Forwarded from فرهیختگان
فایل کامل ویدیویی
برنامه "زاویه،13دی96 با حضور #حسن_محدثی_گیلوایی و #هادی_صادقی
عنوان: بررسی حقوقی و جامعه شناختی رویدادهای اخیر در برخی شهرها"
جان آگه با #فرهیختگان
@IRANIntellectuals
برنامه "زاویه،13دی96 با حضور #حسن_محدثی_گیلوایی و #هادی_صادقی
عنوان: بررسی حقوقی و جامعه شناختی رویدادهای اخیر در برخی شهرها"
جان آگه با #فرهیختگان
@IRANIntellectuals
Telegram
attach 📎
آدم های سهل و ممتنع
محمد زینالی اُناری
این اصطلاح را به این دلیل انتخاب کرده ام که قرابتی با موضوعات سهل و ممتنع دارد. ما بسیاری از آدم ها را می بینیم که در هر موضوعی وارد می شوند. آدم هایی که فکر می کنند با کمی تأمل می توانند درباره ی موضوعات اظهار نظر کنند. تخصص فنی دارند و در حوزه ی فرهنگی فعالیت می کنند. تخصص فرهنگی دارند و می خواهند خانه ی خود را خودشان بسازند و قس علی هذا. آدم های سهل و ممتنع، به تخصص گرایی و عمق پیچیدگی موضوعات پیش رو التفات ندارند. آن ها فکر می کنند یک فرد با غیرت و قوه ی ذهنی خود می توانند در هر حوزه ای که وارد شد موفق شود و فعالیت کند.
یک بار یکی از مدیران خوب من بدون توجه به ده سال سابقه ی فعالیتیم، کاری بی ارتباط را بمن سپرده و گفت من می دانم تو با توجه به تجربه ات می توانی خلاقیت به خرج دهی. در حالی که من قصد داشتم بگویم در این حوزه به کار و فعالیت آشنا نیستم. به همین دلیل وقتی آدم های سهل و ممتنع به رده های بالادست پای می گذارند، همه ی موضوعات را و سیسم زیر دست شان را به موضوعات سهل و ممتنع تبدیل می کنند. در نتیجه، بسیاری از مسائل در این سیستم ها از پیچیدگی خودشان چیزی نمی گویند و به صورت مسائلی سرسری و موضوعات ساده انگارانه مورد توجه قرار می گیرند.
موضوعات امروزی، همان طور که در دانشگاه می بینیم، هزاران کدبندی فرعی و متنوع دارند و هر یک برای جست و جو و رازگشایی، نیازمند سالها تخصص و تحقیق هسند. اما در جامعه ی ما، موضوعات فکری همه ی فارغ التحصیلان دانشگاه که زیر دست آدم های سهل و ممتنع می روند، به موضوعاتی سهل و ممتنع تبدیل می شود. یک بار مدیر خوب من به کارشناس کامپیوتر می گفت که نرم افزاری طراحی کند و هر روز از او می پرسید که آماده شده است یا نه، بیچاره کارشناس هم هر روز به من می گفت این مدیر خوب هم فکر می کند که نرم افزاری که من می نویسم مثل خم رنگرزی است!
تخصص در ایران به خم رنگرزی تبدیل شده است و علت آن هم وجود آدم های سهل و ممتنع، نه صرفا در سطح مدیران، که در بسیاری از خانه ها و بازارها و ... است. ما می بینیم که هر شخصی می تواند به راحتی با چند میلیون وام، افتتاح شرکت و تعاونی داشته و آمار فعالیت های اقتصادی دارای مجوز را بالا ببرد. در نتیجه، می بینیم که با این حجم وزارت خانه ها و ادارات، وضعیت اقتصادی ما بیشتر به کشورهای زمین گیر شبیه است. آدم های سهل و ممتنع، معنای دانش و تخصص را هدر می دهند و سالها فعالیت دانشگاه ها و مراکز پژوهشی را نابود می کنند. آن ها همه چیز را به مسائلی پیش پا افتاده مانند کمبود پول، دخالت دشمنان، بی توجهی مردم و بلاهای آسمانی نسبت می دهند.
