Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⭕️فیلم قبل از خودکشی دو دختر اصفهانی که خود را از پل چمران اصفهان به پایین پرت کرده اند ‼️
@iranvatanmast⚡️
@iranvatanmast⚡️
Forwarded from Ahmad Bokharaei
براي اينكه خودكشي را طبيعي و عادي براي جامعه در حال گذار ايران قلمداد نكرديد و مانند برخي همكاران، صورت مساله را پاك نكرديد ممنون و جالب بود.
Forwarded from Ahmad Bokharaei
با احترام . باور كردنش سخت است..... بغض گلويم را ميفشارد....
Forwarded from محمد زینالی اناری
چند ماه پیش دختر یک پروفسور که جزء 10 دانشمند برتر الکترونیک جهان بود، در اردبیل خود را از بالای بام به زمین پرتاب کرد، فقط به خاطر این که نمره اش خوب نبوده. خودکشی، با احساسات کمیک نوجوانی در حال افزایش است.
Forwarded from محمد زینالی اناری
آن خودکشی عادی که در جهان وجود دارد، در ایران نیست. در ایران خودکشی های ناشی از فقر با خودکشی های عادی جهان برابر است(حتی الامکان در شهر من). اخیرا می بینم که خودکشی های طبقه ی متوسط هم افزایش می یابد. پارسال من مشخصات یازده ماه خودکشی را در استان اردبیل بررسی کردم و اغلب آن ها در حواشی شهر و خانواده های فقیر بوده، اما امسال اتفاقات عجیبی افتاده است.
Forwarded from Deleted Account
سلام
جناب زينالي از دقت نظر شما در پرداختن به مسايل انضمامي و قلم شيوايتان لذت بردم.
يك نكته به ذهنم رسيد در نقد نوشته ي شما كه عرض ميكنم:
من از شما، كه ژورناليست نيستيد بلكه فارغ التحصيل علوم اجتماعي هستيد، انتظار دارم نوشته هاي شما را بتوان درونِ سنت هاي موجود يا بالقوه ي علوم انساني (در گسترده ترين معنا) جستجو كرد. چنين كه در اين نوشته جستجو ميكنم يكي ردپاي سي رايت ميلز را ميبينم [تبديل مسائل فردي به اجتماعي] و دوركيم [علت واقعيت هاي اجتماعي، واقعيت هاي اجتماعي ديگر است]. اما با استفاده ي مكرر از مفهوم "جامعه" به جايِ "واقعيت اجتماعي"، درواقع متن به نوعي روانشناسي گراييِ انتقام جويانه بدل مي شود.
تعريفي كه از جامعه داده ايد (كه خانواده و محله و شهر را مصداق هاي آن دانسته ايد) و بعد مدعي شده ايد كه "جامعه، فرد را مي كشد"، ما را به كدام نتيجه گيري دقيق مي رساند؟ خانواده فرد را مي كشد؟ محله مي كشد؟ شهر مي كشد؟
بدين ترتيب متن به سمت و سوي "جامعه هراسي" مي رود، شبيه متن هاي دهه ي ٦٠ و ٧٠ روزنامه ها كه با ترساندن نوجوان ها تلاش مي كرد آنها را از فعاليت هاي خطرناكي چون دوستي با ناهمجنس منصرف كند.
تفاوت اين كه هر واقعيت اجتماعي را با واقعيت اجتماعي مشخص ديگر توضيح دهيم با "جامعه را مقصر آسيب ها معرفي كردن" تفاوت بين قلم زدن در يك سنت فكري و دور شدن از تدقيق مسئله است. دانش تلاش ميكند مسئله را محدود كند و پاسخ هاي مشخص و قابل رديابي دهد، نه اينكه حرفي كلي بزند و مسئله را از سر خود باز كند.
جناب زينالي از دقت نظر شما در پرداختن به مسايل انضمامي و قلم شيوايتان لذت بردم.
يك نكته به ذهنم رسيد در نقد نوشته ي شما كه عرض ميكنم:
من از شما، كه ژورناليست نيستيد بلكه فارغ التحصيل علوم اجتماعي هستيد، انتظار دارم نوشته هاي شما را بتوان درونِ سنت هاي موجود يا بالقوه ي علوم انساني (در گسترده ترين معنا) جستجو كرد. چنين كه در اين نوشته جستجو ميكنم يكي ردپاي سي رايت ميلز را ميبينم [تبديل مسائل فردي به اجتماعي] و دوركيم [علت واقعيت هاي اجتماعي، واقعيت هاي اجتماعي ديگر است]. اما با استفاده ي مكرر از مفهوم "جامعه" به جايِ "واقعيت اجتماعي"، درواقع متن به نوعي روانشناسي گراييِ انتقام جويانه بدل مي شود.
تعريفي كه از جامعه داده ايد (كه خانواده و محله و شهر را مصداق هاي آن دانسته ايد) و بعد مدعي شده ايد كه "جامعه، فرد را مي كشد"، ما را به كدام نتيجه گيري دقيق مي رساند؟ خانواده فرد را مي كشد؟ محله مي كشد؟ شهر مي كشد؟
بدين ترتيب متن به سمت و سوي "جامعه هراسي" مي رود، شبيه متن هاي دهه ي ٦٠ و ٧٠ روزنامه ها كه با ترساندن نوجوان ها تلاش مي كرد آنها را از فعاليت هاي خطرناكي چون دوستي با ناهمجنس منصرف كند.
تفاوت اين كه هر واقعيت اجتماعي را با واقعيت اجتماعي مشخص ديگر توضيح دهيم با "جامعه را مقصر آسيب ها معرفي كردن" تفاوت بين قلم زدن در يك سنت فكري و دور شدن از تدقيق مسئله است. دانش تلاش ميكند مسئله را محدود كند و پاسخ هاي مشخص و قابل رديابي دهد، نه اينكه حرفي كلي بزند و مسئله را از سر خود باز كند.
Forwarded from محمد زینالی اناری
از راهنمایی شما ممنون هستم. من سعی کرده ام نوک این جامعه هراسی را که می فرمائید، به عدم تدقیق در خصوص واکاوی خودکشی ها متمایل کنم. از جامعه ای که در خصوص فهم جزئی تر روابط خود و تجربه های اعضایش وسواس نیست، باید ترسید. اما روانشناسان می خواهند از جامعه بترسانند و مدام پول بگیرند و مشاوره یا آموزش بدهند. لکن منظور من بیشتر گوشزد کردن ضرورت واکاوی کلینیکی پرونده های خودکشی است تا به صورت عامیانه( تقلیل گرایی مسئولان و مدیران به فقر و ...) و گناهکار خواندن فرد خودکشی کننده با آن برخورد نشود. تلنگری هم به این زده ام که اگر خودکشی های جدید با زمینه ی عاشقانه، آبرومندانه و مخاطراتی چون ورشکستگی و جا زدن در زندگی در حال افزایش باشند، باید کار اساسی صورت گیرد. باز هم از تذکر شما ممنون، در صورت پرداختن مجدد سعی می کنم در خصوص مفاهیمم بررسی مجددی داشته باشم.
