بعد از طلاق!
به گزارش ایسنا منطقه اردبیل، محمد زینالی اُناری در یاداشت خود در خصوص پدیده طلاق تصریح کرد: همه به فکر طلاق هستند و کاستن آن! نمیتوان گفت دیگر از نسخه نوشتن برای کاستن از طلاق گذشته و آن را پدیده ای معمول و متداول تلقی کرد؛ چرا که فعلا منطق رایج این است که طلاق امری نکوهیده بوده و باید کاری کرد تا اتفاق نیفتد. نه طلاق، که پایان هر دوستی کم رنگی نیز تلخ و اسف بار است. اری انسان زنده به دوستی و مقید به نگه داشتن حریمهایی است که مدتها در دل آن خانه کرده است. اما یک چیزی را نمی توان انکار کرد که کار از کار گذشته و برنامه ها کارگر نبوده است.
برنامهها نوشته شده و دستورها برای اجرای آن داده می شود، اما آنچه که وجود ندارد، نقد آن است که چرا اینها کارگر نیستند؟ مدتها پیش، درآن دوردست، دو نویسنده نشسته و فکر کردند به این که چرا ایده آلهای مدرنیسم عملی نشده و از خلال منطقهای علمی خروج اسطورهای چون هیتلر عملی گشت؟ آنها وقتی آرمانهای مدرنیسم را خواندند دیدند که حرف بدی نمی زند، اما در عجب بودند که چرا این چنین آرمانهای خوب نتیجه ای وارونه می دهد!
اما از آن جایی که در کشور آن دو نویسنده زمان رمل و اصطرلاب گذشته بود، به این فکر کردند که حتما در روال کار، اتفاقاتی می افتد که آرمانها نتیجهی معکوس میدهند. یقینا ازدواج هم ممکن است شکست بخورد و این ناشی از برنامهای است که برای ازدواج از سوی نهادهای متولی در آن صادر میشود. یقینا قویترین نهاد در ازدواج، باورهای خانوادگی سنتی است که موجب شکل گیری پیوند میان نهالهای جوان میشود. از سویی باورهای بی سرانجام پیشین، که طی آن ازدواج را بخت و اقبالی مانند رنگین بودن هندوانه توصیف کردهاند، تقویت شده و از سوی دیگر، وااَسفای طلاق سر داده میشود.
البته پدیدههایی مانند دوستی پسر و دختر یا ازدواج اینترنتی، مدرن نبوده و ممکن است مجدداً باورهای اساطیری جامعه که خود بازتولیدی از سنتها است، به روابط جنسیتی جدیدی که ساخته میشود، شکل به هنجار بدهند. اما متأسفانه مدتها است این نوع بهره برداری غیرخردمندانه توسط پسران و دخترانی که زیاد در روابط خود عمیق نشده و پیوندهای ناپایداری را شکل میدهند، عنوان مدرنیته و زیانبارگی پدیدههای جدید داده میشود، در حالی که اینها همه به خاطر بانگ کهنی است که از این پدیدهها سر داده میشود.
از آن سنتی تر، هول و هراسی است که شاید به خاطر زیاد شدن دورهای طلاق و ناپایداری ازدواج رخ داده و طبیعتاً پس از ناکامی سلایق مختلف، احتمالا دست به دامن محققانی شده و راه چارهای برای آن یافته خواهد شد. چرا که قانون جامعه کوتاه مدت با کثرت مدعیانی که حافظ شیرازی هم از آن نالیده، در جامعه ما صادق نیست. لذا در رویارویی با مسائل انسانی و اجتماعی دچار کثرت سلیقه شده، همواره آنها را تعمیق بخشیدهایم تا خانوادههای زیادی هزینههای این سلیقه بازیها را بدهند.
اما موضوع مهمی که باید دست اندرکاران بدانند و برنامه سلائق خود قرار دهند، ارائه برنامه کاری برای آن سوی طلاق است تا به جای هدر شدن سرمایههای انسانی و از بین رفتن فرصتهای زندگی خانوادگی، تجردهای ناپایان در جامعه شکل نگیرند. چرا که هر قدر هم در برابر طلاق دستپاچه شده بخواهیم جلوش را بگیریم، به خاطر ازدواجهای غلط پیشین، در برابر آنها ناتوانیم. ما باید تلاش کنیم برای به هنجار نشدن زندگی مجردی که ای بسا هم شده است، چاره ای اندیشیده و برای شکل گرفتن زندگیهای مشترک مجدد فکری بکنیم.
از طرفی، نهادهای حمایتی باید تمام تلاش خود را به کار ببندند تا زنانی که از کوران طلاق به عنوان متقاضیان حمایتهای دولتی مراجعه میکنند، به عنوان نیروی انسانی غیرخودبسنده که باید از سوی مشاوران فرهنگی، تعاونی و تجاری حمایت شوند، توجه کنند. در غیر این صورت، حمایتهای فردگرایانه و وامهای خوداشتغالی که سالها با هزینه خرید پیکان چهل و دو مقایسه شدهاند، تنها خواهد توانست آنها را بینواتر، تنهاتر و آسیب دیده تر کند. البته با توجه به این که بیسوادی علت عمدۀ مشکلات معیشیتی است، میتوان با سرمایه گذاری بر سوادآموزی، مشارکت آنها در از میان برداشتن فقر و بیسوادی را نیز به کار بست.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18241
@thing
به گزارش ایسنا منطقه اردبیل، محمد زینالی اُناری در یاداشت خود در خصوص پدیده طلاق تصریح کرد: همه به فکر طلاق هستند و کاستن آن! نمیتوان گفت دیگر از نسخه نوشتن برای کاستن از طلاق گذشته و آن را پدیده ای معمول و متداول تلقی کرد؛ چرا که فعلا منطق رایج این است که طلاق امری نکوهیده بوده و باید کاری کرد تا اتفاق نیفتد. نه طلاق، که پایان هر دوستی کم رنگی نیز تلخ و اسف بار است. اری انسان زنده به دوستی و مقید به نگه داشتن حریمهایی است که مدتها در دل آن خانه کرده است. اما یک چیزی را نمی توان انکار کرد که کار از کار گذشته و برنامه ها کارگر نبوده است.
برنامهها نوشته شده و دستورها برای اجرای آن داده می شود، اما آنچه که وجود ندارد، نقد آن است که چرا اینها کارگر نیستند؟ مدتها پیش، درآن دوردست، دو نویسنده نشسته و فکر کردند به این که چرا ایده آلهای مدرنیسم عملی نشده و از خلال منطقهای علمی خروج اسطورهای چون هیتلر عملی گشت؟ آنها وقتی آرمانهای مدرنیسم را خواندند دیدند که حرف بدی نمی زند، اما در عجب بودند که چرا این چنین آرمانهای خوب نتیجه ای وارونه می دهد!
اما از آن جایی که در کشور آن دو نویسنده زمان رمل و اصطرلاب گذشته بود، به این فکر کردند که حتما در روال کار، اتفاقاتی می افتد که آرمانها نتیجهی معکوس میدهند. یقینا ازدواج هم ممکن است شکست بخورد و این ناشی از برنامهای است که برای ازدواج از سوی نهادهای متولی در آن صادر میشود. یقینا قویترین نهاد در ازدواج، باورهای خانوادگی سنتی است که موجب شکل گیری پیوند میان نهالهای جوان میشود. از سویی باورهای بی سرانجام پیشین، که طی آن ازدواج را بخت و اقبالی مانند رنگین بودن هندوانه توصیف کردهاند، تقویت شده و از سوی دیگر، وااَسفای طلاق سر داده میشود.
البته پدیدههایی مانند دوستی پسر و دختر یا ازدواج اینترنتی، مدرن نبوده و ممکن است مجدداً باورهای اساطیری جامعه که خود بازتولیدی از سنتها است، به روابط جنسیتی جدیدی که ساخته میشود، شکل به هنجار بدهند. اما متأسفانه مدتها است این نوع بهره برداری غیرخردمندانه توسط پسران و دخترانی که زیاد در روابط خود عمیق نشده و پیوندهای ناپایداری را شکل میدهند، عنوان مدرنیته و زیانبارگی پدیدههای جدید داده میشود، در حالی که اینها همه به خاطر بانگ کهنی است که از این پدیدهها سر داده میشود.
از آن سنتی تر، هول و هراسی است که شاید به خاطر زیاد شدن دورهای طلاق و ناپایداری ازدواج رخ داده و طبیعتاً پس از ناکامی سلایق مختلف، احتمالا دست به دامن محققانی شده و راه چارهای برای آن یافته خواهد شد. چرا که قانون جامعه کوتاه مدت با کثرت مدعیانی که حافظ شیرازی هم از آن نالیده، در جامعه ما صادق نیست. لذا در رویارویی با مسائل انسانی و اجتماعی دچار کثرت سلیقه شده، همواره آنها را تعمیق بخشیدهایم تا خانوادههای زیادی هزینههای این سلیقه بازیها را بدهند.
اما موضوع مهمی که باید دست اندرکاران بدانند و برنامه سلائق خود قرار دهند، ارائه برنامه کاری برای آن سوی طلاق است تا به جای هدر شدن سرمایههای انسانی و از بین رفتن فرصتهای زندگی خانوادگی، تجردهای ناپایان در جامعه شکل نگیرند. چرا که هر قدر هم در برابر طلاق دستپاچه شده بخواهیم جلوش را بگیریم، به خاطر ازدواجهای غلط پیشین، در برابر آنها ناتوانیم. ما باید تلاش کنیم برای به هنجار نشدن زندگی مجردی که ای بسا هم شده است، چاره ای اندیشیده و برای شکل گرفتن زندگیهای مشترک مجدد فکری بکنیم.
از طرفی، نهادهای حمایتی باید تمام تلاش خود را به کار ببندند تا زنانی که از کوران طلاق به عنوان متقاضیان حمایتهای دولتی مراجعه میکنند، به عنوان نیروی انسانی غیرخودبسنده که باید از سوی مشاوران فرهنگی، تعاونی و تجاری حمایت شوند، توجه کنند. در غیر این صورت، حمایتهای فردگرایانه و وامهای خوداشتغالی که سالها با هزینه خرید پیکان چهل و دو مقایسه شدهاند، تنها خواهد توانست آنها را بینواتر، تنهاتر و آسیب دیده تر کند. البته با توجه به این که بیسوادی علت عمدۀ مشکلات معیشیتی است، میتوان با سرمایه گذاری بر سوادآموزی، مشارکت آنها در از میان برداشتن فقر و بیسوادی را نیز به کار بست.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18241
@thing
ایسنا | اردبیل
دیگر از نسخه نوشتن برای کاستن از طلاق گذشته است
دیگر از نسخه نوشتن برای کاستن از طلاق گذشته است.
کاسه بشقابی
محمد زینالی اُناری
جمعه بازار داشتیم و کاسه بشقابی که هر روز یا هفته ای یک بار به محله سر می زد و بساطش را پهن می کرد، بعد داد می زد: آی ...! دوره گردها و دست فروش ها اغلب از کولیانی بودند که آرام و قرار نداشتند و نمی توانستند یک جانشینی را تحمل کنند. آن ها هر روز جار می زدند و مردم را متوجه حضورشان می کردند، تا جایی که جارهایشان به آهنگ هم تبدیل شده بود. هماینک نیز جارزن و داد زن وجود داشته و تمام شدنی نیست. آن ها قبل از این که جنس بفروشند، صدای خوش شان را به مردم می رساندند که برای اهل محل چه آورده اند. پولی گرفته و خانه های اهل محله و ده را پر از اجناسی میکردند که در کارگاه های شهرها ساخته می شد. اینک پر از اجناس چینی میکنند.