جامعه ی ایرانی دچار سستی معنایی شده و هیچ دانش و تخصصی نمی تواند معنای باطنی خود را نشان دهد. تخصص ها درگیر نظر و امضاهای سریع و زودگذر مدیران سعل و ممتنع هستند. یا متخصصانی که در دفاتر خود نشسته اند، منتظر مراجعینی هستند که هر یک می تواند با یک پرس و جوی ساده از دوستانش داروهای طبی خود را تهیه کند. آدم های سهل و ممتنع، همه ی دانشجویان و دانشمندان با انگیزه را بی انگیزه و بی معنا می کنند. سیستمی که از دانشگاه مغز و نیرو دریافت می کند را به یک سیستم فاقد کارکرد و حرکت تبدیل می کنند. بعد همه می نشینیم و می گوئیم که چرا در ایران رکود و ناتوانی و فقر وجود دارد و دنبال کسانی می گردیم تا این آدم ها را متهم مشکلات نکنیم.
@thing
محمد زینالی اُناری
این اصطلاح را به این دلیل انتخاب کرده ام که قرابتی با موضوعات سهل و ممتنع دارد. ما بسیاری از آدم ها را می بینیم که در هر موضوعی وارد می شوند. آدم هایی که فکر می کنند با کمی تأمل می توانند درباره ی موضوعات اظهار نظر کنند. تخصص فنی دارند و در حوزه ی فرهنگی فعالیت می کنند. تخصص فرهنگی دارند و می خواهند خانه ی خود را خودشان بسازند و قس علی هذا. آدم های سهل و ممتنع، به تخصص گرایی و عمق پیچیدگی موضوعات پیش رو التفات ندارند. آن ها فکر می کنند یک فرد با غیرت و قوه ی ذهنی خود می توانند در هر حوزه ای که وارد شد موفق شود و فعالیت کند.
یک بار یکی از مدیران خوب من بدون توجه به ده سال سابقه ی فعالیتیم، کاری بی ارتباط را بمن سپرده و گفت من می دانم تو با توجه به تجربه ات می توانی خلاقیت به خرج دهی. در حالی که من قصد داشتم بگویم در این حوزه به کار و فعالیت آشنا نیستم. به همین دلیل وقتی آدم های سهل و ممتنع به رده های بالادست پای می گذارند، همه ی موضوعات را و سیسم زیر دست شان را به موضوعات سهل و ممتنع تبدیل می کنند. در نتیجه، بسیاری از مسائل در این سیستم ها از پیچیدگی خودشان چیزی نمی گویند و به صورت مسائلی سرسری و موضوعات ساده انگارانه مورد توجه قرار می گیرند.
موضوعات امروزی، همان طور که در دانشگاه می بینیم، هزاران کدبندی فرعی و متنوع دارند و هر یک برای جست و جو و رازگشایی، نیازمند سالها تخصص و تحقیق هسند. اما در جامعه ی ما، موضوعات فکری همه ی فارغ التحصیلان دانشگاه که زیر دست آدم های سهل و ممتنع می روند، به موضوعاتی سهل و ممتنع تبدیل می شود. یک بار مدیر خوب من به کارشناس کامپیوتر می گفت که نرم افزاری طراحی کند و هر روز از او می پرسید که آماده شده است یا نه، بیچاره کارشناس هم هر روز به من می گفت این مدیر خوب هم فکر می کند که نرم افزاری که من می نویسم مثل خم رنگرزی است!