Forwarded from Parsa
همه مغازهدارهای کنار پل "نیلوفر" و "ع" را دیدهاند؛ از کنار مغازههای آنها رد شدهاند و رفتهاند روی پل، از نردهها رفتهاند آن طرف، "ع" خودش را پایین انداخته، اما نیلوفر ترسیده، برگشته آن طرف نرده، اما دوباره از نردهها رد شده، پایین را نگاه کرده جوی خون زیر سر "ع" را دیده، اما به فاصله چند دقیقه بعد خودش را پایین انداخته است!
به گزارش ایسنا، روایت همه مثل هم است، صدای پایین افتادن دخترها از پل چمران را در 29 مهر ماه یادشان است. میگویند: "میخندیدند، برای همین فکر نمیکردیم، بخواهند خودکشی کنند." یکی از مغازهدارها، عکس دخترها را هنگامی که از روی پل بالا میروند و یکی دیگر عکس آنها را وقتی که کف خیابان افتادهاند، گرفته است.
یکی میگوید بعد از اینکه دخترها پایین پریدند نیلوفر سرش را بلند کرد و روی پای "ع" گذاشت و یکی دیگر تعریف میکند وقتی افتاد سرش روی پای "ع" افتاد. تا اینجای کار مشخص است که هر دو خودکشی کردهاند. این مسئله را تمام مغازه دارها با قطعیت میگویند.
روی پل که بروید همه مغازهدارها از پایین حواسشان است، صبح هم که من روی پل بودم همه دیده بودند؛ میگویند "گفتیم یکی دیگر هم رفت برای خودکشی" انگار دخترها نخستین مورد نبودهاند، یکی از مغازه دارها میگوید "چندمین بار است؛ یکی را مردم نجات دادند، یکی را آتش نشانی." آخرین مورد همین سه چهار روز گذشته بوده، به آتش نشانی زنگ زدهاند همه فکر کرده بودند مرد جوان میخواهد خودکشی کند اما بعد معلوم شده برقکار بوده و سیم کشی چراغهای پل را درست میکرده.
بیشترین چیزی که روی پل آدم را میترساند صدای خودروهایی است که با سرعت عبور میکنند و گاهی بوق میزنند، اما همه میگویند "ع" شجاع بود، عمویش از موتور سواری برادرزادهاش تعریف میکند، که بعد از یکی دو بار خاموش کردن، با سرعت از جلویش رد شده، از اینکه وقتی "ع" بچه بوده چطور از کوه بالا میرفته است، شاید اگر دختر این قدر شجاع نبود وقتی روی پل رفت مثل من از نیمه راه بر میگشت اما بر نگشته...
سه روز پس از سقوط دخترها از پل؛ حوالی خانه "ع"، اعلامیه فوت جوان ناکام با عکسش روی دیوارهای نصب شده و شمار بنرهای تسلیت جلوی خانه بیشتر شده، فردا هفتم "ع" است، خانه خلوتتر از روزهای نخست است اما از بی تابی پیرزن (مادربزرگ "ع") که سه روز است دختر را ندیده، چیزی کم نشده است: "رفتم بازار صفا خرید کنم "ع" روی پل بوده و من ندیدیم. تاکسیهای دم پل من رو میشناسن، احوال پرسی کردم. مادر برگشتم و دیدم زیر پل قیامته. نگو "ع" بوده. همه دیدنش رو پل! گفتند این "ع" است ولی اون یکی رو نشناختن، اما یکیو نفرستادن رو پل!"
"ع" از شش سالگی همراه با خانواده پدریش زندگی میکرده است: " الهی دورش بگردم عاطفه داشت. حیف شد مادر. سه روزه خانه خالی شده، ندیدمش. 9 صبح رفت کتابخانه." عکس قاب شده "ع" را میآورد و ادامه میدهد: "معدلش 20 بود مادر، چاپ کنید این دختر، دخترخوبی بود. چقدر عاطفه داشت."
با " زهرا" فردای روز حادثه هم حرف زده بودیم. عمه "ع" است: "هیچ کسی باور نمیکند، همه می گویند چقدر شاد بود. با نیلوفر امسال هم مدرسهای شده بود. این دوتا با هم خیلی جور شده بودند. تا جایی که هر روز 4 تا 5 ساعت با هم وقت میگذراندند. بیشتر دوست داشت کلیپهای داب اسمش پر کند." دوست صمیمی "ع"، گلاره بود که همین چند وقت پیش هم با "ع" و مادربزرگش به مشهد رفته است. اما در پرس و جوهای خانواده گفته چیزی از نهنگ آبی نمیداند.
"ع" متولد 81.4.15 است و امسال 15 ساله شده بود. زهرا میگوید"هیچکسی جای مادر را نمیگیرد. "ع" همیشه کمبود مادرش را احساس میکرد. من میگفتم وظیفه مادری رو برای شماها انجام میدم. مشکل "ع" بی مادری بود، اما مشکل نیلوفر چی بود؟"
پلیس هنوز وسائل "ع" را به خانوادهاش تحویل نداده است، همه اعضای خانواده میخواهند بدانند پلیس بر چه اساسی ابتدا در رسانهها علت مرگ دخترها را نهنگ آبی عنوان و بعد این مسئله تکذیب شده است. خانواده علاوه بر این به گفتههای وزیر ارتباطات که در برنامه تیتر حاضر شده معترض هستند "بر چه اساسی گفتند مادر "ع" سال گذشته خودکشی کرده است؟ دلیل مرگ هست. سال فوت مادر هم هست."
پلیس تا کنون با خانواده "ع" صحبت نکرده است. در کلیپی که بعداً در فضای مجازی منتشر شد خاله "ع" گفته بود که جای بریدگی را روی دست خواهر زدهاش دیده است. زهرا میگوید "نمیدانم کلیپهای باغ رضوان را چه کسی گرفته است. بعد از مراسم خاکسپاری گفتند خالههای "ع" با پلیس آگاهی رفتهاند. نمیدانم چرا پلیس آگاهی اصلاً سراغ ما نیامد تا با من یا عموهاش صحبت کند؟ "ع" همیشه با ما زندگی میکرد و تنها سه روز آخر میهمان خالهاش بود."
