانه چیزی بخورم، اینکه به خودم اجازه نمی‌دادم هر لباسی را بپوشم (نه لباس هنجارشکن و نامتعارف)، مثلاً لباس نو. فکر می‌کردم همه الان مرا قضاوت می‌کنند، اینکه اینکه اینکه … نمی‌دانم شریفی با دیگران چه کار کرده بود که اینقدر دوستش داشتند اما به من بال داده بود، بال و پر، شادی، سبکی، گاهی می‌گفت: می‌توانم کاری بکنم که از شدت خوشحالی شب با رقص بخوابی … ولی نمی‌کنم! یادم آمد گاهی یک امر پیش پا افتاده و کوچک، چقدر باعث خشم و عصبانیت در من می‌شد … این را هم در من از بین برد، همان مشکلات و مسائل پیش می‌آمدند ولی در من اصلاً آن کوه آتشفشان خشم فوران نمی‌کرد … همه چیز خوب بود تا اینکه شنیدیم سرطان دارد، سرطانش پیشرفت کرد، مطبّ‌اش تعطیل شد … چه افسوسی خوردیم … تا اینکه باز حالش بهتر شد، شنیدم در بیمارستان ایرانیان، بعضی روزها تنها دو ساعت هنوز هم کار می‌کند، رفتم … اما آقای شریفی قبل نبود، آن قد بلند، آن آقای جدی خوش‌لباس که همیشه کراوات هم می‌زد، آن قیافه‌ی جدّی که برخی فکر می‌کردند چقدر عبوس است (که نبود) … آنقدر ضعیف شده بود که پزشک دیگری به او کمک می‌کرد حتی در نگاشتن شرح احوال بیمار و نوشتن نسخه … گاهی می‌خواست مثلاً بنویسد oxcarbazepine … آنقدر نوشتن برایش سخت شده بود که به زور و با تأنی بسیار می‌نوشت اما خب، هزار مرتبه جای شکرش باقی بود که هنوز هست، هنوز سایه‌اش روی سرمان هست، هنوز اگر یک جای دیگر روح و روان‌مان به هم بریزد یک ملجأ و مرجعی هست … ملجأ و مرجعی که بشود به او تکیه کرد، بشود به تشخیص‌اش و حرفش و نسخه‌اش اعتماد کرد … باز هم شنیدیم حالش خوب نیست … این سرطان ول کن نبود. شنیدیم در منزل خواهرش هست و آنجا از او پرستاری می‌کنند، آپارتمانی در اکباتان، رفتیم. من بودم و همسرم و سرکار خانم دکتر ثنا لارجانی (از آن ارادتمندان قدیم و شاگردان سابق‌اش) و همسر ایشان و یک آقا و خانمی دیگر … دکتر شریفی را دیدیم، روی ویلچر بود، چقدر ضعیف، آنقدر ضعیف که نمی‌توانست بلند شود از روی آن صندلی … مرا شناخت، همه را شناخت، هوشیاری‌اش خوب بود، مرا شهرام صدا می‌زد، حتی شوخی کرد … می‌گفت اگر خوب بشوم، (اشاره می‌کرد به خواهرش و می‌گفت) این را می‌فرستم پیاده برود کربلا! یادم هست آن خانمی که همراه همسرش آمده بود عیادت ایشان چقدر گریه کرد … از آنهایی بود که دکتر شریفی احیایش کرده بود، لابد خودش می‌دانست چه بوده و چه شده، چه شده و این تغییر و تبدیل و تحویل کار که بوده، تشخیص که بوده، چقدر این آدم در زندگی‌اش مهم بوده، تأثیر داشته، او را تغییر داده، جلو برده، خوب کرده، اصلاح کرده … و حالا اگر این نباشد … چه می‌شود … و...

https://t.me/third_generation
#نسل_سوم
#محمدرضا_مهدوی_روانشناس_بالینی
#دکتر_رسول_شریفی
#روانپزشک

پی نوشت:
چقدر مدیون بزرگانی چون ایشان هستیم
یادت بخیر استاد سختگیر 🖤❤️