تخصص در ایران به خم رنگرزی تبدیل شده است و علت آن هم وجود آدم های سهل و ممتنع، نه صرفا در سطح مدیران، که در بسیاری از خانه ها و بازارها و ... است. ما می بینیم که هر شخصی می تواند به راحتی با چند میلیون وام، افتتاح شرکت و تعاونی داشته و آمار فعالیت های اقتصادی دارای مجوز را بالا ببرد. در نتیجه، می بینیم که با این حجم وزارت خانه ها و ادارات، وضعیت اقتصادی ما بیشتر به کشورهای زمین گیر شبیه است. آدم های سهل و ممتنع، معنای دانش و تخصص را هدر می دهند و سالها فعالیت دانشگاه ها و مراکز پژوهشی را نابود می کنند. آن ها همه چیز را به مسائلی پیش پا افتاده مانند کمبود پول، دخالت دشمنان، بی توجهی مردم و بلاهای آسمانی نسبت می دهند.
جامعه ی ایرانی دچار سستی معنایی شده و هیچ دانش و تخصصی نمی تواند معنای باطنی خود را نشان دهد. تخصص ها درگیر نظر و امضاهای سریع و زودگذر مدیران سعل و ممتنع هستند. یا متخصصانی که در دفاتر خود نشسته اند، منتظر مراجعینی هستند که هر یک می تواند با یک پرس و جوی ساده از دوستانش داروهای طبی خود را تهیه کند. آدم های سهل و ممتنع، همه ی دانشجویان و دانشمندان با انگیزه را بی انگیزه و بی معنا می کنند. سیستمی که از دانشگاه مغز و نیرو دریافت می کند را به یک سیستم فاقد کارکرد و حرکت تبدیل می کنند. بعد همه می نشینیم و می گوئیم که چرا در ایران رکود و ناتوانی و فقر وجود دارد و دنبال کسانی می گردیم تا این آدم ها را متهم مشکلات نکنیم.
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «نقش سواد در تغییرات اجتماعی محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه همه فکر می کنند بحث های فرهنگی همان چیزهایی است که معمولا در خصوص ارزشهای هنری، تربیتی، اخلاقی و مذهبی مطرح می شود و مسئله فرهنگی جامعه معمولا در دامان معلمان و روحانیون خلاصه می شود. اما واقعیت…»
Forwarded from شهر فرهنگی
کهن الگوی تفکر بدوی و قدرت ویرانگر آن
http://shahrefarhangi.ir/%DA%A9%D9%87%D9%86-%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D8%AA%D9%81%DA%A9%D8%B1-%D8%A8%D8%AF%D9%88%DB%8C-%D9%88-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86/
http://shahrefarhangi.ir
شهر فرهنگی
https://t.me/shahrefarhangi_ir
http://shahrefarhangi.ir/%DA%A9%D9%87%D9%86-%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D8%AA%D9%81%DA%A9%D8%B1-%D8%A8%D8%AF%D9%88%DB%8C-%D9%88-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86/
http://shahrefarhangi.ir
شهر فرهنگی
https://t.me/shahrefarhangi_ir
Telegram
شهر فرهنگی
http://www.shahrefarhangi.ir
شیرشویی و فقر غذایی
محمد زینالی اُناری
در دوران طفولیت که خاطرات بزرگسالان از پیش از انقلاب را می شنیدم، می گفتند فلان فلان شده ها با شیر بدن خود را می شستند. این موضوع به خاطر نقل قول های شفاهی که درباره ی شست و شوی بدن زن یا خواهر شاه و فلان هنرپیشه با شیر گفته می شد، ذکر شده و یکی از مسائلی بود که مردم فقیر یا طبقات پایین به خاطر همان از طبقه ی مسلط یا رژیم طاغوت نفرت داشتند و موجب شده بود که باز هم پس از سالهای سقوط به بیان این نفرت بپردازند. خاطره ی مردم که در میان آهنگ های انقلابی نقل می شد، این بود که آن عفریته ها مال مردم را مثل مال خود می دانستند و با شیرهایی که عده ای از مردم از خوردن آن عاجز بودند، بدن خود را می شستند.