دانشکدههای "اقتصاد" و علوم در ایران به طور سالانه به بازار نیروی انسانی دانشجویانی در زمینهی امور مالی و تغذیه تحویل می دهند، در حالی که کشور هنوز پر از کاسه بشقابی و دل و قلوه فروشی است. از طرفی رشته های مدرن در حال پرورش نیروی انسانی هستند و از طرف دیگر، مقاومت های محلی برای تداوم مشاغل سنتی و تخریب نظام اقتصادی و فرهنگی جدیدشدت می گیرد. بهترین فعالیت ها در زمینه ی شیمی در حال انجام است، در حالی که هر روز یک دغدغهی تازه در بارهی مشکل مواد غذایی و مایحتاج قلابی ایجاد می شود. مبادله و معاملهی مواد غذایی و صنعتی، همواره بر تولید کیفی آن پیشی گرفته و تولید جایش را به واردات کالاهای بنجل خارجی داده است. خوب شارژ کردن این مواد وارداتی به شکم مردم، دیگر اقتصاد دان نمی خواست، کاسه بشقابی بسش بود.
اقتصاد در کشور ما، اسیر کاسه بشقابی و معامله گری روی زمین شهری و منابع نفتی بوده و هنوز از مادر دهر به دنیا نیامده است. آن چه که در نهاد دولت هم وجود دارد، تماماً رتق و فتق نفت و هزینه کردن آن بوده و تبدیل به دفتر و دستک و میرزا نویسی است، منتها به شیوهی بروکراتیک. فقط بایستی بخشی از آن را به سفره مردم بفرستد تا از او راضی باشند. در کشور ما هر چه که نتوانسته مدرن شود، شهامت و شجاعت توانسته خوب بروکراتیک شده و رفتار فرهنگی داد زن، کاسه بشقابی و نهایتا اوسّابنا را در بدنه ی قدرت بازسازی کند. به علاوه آن خرد دیالکتیکی طبقاتی که از مسلط شدن نفس کسانی که مثل دعوای آب و حیدری نعمتی بر دیگران قدرت دارشتند، نیز خوب بروکراتیک شد. چرا که عموم مودیانی که نتوانند به رونق تولید و تحول آن کمک کنند، جز میرزابنویس و داد زنی که هر روز دستورالعمل بنویسند و آگهی بدهند نیستند. خیلی بخواهند عنایت کنند، در کشور راه سازی و ساختمان سازی انجام می گیرد و هر گاه بودجه ی فعالیت عمرانی قطع شود، داد همه در می آید که بازار قفل شده است و رکود است.
وقتی مجسمه سازمان مدیریت و برنامه ریزی را -که قرار بود مثلا با شورای تحول اداری خودش نظام شایسته سالار را در سازمان ها حاکم کند تا شاید روح تخصص گرایی بتواند بهتر و بهتر شود- کشیدند پایین، طبیعی بود کاسه بشقابی به جای این که رفته رفته جایش را به اقتصاد دان بدهد، دوباره بر سیستم مبادلهی نفتی ما مسلط شود. طبیعی بود که رفتارهای کولی وار در اقتصاد ما رخنه کرده و با زوال سیستمی که قرار بود آن را نابود کند، روز به روز مانند سرطانی رشد کند. اما مگر کسی می توانست صدای آن را در بیاورد؟ صدای دادزن های مسلط بر بروکراسی و مواجب چنان بلند بود که دیگر صدای ضعیف بیچاره بر نمی آمد. امروز به مدد آزادی بیانی که دولت یازدهم داده است، اقلا دعوای دادزن ها خوب و واضح مشهود شده است. آری مگر به لطف سیاستی که اجازه دهد هر کس ساز خود را بزند، می توان دعوای کاسه بشقابی ها را دید.
اما واقعیت این است که دولت یازدهم، از اول هم عهد اصلاح و تندروی در جابجایی منافع جا افتاده را نبسته بود، تا بتواند با مخالف کمتری سیاستهای بین المللی خود را حل و سپس به برجام داخلی ورود کند. اینک برجام داخلی با سر و صدای زیاد ریختن کاسه و بشقاب در طیف مخالف آماده است تا از تخریب هایی که با از بین بردن سازمان های نظارتی انجام داد، چاقوی اصلاح را به دست دولت سپارد تا مگر بروکراسی هایی که از دیرباز تضاد طبقاتی و شیوه ی مبادله ای را به جای سازمان دادن به سیستم تخصصی که از دانشگاه ها بیرون می آید، بروند زیر تیغ جراحی. اینک نوبت آن رسیده است که به جای داد زدن و سر و صدای جمعه بازار، آن تحول اداری، نظام هماهنگ پرداخت و سامان دادن به اقتصاد سیاسی کشور برود روی میز برجام داخلی و شاید ما هم در آینده بتوانیم جشن تولد اقتصاد داشته باشیم.
http://kelidemelli.com/fa/news/5395
@thing
محمد زینالی اُناری
جمعه بازار داشتیم و کاسه بشقابی که هر روز یا هفته ای یک بار به محله سر می زد و بساطش را پهن می کرد، بعد داد می زد: آی ...! دوره گردها و دست فروش ها اغلب از کولیانی بودند که آرام و قرار نداشتند و نمی توانستند یک جانشینی را تحمل کنند. آن ها هر روز جار می زدند و مردم را متوجه حضورشان می کردند، تا جایی که جارهایشان به آهنگ هم تبدیل شده بود. هماینک نیز جارزن و داد زن وجود داشته و تمام شدنی نیست. آن ها قبل از این که جنس بفروشند، صدای خوش شان را به مردم می رساندند که برای اهل محل چه آورده اند. پولی گرفته و خانه های اهل محله و ده را پر از اجناسی میکردند که در کارگاه های شهرها ساخته می شد. اینک پر از اجناس چینی میکنند.
دانشکدههای "اقتصاد" و علوم در ایران به طور سالانه به بازار نیروی انسانی دانشجویانی در زمینهی امور مالی و تغذیه تحویل می دهند، در حالی که کشور هنوز پر از کاسه بشقابی و دل و قلوه فروشی است. از طرفی رشته های مدرن در حال پرورش نیروی انسانی هستند و از طرف دیگر، مقاومت های محلی برای تداوم مشاغل سنتی و تخریب نظام اقتصادی و فرهنگی جدیدشدت می گیرد. بهترین فعالیت ها در زمینه ی شیمی در حال انجام است، در حالی که هر روز یک دغدغهی تازه در بارهی مشکل مواد غذایی و مایحتاج قلابی ایجاد می شود. مبادله و معاملهی مواد غذایی و صنعتی، همواره بر تولید کیفی آن پیشی گرفته و تولید جایش را به واردات کالاهای بنجل خارجی داده است. خوب شارژ کردن این مواد وارداتی به شکم مردم، دیگر اقتصاد دان نمی خواست، کاسه بشقابی بسش بود.
اقتصاد در کشور ما، اسیر کاسه بشقابی و معامله گری روی زمین شهری و منابع نفتی بوده و هنوز از مادر دهر به دنیا نیامده است. آن چه که در نهاد دولت هم وجود دارد، تماماً رتق و فتق نفت و هزینه کردن آن بوده و تبدیل به دفتر و دستک و میرزا نویسی است، منتها به شیوهی بروکراتیک. فقط بایستی بخشی از آن را به سفره مردم بفرستد تا از او راضی باشند. در کشور ما هر چه که نتوانسته مدرن شود، شهامت و شجاعت توانسته خوب بروکراتیک شده و رفتار فرهنگی داد زن، کاسه بشقابی و نهایتا اوسّابنا را در بدنه ی قدرت بازسازی کند. به علاوه آن خرد دیالکتیکی طبقاتی که از مسلط شدن نفس کسانی که مثل دعوای آب و حیدری نعمتی بر دیگران قدرت دارشتند، نیز خوب بروکراتیک شد. چرا که عموم مودیانی که نتوانند به رونق تولید و تحول آن کمک کنند، جز میرزابنویس و داد زنی که هر روز دستورالعمل بنویسند و آگهی بدهند نیستند. خیلی بخواهند عنایت کنند، در کشور راه سازی و ساختمان سازی انجام می گیرد و هر گاه بودجه ی فعالیت عمرانی قطع شود، داد همه در می آید که بازار قفل شده است و رکود است.
وقتی مجسمه سازمان مدیریت و برنامه ریزی را -که قرار بود مثلا با شورای تحول اداری خودش نظام شایسته سالار را در سازمان ها حاکم کند تا شاید روح تخصص گرایی بتواند بهتر و بهتر شود- کشیدند پایین، طبیعی بود کاسه بشقابی به جای این که رفته رفته جایش را به اقتصاد دان بدهد، دوباره بر سیستم مبادلهی نفتی ما مسلط شود. طبیعی بود که رفتارهای کولی وار در اقتصاد ما رخنه کرده و با زوال سیستمی که قرار بود آن را نابود کند، روز به روز مانند سرطانی رشد کند. اما مگر کسی می توانست صدای آن را در بیاورد؟ صدای دادزن های مسلط بر بروکراسی و مواجب چنان بلند بود که دیگر صدای ضعیف بیچاره بر نمی آمد. امروز به مدد آزادی بیانی که دولت یازدهم داده است، اقلا دعوای دادزن ها خوب و واضح مشهود شده است. آری مگر به لطف سیاستی که اجازه دهد هر کس ساز خود را بزند، می توان دعوای کاسه بشقابی ها را دید.
اما واقعیت این است که دولت یازدهم، از اول هم عهد اصلاح و تندروی در جابجایی منافع جا افتاده را نبسته بود، تا بتواند با مخالف کمتری سیاستهای بین المللی خود را حل و سپس به برجام داخلی ورود کند. اینک برجام داخلی با سر و صدای زیاد ریختن کاسه و بشقاب در طیف مخالف آماده است تا از تخریب هایی که با از بین بردن سازمان های نظارتی انجام داد، چاقوی اصلاح را به دست دولت سپارد تا مگر بروکراسی هایی که از دیرباز تضاد طبقاتی و شیوه ی مبادله ای را به جای سازمان دادن به سیستم تخصصی که از دانشگاه ها بیرون می آید، بروند زیر تیغ جراحی. اینک نوبت آن رسیده است که به جای داد زدن و سر و صدای جمعه بازار، آن تحول اداری، نظام هماهنگ پرداخت و سامان دادن به اقتصاد سیاسی کشور برود روی میز برجام داخلی و شاید ما هم در آینده بتوانیم جشن تولد اقتصاد داشته باشیم.
http://kelidemelli.com/fa/news/5395
@thing
Kelidemelli
«کاسه بشقابی» و رخنه رفتارهای کولی وار در اقتصاد
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
مقاومت برای تولد اقتصاد
محمد زینالی اُناری
هر اندیشهای در طول تاریخ با یک تولد مواجه بوده است. هر گاه که انسانها یک تراژدی را پشت سر می گذاشتند، نیاز به اندیشه را احساس میکردند و بدون وجود اندیشه طبیعتاَ آن عوامل جانکاهی که موجب رنج و تعب بشری بود، باقی می ماند. سقراط میگفت برای تولد یک اندیشه نیاز به حمایتهای بالینی وجود دارد. او معتقد بود زایش اندیشه سخت تر از زایش خود انسان است و البته در این زایش، خود انسان است که باید تلاش کند تا از ذهن او چیزی منتزع شود. پس تولید فکر یک کار سخت و طاقت فرسا است و نیاز به سلسله عملیاتهایی است که به زایش قطعههای خرد و عقل منجر شود.
