📍 دکتر موریس ستودگان

اگر به طور جدی بتوانیم به هر یک از این پنج پرسش زیر "بله" بگوییم ، هوش هیجانی (EQ) ما از آنچه که فکر می کنیم پایین تر است.

حتی اگر همه جوابها ما بله هم باشد، هوش هیجانی چیزی هست که هر کسی می تواند اموزش ببیند. من بارها در مورد EQ و تاثیرات ان بر زندگی مطالبی نوشته ام، و اینکه چگونه افرادی که هوش هیجانی بالایی دارند موفقیت بیشتری در بخشهای متفاوت زندگی خود دارند.

تحقیقات زیادی نشان میدهند که EQ موفقیت کلی یک شخص را در هنگام کار ، روابط عمومی, خانواده و رفاه عمومی تعیین می کند. در عصر هوش مصنوعی و اتوماسیون، هوش هیجانی ممکن است تنها رفتار یا پوئن مثبتی نباشد که ما را در مقایسه ما با ربات ها نجات می دهد بلکه ممکن است چیزی باشد که ما را در زندگی واقعی خودمان نجات می دهد. این یافته های تحقیق شده را که از منابع متفاوت جمع اوری کرده ام را کوتاه در نظر بگیریم:

👈 هوش هیجانی نزدیک به 90 درصد از آنچه مردم را از نردبان ترقی بالا می برد را تشکیل می دهد.
👈 هوش هیجانی مسئول 58 درصد از عملکرد خوب شغلی شماست.
👈 افراد با ضریب هوشی بالا به طور متوسط ​​سالانه سی هزار دلار درآمد بیشتری نسبت به افراد دارای EQ پایین دارند.
👈هوش هیجانی یکی از 10 مهارت برتر زندگیست که برای پیشرفت در کار و زندگی در سال 2020 لازم دانسته شده است.

بیایید نگاه کنیم که هوش هیجانی پایین یا حتی هوش هیجانی چیست؟ چگونه عملا سنجیده و چگونه می توانیم عاداتی را که مانع رشد ان می شود را بشناسیم؟

🔺 5 سوال برای ارزیابی هوش هیجانی پایین

البته این برای درک بهتر خودمان از رفتار ماست و این بدان معنی نیست که ما فقط تاکنون اشتباه میکردیم اما میتواند این باشد که ما از نقاط کور خود رنج می بریم. ممکن است انگونه رفتارهایمان را نبینیم، اما افراد اطراف ما, دوستان، همکاران، مشتریان، اعضای خانواده می توانند انرا بخوبی تشخیص دهند و گاهی اوقات به طور عادی انها را به شخصیت ما گره بزنند.

طبیعتا هر کسی قادر است این سناریوها را برای بهبود زندگی یا مهارتهای عملکردی خود تغییر دهد. اما یک مرحله مهم وجود دارد: شناسایی اینکه میزان EQ ما پایین است یا خیر. چند سوال:

1. آیا سریع قضاوت می کنیم؟

افراد مبتلا به ضریب هوشی پایین اغلب به سرعت نتیجه می گیرند زیرا درک خوبی از نحوه خواندن احساسات دیگران (همدلی) یا خودشان ندارند. از آنجا کسانی که داوری می کنند به طور معمول منفی و احساساتی هستند. ممکن است قبل از ارزیابی یک وضعیت و احساسات اولیه در مورد آن و یا صحت ان, تصویر منفی از شخصی بسازند. متأسفانه، آنچه كه ممكن است اتفاق بیفتد یک نگاه تحریف شده به چیزی یا شخصی است.

2. آیا ما سخت انتقادی را میپذیریم؟

انتقاد کردن می تواند از نظر عاطفی بر شخصی که فاقد EQ است، هولناک باشد. با این وجود، در افراد صادق با اعتماد به نفس بالا و دارای سطح بالای EQ، پذیرش انتقاد بسیار ساده تر است زیرا آنها می توانند احساسات خود را پردازش کنند، نقاط قوت و ضعف خود را ارزیابی کنند و به مواردی که برای بهبود ان نیاز دارند توجه کافی کنند.

3. آیا به طور فزاینده احساس استرس یا اضطراب می کنیم؟

من استرس را نفی نمی کنم - همه ما آن را تجربه می کنیم و این اجتناب ناپذیر است. اما افرادی که EQ بالایی دارند ، برخلاف همتایان خود با EQ پایین، این توانایی را دارند که از یک وضعیت چشم اندازی بسازند، از زوایای مختلف به ان بنگرند و قبل از حرکت در مسیر منحرف اضطراب ذهن آگاهی را تمرین کنند.

4- آیا ما شنونده بدی هستیم؟

افراد با EQ پایین فاقد همدلی هستند. آنها غالباً از گوش دادن به نظرات و افکار دیگران غافلند تا نظر دیگران را در نظر بگیرند. تحقیقات اخیر منتشر شده در Harvard Business Review شواهدی را نشان می دهد که مدیرانی که به خوبی گوش می دهند, به عنوان مدیران مردمی دیده می شوند، اعتماد بیشتری میسازند، رضایت شغلی بیشتری را ایجاد می کنند و باعث افزایش خلاقیت تیمشان می شوند.

