Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
مجید خدابخش استاندار اردبیل در گفتگو با کلیدملی مطرح کرد
توسعه در اردبیل نیازمند نهادسازی است
http://kelidemelli.com/fa/news/8928
مجید خدابخش استاندار اردبیل در گفتگو با کلیدملی مطرح کرد
توسعه در اردبیل نیازمند نهادسازی است
http://kelidemelli.com/fa/news/8928
شادی غم انگیز
محمد زینالی اُناری
صحنه ی شادی مردم پارس آباد بعد از تماشای اعدام غم انگیز بود. به این صورت که در پس این شادی می توانستیم غمی را ببینیم که به صورت شادی خود را نشان می داد. و آن نه چنان که تلویزیون محلی در خصوص غم زندگی دختر کوچک، که به خاطر اندوهی است که باید بر انسانیت خورد. انسانیتی که هم و غم خود را در این می بیند که فاجعه را با لذت بشوید و آن چیزی نیست جز فانتزی صحنه ی انتقام عمومی. تماشای چنین صحنه ای و برون فکنی احساساتی که هر یک می توانستند فاجعه ای باشند. فاجعه ای که زندگی روزمره ی جامعه ی مصرفی تولید کرده و چونان آتشی زیر خاکستر در ضمیر مردم نهفته است.
زندگی شهرهای کوچکی که شهرنشده دارای حاشیه هستند، ناشی از مهاجرتی است که به فضای جغرافیایی صورت شهرنشینی بخشیده است. مهاجرانی که به تعبیر ابن خلدون، از بادیه ها به سوی شهر تاخته اند تا مهار بازار آن که خاستگاه درآمدها و رفاه شهری است را به دست بگیرند. در نتیجه آن که پیشتر به عنوان شهری کوچک و مرزی شناخته می شد، روح خود را کشته و به جای دیگری می فرستد. به نظر ابن خلدون، پس از مهاجرت، روح شهرنشینی پیشین، میمیرد و اگر به چالش برنخیزد، یا وابسته ی وضع جدیدی می شود که قرار است جان بگیرد. مگر این که برای رهایی از این شرایط به شهر دیگری مهاجرت کند. شرایطی که طبق نظر هربرت اسپنسر، چندان هم با جامعه ی مدرن یا صنعتی تطابق ندارد.
به نظر اسپنسر، ما دو نوع جامعه داریم، ساده و مرکب که در گذار از سادگی به مرکب نیازمند یک گذار عاطفی بوده و باید از این سختی گذر کند و همچون رشد کودک، گذار بدون تحمل و ریاضت وجود ندارد. قرار است جامعه در جریان این گذار پیچیده تر شده و بروکراسی سازمانی آن ترکیب در هم رفته تری نسبت به حالت قبل داشته باشد، سپس از مرکب به دومین مرتبه ی مرکب و ... پیش رود. اما جامعه ای که نتواند سازمان بندی خود را شکل دهد، به صورت محلاتی در هم رفته و گسسته و بی هنجار در می آید. اسپنسر صورت بندی دیگری از تکامل اجتماعی تحت گذار جامعه جنگجو به جامعه ی صنعتی دارد و در غیاب صنعت می توان گفت که شهری که به تعبیر ماکس شلر انسان رقابت جو را در دل خود پرورش می دهد، طبیعتا به جامعه جنگجو بیشتر شبیه است.
در چنین وضعیتی، انسان ها به جای آن که همه موفق شوند، در گیر و دار رقابت تجاری، اغلب دچار پس روی می شوند و ناتوانی در رقابت موجب احساس کینه ای می شود که به تدریج در ضمیر ناخودآگاه افراد ته نشین می شود. ناکامی هایی که به خاطر ناتوانی شدید ممکن است تولید روحیه های خشنی شود که به نظر اریک فروم ناشی از جبرانی توانایی های فروخفته و هر یک دامگاه آزارگری (سادیسم) و شرّ است. توانایی هایی که اگر محقق می شد، هر انسانی را می توانست فارغ، شاد و موفق نمایان کند یا حداقل مکانیسمی ایجاد می شد که بتواند کینه های ناشی از ناکامی را به صورت سرگرمی و تفریح تخلیه کند. بازارهای شهری برای شکل بخشیدن به خود، با فوران رقابت و احساسات فروخفته ناشی از سرکوب، به تولید انسان هایی ضعیف، ناکام و در پی خالی کردن احساسات فاجعه بار خود می انجامد. آن چه محیط زیست، تجمل، شادیهای کاذب و وضع غیر قابل تحمل ترافیک عیان می کند، بی تأثیر از این حالت نیست.
در چنین شرایطی که انسان ها در اوج ضعف و حرمت نفس هستند، آن چیزی که می تواند آن ها را به واکنش و شادی کاذب فراخواند، تخلیه ای است که با فراخواندن سوژه ی انتقام کینه های فروخفته مردم را از دل شان بیرون کند. چنین شهری میراث دار نفرت ناشی از فروخفتگی طائفه های زنده و کوچگردی است که به دامن خفه کننده خود کشانده است، یا حسرت هایی که سربازان بازارهای شهر به خاطر شکست ها و احساس بی قدرتی مکرر در رقابت های اقتصادی می کشند تا نتوانند به جایگاه انسان والایی که بازارها برایشان نوید می دهد، برسند، عیان می کنند.
اجتماع تماشاگر، چیزی جز همراستایی کینه ها و ترفند بازار برای رهایی خود از کینه های فروخفته مردم نبود. صحنه ای که در منظره ی شوم صبحگاهی به صورت نمایش مسخره ای عیان می شود، فرصت هدایت عقده های لذت جوی سربازان رقابت جوی بازار به سمت صحنه ی نمایشی است تا با برچسب کنترل اجتماعی از هر گونه خشم و نفرتی که قرار است به ساختارهای بازار و قدرت وارد کنند، خالی شوند. این فرصتی است که بازار می دهد تا سربازانش انتحار و مرگ همراهان خود را از زاویه ی اقدامات احمقانه و نمایشی مسخره از محاکمه ی حماقت تماشا کنند.
@thing
محمد زینالی اُناری
صحنه ی شادی مردم پارس آباد بعد از تماشای اعدام غم انگیز بود. به این صورت که در پس این شادی می توانستیم غمی را ببینیم که به صورت شادی خود را نشان می داد. و آن نه چنان که تلویزیون محلی در خصوص غم زندگی دختر کوچک، که به خاطر اندوهی است که باید بر انسانیت خورد. انسانیتی که هم و غم خود را در این می بیند که فاجعه را با لذت بشوید و آن چیزی نیست جز فانتزی صحنه ی انتقام عمومی. تماشای چنین صحنه ای و برون فکنی احساساتی که هر یک می توانستند فاجعه ای باشند. فاجعه ای که زندگی روزمره ی جامعه ی مصرفی تولید کرده و چونان آتشی زیر خاکستر در ضمیر مردم نهفته است.
زندگی شهرهای کوچکی که شهرنشده دارای حاشیه هستند، ناشی از مهاجرتی است که به فضای جغرافیایی صورت شهرنشینی بخشیده است. مهاجرانی که به تعبیر ابن خلدون، از بادیه ها به سوی شهر تاخته اند تا مهار بازار آن که خاستگاه درآمدها و رفاه شهری است را به دست بگیرند. در نتیجه آن که پیشتر به عنوان شهری کوچک و مرزی شناخته می شد، روح خود را کشته و به جای دیگری می فرستد. به نظر ابن خلدون، پس از مهاجرت، روح شهرنشینی پیشین، میمیرد و اگر به چالش برنخیزد، یا وابسته ی وضع جدیدی می شود که قرار است جان بگیرد. مگر این که برای رهایی از این شرایط به شهر دیگری مهاجرت کند. شرایطی که طبق نظر هربرت اسپنسر، چندان هم با جامعه ی مدرن یا صنعتی تطابق ندارد.
به نظر اسپنسر، ما دو نوع جامعه داریم، ساده و مرکب که در گذار از سادگی به مرکب نیازمند یک گذار عاطفی بوده و باید از این سختی گذر کند و همچون رشد کودک، گذار بدون تحمل و ریاضت وجود ندارد. قرار است جامعه در جریان این گذار پیچیده تر شده و بروکراسی سازمانی آن ترکیب در هم رفته تری نسبت به حالت قبل داشته باشد، سپس از مرکب به دومین مرتبه ی مرکب و ... پیش رود. اما جامعه ای که نتواند سازمان بندی خود را شکل دهد، به صورت محلاتی در هم رفته و گسسته و بی هنجار در می آید. اسپنسر صورت بندی دیگری از تکامل اجتماعی تحت گذار جامعه جنگجو به جامعه ی صنعتی دارد و در غیاب صنعت می توان گفت که شهری که به تعبیر ماکس شلر انسان رقابت جو را در دل خود پرورش می دهد، طبیعتا به جامعه جنگجو بیشتر شبیه است.