ایرانیها در صد سال اخیر توانستهاند با اهتمام شرکتهای خارجی به نفت و مخلفات آن دست یافته، کم کم خودشان هم اختیار آن را به دست گرفتهاند. در این سالها رتق و فتق امور زندگی ایرانی با فروش نفت، تملک زمین و سایر اقسام سوداگری صورت گرفته و به تدریج کالبد بسیاری از شهرها را به بازار معاملاتی و کالایی تبدیل کردهاند. آری! هم اینک ایران به یک بازار بزرگ مصرفی تبدیل شده، کار در آن عمدتاً به صورت داد و ستد یا معامله معنی می شود. لذا آن وجه از کار که نیاز به خلاقیت و تولید دارد مگر در موارد اندکی، عمدتاً محجور بوده است. برخلاف رسم تجارب موفق جهان، نمی توان گفت ماهیت اقتصاد ما از جوهری به نام تولید نشأت می گیرد و هر آن چه خود را به نام اقتصاد جا زده، داد و ستد و سوداگری بوده و بس.
در حال حاضر وضع اقتصاد چنان محقر شده که معنی کار هم با داد و ستد و سوداگری تصور می شود. کار که از قدیم جوهر ایرانیها بود، به صورت مبادله در آمده و ذهنیت کنش اقتصادی ما را با سوداگری اشباع کرده است. در چنین شرایطی چگونه می توان به اقتصاد استخوانداری اندیشید که می تواند تولیدی با کیفیت و قابل رقابت داشته باشد؟ در شرایطی که کارگری در صنایع که ذات تشکیل دهندۀ اقتصاد صنعتی و تولید است، به یک عمل شاقه و بدون مطالبه تبدیل شده، چگونه می توان آن را رونق بخشید؟
عدم توانایی زایش اقتصادی با توجه به نیروی عوامل انسانی آن طبیعی هم می نماید. در شرایطی که دادوستدگران بازاری همواره قدرت بزرگی در سیاست ایران داشته و مطالباتشان را از طریق بسته شدن احقاق کرده اند یا نیروهای خدماتی و اداری هم توانایی چانه زنی بالایی داشته اند، عناصر صنعتی ما فرصت وجود و بقا پیدا نمی کنند. آن اندک فرصتهای اندک موجود هم در شرایط سخت کاری شان توان چندانی برای حفظ خود و چانه زنی اقتصادی ندارند. در چنین وضعیتی کارگری یا اپراتوری سخت و سنگین که ذات تشکیل دهندۀ اقتصاد صنعتی و تولید امروزی است، آیا امکان رونق گرفتن و بهبود کارایی دارد؟
آری بازار و خدمات معاملاتی در ایران رونق خوبی دارند و می توان گفت حتی به رشد بی رویه و سرطانی هم گرائیده اند، اما تولید که کاری سخت و زاینده است، نتوانسته خود را در ایران به نهادی که همواره نیازمند نیروی کار باشد تبدیل شود. در شرایطی که کل کشور به شوره زاری می ماند که در آن امر تولید امکان تحقق ندارد، چگونه می توان در آن از اقتصاد و تولیدات داخلی دم زد؟ طبیعی است توجه به تولید، همزاد با بی اهمیتی به بازاری خواهد بود که در این سالها خود را با واردات همبسته نموده و سریعاً به این روند اعتراض می کند.
برای شکل گیری اقتصاد، نیروها و اندیشه ی اقتصادی نیاز به تحمل سختی هایی است تا بتوان در شوره زاری که در این سالها جز داد و ستد چیز دیگری را نپرورانده است، نهال تولید را بارور کرد. از سوی دیگر، هماهنگی با اقتصاد جهانی نیز می تواند به شکل و دامنه تولید، بازار و خدمات نیز سامان دهد تا به جای دپوی سوداگرانه جنس های بی کیفیت و بی هویت در منزل مردم، بتوانیم ارتباط عقلایی و قانونی با نظام های صنفی دنیا داشته باشیم. اگر بتوانیم در فرصتی که ایده اقتصاد مقاومتی به ما داده است، به تولد اقتصاد عقلایی دست یازیم، خواهیم توانست بگوئیم دیگر وقت این که داد و ستد صرف باشیم گذشته و باید به تولید صنعتی و تجارت بین المللی آن هم بیندیشیم.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17939
@thing
محمد زینالی اُناری
هر اندیشهای در طول تاریخ با یک تولد مواجه بوده است. هر گاه که انسانها یک تراژدی را پشت سر می گذاشتند، نیاز به اندیشه را احساس میکردند و بدون وجود اندیشه طبیعتاَ آن عوامل جانکاهی که موجب رنج و تعب بشری بود، باقی می ماند. سقراط میگفت برای تولد یک اندیشه نیاز به حمایتهای بالینی وجود دارد. او معتقد بود زایش اندیشه سخت تر از زایش خود انسان است و البته در این زایش، خود انسان است که باید تلاش کند تا از ذهن او چیزی منتزع شود. پس تولید فکر یک کار سخت و طاقت فرسا است و نیاز به سلسله عملیاتهایی است که به زایش قطعههای خرد و عقل منجر شود.
ایرانیها در صد سال اخیر توانستهاند با اهتمام شرکتهای خارجی به نفت و مخلفات آن دست یافته، کم کم خودشان هم اختیار آن را به دست گرفتهاند. در این سالها رتق و فتق امور زندگی ایرانی با فروش نفت، تملک زمین و سایر اقسام سوداگری صورت گرفته و به تدریج کالبد بسیاری از شهرها را به بازار معاملاتی و کالایی تبدیل کردهاند. آری! هم اینک ایران به یک بازار بزرگ مصرفی تبدیل شده، کار در آن عمدتاً به صورت داد و ستد یا معامله معنی می شود. لذا آن وجه از کار که نیاز به خلاقیت و تولید دارد مگر در موارد اندکی، عمدتاً محجور بوده است. برخلاف رسم تجارب موفق جهان، نمی توان گفت ماهیت اقتصاد ما از جوهری به نام تولید نشأت می گیرد و هر آن چه خود را به نام اقتصاد جا زده، داد و ستد و سوداگری بوده و بس.
در حال حاضر وضع اقتصاد چنان محقر شده که معنی کار هم با داد و ستد و سوداگری تصور می شود. کار که از قدیم جوهر ایرانیها بود، به صورت مبادله در آمده و ذهنیت کنش اقتصادی ما را با سوداگری اشباع کرده است. در چنین شرایطی چگونه می توان به اقتصاد استخوانداری اندیشید که می تواند تولیدی با کیفیت و قابل رقابت داشته باشد؟ در شرایطی که کارگری در صنایع که ذات تشکیل دهندۀ اقتصاد صنعتی و تولید است، به یک عمل شاقه و بدون مطالبه تبدیل شده، چگونه می توان آن را رونق بخشید؟
عدم توانایی زایش اقتصادی با توجه به نیروی عوامل انسانی آن طبیعی هم می نماید. در شرایطی که دادوستدگران بازاری همواره قدرت بزرگی در سیاست ایران داشته و مطالباتشان را از طریق بسته شدن احقاق کرده اند یا نیروهای خدماتی و اداری هم توانایی چانه زنی بالایی داشته اند، عناصر صنعتی ما فرصت وجود و بقا پیدا نمی کنند. آن اندک فرصتهای اندک موجود هم در شرایط سخت کاری شان توان چندانی برای حفظ خود و چانه زنی اقتصادی ندارند. در چنین وضعیتی کارگری یا اپراتوری سخت و سنگین که ذات تشکیل دهندۀ اقتصاد صنعتی و تولید امروزی است، آیا امکان رونق گرفتن و بهبود کارایی دارد؟
آری بازار و خدمات معاملاتی در ایران رونق خوبی دارند و می توان گفت حتی به رشد بی رویه و سرطانی هم گرائیده اند، اما تولید که کاری سخت و زاینده است، نتوانسته خود را در ایران به نهادی که همواره نیازمند نیروی کار باشد تبدیل شود. در شرایطی که کل کشور به شوره زاری می ماند که در آن امر تولید امکان تحقق ندارد، چگونه می توان در آن از اقتصاد و تولیدات داخلی دم زد؟ طبیعی است توجه به تولید، همزاد با بی اهمیتی به بازاری خواهد بود که در این سالها خود را با واردات همبسته نموده و سریعاً به این روند اعتراض می کند.
برای شکل گیری اقتصاد، نیروها و اندیشه ی اقتصادی نیاز به تحمل سختی هایی است تا بتوان در شوره زاری که در این سالها جز داد و ستد چیز دیگری را نپرورانده است، نهال تولید را بارور کرد. از سوی دیگر، هماهنگی با اقتصاد جهانی نیز می تواند به شکل و دامنه تولید، بازار و خدمات نیز سامان دهد تا به جای دپوی سوداگرانه جنس های بی کیفیت و بی هویت در منزل مردم، بتوانیم ارتباط عقلایی و قانونی با نظام های صنفی دنیا داشته باشیم. اگر بتوانیم در فرصتی که ایده اقتصاد مقاومتی به ما داده است، به تولد اقتصاد عقلایی دست یازیم، خواهیم توانست بگوئیم دیگر وقت این که داد و ستد صرف باشیم گذشته و باید به تولید صنعتی و تجارت بین المللی آن هم بیندیشیم.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17939
@thing
ardabil.isna.ir
مقاومت برای تولد اقتصاد
Iranian Students' News Agency is one of the major news agencies in Iran
صداقت،صمیمیت،همدلی شاید ما اینا رو جا گذاشتیم تو زمان های نسبتا دورمون که اینقدر دلتنگیم... مدرنیته قرار نبود بد باشه...ولی انگار در قراردادی نا نوشته ما با ارزش ها رو جا گذاشتیم
فاطیما عقیلی
@thing
فاطیما عقیلی
@thing
هنرپیشه هایی که در تلویزیون برادرها پرورش می یابند، در یالثارات برادرها تشبیث می شوند
خود می سازند و خود می شکنن و مردم هم که سرگرم . . .
@thing
خود می سازند و خود می شکنن و مردم هم که سرگرم . . .
@thing
راز شکسپیر[1]: در جستجوی میراث معنوی
محمد زینالی اُناری
هفته نامه امید اردبیل، سال پنجم، شماره ۷۳، دوم مرداد ۱۳۹۵
وقتی مولوی و سه تار را ترکیه، افغانستان و آذربایجان به نام خود ثبت کردند، دود از سر سازمانهای میراث فرهنگی و رسانه های ما به هوا خاست که ای داد، ... بردند. میراث معنوی، یک گوهر فکری از درک و فهمی است که از گذشته به ارث رسیده و ارزشمند میباشد. اما میراث معنوی که کاسه بشقابی یا متری سّنار زمین ملکی نیست که در فاصله یک شب هزار معاملاتی املاک گرد ان صف بچینند. خدا میداند وقتی برنامۀ فروش یک زمین متراژ بالا یا خرید ساختمانی اداری باشد، سوداگران مثل مدافعهای تیم ملی ترکیه در بازیهای جام جهانی 2002، چهار نفری در برابر مهاجم برزیل صف می کشند که عجب معامله ای است!
میراث معنوی، هنجارهای ذهنی و قواعد زندگی است که از طریق جشن ها، داستان ها، توصیه ها، شعرها و حتی حسّها به ارث میرسد و بنابراین مادی نیست و فقط در تصورات انسانها جای دارد. از این رو در جامعه ای که مادیات ملاک ارزشهای انسانی باشد و حتی تصور خوب و بد اعمال نیز با پاداش و تنبیه جسمانی همراه باشد، طبیعی است عادت به استفاده از فکر برای نگه داری ارزشهای معنوی وجود ندارد. یک تعدادی درس خوانده و علاقمند به اشعار و مریض روشنفکری هستند که به صورت اشتباهی علاقمند این موضوعات میشوند والا راه عموم مردم به سوی سوداگری و تجارت است.
