دقیقا ...و ما میدونیم که اینها باورهای اشتباه یک مادر هست که به خودش نقش ناجی رو میده چون خودش قربانی یک حادثه هست و در نقش قربانی خودش اقدام میکنه.

ایشون برای چیزی نگرانه که اتفاق نیفتاده پس به اون پسر مربوط نمیشه.

خواهرش چند ساله هستند؟

باید به این جوان گوش داد گوش داد و گوش داد

ایا خواهرشون میخوان این نقش رو به عهده بگیرن؟ میتونن؟

تحت تاثیر فراوان رفتار مادر نیستند؟

تصور کنید ...

مادری که بخواد فقط با اه و ناله و نصیحت وارد صحبت بشه یک جوان قطعا هر چهار گوش خودش رو میبنده و نخواهد شنید.

میبایست دست از نصیحت کردن و قربانی بودن بردارن و برای فرزندش احساس گناه نسازه و باج گیری عاطفی نکنه تا بتونه ان پسر با مادر وارد گفتگو بشه.

تا وقتی بچه مطمین نشه که گناهکار نیست برای رفتارش بلکه رفتارش یک پیامد از سیستم هست رفتارش رو تغییر نخواهد داد چون مشکل سیستم رو درک نخواهد کرد.

بسیار خوب

باید باهاشون صحبت کنند و ببینند مشکلات حوان چی هست و چرا به این چیزها روی اورده اگه صحت داره. و باید دید چه چیزی نیاز داره تا بتونه این رفتار رو تصحیح کنه که یک کار حرفه ای هست

این سالیان مدیدی هست که یک سیستم اسیب دیده هست. بچه 14 سال پیش پدرش رو از دست داده و با مادر و خواهر تنها بزرگ شده و مادری که قربانی شده و این نقش رو بدون بازتاب احتمالا به کودکان ناخواسته انتقال داده که این رفتارها در سیستم میتونن یک عواقبی مثل اعتیاد در پسران معمولا و وسواس یا دپرسیون در دختران ایجاد کنن. (نه همیشه و قطعا)

میبینید در این جمله چقدر احساس گناه پسر مشخصه و احساس همدردی با مادر قربانی...

طبیعتا خواهرشون 11 ساله بوده و پدر (تصویر شکل نگرفته یک مرد در زندگی دختر) رو از دست داده و ترس از دست دادن برادر میتونه یک ترس مشابه باشه.

و کمی به زندگی مادر نگاه کنید که رابطه ایشون با پدر بچه ها و پدر خودشون چطور بوده؟ ایا این مادر با پدر خودشون رابطه هموابستگی (اعتیاد پدر احتمالا) داشتند.