"آن‌که از وضعیتِ انسانی نومید شود، بزدل است؛ اما آن‌که به آن امید ببندد، نادان است."


آلبر کامو؛ فیلسوف اگزیستانسیال و نویسنده فرانسوی که اندیشه‌هایش حول "پوچی"، امید، و مقاومت انسانی می‌چرخد. با این نوشته خود یادآور یکی از عمیق‌ترین ایده‌های انسان به امید است. او میگوید "انسان حتی در تاریک‌ترین لحظات هم محکوم به تسلیم نیست. اگر امیدی وجود نداشته باشد، باید آن را بیافریند؛ و اگر نومیدی به عادت تبدیل شود، خطرناک‌تر از خود ناامیدی است."
از نگاه کامو، شجاعت انسان در همین ایستادگی است—در ادامه دادن عشق و معنا، حتی وقتی جهان پاسخی روشن نمی‌دهد.

در ادامه در رمان طاعون (The Plague) می‌نویسد;
"Where there is no hope, it is incumbent on us to invent it."
آن‌جا که امیدی نیست، باید آن را بسازیم و ادامه میدهد،
"the habit of despair is worse than despair itself"
عادت به نومیدی از خود نومیدی بدتر است.

در سنت اگزیستانسیالیستی کامو، مسئله اصلی نه انکار پوچی، بلکه نحوه مواجهه با آن است. او نومیدی را زمانی خطرناک می‌داند که به "عادت روانی" بدل شود؛ وضعیتی که در آن فرد امکان کنش و آفرینش معنا را از دست می‌دهد. از این پرسپکتیو، امید یک داده‌ی بیرونی نیست، بلکه کنشی آگاهانه و نوعی مقاومت اخلاقی در برابر بی‌معنایی جهان است.
بنابراین انسانِ اصیل کسی است که، حتی در فقدان تضمین متافیزیکی، همچنان به ساختن معنا و حفظ توان دوست داشتن ادامه می‌دهد.

در نتیجه با تکیه بر کامو در زمان‌هایی که یک ملت زیر فشار ناامیدی نفس می‌کشد، خطر فقط شکست نیست؛ خطر بزرگ‌تر، عادت کردن به حس بی‌قدرتی است. آلبر کامو جایی میان تاریکی قرن بیستم نوشت که انسان، حتی وقتی امیدی نمی‌یابد، موظف است آن را بیافریند. این "آفرینش امید" نه خوش‌بینی ساده‌لوحانه است و نه انکار رنج؛ بلکه شکلی از مقاومت وجودی است.

بنابر این ما که در دل یک انقلاب ملی یا دگرگونی اجتماعی زندگی می‌کنیم، بیش از هر زمان دیگری به دلیل کشتار و سرکوب رژیم توتالیتر با وسوسه‌ی نومیدی روبه‌رو می‌شویم. فرسودگی، انتظارهای طولانی، و ترس از آینده می‌تواند روان جمعی را به جایی برساند که ناامیدی طبیعی به نظر برسد. اما از نگاه کامو، درست در همین نقطه است که کرامت انسان سنجیده می‌شود: آیا تسلیم درماندگی و پوچی می‌شویم، یا با وجود آن، به ساختن معنا ادامه می‌دهیم؟
امید، در این معنا، یک احساس گذرا نیست؛ یک تصمیم است. تصمیم به اینکه هنوز می‌توان، می‌توان دوست داشت، مبارزه کرد، هنوز می‌توان تصور کرد، و هنوز می‌توان وطن را بهتر از آنچه هست خواست و ساخت. شاید شجاعت واقعی یک ملت نه در لحظه‌های شور، بلکه در توانایی ادامه دادن پس از خستگی و نومیدی باشد. ولی اگر ناامیدی به عادت تبدیل شود، آینده پیش از آنکه فرا برسد از دست رفته است. اما هر جا ما انسان‌ها هنوز رویا می‌بینیم، هنوز اعتراض می‌کنیم، هنوز آرزوی زندگی شایسته‌تری داریم و به دنبال حقوق اولیه و کرامت انسانی خود هستیم، همان‌جا امید—هرچند کوچک—در حال تولد است. و گاهی تاریخ دقیقا از همین امیدهای کوچک تغییر مسیر می‌دهد و انقلاب دوباره شعله ور می‌شود.

هموطنم؛ من هم مثل تو سراسر امیدم.

دکتر موریس ستودگان
#انقلاب_ملی_ایران فوریه ۲۰۲۶

این کار را برای نجات معترضین بازداشتی خیزش ۱۴۰۴ لطفا انجام دهید!

یک وظیفه مهم در شرایط کنونی تلاش برای نجات معترضین است که در اسارت جمهوری اسلامی بشر می برند. عده ای از مبارزین و فعالین سیاسی مبادرت به ایجاد یک وبسایت کرده اند که می تواند ما را در این زمینه کمک کند.در به وب سایت زیر
www.sosiran.eu

ایمیل‌های رسمی و مستند برای تمام ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا به ۲۷ زبان مختلف آماده شده است. شهروندان کشورهای مختلف می‌توانند تنها با یک کلیک، درخواست را به زبان کشور خودشان مستقیماً برای نمایندگان کشورشان در اتحادیه اروپا ارسال کنند. هدف این اقدام، جلب توجه فوری مقامات اروپایی به هزاران معترض بازداشت‌شده در ایران است که بسیاری از آن‌ها در خطر صدور یا اجرای حکم اعدام قرار دارند. این کمپین از شهروندان می‌خواهد با استفاده از این ابزار ساده اما مؤثر، از نمایندگان خود بخواهند برای جلوگیری از اعدام‌ها و کشتار گسترده زندانیان اقدام عملی انجام دهند. لطفاً این لینک را در شبکه‌های اجتماعی خود منتشر کنید و دیگران را نیز به انجام همین کار تشویق کنید. هر صدا مهم است، هر کلیک می‌تواند جانی را نجات دهد.

#معترض_زندانی_آزاد_باید_گردد
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#دادخواهی


👈بفرستین برای عزیزانتون خارج از کشور هم لطفا.