وانفسا در چنین جامعه ای، در استفاده از میراث معنوی جهانی است. هیچ گاه امکان ندارد از کنار تولیدات صنعتی که از خارج به کشور آمده است، ساکت و آرام عبور کنیم. فورا سعی میکنیم پهباد خارجی را شبیه سازی کنیم، در حالی که مولوی و سه تار و .. را دیگران به اسم خود مینویسند. یا برویم و این ور و آن ور درس هسته ای و پزشکی بخوانیم و در داخل نسبت به تکرار آزمایشها و تقلید مکاتب غربی در فیزیک و شیمی همت گماریم اما نتوانیم حتی شاگردانی که پرورش میدهیم را به کار بگیریم. چرا که حتی شیوه استاد و شاگردی که میراثی معنوی است، نتوانسته ایم احیا کنیم.
بلی وانفسا در چنین جامعه ای، این است که اگر روزی اسم شاعر و نویسنده ای غربی را در ایران بشنویم، با کوکاکولا و یا پفک عوضی بگیریم، بس که فکرمان به خوردن و مادیات است و اصلا سراغ تفسیر و نقد نوشته های مشاهیر جهان نرفته ایم. روزی نیز سلمان در پی یافتن مراد خود، از فارس به عربستان رفته بود. چون دارای سلوک و معنویت بود، پیامبر اسلام در رژۀ تعجب اعراب متعصب او را پذیرفت و به همه ثابت کرد که فقط با تقوا نزد خدا گرامی است و قبیله گرایی و نژاد پرستی یا به قول امروزیها ناسیونالیسم، ملاک تشخیص خدا نیست. این تقوا است که ارزش است و این فرهنگ است که ارزش میسازد.
در شرایطی سالنهای سینما و تئاترمان را میگشائیم که به جای اکران تئاترهای وزین و عمیق جهان که موجب بیداری مردم دنیا از فهمیدن راست و دروغ شده است، فقط قابلیت فهمیدن خنده و کاریکلماتور برای مان مانده است. بلی مشکل اصلی ما در این است که نویسنده هایی که در دنیا مشهور به روشنفکری و معنویت است را هم نمیتوانیم بپذیریم و بازسازی ناسیونالیستی از صحابه ای هستیم که برای پذیرفتن سلمان به مسلمانی غرولمب میکردند. ایا اکتساب فرهنگی که بتواند برایمان ارزش بسازد غلط است و فقط پهباد مفید است؟
اصلا آیا ما باید فقط در مادی بودن جهانی شدن را قبول داشته باشیم و در فرهنگی بودن، باید سالیان سال صبر کنیم تا کسی بتواند نمایشنامه ای برای راست و دروغ بنویسد؟ آیا آشنایی فقط با نام یک خارجی که دعوی فهماندن راست و دروغ به مردم داشت، مخالف انسانیت و ایمان است؟ طبیعتاً در جامعه ای که مادیات چشم و دل بسیاری را در بر گرفته و اجازۀ آشنایی با مفاهیم معنوی دنیا را برایشان باقی نگذاشته است، شاید اصلا سبک سنگین کردن راست و دروغ توسط مردم برای نگهبانان گنج دردسر ساز باشد.
[1] نام کتابی است از مارتین لینگز در باره آثار شکسپیر
@thing
محمد زینالی اُناری
هفته نامه امید اردبیل، سال پنجم، شماره ۷۳، دوم مرداد ۱۳۹۵
وقتی مولوی و سه تار را ترکیه، افغانستان و آذربایجان به نام خود ثبت کردند، دود از سر سازمانهای میراث فرهنگی و رسانه های ما به هوا خاست که ای داد، ... بردند. میراث معنوی، یک گوهر فکری از درک و فهمی است که از گذشته به ارث رسیده و ارزشمند میباشد. اما میراث معنوی که کاسه بشقابی یا متری سّنار زمین ملکی نیست که در فاصله یک شب هزار معاملاتی املاک گرد ان صف بچینند. خدا میداند وقتی برنامۀ فروش یک زمین متراژ بالا یا خرید ساختمانی اداری باشد، سوداگران مثل مدافعهای تیم ملی ترکیه در بازیهای جام جهانی 2002، چهار نفری در برابر مهاجم برزیل صف می کشند که عجب معامله ای است!
میراث معنوی، هنجارهای ذهنی و قواعد زندگی است که از طریق جشن ها، داستان ها، توصیه ها، شعرها و حتی حسّها به ارث میرسد و بنابراین مادی نیست و فقط در تصورات انسانها جای دارد. از این رو در جامعه ای که مادیات ملاک ارزشهای انسانی باشد و حتی تصور خوب و بد اعمال نیز با پاداش و تنبیه جسمانی همراه باشد، طبیعی است عادت به استفاده از فکر برای نگه داری ارزشهای معنوی وجود ندارد. یک تعدادی درس خوانده و علاقمند به اشعار و مریض روشنفکری هستند که به صورت اشتباهی علاقمند این موضوعات میشوند والا راه عموم مردم به سوی سوداگری و تجارت است.
وانفسا در چنین جامعه ای، در استفاده از میراث معنوی جهانی است. هیچ گاه امکان ندارد از کنار تولیدات صنعتی که از خارج به کشور آمده است، ساکت و آرام عبور کنیم. فورا سعی میکنیم پهباد خارجی را شبیه سازی کنیم، در حالی که مولوی و سه تار و .. را دیگران به اسم خود مینویسند. یا برویم و این ور و آن ور درس هسته ای و پزشکی بخوانیم و در داخل نسبت به تکرار آزمایشها و تقلید مکاتب غربی در فیزیک و شیمی همت گماریم اما نتوانیم حتی شاگردانی که پرورش میدهیم را به کار بگیریم. چرا که حتی شیوه استاد و شاگردی که میراثی معنوی است، نتوانسته ایم احیا کنیم.
بلی وانفسا در چنین جامعه ای، این است که اگر روزی اسم شاعر و نویسنده ای غربی را در ایران بشنویم، با کوکاکولا و یا پفک عوضی بگیریم، بس که فکرمان به خوردن و مادیات است و اصلا سراغ تفسیر و نقد نوشته های مشاهیر جهان نرفته ایم. روزی نیز سلمان در پی یافتن مراد خود، از فارس به عربستان رفته بود. چون دارای سلوک و معنویت بود، پیامبر اسلام در رژۀ تعجب اعراب متعصب او را پذیرفت و به همه ثابت کرد که فقط با تقوا نزد خدا گرامی است و قبیله گرایی و نژاد پرستی یا به قول امروزیها ناسیونالیسم، ملاک تشخیص خدا نیست. این تقوا است که ارزش است و این فرهنگ است که ارزش میسازد.
در شرایطی سالنهای سینما و تئاترمان را میگشائیم که به جای اکران تئاترهای وزین و عمیق جهان که موجب بیداری مردم دنیا از فهمیدن راست و دروغ شده است، فقط قابلیت فهمیدن خنده و کاریکلماتور برای مان مانده است. بلی مشکل اصلی ما در این است که نویسنده هایی که در دنیا مشهور به روشنفکری و معنویت است را هم نمیتوانیم بپذیریم و بازسازی ناسیونالیستی از صحابه ای هستیم که برای پذیرفتن سلمان به مسلمانی غرولمب میکردند. ایا اکتساب فرهنگی که بتواند برایمان ارزش بسازد غلط است و فقط پهباد مفید است؟
اصلا آیا ما باید فقط در مادی بودن جهانی شدن را قبول داشته باشیم و در فرهنگی بودن، باید سالیان سال صبر کنیم تا کسی بتواند نمایشنامه ای برای راست و دروغ بنویسد؟ آیا آشنایی فقط با نام یک خارجی که دعوی فهماندن راست و دروغ به مردم داشت، مخالف انسانیت و ایمان است؟ طبیعتاً در جامعه ای که مادیات چشم و دل بسیاری را در بر گرفته و اجازۀ آشنایی با مفاهیم معنوی دنیا را برایشان باقی نگذاشته است، شاید اصلا سبک سنگین کردن راست و دروغ توسط مردم برای نگهبانان گنج دردسر ساز باشد.
[1] نام کتابی است از مارتین لینگز در باره آثار شکسپیر
@thing
اوج معرفت: درباره آواز محمدرضا شجریان
خبرآنلاین، فرهنگ > موسیقی - محمد زینالی*
آواز خواندن، کنشی است که با خود هزاران معنا از کنج و گوشۀ دل مردم برچیده و به خود آنان مینماید. خواندن، مهارتی است که دارای زیبایی شناسی خاص خود بوده، بیانی از زندگی جمعی میآفریند. ترانهها و تصنیفهای ایرانی، تعمیمی از نداها و زمزمههای گروهی مردم گوشه و کنار این سرزمین هستند. موسیقیای که بازنمای وجود، زندگی و احساس است، در نوع ایرانی آن، متکی بر گوشههای آوازی است که سرشار از احساسات ماندگار مردم بوده، به گستردگی جغرافیای فرهنگی ایران شکل گرفته است. آواز خواندن محمدرضا شجریان، باراندن خطی ممتد از صدا بود که از چیده شدن واژه های شعر بر گوشههای آوازی خلق میشد.
او از ادای خطوط صدا، تصانیفی خواند که از سوار شدن گوشههای هفت دستگاه بر موجهای زمان، کاروانی از پایداری، همبستگی و بیان می آفرید. بیان در آواز ایرانی، عبارت از شعری است که خود سرشار از قواعد ادبی بیان است. بیان، ادای گوشههایی که از جغرافیای تاریخی احساس مردم برگرفته شده، بر بستری از صدای سازهایی که سرشار از آوای طبیعتاند، میغلطد. موجهای صدای او، از احساسهای انباشته شده مردم و پروازهای نفس انسانی او بر خاسته، به بانگهایی انجامید که نمونههای بی نظیری از آواز ایرانی هستند. او از غوغای جهان ایرانی، غوغای جانی آفریده است.
خود شعر به عنوان پارههای بامعنای صدا، دارای معرفتی عمیق از زندگی و سخن ناب روزگار است. شعر، منطقی درونی دارد که از رهیافتش به معنای زندگی شکل می گیرد. آن چه احساس را در خواندن شعر می آفریند، معنایی است که توسط شاعر در جملاتی پر شده و مهمتر از آن، داشتن چشمانی بینا و قلبی شاعر است که آن معنای راستین را از شعر بگیرد. خواننده، یک شعر را با تمام احساس و معنای ناب آن، از شاعر گرفته و دوباره خلق می کند.
خواندن می تواند دارای اسلوبهای بیانی صدادهی و دمیدن بر نفس نیز باشد. این نوع کنش یا دیالوگ با مردم، مهارتی است از عمق درون که به استخراج احساس فردی خواننده از دنیای نیوشیده شده بر میخیزد. او در اوج خواندن، در حال شهود احساس از شعر و بیان آن است. خواننده ادراک کننده ای ناب از حسی است که میتوان آن را از رساترین صدای گویای شعر دریافت. او همین درک صحیح را با حسی که از آن خود ایران است به او بازپس می داد. اینک او، نجوای درونی ما است.
اما خواندن شعر، تصادفی و بازی بی هزینه با احساس نبوده و خواندن یا تولید آواز، موضوعیتی ناب از دریافت احساس از فضای اجتماعی میطلبد. هر خواندنی، موضوعیتی در زمانی میطلبد و هر شعری فرصتی برای رهایی احساس و خرق معنا پیش میگذارد. ساختن مجدد معنا، از تطبیق حسهای نهفته شده در شعرها با زندگی و روزگار برخاسته و برای او فرصت تفسیر یا سرودن معنا میداد. محمدرضا شجریان، انسان موقعیت شناسی بود که احساس را از زندگی مردم دریافت، و آن را با شعری ناب بیان میکرد. او شعر را در فضای خاصی از وجود و ادراک زمانه خوانده، با دریافت و بیان احساس روحی تازه در جان میدمید. یک خوانندۀ جاودانه، کسی است که شعر و شعور را نیوشده و آن را با غنی ترین احساس بیان کند.