5- آیا از دید ما جبران اشتباهات دشوار است؟

افراد دارای EQ بالا مقاومت پذیر هستند. افراد با EQ پایین روی اشتباهات پافشاری می کنند و دوران سختی را پشت سر می گذارند. برای این افراد یک راه حل ساده ارائه میشود که بپذیرند دنیا انها را در جهت بهتری تغییر می دهد; اگر صدمه های گذشته خود را التیام ببخشند، از اشتباهات خود بیاموزند, گذشته را رها کنند و به آینده شکوهمند خود نگاه کنند, موفق خواهند بود.

در پایان، ساختن EQ ما می تواند تأثیر عمیقی بر روابط شخصی و کاری ما بگذارد. اما ابتدا باید ارزیابی کنیم که ما در رابطه با اصول هوش هیجانی کجا ایستاده ایم و از برخی سؤالهای کلیدی "نگه داشتن آیینه در مقابلمان" از خود سؤال کنیم تا مشخص شود که چه چیزی را اندازه گیری می کنیم و چگونه تغییر میدهیم.

@thinkpluswithus ستودگان

از دکتر موریس ستودگان

📍ترس از کرونا پاسخی به نیازهای اساسی مانند نیاز به بقاست

دوستان حر فه ای در گروه +Think و گروه های دیگر بارها سوال کرده اند که ما چگونه به دیگران در این دوران پر از ترس از کرونا کمک کنیم. گاهی از کرونا-اضطراب یا فوبیای کرونا هم سخن گفته شده.

من فکر می کنم یک شخص حرفه ای باید حداقل بین سه سطح از اطلاعات تمایز قائل شود:

👈(الف) آنچه ما می دانیم درست است. یا آنچه مراجع میداند درست است؟

👈(ب) آنچه ما فکر می کنیم درست است - که این بر اساس ارزیابی های مبتنی بر واقعیت که همچنین به استنباط، پیداکردن یا تفسیر از واقعیت هایی که منعکس کننده یافته های علمیست نسبت به آنچه که اتفاق می افتد, شکل میگیرد. این میتواند به مراجع کمک کند که افکارش را نظم بدهد.

(ج) نظرات و گمانه زنی های در مورد این بیماری همه گیر که چند مدتی به طول انجامید و یک پاندمیک شده، بسیار مطمئن تر از آخرین "حقایق" جدیدی هستند که ممکن است به وجود آمده باشد، که ممکن است نادرست یا غیرقابل باور و در نتیجه گمراه کننده باشند. اینجا دشوار اما شدنیست که شخص حرفه ای فرق بین اینکه آیا چیزی اتفاق خواهد افتاد و یا اتفاق افتاده و با فرکانسی که اهمیت دارد، تمایز قائل شود و مراجع خود را در این زمینه مطلع کند.

ترسها معمولا از عدم اگاهی و احساس امنیت شکل گرفته و نیاز به امنیت یکی از مهمترین نیازهای بدوی ما انسانهاست.

اگر ما بتوانیم مراجعین مان را در بهداشت عمومی برای پیشگیری از انتقال ویروس مطلع کنیم, در بهداشت روان انان نیز سهم بزرگی خواهیم داشت.


@thinkpluswithus ستودگان

📣📣📣📣📣

دوستان عزیز

من تا ساعات اینده پرواز میکنم به سویس و چون از کشورهای اسیایی میرم طبیعتا ممکنه از یک تا 14 روزقرنطینه بشم. خواستم مطلع باشید که اگر اینترنت در دسترس نبود نخواهم توانست پیام ها رو چک کنم. و به محض رسیدن مطلب هفته جدید رو اعلام خواهد کرد.

درود فراوان و ارادتمند شما

م. ستودگان💫

دوستان سوالی داشتم وقتی خانواده متوجه میشه پسر 26،27 ساله اش تو مسیر اشتباه افتاده و رفت و آمدهای مشکوک داره، باهاش هم صحبت کردن و گفته کاری به کار من نداشته باشین، خانواده باید چه رفتاری انجام بدن؟ آیا بعد اینکه از خونه رفت بیرون زنگ بزنن بپرسن کجایی؟ کی میای؟ یا دیر شده بیا خونه

سلام بانو جان
البته دوستان بهتر ميتونند راهنمايينون كنند
من با اجازه نظرمو ميگم



اول اينكه جوان 26 27ساله به اين شكل كنترل شدن رو به هيچ وجه نميپذيره

و بعد اينكه چه مسير اشتباهي ؟
آيا فقط حدس پدر مادر هست
يا اينكه بيش از حد به بچشون توجه ميكنن؟يا اينكه واقعا كار اشتباهي ديدن ازش
و چطور صحبت كردن؟

متوجه رفتار اشتباه مثل دعوا یا مصرف تفننی مشروبات و گل رو دیدن.

و جوان الان آگاه نیست به پیامد رفتارش و میگه نهایت میمیرم

میگن هر چی شده ول کن نذار زندگی سالم و ارامشی که داشتی بهم بریزه، بیا بریم پیش مشاوره و تحت درمان باش ولی قبول نمیکنه

نوع گفتن چطور باید باشه که تاثیر گذار باشه استاد؟