«نفرت» پدیده ای است که میان دو گروه از طبقات جامعه شکل می گیرد و هر زمان به اوج خود برسد، یقیناً هم نمی توان گفت که انقلاب می شود، اما جامعه به شدت متخاصم شده و میان مردم جدایی می افتد. به واقع امروزه، میان دو گروه مرفه و فقیر چنین نفرتی شاید نمایان شده باشد و مرفهین، به هیچ دلیل نمی خواهند با سرمایه گذاری برای تولید و توانمندسازی اقتصاد کشور آن را از وضعیت فعلی نجات بدهند و به اقتصاد تجاری خود که مردم فقیر را روز به روز گرفتارتر می کند، ادامه می دهند. این شاید به صورت نفرت خودش را نشان ندهد، اما گرفتار کردن دیگران به بهای رفاه خودبینانه ی یک گروه از اعضای جامعه به مراتب از نفرت هم بدتر است.
گروه فقیر، حق دارد از این گروه مرفه که در خلال بازارهای تجاری مصرف فزا تولید شده اند متنفر باشد، اما باید بداند همیشه نفرت راه کار اصلی زندگی نیست، چه این که این گروه مرفه شاید نداند که چگونه تولید شده است و به دست چه شرایطی امروز مرفه شده است، جُرمی ندارد و نداشتن خلاقیت درفهم شرایط دیگران و عدم توجه به آینده ای که این شرایط برای جامعه پیش می آورد، یکی از مظاهر جهل و بی فکری آنان است، پس نفرت از آدم های بی فکر و خودبین چندان شایسته نیست. به علاوه، نفرت از مظاهر احساسات و خشم است و هر رهایی از شرایط نابهنجار و نامناسب به جای هیجان و پیدا کردن مقصر، نیازمند استدلال و تعقل و همکاری جمعی برای ارتقای وضع اقتصادی کشور می باشد.
در سالهای گذشته، دولت تلاش بسیاری برای توزیع شیر رایگان به جهت رهایی کودکان طبقات متوسط به پایین از فقر غذایی انجام نموده است، اما توانایی رساندن هزینه های شیر و رهایی فرزندان ایران از فقر را نداشته است. همین موضوع باعث شده است شیر، کلسیم و استخوان مردم به موضوعی برای فکر کردن به فقر و سلامتی تبدیل شود. دولت ایران توانایی شیر رساندن به کودکان ایران را ندارد، اما باز هم مثل سابق انگار طبقه ای شکل گرفته است که می تواند بدن خود را با شیر بشوید و آن را عامل و واسطه ی محبت بکند، این بار برای خوشبختی به دیگران هم نصیحت کند و ارزشهای طبقه ی مرفه جدید را ترویج کند.
صحنه ای که در تلویزیون از روایت طبقه ی مرفه برای شیرشویی پای شوهران دیده شده است، اعتراض همگان را در آورده است و با وجود این، مدیر تلویزیون یزد اعلام کرده است که می توانند برای این شرایط انتقاد کنند و هر گروهی هم (طبقه ی شیرشو) می تواند در بیان دیدگاه های خود نسبت به خوشبختی و سعادت آزاد باشد. امروز آزادی مانند یویوی کودکان خانواده های پولدار برای مدیران تلویزیونی جذاب شده است، اما جذابیت آن وقتی که نفرت طبقات فقیر، که امروزه به چنین سعادتی معترض شده اند، به شیوه ای برای فهم و خودآگاهی تبدیل شود، بیشتر هم می شود.
@thing
محمد زینالی اُناری
در دوران طفولیت که خاطرات بزرگسالان از پیش از انقلاب را می شنیدم، می گفتند فلان فلان شده ها با شیر بدن خود را می شستند. این موضوع به خاطر نقل قول های شفاهی که درباره ی شست و شوی بدن زن یا خواهر شاه و فلان هنرپیشه با شیر گفته می شد، ذکر شده و یکی از مسائلی بود که مردم فقیر یا طبقات پایین به خاطر همان از طبقه ی مسلط یا رژیم طاغوت نفرت داشتند و موجب شده بود که باز هم پس از سالهای سقوط به بیان این نفرت بپردازند. خاطره ی مردم که در میان آهنگ های انقلابی نقل می شد، این بود که آن عفریته ها مال مردم را مثل مال خود می دانستند و با شیرهایی که عده ای از مردم از خوردن آن عاجز بودند، بدن خود را می شستند.