از طرفی فردیت و عمر هنری خواننده نیز اهمیت زیادی در آفرینش احساس او دارد. تاریخ زندگی او، میتواند او را مانند قهرمانان قومی، مترجم احساس مردم یا چون آوازه ای گذری که محتاج نان است بنماید. تولید صنعتی موسیقی نیز، میتواند خواننده را همانند دوره گردی که سبک زندگی میفروشد، گذرا و بدون پیوند با تاریخ زندگی مردم سازد. اما تولید پیوستۀ معنا و تبدیل شدن به ذات زندگی مردم، مختص خواننده ای است که میتواند مرشد معنا و راهنمای احساس مردمش باشد. شجریان کسی است که فردیت خود، طبیعت صدا و هیجان خواندنش را از خیزش احساس مردم گرفته و با معرفتی از ذخیرۀ زبانی گیرای همان جماعت بیان کرد. او زندگی ایرانی را به آواز ترجمه کرده است.
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد ان روزگاران یاد باد
http://www.khabaronline.ir/detail/561227/culture/music
@thing
خبرآنلاین، فرهنگ > موسیقی - محمد زینالی*
آواز خواندن، کنشی است که با خود هزاران معنا از کنج و گوشۀ دل مردم برچیده و به خود آنان مینماید. خواندن، مهارتی است که دارای زیبایی شناسی خاص خود بوده، بیانی از زندگی جمعی میآفریند. ترانهها و تصنیفهای ایرانی، تعمیمی از نداها و زمزمههای گروهی مردم گوشه و کنار این سرزمین هستند. موسیقیای که بازنمای وجود، زندگی و احساس است، در نوع ایرانی آن، متکی بر گوشههای آوازی است که سرشار از احساسات ماندگار مردم بوده، به گستردگی جغرافیای فرهنگی ایران شکل گرفته است. آواز خواندن محمدرضا شجریان، باراندن خطی ممتد از صدا بود که از چیده شدن واژه های شعر بر گوشههای آوازی خلق میشد.
او از ادای خطوط صدا، تصانیفی خواند که از سوار شدن گوشههای هفت دستگاه بر موجهای زمان، کاروانی از پایداری، همبستگی و بیان می آفرید. بیان در آواز ایرانی، عبارت از شعری است که خود سرشار از قواعد ادبی بیان است. بیان، ادای گوشههایی که از جغرافیای تاریخی احساس مردم برگرفته شده، بر بستری از صدای سازهایی که سرشار از آوای طبیعتاند، میغلطد. موجهای صدای او، از احساسهای انباشته شده مردم و پروازهای نفس انسانی او بر خاسته، به بانگهایی انجامید که نمونههای بی نظیری از آواز ایرانی هستند. او از غوغای جهان ایرانی، غوغای جانی آفریده است.
خود شعر به عنوان پارههای بامعنای صدا، دارای معرفتی عمیق از زندگی و سخن ناب روزگار است. شعر، منطقی درونی دارد که از رهیافتش به معنای زندگی شکل می گیرد. آن چه احساس را در خواندن شعر می آفریند، معنایی است که توسط شاعر در جملاتی پر شده و مهمتر از آن، داشتن چشمانی بینا و قلبی شاعر است که آن معنای راستین را از شعر بگیرد. خواننده، یک شعر را با تمام احساس و معنای ناب آن، از شاعر گرفته و دوباره خلق می کند.
خواندن می تواند دارای اسلوبهای بیانی صدادهی و دمیدن بر نفس نیز باشد. این نوع کنش یا دیالوگ با مردم، مهارتی است از عمق درون که به استخراج احساس فردی خواننده از دنیای نیوشیده شده بر میخیزد. او در اوج خواندن، در حال شهود احساس از شعر و بیان آن است. خواننده ادراک کننده ای ناب از حسی است که میتوان آن را از رساترین صدای گویای شعر دریافت. او همین درک صحیح را با حسی که از آن خود ایران است به او بازپس می داد. اینک او، نجوای درونی ما است.
اما خواندن شعر، تصادفی و بازی بی هزینه با احساس نبوده و خواندن یا تولید آواز، موضوعیتی ناب از دریافت احساس از فضای اجتماعی میطلبد. هر خواندنی، موضوعیتی در زمانی میطلبد و هر شعری فرصتی برای رهایی احساس و خرق معنا پیش میگذارد. ساختن مجدد معنا، از تطبیق حسهای نهفته شده در شعرها با زندگی و روزگار برخاسته و برای او فرصت تفسیر یا سرودن معنا میداد. محمدرضا شجریان، انسان موقعیت شناسی بود که احساس را از زندگی مردم دریافت، و آن را با شعری ناب بیان میکرد. او شعر را در فضای خاصی از وجود و ادراک زمانه خوانده، با دریافت و بیان احساس روحی تازه در جان میدمید. یک خوانندۀ جاودانه، کسی است که شعر و شعور را نیوشده و آن را با غنی ترین احساس بیان کند.
از طرفی فردیت و عمر هنری خواننده نیز اهمیت زیادی در آفرینش احساس او دارد. تاریخ زندگی او، میتواند او را مانند قهرمانان قومی، مترجم احساس مردم یا چون آوازه ای گذری که محتاج نان است بنماید. تولید صنعتی موسیقی نیز، میتواند خواننده را همانند دوره گردی که سبک زندگی میفروشد، گذرا و بدون پیوند با تاریخ زندگی مردم سازد. اما تولید پیوستۀ معنا و تبدیل شدن به ذات زندگی مردم، مختص خواننده ای است که میتواند مرشد معنا و راهنمای احساس مردمش باشد. شجریان کسی است که فردیت خود، طبیعت صدا و هیجان خواندنش را از خیزش احساس مردم گرفته و با معرفتی از ذخیرۀ زبانی گیرای همان جماعت بیان کرد. او زندگی ایرانی را به آواز ترجمه کرده است.
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد ان روزگاران یاد باد
http://www.khabaronline.ir/detail/561227/culture/music
@thing
خبرآنلاین
اوج معرفت: درباره آواز محمدرضا شجریان
محمد زینالی*
به یک مهمانی دعوت شدهام
اگر کفش پاشنه بلند بپوشم
حرفهای اغواگرانه خواهند زد
ریشههای چندهمسری بررسی خواهد شد
اگر کفش تخت بپوشم
سیاستهای غلط دولت
فشار روی مطبوعات
گرانی نان و کاغذ و مسکن
وارد صورت جلسه میشود
اگر کتانی بپوشم
میروند سراغ حق طلاق و حضانت
این که شهادت زن امکان ندارد نصف مرد باشد
دلم میخواهد
پابرهنه بروم
پابرهنه برگردم...
#سارا_محمدی_اردهالی
@thing
اگر کفش پاشنه بلند بپوشم
حرفهای اغواگرانه خواهند زد
ریشههای چندهمسری بررسی خواهد شد
اگر کفش تخت بپوشم
سیاستهای غلط دولت
فشار روی مطبوعات
گرانی نان و کاغذ و مسکن
وارد صورت جلسه میشود
اگر کتانی بپوشم
میروند سراغ حق طلاق و حضانت
این که شهادت زن امکان ندارد نصف مرد باشد
دلم میخواهد
پابرهنه بروم
پابرهنه برگردم...
#سارا_محمدی_اردهالی
@thing
توسعه یافتگی استانها، رابطه مستقیم با فعالیت مطبوعات دارد
محمد زینالی اُناری
اگر کتاب تاریخ مطبوعات اردبیل را ورق بزنیم میبینیم این شهر نه چندان توسعه یافته در گذشته هم دارای مطبوعات زیادی بوده که دست اندرکاران آن لقمه نانشان را با بیان مسائل و رواج دادن گفتوگو در استان درمیآورند. البته این درآوردن نان، بیمه شدن و بسیاری از موضوعیتهای شغلی این قشر، انگار نه انگار که یک مسئولیت همگانی است و باید مدام در روز خبرنگار گوشزد شود و از یاد برود؛ انگار که این جامعه به این رویه عادت کرده و نمیتواند ترک کند.
یک خبرنگار بیش از نان خوردن و سایر ملزومات، با نوشتن و حرف زدن زنده است و از این رو برخلاف مشاغل دیگر شاید به جای پرداختن به نان شب و پیگیری قانونگذاری برای حقوق خود، مدام به پیگیری معضلات جامعه و مشقتهای زندگی مردم میپردازد، حال آن که خود این موضوع نیز بسیار سخت و طاقت فرساست. همه دلخوشی یک خبرنگار این است که از طرف مردم بنویسد و حرف بزند و این صدا در جامعه طنین انداز شود تا به عنوان نماینده مردم، صدایشان را به گوش دست اندرکاران برساند تا آن مقام محترم به داد جامعه برسد و سخن مردم و مشکلاتشان را به گوش بسپارد.
خبرنگاران استان به جهت تعهدی که دارند در زمانهای که بسیاری از اساتید دانشگاهها از دست یازیدن به تحلیل مسائل جامعه خودداری میکنند، خود به مطالعه و ادامه تحصیل میپردازند تا بتوانند مسائل جامعه را نیز تحلیل کنند. آنها مینویسند و میگویند و اصرار میکنند و انتقاد، اما تا جایی که تجربه شده است در سالهایی که به ویژه خبرگزاریهای زیادی نیز در سایت استانی فعال شدهاند، صدای این گروه چندان اثری ندارد. تاکنون هیچ کسی به خاطر سخنان منتشره در مطبوعات، گفتمان خود را عوض نکرده و یا در کارهایش بازنگری نکرده است. درست است که فروغ فرخزاد میگفت تنها صداست که میماند اما گویا امروزه صدا حتی در زمانه خود هم اثری ندارد.
مدیران میآیند و میروند و هیچ وقعی به نوشتههای مطبوعات ندارند تا جایی که شاید هیچ یک تحلیلگرهای استان را نشناسند و به صداهای آنان اهمیت ندهند و میشود گفت نوشتن در مطبوعات بیخواننده امروزی استان در نهایت به تحقیر میانجامد. از میان این همه متون تولید شده در مطبوعات چقدر تحلیل و گزارش منتشر شده است که کسی به آن توجه کند. آنچه تنها به چشم میآید انتشار اخبار جلسات و رپرتاژهای ادارات است که توسط روابط عمومیهای سازمانها صورت میگیرد. آری، نوشتار مطبوعات مورد توجه هیچ ارگان ملی و یا مردمی نیست و انگار که اصلا کاری جدی محسوب نمیشود، طبیعی است که نان درآوردن در این کار هم سخت باشد. البته نکته مهم این است که میزان توسعه یافتگی استانها هم با جدی گرفته شدن این حوزه رابطه مستقیم دارد.