در چنین وضعیتی، انسان ها به جای آن که همه موفق شوند، در گیر و دار رقابت تجاری، اغلب دچار پس روی می شوند و ناتوانی در رقابت موجب احساس کینه ای می شود که به تدریج در ضمیر ناخودآگاه افراد ته نشین می شود. ناکامی هایی که به خاطر ناتوانی شدید ممکن است تولید روحیه های خشنی شود که به نظر اریک فروم ناشی از جبرانی توانایی های فروخفته و هر یک دامگاه آزارگری (سادیسم) و شرّ است. توانایی هایی که اگر محقق می شد، هر انسانی را می توانست فارغ، شاد و موفق نمایان کند یا حداقل مکانیسمی ایجاد می شد که بتواند کینه های ناشی از ناکامی را به صورت سرگرمی و تفریح تخلیه کند. بازارهای شهری برای شکل بخشیدن به خود، با فوران رقابت و احساسات فروخفته ناشی از سرکوب، به تولید انسان هایی ضعیف، ناکام و در پی خالی کردن احساسات فاجعه بار خود می انجامد. آن چه محیط زیست، تجمل، شادیهای کاذب و وضع غیر قابل تحمل ترافیک عیان می کند، بی تأثیر از این حالت نیست.
در چنین شرایطی که انسان ها در اوج ضعف و حرمت نفس هستند، آن چیزی که می تواند آن ها را به واکنش و شادی کاذب فراخواند، تخلیه ای است که با فراخواندن سوژه ی انتقام کینه های فروخفته مردم را از دل شان بیرون کند. چنین شهری میراث دار نفرت ناشی از فروخفتگی طائفه های زنده و کوچگردی است که به دامن خفه کننده خود کشانده است، یا حسرت هایی که سربازان بازارهای شهر به خاطر شکست ها و احساس بی قدرتی مکرر در رقابت های اقتصادی می کشند تا نتوانند به جایگاه انسان والایی که بازارها برایشان نوید می دهد، برسند، عیان می کنند.
اجتماع تماشاگر، چیزی جز همراستایی کینه ها و ترفند بازار برای رهایی خود از کینه های فروخفته مردم نبود. صحنه ای که در منظره ی شوم صبحگاهی به صورت نمایش مسخره ای عیان می شود، فرصت هدایت عقده های لذت جوی سربازان رقابت جوی بازار به سمت صحنه ی نمایشی است تا با برچسب کنترل اجتماعی از هر گونه خشم و نفرتی که قرار است به ساختارهای بازار و قدرت وارد کنند، خالی شوند. این فرصتی است که بازار می دهد تا سربازانش انتحار و مرگ همراهان خود را از زاویه ی اقدامات احمقانه و نمایشی مسخره از محاکمه ی حماقت تماشا کنند.
@thing
Forwarded from درنگها (محمدمهدی اردبیلی) (Mohammad Mehdi Ardebili)
ایده نسلکشی
✍ محمدمهدی اردبیلی
@philosophicalhalt
تصور اینکه فردی تصمیم بگیرد یک قوم، دین یا نژاد بهکلی از صحنه روزگار محو شوند، وحشتناک است. وحشتناکتر اما سازوکارهای اجرای این فرمان به دست افرادی است که در مقابل چنین سبعیتی نه تنها لب به انتقاد نمیگشایند، بلکه خود به بازوی نسلکشی بدل میشوند.
همان آلمانیهای مهربان و بافرهنگی که هر روز باخ و موتسارت گوش میکردند و برای کار در آشویتس فُرم استخدام پر کردند، بعدها در کشتاری چنان هولناک مشارکت کردند و عمدتاً پس از جنگ به خانه و کانون گرم خانوادهشان بازگشتند. آنها کجایند؟ فرزندانشان چطور؟ نظامیان ارتش عراق که طبق دستور صدام عملیات انفال را اجرا کردند کجایند؟ آیا بخشی از آنها ارتش امروز عراق را تشکیل نمیدهند؟ ژاپنیهایی که آن جنایات را در چین انجام دادند چطور؟ این حقیقتی دردناک ولی غیرقابل انکار است که حتی آرامترین، مهربانترین و فرهیختهترین انسانها در شرایط خاصی، تحت فشار و سلطه قدرتی برتر، از شرافت خود، حالا به هر بهانهای، دست میکشند و این قابلیت را پیدا میکنند که به وحشیانهترین رفتارها دست بزنند و مسئولیت اعمال خود را به راحتی بر عهده اقتدار دینی یا سیاسی بیاندازند و با دستاویز "مامور و معذور" وجدانشان را آرام کنند. اینجاست که گویی ایده "بشریت" هر آنچه را که قابل احترام است، از دست میدهد. و نباید فراموش کرد که در دنیای امروز اگر ایده بشریت از دست برود، دیگر لنگر و ماوایی باقی نخواهد ماند نه تنها از حیث سیاسی و اجتماعی، بلکه حتی از حیث الهیاتی.
ماجرا اما زمانی پیچیدهتر میشود که خود قربانیان بدل به جانیان و زندانیان بدل به زندانبانان میشوند. مانند بازماندگانِ هولوکاست که به نامشان یکی از بزرگترین اشغالگریهای قرن بیستم در فلسطین انجام شد.
اما یکی از بارزترین ودهشتناکترین نمونهها، نسلکشیهای متعدد ارامنه است، به ویژه آخرینشان که توسط ترکهای عثمانی در قرن بیستم و با چراغ سبز دولتهای غربی درگیر در جنگ جهانی اول انجام شد. میدانیم که ترکها هنوز نه تنها از عذرخواهی جنایت پدربزرگهایشان سر باز میزنند، بلکه اساساً آن را منکر میشوند و واکنششان بسیار شبیه است به واکنش اخیر آنگسان سوچی به نسلکشی در میانمار. اما آنچه در بازدید اخیرم از موزه نسلکشی ارامنه بیش از همه جالب توجه بود، همکاری تماموکمال کُردها با دولت عثمانی در سرکوب و قتلعام ارامنه بود. قومی همواره سرکوبشده به بهانههای سیاسی و با وعدههای پوشالی به ابزار اجرای جنایتی چنین هولناک بدل شد. پس از ملاحظه چنین جنایاتی از سوی قربانیانِ سابق، اعم از جنایات اخیر به دست گروهی از بوداییها در میانمار یا جنایات انجام شده به نام یهودیانِ بازمانده از هولوکاست در فلسطین و نیز همدستی کردها در نسلکشی ارامنه و سایر موارد مشابه، دیگر چگونه میتوان به چیزی به تحت عنوان "قوم مظلوم" باور داشت؟ آیا همه ما برده شرایطمان نیستیم و هر لحظه این امکان وجود ندارد که بنا بر تغییر شرایط، نقشمان نیز از جنایتکار به قربانی یا بالعکس تغییر کند؟ آیا ما هر لحظه در معرض ارتکاب فجیعترین جنایات نیستیم؟ آیا اینکه فلان گروه از کردها یا یهودیان در یک برهه خاص در یک محل جغرافیایی خاص دست به جنایت زدند، آنها را تبدیل به جانیان بالفطره میکند و ما را به این دلیل که در آن لحظه آنجا نبودیم، بیگناه باقی میگذارد؟ شرّ بسیار بیش از آنچه در آینه تاریخ میبینیم به ما نزدیک است.
اما در نهایت، از فاجعه چه میماند؟ بخش اعظمی از روایتهای هیستریک، داستانپردازیهای هالیوودی اغراقشده، پوسترها و عکسها و نمادها و بناهای یادبود، تلاشیاند برای عدم مواجهه ما با اینکه نه تنها قربانیان، بلکه جنایتکاران نیز انسانهایی بودند کاملاً شبیه به ما. و به جای انداختن تقصیر گردن این آدم یا آن قوم، این کشور یا آن دین، باید در آینه فاجعه به سیمای خویش بنگریم. هر دو طرفِ بهظاهر متضادِ مواجهه با فاجعه _ یعنی سکوت و وراجی _ واکنشیاند برای فرار از مواجههای انتقادی با خود فاجعه، با خود خویشتنمان، با امکانهای هراسناک آیندهمان.
@philosophicalhalt
✍ محمدمهدی اردبیلی
@philosophicalhalt
تصور اینکه فردی تصمیم بگیرد یک قوم، دین یا نژاد بهکلی از صحنه روزگار محو شوند، وحشتناک است. وحشتناکتر اما سازوکارهای اجرای این فرمان به دست افرادی است که در مقابل چنین سبعیتی نه تنها لب به انتقاد نمیگشایند، بلکه خود به بازوی نسلکشی بدل میشوند.