مادربزرگ میگوید " رشتم و رشتم، کپه پنه شد، رفت گِل آسمون مادر. این (زهرا) تقدیر کِش "ع" بود. 9 سال است که پدرش سکته کرده. ما اهواز بودیم کاش نیامده بودم. "ع"،
به گزارش ایسنا، روایت همه مثل هم است، صدای پایین افتادن دخترها از پل چمران را در 29 مهر ماه یادشان است. میگویند: "میخندیدند، برای همین فکر نمیکردیم، بخواهند خودکشی کنند." یکی از مغازهدارها، عکس دخترها را هنگامی که از روی پل بالا میروند و یکی دیگر عکس آنها را وقتی که کف خیابان افتادهاند، گرفته است.
یکی میگوید بعد از اینکه دخترها پایین پریدند نیلوفر سرش را بلند کرد و روی پای "ع" گذاشت و یکی دیگر تعریف میکند وقتی افتاد سرش روی پای "ع" افتاد. تا اینجای کار مشخص است که هر دو خودکشی کردهاند. این مسئله را تمام مغازه دارها با قطعیت میگویند.
روی پل که بروید همه مغازهدارها از پایین حواسشان است، صبح هم که من روی پل بودم همه دیده بودند؛ میگویند "گفتیم یکی دیگر هم رفت برای خودکشی" انگار دخترها نخستین مورد نبودهاند، یکی از مغازه دارها میگوید "چندمین بار است؛ یکی را مردم نجات دادند، یکی را آتش نشانی." آخرین مورد همین سه چهار روز گذشته بوده، به آتش نشانی زنگ زدهاند همه فکر کرده بودند مرد جوان میخواهد خودکشی کند اما بعد معلوم شده برقکار بوده و سیم کشی چراغهای پل را درست میکرده.
بیشترین چیزی که روی پل آدم را میترساند صدای خودروهایی است که با سرعت عبور میکنند و گاهی بوق میزنند، اما همه میگویند "ع" شجاع بود، عمویش از موتور سواری برادرزادهاش تعریف میکند، که بعد از یکی دو بار خاموش کردن، با سرعت از جلویش رد شده، از اینکه وقتی "ع" بچه بوده چطور از کوه بالا میرفته است، شاید اگر دختر این قدر شجاع نبود وقتی روی پل رفت مثل من از نیمه راه بر میگشت اما بر نگشته...
سه روز پس از سقوط دخترها از پل؛ حوالی خانه "ع"، اعلامیه فوت جوان ناکام با عکسش روی دیوارهای نصب شده و شمار بنرهای تسلیت جلوی خانه بیشتر شده، فردا هفتم "ع" است، خانه خلوتتر از روزهای نخست است اما از بی تابی پیرزن (مادربزرگ "ع") که سه روز است دختر را ندیده، چیزی کم نشده است: "رفتم بازار صفا خرید کنم "ع" روی پل بوده و من ندیدیم. تاکسیهای دم پل من رو میشناسن، احوال پرسی کردم. مادر برگشتم و دیدم زیر پل قیامته. نگو "ع" بوده. همه دیدنش رو پل! گفتند این "ع" است ولی اون یکی رو نشناختن، اما یکیو نفرستادن رو پل!"
"ع" از شش سالگی همراه با خانواده پدریش زندگی میکرده است: " الهی دورش بگردم عاطفه داشت. حیف شد مادر. سه روزه خانه خالی شده، ندیدمش. 9 صبح رفت کتابخانه." عکس قاب شده "ع" را میآورد و ادامه میدهد: "معدلش 20 بود مادر، چاپ کنید این دختر، دخترخوبی بود. چقدر عاطفه داشت."
با " زهرا" فردای روز حادثه هم حرف زده بودیم. عمه "ع" است: "هیچ کسی باور نمیکند، همه می گویند چقدر شاد بود. با نیلوفر امسال هم مدرسهای شده بود. این دوتا با هم خیلی جور شده بودند. تا جایی که هر روز 4 تا 5 ساعت با هم وقت میگذراندند. بیشتر دوست داشت کلیپهای داب اسمش پر کند." دوست صمیمی "ع"، گلاره بود که همین چند وقت پیش هم با "ع" و مادربزرگش به مشهد رفته است. اما در پرس و جوهای خانواده گفته چیزی از نهنگ آبی نمیداند.
"ع" متولد 81.4.15 است و امسال 15 ساله شده بود. زهرا میگوید"هیچکسی جای مادر را نمیگیرد. "ع" همیشه کمبود مادرش را احساس میکرد. من میگفتم وظیفه مادری رو برای شماها انجام میدم. مشکل "ع" بی مادری بود، اما مشکل نیلوفر چی بود؟"
پلیس هنوز وسائل "ع" را به خانوادهاش تحویل نداده است، همه اعضای خانواده میخواهند بدانند پلیس بر چه اساسی ابتدا در رسانهها علت مرگ دخترها را نهنگ آبی عنوان و بعد این مسئله تکذیب شده است. خانواده علاوه بر این به گفتههای وزیر ارتباطات که در برنامه تیتر حاضر شده معترض هستند "بر چه اساسی گفتند مادر "ع" سال گذشته خودکشی کرده است؟ دلیل مرگ هست. سال فوت مادر هم هست."
پلیس تا کنون با خانواده "ع" صحبت نکرده است. در کلیپی که بعداً در فضای مجازی منتشر شد خاله "ع" گفته بود که جای بریدگی را روی دست خواهر زدهاش دیده است. زهرا میگوید "نمیدانم کلیپهای باغ رضوان را چه کسی گرفته است. بعد از مراسم خاکسپاری گفتند خالههای "ع" با پلیس آگاهی رفتهاند. نمیدانم چرا پلیس آگاهی اصلاً سراغ ما نیامد تا با من یا عموهاش صحبت کند؟ "ع" همیشه با ما زندگی میکرد و تنها سه روز آخر میهمان خالهاش بود."
مادربزرگ میگوید " رشتم و رشتم، کپه پنه شد، رفت گِل آسمون مادر. این (زهرا) تقدیر کِش "ع" بود. 9 سال است که پدرش سکته کرده. ما اهواز بودیم کاش نیامده بودم. "ع"،
Forwarded from Parsa
جان هم میخواست میدادند. این قلب داره از اینجا (اشاره به قفسه سینه) میزنه بیرون... اون اتاقشه. میخواهم خانه را بفروشم. نه کمدش را میتونم ببینم نه لیوانی که آب میخورد، رفت مادر." از توی آشپزخانه یک لیوان بر میدارد و میبوسد. "غازی درست میکردم میبردم مدرسه تا زنگ تفریح غازی را بدهند دستش. میگفتن مادر مگه میمیره؟. ننه دخترم خوب بود تمام ریگ بیابان که میشناسنش براش گریه می کنن."