همه میدانند که خوانندگان مطبوعات به ویژه مطبوعات محلی آماری کم دارند و مهم این است که مدیران استان نیز در میان این جماعت بوده و هیچگاه نخواستهاند دست به ایجاد گفتوگوی محلی در استان اردبیل بزنند. نه دانشگاهیان و نه مدیران و نه بسیاری از مردم به این گفتوگو که از شعارهای فخرآفرین دولت کنونی است، وقعی نمینهند و انگار قرار است با همین شیوه نیز عمر دولت سپری شود، چون تغییری محسوس در رویکرد مدیران نبوده است. در این میان دست و پا زدن خبرنگاران و مطبوعاتیها در ورقهای کاغذی و مجازی به جای مانده تا شاید برای بقای این حوزه صرفا به ایجاد صدا و نمایش گفتوگو بپردازند که این روزها چندان شنیدن ندارد.
www.isna.ir/news/94051709867
@thing
محمد زینالی اُناری
اگر کتاب تاریخ مطبوعات اردبیل را ورق بزنیم میبینیم این شهر نه چندان توسعه یافته در گذشته هم دارای مطبوعات زیادی بوده که دست اندرکاران آن لقمه نانشان را با بیان مسائل و رواج دادن گفتوگو در استان درمیآورند. البته این درآوردن نان، بیمه شدن و بسیاری از موضوعیتهای شغلی این قشر، انگار نه انگار که یک مسئولیت همگانی است و باید مدام در روز خبرنگار گوشزد شود و از یاد برود؛ انگار که این جامعه به این رویه عادت کرده و نمیتواند ترک کند.
یک خبرنگار بیش از نان خوردن و سایر ملزومات، با نوشتن و حرف زدن زنده است و از این رو برخلاف مشاغل دیگر شاید به جای پرداختن به نان شب و پیگیری قانونگذاری برای حقوق خود، مدام به پیگیری معضلات جامعه و مشقتهای زندگی مردم میپردازد، حال آن که خود این موضوع نیز بسیار سخت و طاقت فرساست. همه دلخوشی یک خبرنگار این است که از طرف مردم بنویسد و حرف بزند و این صدا در جامعه طنین انداز شود تا به عنوان نماینده مردم، صدایشان را به گوش دست اندرکاران برساند تا آن مقام محترم به داد جامعه برسد و سخن مردم و مشکلاتشان را به گوش بسپارد.
خبرنگاران استان به جهت تعهدی که دارند در زمانهای که بسیاری از اساتید دانشگاهها از دست یازیدن به تحلیل مسائل جامعه خودداری میکنند، خود به مطالعه و ادامه تحصیل میپردازند تا بتوانند مسائل جامعه را نیز تحلیل کنند. آنها مینویسند و میگویند و اصرار میکنند و انتقاد، اما تا جایی که تجربه شده است در سالهایی که به ویژه خبرگزاریهای زیادی نیز در سایت استانی فعال شدهاند، صدای این گروه چندان اثری ندارد. تاکنون هیچ کسی به خاطر سخنان منتشره در مطبوعات، گفتمان خود را عوض نکرده و یا در کارهایش بازنگری نکرده است. درست است که فروغ فرخزاد میگفت تنها صداست که میماند اما گویا امروزه صدا حتی در زمانه خود هم اثری ندارد.
مدیران میآیند و میروند و هیچ وقعی به نوشتههای مطبوعات ندارند تا جایی که شاید هیچ یک تحلیلگرهای استان را نشناسند و به صداهای آنان اهمیت ندهند و میشود گفت نوشتن در مطبوعات بیخواننده امروزی استان در نهایت به تحقیر میانجامد. از میان این همه متون تولید شده در مطبوعات چقدر تحلیل و گزارش منتشر شده است که کسی به آن توجه کند. آنچه تنها به چشم میآید انتشار اخبار جلسات و رپرتاژهای ادارات است که توسط روابط عمومیهای سازمانها صورت میگیرد. آری، نوشتار مطبوعات مورد توجه هیچ ارگان ملی و یا مردمی نیست و انگار که اصلا کاری جدی محسوب نمیشود، طبیعی است که نان درآوردن در این کار هم سخت باشد. البته نکته مهم این است که میزان توسعه یافتگی استانها هم با جدی گرفته شدن این حوزه رابطه مستقیم دارد.
همه میدانند که خوانندگان مطبوعات به ویژه مطبوعات محلی آماری کم دارند و مهم این است که مدیران استان نیز در میان این جماعت بوده و هیچگاه نخواستهاند دست به ایجاد گفتوگوی محلی در استان اردبیل بزنند. نه دانشگاهیان و نه مدیران و نه بسیاری از مردم به این گفتوگو که از شعارهای فخرآفرین دولت کنونی است، وقعی نمینهند و انگار قرار است با همین شیوه نیز عمر دولت سپری شود، چون تغییری محسوس در رویکرد مدیران نبوده است. در این میان دست و پا زدن خبرنگاران و مطبوعاتیها در ورقهای کاغذی و مجازی به جای مانده تا شاید برای بقای این حوزه صرفا به ایجاد صدا و نمایش گفتوگو بپردازند که این روزها چندان شنیدن ندارد.
www.isna.ir/news/94051709867
@thing
ایسنا
توسعه یافتگی استانها، رابطه مستقیم با فعالیت مطبوعات دارد
اگر کتاب تاریخ مطبوعات اردبیل را ورق بزنیم میبینیم این شهر نه چندان توسعه یافته در گذشته هم دارای مطبوعات زیادی بوده که دست اندرکاران آن لقمه نانشان را با بیان مسائل و رواج دادن گفتوگو در استان درمیآورند. البته این درآوردن نان، بیمه شدن و بسیاری از موضوعیتهای…
روباه پرسید:
"با این پولها می خواهی چکار کنی؟"
"می خواهم با آن یک رخت گلابتون دوزی که دکمه هاش ازالماس باشد برای بابام بخرم و بعد هم یک کتابچه برای خودم بخرم".
"برای خودت؟"
"بله برای خودم مگر من چم هست؟ من می خواهم به دبستان بروم و بچه خوبی باشم".
روباه گفت:
"بیا این پای مرا ببین و دیگر نام دبستان را به زبان نیار. تقصیر دبستان بود که پای من لنگ شد".
گربه گفت:
"من هم از بس به درس و مشق علاقه داشتم چشمام رو روی آن ها گذاشتم و کور شدم".
در این هنگام سیره خوش خط و خالی که روی شاخه درخت نشسته بود گفت:
"ای پینوکیو از من داشته باش و از معاشر ناجنس احتراز کن والا پشیمان خواهی شد".
پینوکیو آدمک چوبی، نوشته کارلو کولودی، ترجمه صادق چوبک، انتشارات امیرکبیر، سال ۱۳۸۶، ص ۶۰
@thing
"با این پولها می خواهی چکار کنی؟"
"می خواهم با آن یک رخت گلابتون دوزی که دکمه هاش ازالماس باشد برای بابام بخرم و بعد هم یک کتابچه برای خودم بخرم".
"برای خودت؟"
"بله برای خودم مگر من چم هست؟ من می خواهم به دبستان بروم و بچه خوبی باشم".
روباه گفت:
"بیا این پای مرا ببین و دیگر نام دبستان را به زبان نیار. تقصیر دبستان بود که پای من لنگ شد".
گربه گفت:
"من هم از بس به درس و مشق علاقه داشتم چشمام رو روی آن ها گذاشتم و کور شدم".
در این هنگام سیره خوش خط و خالی که روی شاخه درخت نشسته بود گفت:
"ای پینوکیو از من داشته باش و از معاشر ناجنس احتراز کن والا پشیمان خواهی شد".
پینوکیو آدمک چوبی، نوشته کارلو کولودی، ترجمه صادق چوبک، انتشارات امیرکبیر، سال ۱۳۸۶، ص ۶۰
@thing
در محضر درس جعفر صادق (ع) تمام علوم آن زمان تدریس می شد و در بعضی از آن ها برای اولین مرتبه در یک محضر درس اسلامی تدریس می گردید چون جعفر صادق عقیده داشت که هر قدر علوم پیشرفت نماید سبب تقویت دین می شود.
در محضر درس جعفر صادق (ع) فلسفه تدریس می شد در صورتی که در همان موقع، عده ای از مدرسین اسلامی سخت از تدریس فلسفه پرهیز می کردند و عقیده داشتند که تدریس فلسفه سبب می شود که عقیده ی مومنین سست گردد.
علاوه بر فلسفه، در محضر درس جعفر صادق علوم فیزیک و شیمی و طب و جغرافیا و حساب و هندسه غیر از علوم دین تدریس می گردید.
مغز متفکر جهان شیعه، مرکز مطالعات اسلامی استراسبورگ، ترجمه و اقتباس ذبیح اله منصوری، سازمان انتشارات جاویدان، سال ۱۳۸۰، ص ۱۷۵
@thing
در محضر درس جعفر صادق (ع) فلسفه تدریس می شد در صورتی که در همان موقع، عده ای از مدرسین اسلامی سخت از تدریس فلسفه پرهیز می کردند و عقیده داشتند که تدریس فلسفه سبب می شود که عقیده ی مومنین سست گردد.
علاوه بر فلسفه، در محضر درس جعفر صادق علوم فیزیک و شیمی و طب و جغرافیا و حساب و هندسه غیر از علوم دین تدریس می گردید.
مغز متفکر جهان شیعه، مرکز مطالعات اسلامی استراسبورگ، ترجمه و اقتباس ذبیح اله منصوری، سازمان انتشارات جاویدان، سال ۱۳۸۰، ص ۱۷۵
@thing
#برند_قلابی
راستی راستی این که برند و بسته بندی برای فروش محصول مهم هستند، نکته ای مقبول هست، اما همه این ها وقتی صورت میگیره که تولیدی در میان باشه
در حال حاضر کلی کارگاه تو ایران برای بسته بندی چای های خارجه ایجاد شده و برخی هم روی بسته بندی می نویسن خای خارجی اعلا - یا چای قدیمی انگلیسی
خجالت هم خوب چیزیه، اون وقت همین ها شاید درباره اقتصاد مقاومتی سخنرانی هم بکنن
@thing
راستی راستی این که برند و بسته بندی برای فروش محصول مهم هستند، نکته ای مقبول هست، اما همه این ها وقتی صورت میگیره که تولیدی در میان باشه
در حال حاضر کلی کارگاه تو ایران برای بسته بندی چای های خارجه ایجاد شده و برخی هم روی بسته بندی می نویسن خای خارجی اعلا - یا چای قدیمی انگلیسی
خجالت هم خوب چیزیه، اون وقت همین ها شاید درباره اقتصاد مقاومتی سخنرانی هم بکنن
@thing
#شهاب_الدین_سهروردی
و بدان که ارباب ریاضت چون علوم بر ایشان حاصل گردد و در معلومات خویش به مسبب الاسباب و آن چه او آفریده، به لطافت، فکر نمایند و به کاهش غذا قوایشان ضعیف گردد، پس فکرشان با قلب و ذکرشان به زبان، موافقت جوید وگاهی که به نغمه ی دل انگیزی و بوی خوشی و دیدن اموری زیبا، استعانت یابند، در این صورت، برای ایشان انوار نورانی حاصل میشود که آنان را ملکه و سکینه می گردد.
باور خردمندان، به کوشش فریدالدین رادمهر، تهران، انتشارات فرزان روز، چاپ دوم، ص۵۰
و بدان که ارباب ریاضت چون علوم بر ایشان حاصل گردد و در معلومات خویش به مسبب الاسباب و آن چه او آفریده، به لطافت، فکر نمایند و به کاهش غذا قوایشان ضعیف گردد، پس فکرشان با قلب و ذکرشان به زبان، موافقت جوید وگاهی که به نغمه ی دل انگیزی و بوی خوشی و دیدن اموری زیبا، استعانت یابند، در این صورت، برای ایشان انوار نورانی حاصل میشود که آنان را ملکه و سکینه می گردد.
