جنبش #زن_زندگی_آزادی و برنامه ی هدفمند

در ۱۲ اپریل ۲۰۲۳ 

دکتر موریس ستودگان

در خوش بينانه ترين حالت ممکن فرض را براين بگذاريم که جمهوری اسلامی و سرانشان عاقل شده، رفراندوم تشکیل دهند و به رای مردم که - نه به جمهوری اسلامی و ولی فقیه - میباسد، احترام بگذارند و داوطلبانه دست از ناکارامدی خود کشیده و یا در ایده ال ترین حالت ایران را ترک کنند. و سوال اینجاست که بعد چه خواهد شد؟ آيا چيزی تغيير خواهد کرد و اوضاع اقتصادی و سیاسی و اجتماعی به شدت نابسامان و فلاکت بار چهل و چهار ساله ی مملکت ما رو به بهبود خواهد رفت؟
به باور من نیاز به زمان دارد و اینکه نیاز به افراد کاردان - فرهنگ سازی. ما در بهترین حالت تازه به دوران ۵۰ سال گذشته خواهیم رفت شاید زمان نخست وزیری هویدا تا تغييرات اساسي و بهبودی در جهت دمکراتيزه کردن سياست و اقتصاد صورت بگیرد. در این چهل و چند سال حتی اگر هم گاهی رییس جمهور ها می خواستند کاری دراين راستا انجام بدهند، نمی توانستند. يک رئيس جمهور و يا هر نماينده ی انتخابی مجلس در نظامی که همه قوانين آن را شرع و مذهب تعيين کرده و ولی فقيه اش تعین تکليف می کند چه نقش‌ مهمی می توانند داشته باشند؟ آيا غیر از این است که همه اینها مانند مهره های تسبیح در دست سید علی می چرخند؟ چهل سال و اندی است که در بر همين پاشنه اسلام چرخيده و چنانچه بزودی به نکات اصلی بحران زايی اقتصادی و سیاسی و نیازهای نسل جدید در پسا مدرن به طور جدی به شکل انقلاب پرداخته نشود هيچ راه و اميدی برای برقراری آزادی و دمکراسی و عدالت وجود نخواهد داشت.

چهل و چند سال نهاد اختاپوسی ولايت فقيه با قوه ی ناعادل قضائيه و مجلس ناخبرگان و نهادهای زیر نظر نامبارکش از جمله سپاه ناپاسداران مملکت را با حکمرانی ناموفق خود به تباهی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی و انزوا در عرصه جهانی کشانده اند. اگرهم سید علی امروز با عربستان دوباره رفیق شده همين دلالان مافيايی سپاه و هلدینگ های قدرتمدار اصلی که مملکت را به طویله خانوادگی خود تبديل کرده به کارشان ادامه می دهند و برای بردگی در قبال چین و شوروی از اذربایجان و اسراییل زهر چشم میگیرند. با افزايش اعدام ها، ترورهای شخصیتی، و زندانی کردن ها و شکنجه های بيشتر و نظامي تر کردن جامعه با استاندارهای سپاهی و ویران کردن اقتصاد با اختلاس در بانکهای بنیاد شهید و غیره و اقدامات اینگونه
خوش بينی ساده لوحانه ای است که امیدی به تغییر از درون سیستم باشد. بدون گذر از پاستور درگاه اصلی استبداد راه برون رفت از بزرگترین بحران ایران و پيشروی به سوی آزادی و جامعه دمکراتيک غیر ممکن است. جای تعجب ندارد که مردم در خیابان در این انقلاب علی الخصوص خواهان حذف کامل ولايت فقيه و استقلال مطلق سکولار و مردمی هستند.
سیستمی که برپايه ی رعايت حقوق برابری شهروندی نمی باشد، که این ابتدايی ترين حق مردم است هرگز به رسميٌت شناخته نخواهد شد. انقلاب زن زندگی آزادی و جنبش های پیش از ان در واقع از اوٌلين گام های آن در پی ازادی و برابری واقعی می‌بودند که متاسفانه همیشه با زور و خفقان به پستوی جامعه رانده شده، غافل از آنکه آتش زیر خاکستر خاموش نمی‌شود.
در این چهل و چندی سال همه حزب ها و نهادها و گروه های پشتیبان رژیم اسلامی حتی با زور اسلحه سعی بر این نمودند که مردم دين و مذهب را به عنوان مقولاتی اخلاقی و فردی بپذیرند در حالیکه انها حتی بنام دین دخالت مستقیم در فردی ترین تصمیمهای افراد جامعه و تصميم گيری ای در زندگی شخصی آنها و رفتار اجتماعی و خصوصی شان داشته اند که خلاف همه قوانين حقوق بشری میباشد.

۱-۳