نخستین دلایل مرگ دو نوجوان اصفهانی، از سوی پلیس اصفهان مطرح شد که صراحتاً آن را مرتبط با چالش نهنگ آبی عنوان میکرد. پس از آن وزیر ارتباطات فناوری اطلاعات با انتشار متنی در اینستاگرام به مرگ دو دختر اصفهانی واکنش نشان داد و در این باره نوشت: "خبر خودکشی دو دختر نوجوان به دلیل پیروی از رفتارهای شیطانگونه در فضای مجازی برای شنوندگان ناراحتکننده و بهتآور بود. بنده نیز از شنیدن خبر متاثر شدم. بایستی بپذیریم که در کنار منافع بسیار، آفات جدی هم در فضای مجازی وجود دارد. به عنوان یک پدر، فرزندانم را به عضویت در شبکههای اجتماعی تشویق نکردهام و آنها نیز تاکنون عضویتی نداشتهاند و همچنان با حضور یک بزرگتر از فضای مجازی بهره میگیرند." اما ارتباط مرگ دخترها با چالش نهنگ آبی فردای همان روز از سوی رییس اورژانس اجتماعی کشور رد شد!
خانواده هنوز دنبال ردی از ارتباط مرگ دخترها با چالش نهنگ آبی هستند: " روزی که "ع" را برده بودند بیمارستان و ما منتظر بودیم مادر را به بیمارستان بیاورند تا اگر حالش بد شد توی بیمارستان باشه خالهش به من اینها را گفت. خالهاش گفت. توی مصاحبه تلوزیونی هم گفته. من چیزی روی دست "ع" ندیدم اما خالهاش میگه اثر بریدگی روی بازوهای "ع" را دیده. چرا توی بیمارستان به من گفت؟" اینها را زهرا میگوید. پدر "ع" دنبال حرف را میگیرد و ادامه میدهد "روز اول حراست بیمارستان به من گفت بازی نهنگ آبی بوده؟ توی پاسگاه گفتن نهنگ آبی بوده؟ همه همون روز اول میگفتند."
عمه "ع" میگوید "من میگم کسی که قصد خودکشی داشته باشه زندگی براش بیمعنی است. یک هفته نمیشینه بگه عمه چطوری انتخاب رشته کنم. معلمون گفته پزشکی زیاده نمی خواد بری، عمه چه رشتهای برم؟ بیاد بشینه بگه عمه میخوام تحقیقهای هفته دیگه مدرسم رو آماده کنم. کسی که میخواد خودکشی کنه میگه ول کن دیگه برای چی درس بخونم؟ باشه من میگم مشکلات خانوادگی بوده، نیلوفر چی؟ اونم به خاطر مشکلات "ع" خودشو انداخت پایین؟"
پنجشنبه گذشته اسدبیگی - رییس اورژانس اجتماعی بهزیستی کشور در گفت و گو با روزنامه ایران گفته بود "نیلوفر" - دختر نجاتیافته - در نخستین اظهاراتش بیان کرده، قصد خودکشی نداشته و برای نجات دوستش جلو رفته که ناخواسته سقوط کرده است! او گفته "پس از پیدا شدن علائم خاص روی بدن دختر فوت شده شایعاتی مطرح شد و این زخمها را به بازی یا چالش خاصی ربط دادند اما واقعیت این است که خراشهای روی دستهای نوجوان جانباخته به خاطر تلاش ناکام وی برای خودکشی در گذشته بوده است."
زهرا میگوید " 20 دقیقه قبل از این اتفاق به پدرش زنگ زده و گفته شلوار فرم برادرش رو کوتاه کنه، آخه کسی که میخواهد خودکشی کنه موضوع اصلاً براش اهمیت داره؟ برای چنین چیز کوچیکی زنگ می زنه؟" پلیس آگاهی با گذشت پنج روز از این حادثه هنوز با خانواده "ع" صحبت نکرده است. ذهن خانواده درگیر سووالات زیادی است. زهرا چتهای تلگرامیش با برادر زادهاش را نشان میدهد، همه پیامها صمیمانه است.
خانواده "ع" به صحبتهای وزیر ارتباطات در برنامه تیتر اشاره میکنند" وزیر گفته مادر "ع" پارسال خودکشی کرد! ما فوت نامه داریم، تاریخ مرگ روی سنگ قبر هست. مدارک پزشکی قانونی در مورد دلیل فوت هست. چطوری میگن؟ مگه میشه بگه به این دلیل رفته خودشو انداخته پایین؟ "ع" خودشو انداخته پایین به دلیل مشکلات خانوادگی، نیلوفرم به دلیل مشکلات "ع" خودشو انداخته پایین؟! اینها چی میگن تو رسانهها؟! کسی که مشکل داره میتونه درس بخونه؟"
****************
فضای بیمارستان این بار سنگینتر است، نیلوفر کاملاً هوشیار و از ای سی یو به بخش منتقل شده و قرار است ساعت دو و نیم برای عکس برداری از کمرش به بیمارستان الزهرا منتقل شود. از کنار در اتاق تکان خوردن پاهایش که باند پیچی شده را میتوان دید. پدرش میگوید "جراحی پاها خوب بوده"، و تاکید میکند "پلیس آگاهی گفته شماره هر کسی را که میخواهد درباره این موضوع با خانواده صحبت کند به آنها بدهم!" میگوید "نیلوفر نمیداند که "ع" در این حادثه جان خود را از دست داده است" و تاکید میکند:" هنوز چیزی از ماجرا نپرسیدهایم و نیلوفر هم چیزی نگفته است."
***************
چالش این کشور "چالش نهنگ آبی نیست"؛ چالش مسئولانی هستند که تلاششان به جای پیشگیری از آسیبها، کتمان آنهاست. چالش آن مسئولی است که در نخستین واکنش به این حادثه فقط میخواهد بگوید پدر خوبی است
نخستین دلایل مرگ دو نوجوان اصفهانی، از سوی پلیس اصفهان مطرح شد که صراحتاً آن را مرتبط با چالش نهنگ آبی عنوان میکرد. پس از آن وزیر ارتباطات فناوری اطلاعات با انتشار متنی در اینستاگرام به مرگ دو دختر اصفهانی واکنش نشان داد و در این باره نوشت: "خبر خودکشی دو دختر نوجوان به دلیل پیروی از رفتارهای شیطانگونه در فضای مجازی برای شنوندگان ناراحتکننده و بهتآور بود. بنده نیز از شنیدن خبر متاثر شدم. بایستی بپذیریم که در کنار منافع بسیار، آفات جدی هم در فضای مجازی وجود دارد. به عنوان یک پدر، فرزندانم را به عضویت در شبکههای اجتماعی تشویق نکردهام و آنها نیز تاکنون عضویتی نداشتهاند و همچنان با حضور یک بزرگتر از فضای مجازی بهره میگیرند." اما ارتباط مرگ دخترها با چالش نهنگ آبی فردای همان روز از سوی رییس اورژانس اجتماعی کشور رد شد!