همان آلمانیهای مهربان و بافرهنگی که هر روز باخ و موتسارت گوش میکردند و برای کار در آشویتس فُرم استخدام پر کردند، بعدها در کشتاری چنان هولناک مشارکت کردند و عمدتاً پس از جنگ به خانه و کانون گرم خانوادهشان بازگشتند. آنها کجایند؟ فرزندانشان چطور؟ نظامیان ارتش عراق که طبق دستور صدام عملیات انفال را اجرا کردند کجایند؟ آیا بخشی از آنها ارتش امروز عراق را تشکیل نمیدهند؟ ژاپنیهایی که آن جنایات را در چین انجام دادند چطور؟ این حقیقتی دردناک ولی غیرقابل انکار است که حتی آرامترین، مهربانترین و فرهیختهترین انسانها در شرایط خاصی، تحت فشار و سلطه قدرتی برتر، از شرافت خود، حالا به هر بهانهای، دست میکشند و این قابلیت را پیدا میکنند که به وحشیانهترین رفتارها دست بزنند و مسئولیت اعمال خود را به راحتی بر عهده اقتدار دینی یا سیاسی بیاندازند و با دستاویز "مامور و معذور" وجدانشان را آرام کنند. اینجاست که گویی ایده "بشریت" هر آنچه را که قابل احترام است، از دست میدهد. و نباید فراموش کرد که در دنیای امروز اگر ایده بشریت از دست برود، دیگر لنگر و ماوایی باقی نخواهد ماند نه تنها از حیث سیاسی و اجتماعی، بلکه حتی از حیث الهیاتی.
ماجرا اما زمانی پیچیدهتر میشود که خود قربانیان بدل به جانیان و زندانیان بدل به زندانبانان میشوند. مانند بازماندگانِ هولوکاست که به نامشان یکی از بزرگترین اشغالگریهای قرن بیستم در فلسطین انجام شد.
اما یکی از بارزترین ودهشتناکترین نمونهها، نسلکشیهای متعدد ارامنه است، به ویژه آخرینشان که توسط ترکهای عثمانی در قرن بیستم و با چراغ سبز دولتهای غربی درگیر در جنگ جهانی اول انجام شد. میدانیم که ترکها هنوز نه تنها از عذرخواهی جنایت پدربزرگهایشان سر باز میزنند، بلکه اساساً آن را منکر میشوند و واکنششان بسیار شبیه است به واکنش اخیر آنگسان سوچی به نسلکشی در میانمار. اما آنچه در بازدید اخیرم از موزه نسلکشی ارامنه بیش از همه جالب توجه بود، همکاری تماموکمال کُردها با دولت عثمانی در سرکوب و قتلعام ارامنه بود. قومی همواره سرکوبشده به بهانههای سیاسی و با وعدههای پوشالی به ابزار اجرای جنایتی چنین هولناک بدل شد. پس از ملاحظه چنین جنایاتی از سوی قربانیانِ سابق، اعم از جنایات اخیر به دست گروهی از بوداییها در میانمار یا جنایات انجام شده به نام یهودیانِ بازمانده از هولوکاست در فلسطین و نیز همدستی کردها در نسلکشی ارامنه و سایر موارد مشابه، دیگر چگونه میتوان به چیزی به تحت عنوان "قوم مظلوم" باور داشت؟ آیا همه ما برده شرایطمان نیستیم و هر لحظه این امکان وجود ندارد که بنا بر تغییر شرایط، نقشمان نیز از جنایتکار به قربانی یا بالعکس تغییر کند؟ آیا ما هر لحظه در معرض ارتکاب فجیعترین جنایات نیستیم؟ آیا اینکه فلان گروه از کردها یا یهودیان در یک برهه خاص در یک محل جغرافیایی خاص دست به جنایت زدند، آنها را تبدیل به جانیان بالفطره میکند و ما را به این دلیل که در آن لحظه آنجا نبودیم، بیگناه باقی میگذارد؟ شرّ بسیار بیش از آنچه در آینه تاریخ میبینیم به ما نزدیک است.
اما در نهایت، از فاجعه چه میماند؟ بخش اعظمی از روایتهای هیستریک، داستانپردازیهای هالیوودی اغراقشده، پوسترها و عکسها و نمادها و بناهای یادبود، تلاشیاند برای عدم مواجهه ما با اینکه نه تنها قربانیان، بلکه جنایتکاران نیز انسانهایی بودند کاملاً شبیه به ما. و به جای انداختن تقصیر گردن این آدم یا آن قوم، این کشور یا آن دین، باید در آینه فاجعه به سیمای خویش بنگریم. هر دو طرفِ بهظاهر متضادِ مواجهه با فاجعه _ یعنی سکوت و وراجی _ واکنشیاند برای فرار از مواجههای انتقادی با خود فاجعه، با خود خویشتنمان، با امکانهای هراسناک آیندهمان.
@philosophicalhalt
آزادی در خاورمیانه یا صفر است یا یک
محمد زینالی اُناری
سرنوشت انقلاب های سوسیالیستی، یکی از بحث های مهم سیاسی است. سالها یکی از نقدهای اساسی به این انقلاب ها این بوده چرا برخلاف تصورات یوتوپیایی، این آرزوها نتیجه ای سختگیرانه داشته است؟ یا این که بعد از به قدرت رسیدن حاکمان سوسیالیست و تشکیل دولت کمونیستی در روسیه، با نویسندگان و هنرمندان بدرفتاری شد تا این که همانند دوران هیتلر که یک فاشیست به تمام معرفی شد، برای تنفس و تفکر از کشور خودشان بیرون بپرند، دقیقاً مثل یک پرنده ای که از قفس!
یکی از یوتوپیاهایی که در خاورمیانه آرزوی سالیان سال مردمی که زیر چتر امثال صدام رژه می رفتند، این بود که بتوانند از آزادی های سیاسی برای بیان خواست ها و مطالبات خودشان بهره مند شوند و بتوانند صورتی به خواسته های خود و برنامه های فرهنگی خود بدهند. قومیت ها، اسیر نگاه های تک محورانه ی دولت هایی بودند که به صورت میلیتاریستی کشور را در دست داشتند و در ازای این سخت گیری به این افراد دیکتاتور گفته می شد.
آزادی در خاورمیانه به صورت باینری صفر و یک معنی شده و اعشار نمی پذیرد. اگر کسری از این رقم وجود داشته باشد، می تواند خطر برانگیز باشد. مردم سالها عقده ی آزادی های صفر را در دل می پروردند تا این که اگر توانستند در روزنامه ای مطلب بنویسند، دقیقاً نقطه ی آخر را هدف بگیرند: 1! این تجربه در خاطره ی انقلاب ایران هم وجود دارد که آزادی اقلی اواخر حکومت شاهنشاهی به فرصتی برای شکل گیری حرکتهای انقلابی انجامید. آزادی های حداقلی برای مردم کشورهایی که تصوری از آزادی برای فعالیت سیاسی و دیپلماتیک برای تحقق بخشیدن به خواسته های شان ندارند، یک سمّ است.
در جریان ملت شدن کشورهایی مانند ایران و عراق، تصورات یک کاسه ساز از ملت موجب شد اقلیت ها از زبان آکادمیک و امثالهم محروم شوند و این آغاز یک تحول بود برای کشورهای که تا پیش تصوری از ملت بودن و حکومت نداشتند. در نتیجه، حاکمان وقت به صورت افراد دیکتاتوری در آمدند که برای حفظ این فرم جدید حکومت و واکنشهای اقلیت ها و کنشگری های ناشیانه ی سیاستمداران تازه درس خوانده ناچار از سخت گیری بودند.
نتیجه ی این همه سال سخت گیری، موجب شد وقتی آزادی نسبی با دموکراسی عراق شکل گرفت، از همان اول بحث های رمانتیک کردی قدرت گرفت تا وقتی که فرصت های بیشتر در زمینه ی توسعه ی ارتباطات انسانی منطقه خلق شد، زمینه ساز این اقدام شود؛ نخبگان پیگیر استقلال کردستان می توانند این اقدام خود را به نقد بگذارند، اما وسیله ی بهتری که می توانست برای این گروه ها ارزشمند باشد، دموکراسی ای بود که پس از سالها در عراق به دست آمده بود و فرصت هایی که در ایران برای آموزش زبان های محلی پیش آمد.
همه چیز داشت خوب پیش می رفت اما . . !
@thing
محمد زینالی اُناری
سرنوشت انقلاب های سوسیالیستی، یکی از بحث های مهم سیاسی است. سالها یکی از نقدهای اساسی به این انقلاب ها این بوده چرا برخلاف تصورات یوتوپیایی، این آرزوها نتیجه ای سختگیرانه داشته است؟ یا این که بعد از به قدرت رسیدن حاکمان سوسیالیست و تشکیل دولت کمونیستی در روسیه، با نویسندگان و هنرمندان بدرفتاری شد تا این که همانند دوران هیتلر که یک فاشیست به تمام معرفی شد، برای تنفس و تفکر از کشور خودشان بیرون بپرند، دقیقاً مثل یک پرنده ای که از قفس!
یکی از یوتوپیاهایی که در خاورمیانه آرزوی سالیان سال مردمی که زیر چتر امثال صدام رژه می رفتند، این بود که بتوانند از آزادی های سیاسی برای بیان خواست ها و مطالبات خودشان بهره مند شوند و بتوانند صورتی به خواسته های خود و برنامه های فرهنگی خود بدهند. قومیت ها، اسیر نگاه های تک محورانه ی دولت هایی بودند که به صورت میلیتاریستی کشور را در دست داشتند و در ازای این سخت گیری به این افراد دیکتاتور گفته می شد.