«نفرت» پدیده ای است که میان دو گروه از طبقات جامعه شکل می گیرد و هر زمان به اوج خود برسد، یقیناً هم نمی توان گفت که انقلاب می شود، اما جامعه به شدت متخاصم شده و میان مردم جدایی می افتد. به واقع امروزه، میان دو گروه مرفه و فقیر چنین نفرتی شاید نمایان شده باشد و مرفهین، به هیچ دلیل نمی خواهند با سرمایه گذاری برای تولید و توانمندسازی اقتصاد کشور آن را از وضعیت فعلی نجات بدهند و به اقتصاد تجاری خود که مردم فقیر را روز به روز گرفتارتر می کند، ادامه می دهند. این شاید به صورت نفرت خودش را نشان ندهد، اما گرفتار کردن دیگران به بهای رفاه خودبینانه ی یک گروه از اعضای جامعه به مراتب از نفرت هم بدتر است.
گروه فقیر، حق دارد از این گروه مرفه که در خلال بازارهای تجاری مصرف فزا تولید شده اند متنفر باشد، اما باید بداند همیشه نفرت راه کار اصلی زندگی نیست، چه این که این گروه مرفه شاید نداند که چگونه تولید شده است و به دست چه شرایطی امروز مرفه شده است، جُرمی ندارد و نداشتن خلاقیت درفهم شرایط دیگران و عدم توجه به آینده ای که این شرایط برای جامعه پیش می آورد، یکی از مظاهر جهل و بی فکری آنان است، پس نفرت از آدم های بی فکر و خودبین چندان شایسته نیست. به علاوه، نفرت از مظاهر احساسات و خشم است و هر رهایی از شرایط نابهنجار و نامناسب به جای هیجان و پیدا کردن مقصر، نیازمند استدلال و تعقل و همکاری جمعی برای ارتقای وضع اقتصادی کشور می باشد.
در سالهای گذشته، دولت تلاش بسیاری برای توزیع شیر رایگان به جهت رهایی کودکان طبقات متوسط به پایین از فقر غذایی انجام نموده است، اما توانایی رساندن هزینه های شیر و رهایی فرزندان ایران از فقر را نداشته است. همین موضوع باعث شده است شیر، کلسیم و استخوان مردم به موضوعی برای فکر کردن به فقر و سلامتی تبدیل شود. دولت ایران توانایی شیر رساندن به کودکان ایران را ندارد، اما باز هم مثل سابق انگار طبقه ای شکل گرفته است که می تواند بدن خود را با شیر بشوید و آن را عامل و واسطه ی محبت بکند، این بار برای خوشبختی به دیگران هم نصیحت کند و ارزشهای طبقه ی مرفه جدید را ترویج کند.
صحنه ای که در تلویزیون از روایت طبقه ی مرفه برای شیرشویی پای شوهران دیده شده است، اعتراض همگان را در آورده است و با وجود این، مدیر تلویزیون یزد اعلام کرده است که می توانند برای این شرایط انتقاد کنند و هر گروهی هم (طبقه ی شیرشو) می تواند در بیان دیدگاه های خود نسبت به خوشبختی و سعادت آزاد باشد. امروز آزادی مانند یویوی کودکان خانواده های پولدار برای مدیران تلویزیونی جذاب شده است، اما جذابیت آن وقتی که نفرت طبقات فقیر، که امروزه به چنین سعادتی معترض شده اند، به شیوه ای برای فهم و خودآگاهی تبدیل شود، بیشتر هم می شود.
@thing
بررسی دلایل شکست طرح های ساماندهی متکدیان و کودکان کار
محمد زینالی اُناری،
روزنامه ی روزان، 12بهمن1396
@thing
محمد زینالی اُناری،
روزنامه ی روزان، 12بهمن1396
@thing