خانواده هنوز دنبال ردی از ارتباط مرگ دخترها با چالش نهنگ آبی هستند: " روزی که "ع" را برده بودند بیمارستان و ما منتظر بودیم مادر را به بیمارستان بیاورند تا اگر حالش بد شد توی بیمارستان باشه خالهش به من اینها را گفت. خالهاش گفت. توی مصاحبه تلوزیونی هم گفته. من چیزی روی دست "ع" ندیدم اما خالهاش میگه اثر بریدگی روی بازوهای "ع" را دیده. چرا توی بیمارستان به من گفت؟" اینها را زهرا میگوید. پدر "ع" دنبال حرف را میگیرد و ادامه میدهد "روز اول حراست بیمارستان به من گفت بازی نهنگ آبی بوده؟ توی پاسگاه گفتن نهنگ آبی بوده؟ همه همون روز اول میگفتند."
عمه "ع" میگوید "من میگم کسی که قصد خودکشی داشته باشه زندگی براش بیمعنی است. یک هفته نمیشینه بگه عمه چطوری انتخاب رشته کنم. معلمون گفته پزشکی زیاده نمی خواد بری، عمه چه رشتهای برم؟ بیاد بشینه بگه عمه میخوام تحقیقهای هفته دیگه مدرسم رو آماده کنم. کسی که میخواد خودکشی کنه میگه ول کن دیگه برای چی درس بخونم؟ باشه من میگم مشکلات خانوادگی بوده، نیلوفر چی؟ اونم به خاطر مشکلات "ع" خودشو انداخت پایین؟"
پنجشنبه گذشته اسدبیگی - رییس اورژانس اجتماعی بهزیستی کشور در گفت و گو با روزنامه ایران گفته بود "نیلوفر" - دختر نجاتیافته - در نخستین اظهاراتش بیان کرده، قصد خودکشی نداشته و برای نجات دوستش جلو رفته که ناخواسته سقوط کرده است! او گفته "پس از پیدا شدن علائم خاص روی بدن دختر فوت شده شایعاتی مطرح شد و این زخمها را به بازی یا چالش خاصی ربط دادند اما واقعیت این است که خراشهای روی دستهای نوجوان جانباخته به خاطر تلاش ناکام وی برای خودکشی در گذشته بوده است."
زهرا میگوید " 20 دقیقه قبل از این اتفاق به پدرش زنگ زده و گفته شلوار فرم برادرش رو کوتاه کنه، آخه کسی که میخواهد خودکشی کنه موضوع اصلاً براش اهمیت داره؟ برای چنین چیز کوچیکی زنگ می زنه؟" پلیس آگاهی با گذشت پنج روز از این حادثه هنوز با خانواده "ع" صحبت نکرده است. ذهن خانواده درگیر سووالات زیادی است. زهرا چتهای تلگرامیش با برادر زادهاش را نشان میدهد، همه پیامها صمیمانه است.
خانواده "ع" به صحبتهای وزیر ارتباطات در برنامه تیتر اشاره میکنند" وزیر گفته مادر "ع" پارسال خودکشی کرد! ما فوت نامه داریم، تاریخ مرگ روی سنگ قبر هست. مدارک پزشکی قانونی در مورد دلیل فوت هست. چطوری میگن؟ مگه میشه بگه به این دلیل رفته خودشو انداخته پایین؟ "ع" خودشو انداخته پایین به دلیل مشکلات خانوادگی، نیلوفرم به دلیل مشکلات "ع" خودشو انداخته پایین؟! اینها چی میگن تو رسانهها؟! کسی که مشکل داره میتونه درس بخونه؟"
****************
فضای بیمارستان این بار سنگینتر است، نیلوفر کاملاً هوشیار و از ای سی یو به بخش منتقل شده و قرار است ساعت دو و نیم برای عکس برداری از کمرش به بیمارستان الزهرا منتقل شود. از کنار در اتاق تکان خوردن پاهایش که باند پیچی شده را میتوان دید. پدرش میگوید "جراحی پاها خوب بوده"، و تاکید میکند "پلیس آگاهی گفته شماره هر کسی را که میخواهد درباره این موضوع با خانواده صحبت کند به آنها بدهم!" میگوید "نیلوفر نمیداند که "ع" در این حادثه جان خود را از دست داده است" و تاکید میکند:" هنوز چیزی از ماجرا نپرسیدهایم و نیلوفر هم چیزی نگفته است."
***************
چالش این کشور "چالش نهنگ آبی نیست"؛ چالش مسئولانی هستند که تلاششان به جای پیشگیری از آسیبها، کتمان آنهاست. چالش آن مسئولی است که در نخستین واکنش به این حادثه فقط میخواهد بگوید پدر خوبی است
Forwarded from Parsa
چون هیچ کدام از فرزندانش در شبکههای اجتماعی عضویت ندارند، اما مسئول 36 ساله کشورنمیگوید فرزندانش چند ساله هستند! اصلاً به سن داشتن تلفن همراه و شبکههای مجازی رسیدهاند یا نه؟! و در دومین واکنش مثل یک روانشناس در رسانه ملی حاضر میشود و خودکشی یکی از دخترها را به خودکشی سال گذشته مادرش مرتبط میکند در حالی که اصلاً نمیداند تاریخ و دلیل فوت مادر "ع" چه زمانی است!
چالش این کشور مسئولی است که شنیدههایش -درست یا غلط- را بدون هیچ تحقیقی از تریبون رسانه به عنوان حقیقت بیان میکند! و برای پاسخ به یک آسیب اجتماعی آسانترین راه را انتخاب میکند؛ کسی که مرده مقصر است! چالش این کشور مسئولانی است که به نظر میرسد اطلاعاتشان برای توضیح یک حادثه را از روی شبکههای اجتماعی جمع آوری میکنند!