آزادی در خاورمیانه به صورت باینری صفر و یک معنی شده و اعشار نمی پذیرد. اگر کسری از این رقم وجود داشته باشد، می تواند خطر برانگیز باشد. مردم سالها عقده ی آزادی های صفر را در دل می پروردند تا این که اگر توانستند در روزنامه ای مطلب بنویسند، دقیقاً نقطه ی آخر را هدف بگیرند: 1! این تجربه در خاطره ی انقلاب ایران هم وجود دارد که آزادی اقلی اواخر حکومت شاهنشاهی به فرصتی برای شکل گیری حرکتهای انقلابی انجامید. آزادی های حداقلی برای مردم کشورهایی که تصوری از آزادی برای فعالیت سیاسی و دیپلماتیک برای تحقق بخشیدن به خواسته های شان ندارند، یک سمّ است.
در جریان ملت شدن کشورهایی مانند ایران و عراق، تصورات یک کاسه ساز از ملت موجب شد اقلیت ها از زبان آکادمیک و امثالهم محروم شوند و این آغاز یک تحول بود برای کشورهای که تا پیش تصوری از ملت بودن و حکومت نداشتند. در نتیجه، حاکمان وقت به صورت افراد دیکتاتوری در آمدند که برای حفظ این فرم جدید حکومت و واکنشهای اقلیت ها و کنشگری های ناشیانه ی سیاستمداران تازه درس خوانده ناچار از سخت گیری بودند.
نتیجه ی این همه سال سخت گیری، موجب شد وقتی آزادی نسبی با دموکراسی عراق شکل گرفت، از همان اول بحث های رمانتیک کردی قدرت گرفت تا وقتی که فرصت های بیشتر در زمینه ی توسعه ی ارتباطات انسانی منطقه خلق شد، زمینه ساز این اقدام شود؛ نخبگان پیگیر استقلال کردستان می توانند این اقدام خود را به نقد بگذارند، اما وسیله ی بهتری که می توانست برای این گروه ها ارزشمند باشد، دموکراسی ای بود که پس از سالها در عراق به دست آمده بود و فرصت هایی که در ایران برای آموزش زبان های محلی پیش آمد.
همه چیز داشت خوب پیش می رفت اما . . !
@thing
http://www.anthropologyandculture.com/fa/easyblog/3088-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%D9%91-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA%DB%8C-%D8%AD%D8%A7%D8%AF%D8%AB%D9%87-%D8%A2%D8%AA%D9%86%D8%A7
@thing
@thing
Anthropologyandculture
جامعه شناسی شرّ: بررسی جامعه شناختی حادثه آتنا
محمد زینالی اُناری مقدمه: حادثه ی مربوط به خشونتی که در شهر پارس آباد استان اردبیل رخ داد، دل همه ی مردم را به درد آورد، حتی خانواده ی بازمانده از قاتل را هم ناراحت، پریشان و دچار آسیب نموده است. تعجبی نیست از این که این قبیل اتفاقات دلخراش در ورامین
دشواری شنیدن
محمد زینالی اُناری
هفته جهانی ناشنوایی با پایان هشتم مهرماه تمام میشود. این ایام، مخصوص کسانی اندیشیده شده است که از نعمت شنیدن محروم هستند، ضمن توجه به آن ها و تلاش برای افزایش سهم آن ها از حقوق برابر شهروندی، باید به این نکته هم تأمل کنیم که ایا چقدر خودمان سخن همدیگر را می شنویم؟ آیا همان سخنی که دیگران می گویند را متوجه می شویم یا ماهم سهمی از نشنیدن سخن دیگران را داریم؟ شاید اگر بیش از این که الآن می شنویم قدرت شنیدن سخن دیگری را داشتیم، انسجام جامعه و همدلی میان مردم بیشتر بود و به قول مولوی، وقتی واژه های مختلفی به کار می بردیم، می توانستیم از این که همه ی آن ها به معنی انگور هستند نیز باخبر شویم.
شنیدن سخن دیگران، به خاطر این که قالب های جملات و مفاهیم در ذهن مردم با هم متفاوت است، بسیار سخت و شاید از کارهای سخت دنیا است. مردم درباره ی بسیاری از موضوعات مشترک زندگی، تجربه ها و معنی های متفاوتی دارند و آن چه دیگران می گویند را بیشتر با ارجاع به تجربه ی زندگی خودشان می فهمند. اما آنان برداشت و تمنای دیگری دارند و چه بسا تفاوت معنا موجب این شود که شنونده تشخیص متفاوتی نسبت به سخنان گوینده داشته باشد. بسیاری از گفت و گوهای مردم به خاطر تنوع تجربه و تفاوت برداشت های شان از یک آوا، واژه یا مفهوم، دچار سوء تفاهم می شوند. تصور همه درباره ی زندگی، سعادت، عدالت و شکوفایی خود، یکسان نیست، در حالی که بسیاری از مردم شعارهای مشابه می دهند، اما راه حل های مختلفی برای تحقق آن می جویند.
اما این تفاوت ها طبیعی است و آن چه بیشتر مورد نیاز است، یاد گرفتن شنیدن است و البته جامعه نیاز زیادی به تمرین شنیدن دارد. اگرچه یکی از وسایل خوب تمرین و تجربه ی شنیدن رسانه های همگانی است، اما هر چیزی که می تواند صدا تولید می کند، هم فرصتی برای شنیدن ایجاد می کند، هم می تواند موانعی برای آن تأسیس کند. تمرین شنیدن، بدون توجه به ابزار، نیاز به تأمل بسیار در حضور دیگران و اهمیت بخشیدن به آن ها دارد و این که مردم به نحوی جامعه شناسانه بیندیشند و بدانند که هر شخصی می تواند تجربه ی متفاوتی از یک آوا، واژه و مفهوم داشته باشد. جامعه ی ما آن هماهنگی لازم در شنیدن سخن دیگران را ندارد و اغلب به جای توسعه ی تنوع معناهای مربوط به مفاهیم، بر تجربه های اکید شخصی و گروهی اصرار می ورزد.
حال هر گوینده ای مسئولیت شنیدن دیگری را هم بر عهده دارد. چرا که باید در گاه گفتن، برای شنیدن دیگران صبور بوده و با آن ها همراهی کنیم تا جایی که بتوانیم معنای مورد نظر را به آن ها تحویل دهیم. اما ما همواره مراد خود را می گوئیم و با سرسختی منتظر برآورده شدن منظورمان در خصوص هر درخواستی هستیم که آن را به دیگری سفارش داده ایم. مردم به صورت رادیکالی بر تجربه ی خود تأکید دارند. چه بسا امروز وضعی که دچارش شده ایم و به جای آن که به شعار انسجام ملی توجه کرده و به هم نزدیک شویم، روز به روز از هم دور می شویم ناشی از ناشنوایی عمومی ما است که در هنگام شنیدن سخنان دیگران به شدت بر تجربه های شخص خود تأکید می کنیم. راه گفت و گو در جامعه ای که مردم آن به صورت رادیکال بر تجربه های خود در درک معانی تأکید دارند، بسته است. در چنین وضعیتی، دموکراسی محکوم به پلوریزاسیونی است که همه را آزاد به افراط می کند. آیا گریزی برای رهایی از این وضعیت وجود دارد؟
بسیاری از مردم جهان سالها و سالها به شنیدن یک آهنگ در تنظیم های متفاوت مشغول می شوند تا ببینند هر شخصی روایتش از یک آهنگ چیست؟ شنیدن موسیقی و تکرار آن، می تواند تمرینی اساسی برای شنیدن سخنان دیگران باشد. موسیقی های متناوب، ذهن انسان از دریافت صداهای مشابه را تقویت می کند. صدا به صورت ریاضی وار و در قالب های مختلف هجاهای صوتی دریافت می شود. آن چه موجب می شود، گوش نسبت به تنوع فرم های مربوط به یک آهنگ در تنظیم های مختلف تقویت شود، ساخت متنوع کلید، سکوت و هارمونی می تواند بر اساس تجربه های مختلف متفاوت باشد، در حالی که ملودی های یکسانی روایت می شوند.
به نظر می رسد که روش های بسیار دیگری نیز برای توسعه ی تجربه های فرهنگی مردم در درنگ و تأمل نسبت به تجربه های همدیگر از آواها، واژه ها و مفاهیم وجود دارد. لا اقل، مورد مربوط به موسیقی نشان گر این است که شنیدن، کاری آموختنی است و این که فقط گوش ما اصوات را از دهان دیگری می رباید و واژه های مختلف را متوجه می شویم، شنیدن نیست. برای شنیدن می توان آزموده تر شده و دیگران را احساس کرد. اما شنیدن کاری است که باید نهادهای مختلف، در خصوص کسب مهارت مردم درباره ی آن برنامه داشته باشند. آن گاه می توان درباره ی کاهش طلاق و اعتدال سیاسی در جامعه سخن گفت.
