درسته زیاد حوصله حرف زدن ندارم چیز خاصیم برا ارائه دادن ندارم ولی از تنهایی هم خوشم نمیاد

مکالمه من با آدما مثل مکالمه آدما تو کتاب عربیه،همونقدر بی معنی و پوچ

انگار دو نفر درونم هستند،
یکی میخواهد دنیا را ببیند و دیگری حتی نمیخواهد اتاقش را ترک کند.

اونی که حقمو خورد لطف کنه بیاد کیرمم بخوره

جمعه؛

صرفا فقط چند نفرو به تعداد بالا میشناسی
هیچ دوستی نیست

تجربه ی کار تو کافه باعث شد بفهمم عاشق خیاطیم

اما من همیشه آن تایمم

من هیچوقت انسان کاملی نخواهم بود،
قسمت هایی از من در خانه ای که در آن بزرگ شدم، مُرد.

بیشتر از اینکه گوشیم افتاد تو آب این عصبیم می‌کنه که سیم کارتمم گم کردم