باور خردمندان، به کوشش فریدالدین رادمهر، تهران، انتشارات فرزان روز، چاپ دوم، ص۵۰
#معنای_مکان
هیچ مکانی نیست که به نحوی به هویت سوژه مرتبط نباشد و هر مکان هویتی مکانی است معنادار، عاطفی، ناختی، انسان شناختی، کاربردی، اضطراب انگیز، آرامشبخش، زیباییشناختی، هستی شناختی، حسی-ادراکی و غیره
پس مکان معنادار است واین نه به دلیل حضر فیزیکی مکان، بلکه به سبب تعامل و آمیختگی انسان با مکان است. به همین دلیل است که زبان در بسیاری از موارد برای بیان مفاهیم از استعاره ی مکان سود می جوید، که این کنش زبانی بسیار حائز اهمیت است.
نشانه شناسی مکان، به کوشش فرهاد ساسانی، انتشارات سخن، ۱۳۹۱، ص ۹۹
@thing
هیچ مکانی نیست که به نحوی به هویت سوژه مرتبط نباشد و هر مکان هویتی مکانی است معنادار، عاطفی، ناختی، انسان شناختی، کاربردی، اضطراب انگیز، آرامشبخش، زیباییشناختی، هستی شناختی، حسی-ادراکی و غیره
پس مکان معنادار است واین نه به دلیل حضر فیزیکی مکان، بلکه به سبب تعامل و آمیختگی انسان با مکان است. به همین دلیل است که زبان در بسیاری از موارد برای بیان مفاهیم از استعاره ی مکان سود می جوید، که این کنش زبانی بسیار حائز اهمیت است.
نشانه شناسی مکان، به کوشش فرهاد ساسانی، انتشارات سخن، ۱۳۹۱، ص ۹۹
@thing
گذار از ارزشهای مادری به دختری
محمد زینالی اُناری
قدیمیها همیشه از جوانی به خیر یاد میکردند. اما امروز همه خود را جوان میدانند و تا به سرسرای بیماریها گذرشان نیفتاده، خود را جوانی برنا میپندارند. شاید دلیل آن اهمیت یافتن جوانی و با نشاط بودن به جای پختگی و مرشدی دوران قبل است. به هر حال آن چه محسوس است، جوانی مانند اپیدمی همه میان سالها را به سوی خود فرا میخواند و برای راهبرد این موضوع، سعی میکند فاکتورهای میان سالی را از جوانان بزداید. تا به جای روزمرگی و خستگی، آزادی و فراغت را در این دوران زیادتر کند.
از جمله علل طولانی شدن دورهی جوانی، تاخیر در ورود به عرصهی اقتصادی و توانمندی ادارهمالی خانوار است. علت مرجّح این است که جوانانی که قبلا سریعاً دارای شغلهای ساده میشدند تا ازدواج کنند، الان در انتظار اتوپیای کار تضمینی، خانه و امکانات زندگی و اتمام تحصیلات و گذراندن خدمت نظام وظیفه دوران با نشاط جوانی را سپری میکنند. در جریان این سپری شدن جوانی، آنها شاهد هجمهی عاطفی و ارتباطی از سوی تکنولوژی های نوین ارتباطی و فرهنگی همچون کامپیوتر و موسیقی قرار می گیرند.
با طولانی شدن دوره جوانی، نگاهها به زندگی و گذران عمر تغییر کرد. یک پروسه یا چرخه اجتماعی شاید به صورت خود به خود و یا تصادفی تغییر کند. عمدتا در جوامعی که برنامه ریزی بلنگد، پدیده ها تصادفی پیش می آیند. اما رویکردهای جامعه به این پدیده ها، بسته به ظرفیت واندیشه آن جامعه است. با انقلاب اسلامی و احیای ارزشهای اصیل اسلامی، مسائلی چون خانواده و ارزش و مقام زن یا معلم در صدر نگاه های جامعه قرار گرفت و حاصل این گفتمان اسلامی از انقلاب، این بود که روزی چون تولد بانوی دو عالم، به نام روز زن نام گذاری شده و همه ساله در این روز قدر و منزلت زن پاس داشت شد. در این دوره و زمانه بود که سخنان امام خمینی (ره) بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، در همه ی میادین شهرها دیده می شد. این گفتمان نمرده است و تا کنون پا برجا بوده و در چنین روزی که هم عیار با روز مادر در نظر گرفته میشود، همه بانوانی که ازدواج کردهاند، تقدیس وتکریم میشوند.
اما گفتمان جوانی، خود مفهوم جدیدی را به میان آورد و طبقه یا گروه جدیدی خود را در این میان به معرض جامعه گذاشتند. روزهای زیادی همچون روز ازدواج جوانان و روز جوان و روز دختر نامگذاری شدند و در چنین روزهایی، گروه های جدیدی که در جامعه به دنبال تثبیت ارزشهای وجود خود بودند، مورد توجه قرار گرفتند. طی این روند، روز "دختر" نیز در روز تولد حضرت معصومه (س) نامگذاری شد. این که دختران جامعه اسلامی مورد توجه قرار گیرند، امر موجه و مبارکی است، اما این امر خود نشان می دهد که دوره دختر بودن قوت و ظرفیت خود را در خلال این چند سال نشان داده و طبیعی است که اپیدمی جوانی در خلال این امر بی تاثیر نبوده است.
سخن بر این است که در یک دوره زنانگی مترادف با مادری تلقی می شود چرا که حجم عظیمی از جنس زن به محض رسیدن به شرایط ازدواج از این موهبت بهره مند می شد. اما با گذشت زمان، طبیعت و یا اتفاقات پیش بینی نشده و یا نادیده گرفته شده موجب شده است زنانگی، در طیف خود، عمر بیشتری به دختری بدهد و دختری ژانری از زنانگی محسوب شود. خود این امر نیز چندان مشکل دار به نظر نمی رسد. اما باید توجه کرد که امروزه گذران طولانی مدت جوانی خود به یک الگوی مرجح در زندگی نسلهای جدید تبدیل شده و به زعم تشویقهای زیاد معنوی برای ازدواج راه آن چندان هموار نیست. البته از آن جایی که در ایران کنونی معضلات و مشکلات عمده ی اقتصادی به وفور وجود داشته و شکل دادن زندگی به خصوص برای برخی اقشار جامعه خود امری سخت و هراس انگیز مینماید، همه توجهها معطوف به بخش اقتصادی زندگی است. اما به نظر میرسد معضلات اقتصادی و بی برنامگی در شکل دهی به زندگی نسلهای جدید، منجر به دگرگونی در ارزشهای جنسیتی، رابطه ای و عاطفی آنان شده و امروزه به ژانر جدید جوانی انجامیده است. امروز دختران زیادی سن دم بخت را گذرانده و به زندگی بدون ازدواج صورت داده اند و گاه انتخاب زندگی انفرادی به وفور دیده می شود.
گشایش در آزادی عمل در اجرای تحقیقات در این زمینه میتواند دست آوردهای خوبی برای فهم این دوران و این شرایط داشته باشد، به شرطی که این واقعیت که اظهر من الشمس است را در جامعه کنونی بپذیریم، چرا که قبول افکار عمومی در جامعه فعلی ما یک نوع مشروعیت برای یک مفهوم اجتماعی تلقی می شود تا بتوان بعد از این پذیرش، به مرور به بررسی ابعاد مختلف و کشف لایه های زیرین شکل دهنده آن نیز پرداخت.
http://kelidemelli.com/fa/news/493/گذار-از-ارزشهای-مادری-به-دختری
@thing
محمد زینالی اُناری
قدیمیها همیشه از جوانی به خیر یاد میکردند. اما امروز همه خود را جوان میدانند و تا به سرسرای بیماریها گذرشان نیفتاده، خود را جوانی برنا میپندارند. شاید دلیل آن اهمیت یافتن جوانی و با نشاط بودن به جای پختگی و مرشدی دوران قبل است. به هر حال آن چه محسوس است، جوانی مانند اپیدمی همه میان سالها را به سوی خود فرا میخواند و برای راهبرد این موضوع، سعی میکند فاکتورهای میان سالی را از جوانان بزداید. تا به جای روزمرگی و خستگی، آزادی و فراغت را در این دوران زیادتر کند.
از جمله علل طولانی شدن دورهی جوانی، تاخیر در ورود به عرصهی اقتصادی و توانمندی ادارهمالی خانوار است. علت مرجّح این است که جوانانی که قبلا سریعاً دارای شغلهای ساده میشدند تا ازدواج کنند، الان در انتظار اتوپیای کار تضمینی، خانه و امکانات زندگی و اتمام تحصیلات و گذراندن خدمت نظام وظیفه دوران با نشاط جوانی را سپری میکنند. در جریان این سپری شدن جوانی، آنها شاهد هجمهی عاطفی و ارتباطی از سوی تکنولوژی های نوین ارتباطی و فرهنگی همچون کامپیوتر و موسیقی قرار می گیرند.
با طولانی شدن دوره جوانی، نگاهها به زندگی و گذران عمر تغییر کرد. یک پروسه یا چرخه اجتماعی شاید به صورت خود به خود و یا تصادفی تغییر کند. عمدتا در جوامعی که برنامه ریزی بلنگد، پدیده ها تصادفی پیش می آیند. اما رویکردهای جامعه به این پدیده ها، بسته به ظرفیت واندیشه آن جامعه است. با انقلاب اسلامی و احیای ارزشهای اصیل اسلامی، مسائلی چون خانواده و ارزش و مقام زن یا معلم در صدر نگاه های جامعه قرار گرفت و حاصل این گفتمان اسلامی از انقلاب، این بود که روزی چون تولد بانوی دو عالم، به نام روز زن نام گذاری شده و همه ساله در این روز قدر و منزلت زن پاس داشت شد. در این دوره و زمانه بود که سخنان امام خمینی (ره) بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، در همه ی میادین شهرها دیده می شد. این گفتمان نمرده است و تا کنون پا برجا بوده و در چنین روزی که هم عیار با روز مادر در نظر گرفته میشود، همه بانوانی که ازدواج کردهاند، تقدیس وتکریم میشوند.
اما گفتمان جوانی، خود مفهوم جدیدی را به میان آورد و طبقه یا گروه جدیدی خود را در این میان به معرض جامعه گذاشتند. روزهای زیادی همچون روز ازدواج جوانان و روز جوان و روز دختر نامگذاری شدند و در چنین روزهایی، گروه های جدیدی که در جامعه به دنبال تثبیت ارزشهای وجود خود بودند، مورد توجه قرار گرفتند. طی این روند، روز "دختر" نیز در روز تولد حضرت معصومه (س) نامگذاری شد. این که دختران جامعه اسلامی مورد توجه قرار گیرند، امر موجه و مبارکی است، اما این امر خود نشان می دهد که دوره دختر بودن قوت و ظرفیت خود را در خلال این چند سال نشان داده و طبیعی است که اپیدمی جوانی در خلال این امر بی تاثیر نبوده است.
سخن بر این است که در یک دوره زنانگی مترادف با مادری تلقی می شود چرا که حجم عظیمی از جنس زن به محض رسیدن به شرایط ازدواج از این موهبت بهره مند می شد. اما با گذشت زمان، طبیعت و یا اتفاقات پیش بینی نشده و یا نادیده گرفته شده موجب شده است زنانگی، در طیف خود، عمر بیشتری به دختری بدهد و دختری ژانری از زنانگی محسوب شود. خود این امر نیز چندان مشکل دار به نظر نمی رسد. اما باید توجه کرد که امروزه گذران طولانی مدت جوانی خود به یک الگوی مرجح در زندگی نسلهای جدید تبدیل شده و به زعم تشویقهای زیاد معنوی برای ازدواج راه آن چندان هموار نیست. البته از آن جایی که در ایران کنونی معضلات و مشکلات عمده ی اقتصادی به وفور وجود داشته و شکل دادن زندگی به خصوص برای برخی اقشار جامعه خود امری سخت و هراس انگیز مینماید، همه توجهها معطوف به بخش اقتصادی زندگی است. اما به نظر میرسد معضلات اقتصادی و بی برنامگی در شکل دهی به زندگی نسلهای جدید، منجر به دگرگونی در ارزشهای جنسیتی، رابطه ای و عاطفی آنان شده و امروزه به ژانر جدید جوانی انجامیده است. امروز دختران زیادی سن دم بخت را گذرانده و به زندگی بدون ازدواج صورت داده اند و گاه انتخاب زندگی انفرادی به وفور دیده می شود.