مغازهدارهای اطراف پل چمران میگویند"روزهای اول پس از حادثه، همه نسبت به افرادی که میرفتن روی پل حساس شده بودن اما حالا دیگر کمتر توجه میکنیم." "ع" و نیلوفر آخرین عابران روگذر چمران نیستند. "روزهای اولی که پل ساخته شد و هنوز نردهها را نصب نکرده بودند، باد شدید موجب شد یک مرد جوان پرت شود پایین، چند روز بعد یک نفر با رنگ مشکی روی پل نوشت، طوفان
چالش این کشور مسئولی است که شنیدههایش -درست یا غلط- را بدون هیچ تحقیقی از تریبون رسانه به عنوان حقیقت بیان میکند! و برای پاسخ به یک آسیب اجتماعی آسانترین راه را انتخاب میکند؛ کسی که مرده مقصر است! چالش این کشور مسئولانی است که به نظر میرسد اطلاعاتشان برای توضیح یک حادثه را از روی شبکههای اجتماعی جمع آوری میکنند!
مغازهدارهای اطراف پل چمران میگویند"روزهای اول پس از حادثه، همه نسبت به افرادی که میرفتن روی پل حساس شده بودن اما حالا دیگر کمتر توجه میکنیم." "ع" و نیلوفر آخرین عابران روگذر چمران نیستند. "روزهای اولی که پل ساخته شد و هنوز نردهها را نصب نکرده بودند، باد شدید موجب شد یک مرد جوان پرت شود پایین، چند روز بعد یک نفر با رنگ مشکی روی پل نوشت، طوفان
Forwarded from Deleted Account
ممنون از اطلاع رسانی
حتماً خیلی ها به یاد دارند پدر بزرگ و مادربزرگی برای این که دست خانواده داماد سابق به نوه ها نرسد، دو دختر بچه را که بزرگترینشان زمان پیدا کردن آنها ۷ ساله بود در زیرزمین نگه می داشتند. دخترها حتی حرف زدن بلد نبودند و به شدت اجتماع گریز و ترسان. دکتر محمد دبیرمقدم به عنوان یک زبان شناس به بررسی این پدیده از جهت زبان آموزی پرداخت. البته علمای ارتباطات با این که صدا و سیما را داشتند فقط دست و پایی زدند و موضوع را رها کردند.
حالا باید دید جامعه شناس ها چه برخوردی با این رویداد خواهند داشت.
باید دید عملکرد انجمن جامعه شناسی ایران چیست. حتی این گروه مجازی.
حتماً خیلی ها به یاد دارند پدر بزرگ و مادربزرگی برای این که دست خانواده داماد سابق به نوه ها نرسد، دو دختر بچه را که بزرگترینشان زمان پیدا کردن آنها ۷ ساله بود در زیرزمین نگه می داشتند. دخترها حتی حرف زدن بلد نبودند و به شدت اجتماع گریز و ترسان. دکتر محمد دبیرمقدم به عنوان یک زبان شناس به بررسی این پدیده از جهت زبان آموزی پرداخت. البته علمای ارتباطات با این که صدا و سیما را داشتند فقط دست و پایی زدند و موضوع را رها کردند.
حالا باید دید جامعه شناس ها چه برخوردی با این رویداد خواهند داشت.
باید دید عملکرد انجمن جامعه شناسی ایران چیست. حتی این گروه مجازی.
Forwarded from Manuchehr Sabeti
جامعه رهاشده به حال خود!! همه چیز فدای سیاست،برای تعلیم وتربیت،جامعه واقتصادهیچ برنامه وطرح قابل اجراوجودندارد وهیچ مسئول ومدیر کاردان درجهت بهبود زندگی مردم اقدام مثبتی انجام نمی دهد.جناح های سیاسی که تمام تلاششان کسب قدرت است دلایل این نوع اتفاقات را درضعف برنامه های مدیریتی خود جستجونمی کنند؟!
Forwarded from #ℨℨℨ
این "جامعه" چه موجود منفعلی هست که می توان رهایش کرد؟
عاملیتِ رهاسازی این "جامعه" را چه می دانید؟
اصلا قایل به عاملیتِ حداقلی برای این "جامعه" هستید؟
این "سیاست" که همه را به قربانگاه کشانده، از کجا آمده است؟
این "سیاست" بیرونی از این "جامعه" هست؟
عاملیتِ رهاسازی این "جامعه" را چه می دانید؟
اصلا قایل به عاملیتِ حداقلی برای این "جامعه" هستید؟
این "سیاست" که همه را به قربانگاه کشانده، از کجا آمده است؟
این "سیاست" بیرونی از این "جامعه" هست؟
Forwarded from Manuchehr Sabeti
تصورمی کنم پاسخ سوالها درنوشتارمستترباشد.تانظرحضرتعالی چه باد؟
Forwarded from اخبار فرهنگیان
💠 رؤیای گمشده دختران ایرانی !
✍کتایون خزعلی، دبیر زبان انگلیسی
روزنامه روزان، ۱۱ آبان ۹۶
یک موضوع که در کلاسِ درس بعنوان انشاء استفاده میکنم « یک روز رؤیایی یا dream day » هست که بعنوان تاپیک به دانش آموزان میدهم، جهت نوشتن یک انشاء به زبان انگلیسی برای آموزش مهارتِ نوشتاری( writing). که البته همیشه هم با استقبال دانش آموزان مواجه میشود.
امروز در یک کلاس در مدرسه فرزانگان، این موضوع را به دانش آموزان دادم، و با انشایی مواجه شدم که دلم می خواست به حال دختران نخبه ی جامعه ام گریه کنم.
یک دانش آموز، بهترین و رؤیایی ترین روز خود را به این شکل توصیف کرده بود: « من دلم میخواهد یک روز با لباس ورزشی بیرون بروم و توپ بازی کنم و بعد از آن دوچرخه خود را بردارم و با دوستانم به پارک بروم و با صدای بلند بخندم و شادی کنم، بدونِ اینکه کسی به من بگوید تو دختری! چرا توپ بازی میکنی؟! یا بگوید تو دختری چرا دوچرخه سواری میکنی؟! و بدونِ اینکه نگران نگاههای جنسیتی باشم و ترس از جنس مخالف را داشته باشم.»
دانش آموزی که در آزمون سمپاد پذیرفته شده، بجای داشتن آرزوهای بزرگ، آرزوی داشتنِ یک روز شاد را دارد. همه ی ما با دانش آموزانی افسرده مواجه ایم که بهانه ی شاد بودن را گم کرده اند و شاد بودن را یاد نگرفته اند.