@thing
محمد زینالی اُناری
هفته جهانی ناشنوایی با پایان هشتم مهرماه تمام میشود. این ایام، مخصوص کسانی اندیشیده شده است که از نعمت شنیدن محروم هستند، ضمن توجه به آن ها و تلاش برای افزایش سهم آن ها از حقوق برابر شهروندی، باید به این نکته هم تأمل کنیم که ایا چقدر خودمان سخن همدیگر را می شنویم؟ آیا همان سخنی که دیگران می گویند را متوجه می شویم یا ماهم سهمی از نشنیدن سخن دیگران را داریم؟ شاید اگر بیش از این که الآن می شنویم قدرت شنیدن سخن دیگری را داشتیم، انسجام جامعه و همدلی میان مردم بیشتر بود و به قول مولوی، وقتی واژه های مختلفی به کار می بردیم، می توانستیم از این که همه ی آن ها به معنی انگور هستند نیز باخبر شویم.
شنیدن سخن دیگران، به خاطر این که قالب های جملات و مفاهیم در ذهن مردم با هم متفاوت است، بسیار سخت و شاید از کارهای سخت دنیا است. مردم درباره ی بسیاری از موضوعات مشترک زندگی، تجربه ها و معنی های متفاوتی دارند و آن چه دیگران می گویند را بیشتر با ارجاع به تجربه ی زندگی خودشان می فهمند. اما آنان برداشت و تمنای دیگری دارند و چه بسا تفاوت معنا موجب این شود که شنونده تشخیص متفاوتی نسبت به سخنان گوینده داشته باشد. بسیاری از گفت و گوهای مردم به خاطر تنوع تجربه و تفاوت برداشت های شان از یک آوا، واژه یا مفهوم، دچار سوء تفاهم می شوند. تصور همه درباره ی زندگی، سعادت، عدالت و شکوفایی خود، یکسان نیست، در حالی که بسیاری از مردم شعارهای مشابه می دهند، اما راه حل های مختلفی برای تحقق آن می جویند.
اما این تفاوت ها طبیعی است و آن چه بیشتر مورد نیاز است، یاد گرفتن شنیدن است و البته جامعه نیاز زیادی به تمرین شنیدن دارد. اگرچه یکی از وسایل خوب تمرین و تجربه ی شنیدن رسانه های همگانی است، اما هر چیزی که می تواند صدا تولید می کند، هم فرصتی برای شنیدن ایجاد می کند، هم می تواند موانعی برای آن تأسیس کند. تمرین شنیدن، بدون توجه به ابزار، نیاز به تأمل بسیار در حضور دیگران و اهمیت بخشیدن به آن ها دارد و این که مردم به نحوی جامعه شناسانه بیندیشند و بدانند که هر شخصی می تواند تجربه ی متفاوتی از یک آوا، واژه و مفهوم داشته باشد. جامعه ی ما آن هماهنگی لازم در شنیدن سخن دیگران را ندارد و اغلب به جای توسعه ی تنوع معناهای مربوط به مفاهیم، بر تجربه های اکید شخصی و گروهی اصرار می ورزد.
حال هر گوینده ای مسئولیت شنیدن دیگری را هم بر عهده دارد. چرا که باید در گاه گفتن، برای شنیدن دیگران صبور بوده و با آن ها همراهی کنیم تا جایی که بتوانیم معنای مورد نظر را به آن ها تحویل دهیم. اما ما همواره مراد خود را می گوئیم و با سرسختی منتظر برآورده شدن منظورمان در خصوص هر درخواستی هستیم که آن را به دیگری سفارش داده ایم. مردم به صورت رادیکالی بر تجربه ی خود تأکید دارند. چه بسا امروز وضعی که دچارش شده ایم و به جای آن که به شعار انسجام ملی توجه کرده و به هم نزدیک شویم، روز به روز از هم دور می شویم ناشی از ناشنوایی عمومی ما است که در هنگام شنیدن سخنان دیگران به شدت بر تجربه های شخص خود تأکید می کنیم. راه گفت و گو در جامعه ای که مردم آن به صورت رادیکال بر تجربه های خود در درک معانی تأکید دارند، بسته است. در چنین وضعیتی، دموکراسی محکوم به پلوریزاسیونی است که همه را آزاد به افراط می کند. آیا گریزی برای رهایی از این وضعیت وجود دارد؟
بسیاری از مردم جهان سالها و سالها به شنیدن یک آهنگ در تنظیم های متفاوت مشغول می شوند تا ببینند هر شخصی روایتش از یک آهنگ چیست؟ شنیدن موسیقی و تکرار آن، می تواند تمرینی اساسی برای شنیدن سخنان دیگران باشد. موسیقی های متناوب، ذهن انسان از دریافت صداهای مشابه را تقویت می کند. صدا به صورت ریاضی وار و در قالب های مختلف هجاهای صوتی دریافت می شود. آن چه موجب می شود، گوش نسبت به تنوع فرم های مربوط به یک آهنگ در تنظیم های مختلف تقویت شود، ساخت متنوع کلید، سکوت و هارمونی می تواند بر اساس تجربه های مختلف متفاوت باشد، در حالی که ملودی های یکسانی روایت می شوند.
به نظر می رسد که روش های بسیار دیگری نیز برای توسعه ی تجربه های فرهنگی مردم در درنگ و تأمل نسبت به تجربه های همدیگر از آواها، واژه ها و مفاهیم وجود دارد. لا اقل، مورد مربوط به موسیقی نشان گر این است که شنیدن، کاری آموختنی است و این که فقط گوش ما اصوات را از دهان دیگری می رباید و واژه های مختلف را متوجه می شویم، شنیدن نیست. برای شنیدن می توان آزموده تر شده و دیگران را احساس کرد. اما شنیدن کاری است که باید نهادهای مختلف، در خصوص کسب مهارت مردم درباره ی آن برنامه داشته باشند. آن گاه می توان درباره ی کاهش طلاق و اعتدال سیاسی در جامعه سخن گفت.
@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
#فاطمه_جوادی شهردار شهر خلخال :
🔷 تفکیک جنسیتی در فضای شهری را قبول ندارم
🔸 من در حوزه مدیریت شهری با تفکیک جنسیتی مخالفم. خودم را مجزا از مردان در جامعه نمیدانم و تا جایی که شرایط جامعه اجازه دهد معتقدم نباید تفکیک جنسیتی در فضاهای شهری وجود داشته باشد. به همین دلیل هم معتقدم تمام نیرو و انرژیان را برای اعتلای شهر خلخال به کار خواهم بست.
@kelidemelli
🔸 برخلاف آنچه در جامعه درباره رشته معدن جا افتاده و آن را رشتهای مردانه در ذهنها جا انداخته ناخواسته ورود پیدا کردم و در رشته مهندسی معدن شروع به تحصیل کردم. ناگزیر بودم برای رسیدن به مقصد همه مشکلات را از پیش رو بردارم و این خود انرژي و تلاش مضاعفی میطلبید.
#شهردار_خلخال #شهردار_زن
متن کامل این گفتگو را اینجا بخوانید:
http://kelidemelli.com/fa/news/8980
#فاطمه_جوادی شهردار شهر خلخال :
🔷 تفکیک جنسیتی در فضای شهری را قبول ندارم
🔸 من در حوزه مدیریت شهری با تفکیک جنسیتی مخالفم. خودم را مجزا از مردان در جامعه نمیدانم و تا جایی که شرایط جامعه اجازه دهد معتقدم نباید تفکیک جنسیتی در فضاهای شهری وجود داشته باشد. به همین دلیل هم معتقدم تمام نیرو و انرژیان را برای اعتلای شهر خلخال به کار خواهم بست.
@kelidemelli
🔸 برخلاف آنچه در جامعه درباره رشته معدن جا افتاده و آن را رشتهای مردانه در ذهنها جا انداخته ناخواسته ورود پیدا کردم و در رشته مهندسی معدن شروع به تحصیل کردم. ناگزیر بودم برای رسیدن به مقصد همه مشکلات را از پیش رو بردارم و این خود انرژي و تلاش مضاعفی میطلبید.
#شهردار_خلخال #شهردار_زن
متن کامل این گفتگو را اینجا بخوانید:
http://kelidemelli.com/fa/news/8980
Kelidemelli
تفکیک جنسیتی در فضای شهری را قبول ندارم
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
عربستان جدید
محمد زینالی اُناری
اول سال قمری، همراه است با تغییرات و تحولات اساسی در عربستان. این یکی از اولین سالهایی است پس از سالیان سال که سرزمین حجاز با تغییر زمان تغییر پیدا کرده است. اما دامنه ی تغییرات، بسیار گسترده است. اگرچه در ذات خودش تغییر خاصی محسوب نمی شود و پخش شدن یک آواز اساساً کار مهمی نیست، اما ما در ایران متوجه هستیم که روی امدن یک جنسیت در ورود به ورزشگاه، رانندگی و صدای آزاد داشتن چه تغییری است.
اما این روزها، بخشی از مردم عربستان شاد هستند و احتمالاً پایکوبی می کنند و احتمالا گروه مقابل شان هم شوکه شده اند. این می تواند به شکل گیری یک تضاد فرهنگی میان آراء مختلف مردم عربستان شود. اما این راه فعلا آغاز شده است و ضرورت دارد مدیران کشور عربستان بتوانند تضادها و تغییرات را طوری هماهنگ کنند که این تغییرات برای آن ها خوش یمن باشد. با این وضع تغییرات به زودی در عربستان، خبرهای تازه تری هم خواهیم شنید که امید است برای زندگی مردم عربستان خوش یمن باشد.