گشایش در آزادی عمل در اجرای تحقیقات در این زمینه میتواند دست آوردهای خوبی برای فهم این دوران و این شرایط داشته باشد، به شرطی که این واقعیت که اظهر من الشمس است را در جامعه کنونی بپذیریم، چرا که قبول افکار عمومی در جامعه فعلی ما یک نوع مشروعیت برای یک مفهوم اجتماعی تلقی می شود تا بتوان بعد از این پذیرش، به مرور به بررسی ابعاد مختلف و کشف لایه های زیرین شکل دهنده آن نیز پرداخت.
http://kelidemelli.com/fa/news/493/گذار-از-ارزشهای-مادری-به-دختری
@thing
Kelidemelli
گذار از ارزشهای مادری به دختری
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
فرهنگ داد زدن!
خبرآنلاین- جامعه > آسیبها - محمد زینالی اُناری
معلوم نیست از چه زمانی و چه رویدادی ابناء بشر در ایران به شغل شریف داد زدن اشتغال داشتهاند. این نوع داد زدن، یادآور فرهنگ شهری کهن و داد زدن "شهر در امن و امان است" و "هر آن که شنیده به آنان که نشنیدهاند بگوید:..." قدیمی است که بلندگو و تابلو و نمادهای امروزی ارتباط نبودهاند. تنها چیزی که بود صدای انسان بود و نیاز به داد زدن برای ایجاد ارتباط. الان خوشبختانه رادیو، بلندگو، تابلو، چراغ چشمک زن و ... هست و نیازی به این گونه داد زدن نیست تا انسان ها محترمانه تر و تیزبینانه تر و فردی تر نگاه کنند و ببینند و نیازی به صداهای بلند نباشد.
اما مگر میشود از این احساس های قدیمی رها شد، تازه هر وقت هم تمام شود، خواهیم گفت: یادش بخیر میرفتی میدان آزادی داد می زدند آذری، شوش، خزانه ...آذری، شوش، خزانه ... یکی هم آن طرف تر داد می زد اصفهان- کاشان، تبریز-اردبیل و این حرف ها.
داد زدن شغلی است برای برخی از همشهری های ما که کار دیگری جز این را بلد نیستند و شاید هنوز هم فکر می کنند مردم بیش از تابلو و تبلیغات تعاونی های حمل مسافر به صداهای مهیب دادزن ها گوش می کنند. اما فقط این نیست و جز ترمینال و داد زدن های رسمی در آنجا، روحیه دادزنی به سایر رفتارهای ما هم شاید سرایت کرده باشد.
با گذشت زمان و دست یافتن ما ایرانیان به تکنولوژی و امکانات ابزاری دل خوش کنکی که گه گاه اشتباهاً به آن مدرنیسم هم می گوئیم، هنوز روحیات مان عوض نشده و نه همه، بلکه بسیاری از ما هنوز پشت تلفن به داد زدن مشغولیم و در اتوبوس یا جاهای مختلف با داد و هوار صحبت می کنیم.
فرق هم نمی کند از چه قشر یا طبقه ای هستیم، باز هم در میان ما هستند کسانی که حتی در مجلس های رسمی و غیر رسمی هم به داد زدن و جمع کردن مسافر مشغولیم و شاید علت این که با این همه ابزار مدرن هنوز شغل داد زدن در برخی جاها رسم است، همین است. وگرنه بسیاری از مشاغل قدیمی مانند مسگری و درویش خوانی که صداهای بلندشان مشهور است مدتهاست که رخت بربسته اند.
نقل است فردی بلند آواز می خواند و می رفت جای دوری می ایستاد؛ باز برمیگشت و می خواند. از او می پرسند که چرا اینگونه؟ می گوید مردم به من می گویند آواز تو از دور خوش است و می خواهم خودم هم ببینم آیا واقعا این گونه است؟! آری داد زدن آن هم در مجامع رسمی، شاید فقط برای خود فرد خوش باشد، چرا که هیچ کسی از صدای مهیب دیگری خوشحال نمی شود و صدای بلند در کل از اقسام حسن و لطف به شمار نمی رود.
روح عصبانیت یا عصبیت هنوز در اجتماع شهری ما زدوده نشده و شاید سالها با شهرنشینی فاصله داریم تا اینکه مشاغلی نظیر داد زدن که بسیار هم در کشور رواج دارد برچیده شود.
مشکل شهرنشینی ما فقط در دادزنی و صداهای بلند خارج از عرف شهری نیست، ما مشکلات دیگری هم داریم که به عدم فهم تابلو و نمادهای امروزی زندگی ربط دارد و دارد رفته رفته مشکل ساز می شود. هنوز تابلوها و علائم رانندگی در بسیاری از جاها به خوبی وجود ندارند و به جای این که به موقع خیابان ها را خط کشی و آدرس نویسی کنند، فورا نقاطی از آن را به صورت برجسته در می آورند و دست اندازها در اجتماع ما روز به روز پیشرفته تر می شوند.
معلوم نیست تا چه زمانی باید با این روحیه چوب لای چرخ گذاشتن زندگی کنیم؛ ایا قرار نیست وقت آن فرا برسد ملتی شویم که با تابلوهای رسمی سرعتهای خود را کنترل می کنیم؟!
طبیعی است تا این گونه روحیهها در مجامع جمعی وجود دارد، قوانین را بر اساس ترس و بهت جاری خواهند ساخت و ملت باید به صورت غیرعقلانی در اجتماع ابزاری فعلی مان هم شاغل شوند و قانون وضع کنند تا این که بخواهیم با علائم و زبان های امروزی که ناشی از ارتباطات جهانی و قرض گرفتن قانونهای عقلانی دنیا است با هم ارتباط برقرار کنیم. مگر این که بخواهیم واقعا در هنگام استفاده از ابزارهای مدرن، خود نیز شهروندی مدرن شده و با هنجارهای عقلانی آن سازگار شویم.
http://www.khabaronline.ir/detail/469358/society/social-damage
https://telegram.me/thing
خبرآنلاین- جامعه > آسیبها - محمد زینالی اُناری
معلوم نیست از چه زمانی و چه رویدادی ابناء بشر در ایران به شغل شریف داد زدن اشتغال داشتهاند. این نوع داد زدن، یادآور فرهنگ شهری کهن و داد زدن "شهر در امن و امان است" و "هر آن که شنیده به آنان که نشنیدهاند بگوید:..." قدیمی است که بلندگو و تابلو و نمادهای امروزی ارتباط نبودهاند. تنها چیزی که بود صدای انسان بود و نیاز به داد زدن برای ایجاد ارتباط. الان خوشبختانه رادیو، بلندگو، تابلو، چراغ چشمک زن و ... هست و نیازی به این گونه داد زدن نیست تا انسان ها محترمانه تر و تیزبینانه تر و فردی تر نگاه کنند و ببینند و نیازی به صداهای بلند نباشد.
اما مگر میشود از این احساس های قدیمی رها شد، تازه هر وقت هم تمام شود، خواهیم گفت: یادش بخیر میرفتی میدان آزادی داد می زدند آذری، شوش، خزانه ...آذری، شوش، خزانه ... یکی هم آن طرف تر داد می زد اصفهان- کاشان، تبریز-اردبیل و این حرف ها.
داد زدن شغلی است برای برخی از همشهری های ما که کار دیگری جز این را بلد نیستند و شاید هنوز هم فکر می کنند مردم بیش از تابلو و تبلیغات تعاونی های حمل مسافر به صداهای مهیب دادزن ها گوش می کنند. اما فقط این نیست و جز ترمینال و داد زدن های رسمی در آنجا، روحیه دادزنی به سایر رفتارهای ما هم شاید سرایت کرده باشد.
با گذشت زمان و دست یافتن ما ایرانیان به تکنولوژی و امکانات ابزاری دل خوش کنکی که گه گاه اشتباهاً به آن مدرنیسم هم می گوئیم، هنوز روحیات مان عوض نشده و نه همه، بلکه بسیاری از ما هنوز پشت تلفن به داد زدن مشغولیم و در اتوبوس یا جاهای مختلف با داد و هوار صحبت می کنیم.
فرق هم نمی کند از چه قشر یا طبقه ای هستیم، باز هم در میان ما هستند کسانی که حتی در مجلس های رسمی و غیر رسمی هم به داد زدن و جمع کردن مسافر مشغولیم و شاید علت این که با این همه ابزار مدرن هنوز شغل داد زدن در برخی جاها رسم است، همین است. وگرنه بسیاری از مشاغل قدیمی مانند مسگری و درویش خوانی که صداهای بلندشان مشهور است مدتهاست که رخت بربسته اند.
نقل است فردی بلند آواز می خواند و می رفت جای دوری می ایستاد؛ باز برمیگشت و می خواند. از او می پرسند که چرا اینگونه؟ می گوید مردم به من می گویند آواز تو از دور خوش است و می خواهم خودم هم ببینم آیا واقعا این گونه است؟! آری داد زدن آن هم در مجامع رسمی، شاید فقط برای خود فرد خوش باشد، چرا که هیچ کسی از صدای مهیب دیگری خوشحال نمی شود و صدای بلند در کل از اقسام حسن و لطف به شمار نمی رود.
روح عصبانیت یا عصبیت هنوز در اجتماع شهری ما زدوده نشده و شاید سالها با شهرنشینی فاصله داریم تا اینکه مشاغلی نظیر داد زدن که بسیار هم در کشور رواج دارد برچیده شود.
مشکل شهرنشینی ما فقط در دادزنی و صداهای بلند خارج از عرف شهری نیست، ما مشکلات دیگری هم داریم که به عدم فهم تابلو و نمادهای امروزی زندگی ربط دارد و دارد رفته رفته مشکل ساز می شود. هنوز تابلوها و علائم رانندگی در بسیاری از جاها به خوبی وجود ندارند و به جای این که به موقع خیابان ها را خط کشی و آدرس نویسی کنند، فورا نقاطی از آن را به صورت برجسته در می آورند و دست اندازها در اجتماع ما روز به روز پیشرفته تر می شوند.
معلوم نیست تا چه زمانی باید با این روحیه چوب لای چرخ گذاشتن زندگی کنیم؛ ایا قرار نیست وقت آن فرا برسد ملتی شویم که با تابلوهای رسمی سرعتهای خود را کنترل می کنیم؟!
طبیعی است تا این گونه روحیهها در مجامع جمعی وجود دارد، قوانین را بر اساس ترس و بهت جاری خواهند ساخت و ملت باید به صورت غیرعقلانی در اجتماع ابزاری فعلی مان هم شاغل شوند و قانون وضع کنند تا این که بخواهیم با علائم و زبان های امروزی که ناشی از ارتباطات جهانی و قرض گرفتن قانونهای عقلانی دنیا است با هم ارتباط برقرار کنیم. مگر این که بخواهیم واقعا در هنگام استفاده از ابزارهای مدرن، خود نیز شهروندی مدرن شده و با هنجارهای عقلانی آن سازگار شویم.
http://www.khabaronline.ir/detail/469358/society/social-damage
https://telegram.me/thing
www.khabaronline.ir
فرهنگ داد زدن!
محمد زینالی اُناری *