در دنیایی که آرزوی نوجوانان رفتن به فضا و کره مریخ و ماه است، در کشور من آرزوی یک دختر نخبه، آزادی و داشتن آرامش و شادی در جامعه است. تبعیض بین دختر و پسر و فاصله ای که برای این دو جنس قائل شده اند گ، چه بر سر این نوجوانان آورده است؟ واقعاً جای تأسف دارد که این تبعیض روز به روز بیشتر و بیشتر میشود تا جاییکه بحث جدا کردن دختر و پسر در دانشگاه بر سر زبانهاست.
وقتی شادی برای بچه های این سرزمین به یک آرزوی محال تبدیل شود، چه انتظاری میتوان از این بچه ها داشت برای آینده ی این کشور؟!
مدارس که از محیط شاد برخوردار نیستند، در جامعه هم که بهانه ای برای شادی ندارند ، پس باید منتظر یک جامعه ی افسرده باشیم.
به قول قیصر امین پور:
این روزها که می گذرد ،
شادم ...
این روزها که می گذرد ،
شادم ...
این روزها شادم که می گذرد !
سلامت جامعه در گروِ سلامت مردم است، و مردمی که شاد نیستند یقیناً سالم نیستند چون روح و روان که سالم نباشد جسم هم سالم نخواهد بود.
داشتن جامعه ای شاد برای دختران ، کار سختی نیست اگر نگاهمان را اندکی تغییر دهیم.
فقر در مملکت ما بیداد میکند. فقر نه فقط برای نداشتن و نخوردن بلکه فقر فرهنگی، فقر نیاندیشیدن. فقر مالی را شاید بتوان تحمل کرد ولی امان از فقر فرهنگی. انسان با فکر کردن، زنده است. به آینده ی دختران این مملکت بیاندیشیم . دخترانی که هر ساله رتبه های اولِ کنکور را از آنِ خود میکنند ولی در دل آرزوی شاد زیستن را دارند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻 #کانال_اخبار_فرهنگیان
به جمع ما بپیوندید👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/BDaIFjvfe2DIkk5LLVB2gQ
✍کتایون خزعلی، دبیر زبان انگلیسی
روزنامه روزان، ۱۱ آبان ۹۶
یک موضوع که در کلاسِ درس بعنوان انشاء استفاده میکنم « یک روز رؤیایی یا dream day » هست که بعنوان تاپیک به دانش آموزان میدهم، جهت نوشتن یک انشاء به زبان انگلیسی برای آموزش مهارتِ نوشتاری( writing). که البته همیشه هم با استقبال دانش آموزان مواجه میشود.
امروز در یک کلاس در مدرسه فرزانگان، این موضوع را به دانش آموزان دادم، و با انشایی مواجه شدم که دلم می خواست به حال دختران نخبه ی جامعه ام گریه کنم.
یک دانش آموز، بهترین و رؤیایی ترین روز خود را به این شکل توصیف کرده بود: « من دلم میخواهد یک روز با لباس ورزشی بیرون بروم و توپ بازی کنم و بعد از آن دوچرخه خود را بردارم و با دوستانم به پارک بروم و با صدای بلند بخندم و شادی کنم، بدونِ اینکه کسی به من بگوید تو دختری! چرا توپ بازی میکنی؟! یا بگوید تو دختری چرا دوچرخه سواری میکنی؟! و بدونِ اینکه نگران نگاههای جنسیتی باشم و ترس از جنس مخالف را داشته باشم.»
دانش آموزی که در آزمون سمپاد پذیرفته شده، بجای داشتن آرزوهای بزرگ، آرزوی داشتنِ یک روز شاد را دارد. همه ی ما با دانش آموزانی افسرده مواجه ایم که بهانه ی شاد بودن را گم کرده اند و شاد بودن را یاد نگرفته اند.
در دنیایی که آرزوی نوجوانان رفتن به فضا و کره مریخ و ماه است، در کشور من آرزوی یک دختر نخبه، آزادی و داشتن آرامش و شادی در جامعه است. تبعیض بین دختر و پسر و فاصله ای که برای این دو جنس قائل شده اند گ، چه بر سر این نوجوانان آورده است؟ واقعاً جای تأسف دارد که این تبعیض روز به روز بیشتر و بیشتر میشود تا جاییکه بحث جدا کردن دختر و پسر در دانشگاه بر سر زبانهاست.
وقتی شادی برای بچه های این سرزمین به یک آرزوی محال تبدیل شود، چه انتظاری میتوان از این بچه ها داشت برای آینده ی این کشور؟!
مدارس که از محیط شاد برخوردار نیستند، در جامعه هم که بهانه ای برای شادی ندارند ، پس باید منتظر یک جامعه ی افسرده باشیم.
به قول قیصر امین پور:
این روزها که می گذرد ،
شادم ...
این روزها که می گذرد ،
شادم ...
این روزها شادم که می گذرد !
سلامت جامعه در گروِ سلامت مردم است، و مردمی که شاد نیستند یقیناً سالم نیستند چون روح و روان که سالم نباشد جسم هم سالم نخواهد بود.
داشتن جامعه ای شاد برای دختران ، کار سختی نیست اگر نگاهمان را اندکی تغییر دهیم.
فقر در مملکت ما بیداد میکند. فقر نه فقط برای نداشتن و نخوردن بلکه فقر فرهنگی، فقر نیاندیشیدن. فقر مالی را شاید بتوان تحمل کرد ولی امان از فقر فرهنگی. انسان با فکر کردن، زنده است. به آینده ی دختران این مملکت بیاندیشیم . دخترانی که هر ساله رتبه های اولِ کنکور را از آنِ خود میکنند ولی در دل آرزوی شاد زیستن را دارند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻 #کانال_اخبار_فرهنگیان
به جمع ما بپیوندید👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/BDaIFjvfe2DIkk5LLVB2gQ
Forwarded from یادداشت
لطفا گوسفند باشید
محمد زینالی اُناری
امروز به سبب کارم به محیطی مراجعه کرده بودم که باید با افراد به مدت پن تا ده دقیقه مصاحبه کرده و موارد کاری مربوطه را تشخیص می دادم. افراد مراجعه کننده، چندان کسوت متشخصی نداشتند و طبع بسیاری از افرادی که مشکل داشتند، داغ ننگی داشتند و با آن ها چندان که باید در باره ی یک فرد عادی رفتار شود، رفتار نمی شد. متصدی ای که آن ها را به دفتر محل کار من می آورد، به صورت چهار، پنج و گاه تا شش نفر وارد اتاق می کرد و من شروع می کردم به پرسش درباره ی زندگی، زن و مسائل مربوط به امور داخله ی آن ها.