هر چند شکرآب های زیادی میان مردم جهان به ویژه در میان همسایه ها وجود دارد؛ مردم حتی با آدم های فرضی ای که تا کنون ندیده اند مشکل دارند و گاه در فیلم های تخیلی به کشتن آن ها مشغولند. اما رشد و شکوفایی در هر کشوری می تواند برای همه ی جهانیان اتفاق مثبت قلمداد شود. امید است مردم عربستان بتوانند از این اتفاق به خوبی استفاده کرده و آن را ابزار دست یابی به جامعه ی سالم، شاد و آینده ای روشن نمایند.
مردم عربستان مسلمان هستند و اگر به تفاوت ها فکر نکنیم، ما ایرانی ها اشتراکات بسیار زیادی با مردم عربستان داریم. چنان که می توان گفت این اتفاقات احتمالا برای بسیاری از مردم ایران خوش حال کننده باشد. این که پادشاه کشوری که به قبیله گرایی مشهور است، به مردمش بگوید از من انتقاد کنید، اتفاق خوشایندی است. امیدواریم این انتقادات و فرصت ها به خوبی به افزایش منافع عموم مردم عربستان کمک کند و ما هم خبرهای خوبی همواره بشنویم.
@thing
محمد زینالی اُناری
اول سال قمری، همراه است با تغییرات و تحولات اساسی در عربستان. این یکی از اولین سالهایی است پس از سالیان سال که سرزمین حجاز با تغییر زمان تغییر پیدا کرده است. اما دامنه ی تغییرات، بسیار گسترده است. اگرچه در ذات خودش تغییر خاصی محسوب نمی شود و پخش شدن یک آواز اساساً کار مهمی نیست، اما ما در ایران متوجه هستیم که روی امدن یک جنسیت در ورود به ورزشگاه، رانندگی و صدای آزاد داشتن چه تغییری است.
اما این روزها، بخشی از مردم عربستان شاد هستند و احتمالاً پایکوبی می کنند و احتمالا گروه مقابل شان هم شوکه شده اند. این می تواند به شکل گیری یک تضاد فرهنگی میان آراء مختلف مردم عربستان شود. اما این راه فعلا آغاز شده است و ضرورت دارد مدیران کشور عربستان بتوانند تضادها و تغییرات را طوری هماهنگ کنند که این تغییرات برای آن ها خوش یمن باشد. با این وضع تغییرات به زودی در عربستان، خبرهای تازه تری هم خواهیم شنید که امید است برای زندگی مردم عربستان خوش یمن باشد.
هر چند شکرآب های زیادی میان مردم جهان به ویژه در میان همسایه ها وجود دارد؛ مردم حتی با آدم های فرضی ای که تا کنون ندیده اند مشکل دارند و گاه در فیلم های تخیلی به کشتن آن ها مشغولند. اما رشد و شکوفایی در هر کشوری می تواند برای همه ی جهانیان اتفاق مثبت قلمداد شود. امید است مردم عربستان بتوانند از این اتفاق به خوبی استفاده کرده و آن را ابزار دست یابی به جامعه ی سالم، شاد و آینده ای روشن نمایند.
مردم عربستان مسلمان هستند و اگر به تفاوت ها فکر نکنیم، ما ایرانی ها اشتراکات بسیار زیادی با مردم عربستان داریم. چنان که می توان گفت این اتفاقات احتمالا برای بسیاری از مردم ایران خوش حال کننده باشد. این که پادشاه کشوری که به قبیله گرایی مشهور است، به مردمش بگوید از من انتقاد کنید، اتفاق خوشایندی است. امیدواریم این انتقادات و فرصت ها به خوبی به افزایش منافع عموم مردم عربستان کمک کند و ما هم خبرهای خوبی همواره بشنویم.
@thing
الهیات بروکراسی
محمد زینالی اُناری
قدرت گاه از بس رمزگون و اعجاب انگیز مینماید که مقام حیرت و ستایش را به خود می گیرد و نعوذ بالله به مرحله ای می رسد که جز ستایش نتوان در مورد آن سخن گفت. بروکراسی، وقتی تجمیع قدرت می کند و چه بسا قطره قطره و روز به روز این تجمیع صورت می گیرد، قدرت هم که معلوم است برای حفظ خود مشروعیت نمادین و رمز و راز متنوعی به کارمی گیرد تا خود را باقی نگه دارد. در نتیجه، در بروکراسی و سلسله مراتب آن هر قدر جایگاه بالاتر و قدرت بیشتری داشته باشد، هاله های رمز و راز بیشتری دارد. این همان بیماری اساسی بروکراسی بود که آن را به زندان تبدیل می کرد.
حال شما شاید نتوانید در مورد جایگاه و سخنان مدیران تان سخن بگوئید، چرا که آن ها رمزگون و اعجاب انگیز می نمایند، خود نیز اگر نتوانستند، اختیارات بالقوه شان به آنان مقام اعجاب انگیز و ستایش برانگیز می دهد. اگر دوست تان تا دیروز برای شما یک آدم گشوده و مشخص بود، وقتی مدیر شد، درباره او فکرهای دیگری می کنید، خیال می کنید که نه به خاطر لیاقت خود و یا برنامه کاری خاصی مدیر شده است، بل او یک نورتابیده و منتخب سیستمی است که شاید بدون حق رای اشخاص به این جایگاه رسیده است. برای رسیدن به این جایگاه هم خیلی از مردم به جای این که تلاش و کوشش و داشتن برنامه را پیشه کنند، دنبال دست های پشت پرده هستند تا بلکه موفقیت های شان دیده شود.
اگرچه بروکراسی چیزی بیش از یک سازمان کاری نیست، اما وقتی مسائل متنوعی چون بودجه های خارج از توان و ارتباطات با دنیای خارج از کار روزمره و به زیر قدرت کشاندن دیگران وجود داشته باشد، قدرت موجود در آن مقامی بیش از قدرت سازمانی پیدا می کند. وقتی که آبدارچی هر روز اول صبح تنها اتاق مدیر را مرتب کند، وقتی همه با استکانِ تنها چایی بخورند و مدیر با فنجان و نعلبکی، وقتی همه سعی کنند حق تقدم را در گذشتن از در به مدیر بدهند، آن موقع است که مجددا بروکراسی به جایگاه ارباب و بندگی تبدیل می شود و این وقتی است که ما به جای پذیرش بروکراسی به عنوان یک سیستم کاری، تخیلات و باورهای به ارث رسیده از قرن های پیشین خود را در آن دمیده باشیم.
آن وقت ممکن است که بروکراسی های فکسنی ای ببینید و متوجه شوید که هیچ کس سر جای خود نیست، راندمان کار بسیار پایین است و عجیب تر از این که هیچ کس راه کاری برای آن نمی یابد. آن گاه در این سازمان پلاسیده و پوسیده، ممکن است ببینید آدم هایی ستایش می شوند و روی چشم گذاشته می شوند و هیچ گونه اشتباه و خطایی مورد توجه قرار نمی گیرد. حتی گاهی پرسیدن سوال های ساده درباره ی بروکراسی هم سخت می شود.
@thing
محمد زینالی اُناری
قدرت گاه از بس رمزگون و اعجاب انگیز مینماید که مقام حیرت و ستایش را به خود می گیرد و نعوذ بالله به مرحله ای می رسد که جز ستایش نتوان در مورد آن سخن گفت. بروکراسی، وقتی تجمیع قدرت می کند و چه بسا قطره قطره و روز به روز این تجمیع صورت می گیرد، قدرت هم که معلوم است برای حفظ خود مشروعیت نمادین و رمز و راز متنوعی به کارمی گیرد تا خود را باقی نگه دارد. در نتیجه، در بروکراسی و سلسله مراتب آن هر قدر جایگاه بالاتر و قدرت بیشتری داشته باشد، هاله های رمز و راز بیشتری دارد. این همان بیماری اساسی بروکراسی بود که آن را به زندان تبدیل می کرد.
حال شما شاید نتوانید در مورد جایگاه و سخنان مدیران تان سخن بگوئید، چرا که آن ها رمزگون و اعجاب انگیز می نمایند، خود نیز اگر نتوانستند، اختیارات بالقوه شان به آنان مقام اعجاب انگیز و ستایش برانگیز می دهد. اگر دوست تان تا دیروز برای شما یک آدم گشوده و مشخص بود، وقتی مدیر شد، درباره او فکرهای دیگری می کنید، خیال می کنید که نه به خاطر لیاقت خود و یا برنامه کاری خاصی مدیر شده است، بل او یک نورتابیده و منتخب سیستمی است که شاید بدون حق رای اشخاص به این جایگاه رسیده است. برای رسیدن به این جایگاه هم خیلی از مردم به جای این که تلاش و کوشش و داشتن برنامه را پیشه کنند، دنبال دست های پشت پرده هستند تا بلکه موفقیت های شان دیده شود.
اگرچه بروکراسی چیزی بیش از یک سازمان کاری نیست، اما وقتی مسائل متنوعی چون بودجه های خارج از توان و ارتباطات با دنیای خارج از کار روزمره و به زیر قدرت کشاندن دیگران وجود داشته باشد، قدرت موجود در آن مقامی بیش از قدرت سازمانی پیدا می کند. وقتی که آبدارچی هر روز اول صبح تنها اتاق مدیر را مرتب کند، وقتی همه با استکانِ تنها چایی بخورند و مدیر با فنجان و نعلبکی، وقتی همه سعی کنند حق تقدم را در گذشتن از در به مدیر بدهند، آن موقع است که مجددا بروکراسی به جایگاه ارباب و بندگی تبدیل می شود و این وقتی است که ما به جای پذیرش بروکراسی به عنوان یک سیستم کاری، تخیلات و باورهای به ارث رسیده از قرن های پیشین خود را در آن دمیده باشیم.
آن وقت ممکن است که بروکراسی های فکسنی ای ببینید و متوجه شوید که هیچ کس سر جای خود نیست، راندمان کار بسیار پایین است و عجیب تر از این که هیچ کس راه کاری برای آن نمی یابد. آن گاه در این سازمان پلاسیده و پوسیده، ممکن است ببینید آدم هایی ستایش می شوند و روی چشم گذاشته می شوند و هیچ گونه اشتباه و خطایی مورد توجه قرار نمی گیرد. حتی گاهی پرسیدن سوال های ساده درباره ی بروکراسی هم سخت می شود.
@thing
در احتضارِ کودکی
(به بهانه روز جهانی کودک)
علی مرتضوی فومنی
پرداختن به مفهوم کودکی به معنای مستقل آن، عمری کوتاه و به معنای آکادمیک، روشمند و مطالعاتیاش، عمری بسیار کوتاهتر دارد. پیشینه پرداختن به این مفهوم ما را به زمینههای آگاهی انتقادی و برآیند آن، یعنی «میانرشتگی» میرساند. میانرشتگی و «مطالعات میانرشتهای» را محصول نقد قرن بیستمی برخی ارزشهای موروثی «عصر روشنگری» میدانند که خواهان نگاهی متفاوت به سازوکارهای آموزشی برآمده از همان ارزشهاست و به تعبیر جو مورن، «جایگزینی دموکراتیک، پویا و تعاملی برای ماهیت قدیمی، دروننگر و جرگهای رشتهها فراهم میآورد.» در این میان، پرداختن به مفهوم کودکی نیز نهالی نورس است که با نام «مطالعات کودکی» در زمین نوبنیاد میانرشتگی میروید؛ نهال نورستهای که هرچند، او و همزادش(مطالعات کودکان) را برخی در زمره گرایشی «چندرشتهای» - و نه میانرشتهای - بهشمار میآورند، با استناد به کند و کاوهای روششناختی، میتوان سرشت میانرشتهای آن را از یک ماهیت چندرشتهای بازشناخت و باور داشت که گفتمان مطالعات کودکی، گفتمانی میانرشتهای است. تأسیس رشته مطالعات کودکان در کالج بروکلین امریکا (نیویورک، 1991) و شکلگیری رشتههای مطالعات کودکی در اروپای دهه 90 را میتوان واکنشی انقلابی به حاکمیت بلامنازع پارادایم علوم رفتاری و زیستی بر مفهوم کودکی دانست، حاکمیتی که نزدیک به یک قرن، یکتنه استیلای تکروایت علوم تربیتی و روانشناسی رشد را تزئین و نوسازی میکرد و با مشروعیتبخشی رندانه علمی بر تخت اقتدار مینشاند. در این حکومت صدساله، مفهوم کودکی تنها به دورانی از روند رشد که باید طی شود تا کودک به مقام بزرگسالی نائل گردد، فروکاسته میشد و شناخت کودکی چیزی نبود مگر شناخت سازوکارهای تمرین نیل به بزرگسالی که در نتیجه آن «رویکرد شناختی» در صدر توجه قرار میگرفت؛ چیزی نظیر رویه مسلط کنونی ناظر به مفهوم کودکی در ایران که سنتی مقهور پارادایم علوم رفتاری و زیستی است. در واقع تنها چیزی که در این سنت دیده نمیشود، خود «کودکی» بهعنوانی مفهومی مستقل و خودبسنده است که همین امر البته فقدان گفتمان مطالعات کودکی در ایران را تا حدود زیادی توضیح میدهد. جان کلام اینکه پرداختن به کودک و کودکی، بدون درنظرگرفتن زمینههای اجتماعی و با نادیدهانگاری رویکردهای تاریخی، جامعهشناختی، انسانشناختی و چشماندازهای راهگشای «ادبیات»، نتیجهای نخواهد داشت مگر احتضار کودکی در بستر پارادایم مسلط؛ وصفی محتوم از سیر تراژیک یک روح سرگردان، بسان دیگر قربانیان تکروایتها، که به قول نصرت، وقتی صدای حادثه خوابید، بر سنگ گورش باید نوشت: «یک جنگجو که نجنگید، اما شکست خورد.»
روزنامه ایران، یکشنبه 16 مهر 1396
شماره 6612، صفحه 24
👇
http://www.iran-newspaper.com/newspaper/BlockPrint/202804
@thing
(به بهانه روز جهانی کودک)
علی مرتضوی فومنی
پرداختن به مفهوم کودکی به معنای مستقل آن، عمری کوتاه و به معنای آکادمیک، روشمند و مطالعاتیاش، عمری بسیار کوتاهتر دارد. پیشینه پرداختن به این مفهوم ما را به زمینههای آگاهی انتقادی و برآیند آن، یعنی «میانرشتگی» میرساند. میانرشتگی و «مطالعات میانرشتهای» را محصول نقد قرن بیستمی برخی ارزشهای موروثی «عصر روشنگری» میدانند که خواهان نگاهی متفاوت به سازوکارهای آموزشی برآمده از همان ارزشهاست و به تعبیر جو مورن، «جایگزینی دموکراتیک، پویا و تعاملی برای ماهیت قدیمی، دروننگر و جرگهای رشتهها فراهم میآورد.» در این میان، پرداختن به مفهوم کودکی نیز نهالی نورس است که با نام «مطالعات کودکی» در زمین نوبنیاد میانرشتگی میروید؛ نهال نورستهای که هرچند، او و همزادش(مطالعات کودکان) را برخی در زمره گرایشی «چندرشتهای» - و نه میانرشتهای - بهشمار میآورند، با استناد به کند و کاوهای روششناختی، میتوان سرشت میانرشتهای آن را از یک ماهیت چندرشتهای بازشناخت و باور داشت که گفتمان مطالعات کودکی، گفتمانی میانرشتهای است. تأسیس رشته مطالعات کودکان در کالج بروکلین امریکا (نیویورک، 1991) و شکلگیری رشتههای مطالعات کودکی در اروپای دهه 90 را میتوان واکنشی انقلابی به حاکمیت بلامنازع پارادایم علوم رفتاری و زیستی بر مفهوم کودکی دانست، حاکمیتی که نزدیک به یک قرن، یکتنه استیلای تکروایت علوم تربیتی و روانشناسی رشد را تزئین و نوسازی میکرد و با مشروعیتبخشی رندانه علمی بر تخت اقتدار مینشاند. در این حکومت صدساله، مفهوم کودکی تنها به دورانی از روند رشد که باید طی شود تا کودک به مقام بزرگسالی نائل گردد، فروکاسته میشد و شناخت کودکی چیزی نبود مگر شناخت سازوکارهای تمرین نیل به بزرگسالی که در نتیجه آن «رویکرد شناختی» در صدر توجه قرار میگرفت؛ چیزی نظیر رویه مسلط کنونی ناظر به مفهوم کودکی در ایران که سنتی مقهور پارادایم علوم رفتاری و زیستی است. در واقع تنها چیزی که در این سنت دیده نمیشود، خود «کودکی» بهعنوانی مفهومی مستقل و خودبسنده است که همین امر البته فقدان گفتمان مطالعات کودکی در ایران را تا حدود زیادی توضیح میدهد. جان کلام اینکه پرداختن به کودک و کودکی، بدون درنظرگرفتن زمینههای اجتماعی و با نادیدهانگاری رویکردهای تاریخی، جامعهشناختی، انسانشناختی و چشماندازهای راهگشای «ادبیات»، نتیجهای نخواهد داشت مگر احتضار کودکی در بستر پارادایم مسلط؛ وصفی محتوم از سیر تراژیک یک روح سرگردان، بسان دیگر قربانیان تکروایتها، که به قول نصرت، وقتی صدای حادثه خوابید، بر سنگ گورش باید نوشت: «یک جنگجو که نجنگید، اما شکست خورد.»