من به متصدیان اعتراض می کردم و می گفتم که به این صورت فله ای آدم ها را نیاورید و به ایشان مثال می آوردم که در این شهر بسیاری از مردم نسبت به پذیرش فله ای مردم در مطب پزشک معترض بودند و می گفتند متاسفانه رفتاری مانند گوسفند با مردم دارند و به صورت گروهی و بدون توجه به طرح موضوعات مربوط به حریم خصوصی در اتاق پزشک برخورد می کنند. این رفتار آن ها و اعتراض مردم که این رفتار را با گوسفند شمردن شان مقایسه می کردند، مرا یاد عنوان کتاب لطفا گوسفند نباشید انداخت.
گفتم پس چرا نویسنده ی این کتاب از شریعتی و حلاج و سعدی پیام می آورد و انسان را معاصر ایرانی را به دنبال خودآگاهی، خنده و عشق می فرستد؟ آیا در چنین شرایطی که انسان قرار است به صورت رمه ای پیش پزشک برود و در پیش چشم بر و بر سایر شهروندان به طور خصوصی به پزشک بگوید دمبه ام درد می کند یا علف به دهانم مزه نمی دهد! نویسنده ی کتاب لطفا گوسفند نباشید می خواهد ما بفهمیم عشق یعنی ایثار و برای فهمیدن آن به نور خورشید تماشا کنیم تا ببینیم چه چیزی ایثار است. اما وقتی که به صورت فله ای پیش افرادی رفتیم که از بهترین دانشگاه های ایران فارغ التحصیل شده اند که به ما بفهمانند عشق یعنی درآمد، عشق یعنی معاینه ی گروهی مردم عادی.
حال من نمی دانم که این مردم عادی که نه ننگ خورده اند و نه مدعی اند به ایشان انگ زده شده است، چگونه می توانند کلک برخی پزشکان برای شلوغ نشان دادن مطب ها را باور کنند و نوبت به افراد آسیب دیده ی دیگری برسد که من با ایشان مواجه شوم و به صورت گروهی بیایند پیش روی من صف بکشند و بر و بر نگاهم کنند. ان گاه فکر می کنم میبینم در چنین شرایطی که بر متولیان امر طبابت و متصدیان امور در هم برهمی که من با آن کار می کنم یا نباید چنین کتابی منتشر شود، یا این که برای این که مردم چنین شرایطی را بتوانند تحمل کرده و با تناقض های متافیزیکی مواه نشوند، محمود نامنی را مجاب کنیم که اسم کتابش را عوض کرده، روی جلدش بنویسد: لطفا گوسفند باشید!
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
امروز به سبب کارم به محیطی مراجعه کرده بودم که باید با افراد به مدت پن تا ده دقیقه مصاحبه کرده و موارد کاری مربوطه را تشخیص می دادم. افراد مراجعه کننده، چندان کسوت متشخصی نداشتند و طبع بسیاری از افرادی که مشکل داشتند، داغ ننگی داشتند و با آن ها چندان که باید در باره ی یک فرد عادی رفتار شود، رفتار نمی شد. متصدی ای که آن ها را به دفتر محل کار من می آورد، به صورت چهار، پنج و گاه تا شش نفر وارد اتاق می کرد و من شروع می کردم به پرسش درباره ی زندگی، زن و مسائل مربوط به امور داخله ی آن ها.
من به متصدیان اعتراض می کردم و می گفتم که به این صورت فله ای آدم ها را نیاورید و به ایشان مثال می آوردم که در این شهر بسیاری از مردم نسبت به پذیرش فله ای مردم در مطب پزشک معترض بودند و می گفتند متاسفانه رفتاری مانند گوسفند با مردم دارند و به صورت گروهی و بدون توجه به طرح موضوعات مربوط به حریم خصوصی در اتاق پزشک برخورد می کنند. این رفتار آن ها و اعتراض مردم که این رفتار را با گوسفند شمردن شان مقایسه می کردند، مرا یاد عنوان کتاب لطفا گوسفند نباشید انداخت.
گفتم پس چرا نویسنده ی این کتاب از شریعتی و حلاج و سعدی پیام می آورد و انسان را معاصر ایرانی را به دنبال خودآگاهی، خنده و عشق می فرستد؟ آیا در چنین شرایطی که انسان قرار است به صورت رمه ای پیش پزشک برود و در پیش چشم بر و بر سایر شهروندان به طور خصوصی به پزشک بگوید دمبه ام درد می کند یا علف به دهانم مزه نمی دهد! نویسنده ی کتاب لطفا گوسفند نباشید می خواهد ما بفهمیم عشق یعنی ایثار و برای فهمیدن آن به نور خورشید تماشا کنیم تا ببینیم چه چیزی ایثار است. اما وقتی که به صورت فله ای پیش افرادی رفتیم که از بهترین دانشگاه های ایران فارغ التحصیل شده اند که به ما بفهمانند عشق یعنی درآمد، عشق یعنی معاینه ی گروهی مردم عادی.
حال من نمی دانم که این مردم عادی که نه ننگ خورده اند و نه مدعی اند به ایشان انگ زده شده است، چگونه می توانند کلک برخی پزشکان برای شلوغ نشان دادن مطب ها را باور کنند و نوبت به افراد آسیب دیده ی دیگری برسد که من با ایشان مواجه شوم و به صورت گروهی بیایند پیش روی من صف بکشند و بر و بر نگاهم کنند. ان گاه فکر می کنم میبینم در چنین شرایطی که بر متولیان امر طبابت و متصدیان امور در هم برهمی که من با آن کار می کنم یا نباید چنین کتابی منتشر شود، یا این که برای این که مردم چنین شرایطی را بتوانند تحمل کرده و با تناقض های متافیزیکی مواه نشوند، محمود نامنی را مجاب کنیم که اسم کتابش را عوض کرده، روی جلدش بنویسد: لطفا گوسفند باشید!
@ardabilnote
Forwarded from ناصر غلامی
بسیاری از رفتارهای اجتماعی ما تابعی از قانون عرضه و تقاضاست . چه در مورد سیب زمینی که وقتی زیاد عرضه میشود قیمتش افت می کند و چه در مورد بیماران که وقتی به مطب اطباء هجوم می آورند رمه ای به داخل هدایت می شوند و چه در مورد خیل عظیم زندانیان که مرتکب جرم شده اند و انتظار مهمان نوازی در زندان برایشان متصور نیست چون که به تعداد زیادی به زندان عرضه شده اند . و رشد فرهنگی و اجتماعی ما زمانی اتفاق خواهد افتاد که بدانیم فراتر از قانون عرضه و تقاضا قوانین دیگری نیز بر این هستی حاکم است اما چه باید کرد برخی قوانین عالی زندگی هیچ وقت مجالی برای ظهور ندارند .