روزنامه ایران، یکشنبه 16 مهر 1396
شماره 6612، صفحه 24
👇
http://www.iran-newspaper.com/newspaper/BlockPrint/202804
@thing
Iran-Newspaper
در احتضارِ کودکی
Forwarded from Me
با سلام و احترام و با تشکر از یادآوری روز جهانی کودک, بنده هم به سهم خود دریافت خود را از اندیشمندانی چون زنده یادان کومنیوس, ژاک ژاک روسو, استاد غلامحسین شکوهی و دوستانم استاد بزرگم جناب میر عبدالحسین نقیب زاده جلالی و دکتر علی ذکاوتی قراگزلو به اختصار تقدیم می نمایم:
کودکی حقا و حقیقتا مجالی است که سزاوار نیست برخی خانواده ها آن را دوران دست و پا گیر و مزاحم تلقی کنند, بلکه همان طور که اندیشمندان یادآور شده اند سر عظمت ما انسان ها در ناتوانی دوران نوزادی ما نهفته است و به قول حضرت مسیح ناتوانی ما, توان ماست. از این رو سزاوار نیست که دوران کودکی را کوتاه نماییم. به خاطر دارم در دوران کودکی به نسل ما نسنجیده و حساب نشده آموخته بودند هروقت وارد مکانی می شوید"یا الله" بگویید و ما که هنوز در دوران کودکی بودیم هر جا وارد می شدیم به تقلید چنین می گفتیم و اسباب خنده ی حاضران را فراهم می کردیم. در واقع مفهومی انتزاعی را با ما در میان می گذاستند که پی به آن نمی بردیم چرا که تفاوت "ساده" و "آسان" را به خوبی پی نبرده بودند و رعایت نمی کردند. همان طور که استحضار دارید ساده مفهومی منطقی و آسان مفهومی است روان شناسانه. ساده مفهومی است انتزاعی و به دور از واقعیت, اما و صد اما فهم آن برای غالب کودکان آسان نیست.
از این روست که جلال الدین مولوی می فرماید:" آنچه می گویم به قدر فهم توست/ مردم اندر حسرت فهم درست"
بر خلاف مفهوم ساده, دریافت مفهوم آسان برای کودک دشوار نیست. کومنیوس از این روست که تاکید می نماید سزاوار است آموزش حرکتی باشد گام به گام از قلمرو حس به قلمرو فهم و به بیان دیگر:"نخست چیزها و آن گاه واژه ها و مفهوم ها.
آرزوی کومنیوس این بود که فضای نچسب و فرساینده ی مدرسه را به فضایی دلپذیر تبدیل نماید. او دردمندانه می گفت:" رفتاری که در مدرسه با کودکان در پیش می گیرند چنان است که گویی کودکان, برده اند."
برای پیشگیری از تطویل به سخن دوستم دکتر ذکاوتی اشاره می کنم که بارها تاکید کرده است :"اگر کودک در مدرسه فراموش شود, انسان در جامعه فراموش می شود."
کودکی حقا و حقیقتا مجالی است که سزاوار نیست برخی خانواده ها آن را دوران دست و پا گیر و مزاحم تلقی کنند, بلکه همان طور که اندیشمندان یادآور شده اند سر عظمت ما انسان ها در ناتوانی دوران نوزادی ما نهفته است و به قول حضرت مسیح ناتوانی ما, توان ماست. از این رو سزاوار نیست که دوران کودکی را کوتاه نماییم. به خاطر دارم در دوران کودکی به نسل ما نسنجیده و حساب نشده آموخته بودند هروقت وارد مکانی می شوید"یا الله" بگویید و ما که هنوز در دوران کودکی بودیم هر جا وارد می شدیم به تقلید چنین می گفتیم و اسباب خنده ی حاضران را فراهم می کردیم. در واقع مفهومی انتزاعی را با ما در میان می گذاستند که پی به آن نمی بردیم چرا که تفاوت "ساده" و "آسان" را به خوبی پی نبرده بودند و رعایت نمی کردند. همان طور که استحضار دارید ساده مفهومی منطقی و آسان مفهومی است روان شناسانه. ساده مفهومی است انتزاعی و به دور از واقعیت, اما و صد اما فهم آن برای غالب کودکان آسان نیست.
از این روست که جلال الدین مولوی می فرماید:" آنچه می گویم به قدر فهم توست/ مردم اندر حسرت فهم درست"
بر خلاف مفهوم ساده, دریافت مفهوم آسان برای کودک دشوار نیست. کومنیوس از این روست که تاکید می نماید سزاوار است آموزش حرکتی باشد گام به گام از قلمرو حس به قلمرو فهم و به بیان دیگر:"نخست چیزها و آن گاه واژه ها و مفهوم ها.
آرزوی کومنیوس این بود که فضای نچسب و فرساینده ی مدرسه را به فضایی دلپذیر تبدیل نماید. او دردمندانه می گفت:" رفتاری که در مدرسه با کودکان در پیش می گیرند چنان است که گویی کودکان, برده اند."
برای پیشگیری از تطویل به سخن دوستم دکتر ذکاوتی اشاره می کنم که بارها تاکید کرده است :"اگر کودک در مدرسه فراموش شود, انسان در جامعه فراموش می شود."
http://www.anthropologyandculture.com/fa/easyblog/3143-%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1-%D8%B3%DB%8C-%D9%88-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D9%88%D9%85%D9%86-%D9%86%D9%82%D8%AF-%DA%AF%D9%81%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D9%85-%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88
@thing
@thing
Anthropologyandculture
به خاطر سی و چهار هزار تومن: نقد گفتمانی برادرم خسرو
مقدمه آن چه که روی پرده می افتد، کمی بیشتر از آن که وابسته به ذهن خود فیلمساز باشد، در به صورت پنهانی در ناخودآگاه او قرار دارد. اما ناخودآگاه غاری است که می توان از آن بیرون رفت و واقعیت را هم دید؛ همه ی نشانه هایی که فیلمساز در تخیل خود بر روی متن
از باغ تا دریچه
محمد زینالی اُناری
در دوران جوانی و نوجوانی، بیشتر شاهد این بودم که معلم ها، مدیران و حتی گاهی عمو و دایی ای که خود را متشبه به معلمان می کردند، مسئولیت مستقیم ارشاد و کنترل دوره ی جوانی را برعهده داشتند. کنترل دوره ی جوانی، یا کنترل غریزه ی جنسی، یک موضوع اساسی در هر جامعه ای است که مسئولیت ساخت دادن به تولید مثل و نظم اخلاقی و حفاظت از انسان ها در برابر هر گونه بی هنجاری های ممکن را بر عهده دارد. در آن دوره، اتفاقی پنجاه شصت ساله افتاده بود و شهر زادگاه من، سرشار از آدم هایی بود که از محیط های روستایی و عشایری متنوع اعم از باغ و مرتع به درون شهری پر از آدم پرت شده بودند.
آن ها در روستاهایی که آشنا بودند، جز میدان مرکزی روستا و باغ های اقوام فضای متفاوتی در ذهن نداشتند و به همین خاطر با پدیده های عجیب زندگی شهری احساس غرابت نداشتند. بسیاری از افراد دیگری که شباهت زیادی به معلمان و عموهای من داشتند، به عنوان مدیران اجتماعی و فرهنگی جامعه فعالیت می کردند و همه با فضاهای جدید شهر همچون پارک ها و بلوارها احساسی نامأنوس داشتند. پارک و بلوار، محصول توسعه ی صنعت شهرسازی بود که مستقیما از غرب در دل شهرهای ایرانی تقلید شده بود و مردم اصلا هیچ رای و نظری درباره ی آن نداشتند، مگر رای و نظری مبهم و سرشار از راز وارگی.
هنوز هم که هنوز است، پارک های شهری، فضایی نامأنوس و بی معنی تلقی می شود. پارک ها و خیابان های اغلب شهرهای ایران، آن گونه که باغ ها و مسیرهای زندگی بومی روستایی در دل ها جا داشتند، در داخل روابط اجتماعی شهرنشینان پذیرفته نشده است. لذا، بسیاری از نصایحی که در دوران نوجوانی می شنیدم، اعم از این که "عاشق شدن در پارک و خیابان کار بدی است و ازدواج های حاصل از آن آخر و عاقبت ندارد"؛ این ماجرا حتی تا کتاب های "جوانان چرا؟" و ماجراهای مربوط به چشم چرانی و روابط دختر و پسر در خیابان هم پیش رفته بود. خلاصه این که پارک و خیابان، تبدیل شده بودند به مکان های تهمت و هیچ جوانی حق تردد بدون برچسب در آن جا را نداشت، مثل امروز نبود که برای پیاده روی تبلیغ هم می شود.
امروز دریچه ی جدیدی هم پیش روی مردم ایران باز شده و این دریچه هم به موضع اتهام تبدیل شده است. این دریچه را هم ایرانی ها نساخته اند و میراث جوامع خلاق برای ما ایرانی ها است. از این طریق می توانیم با دوستان دوره ی جوانی، عین آن زمان که در دانشگاه با هم بودیم، ارتباط داشته باشیم. می توانیم بدون حضور فیزیکی با خانواده های دور از دسترسمان، با مبادله ی عکس ها و صداهایمان، از حال هم خبردار شویم. حتی می توانیم با هم بحث های شبانه ی علمی و فرهنگی برگزار کنیم و با نوشتن یا گفتن نسبت به هم اندیشی درباره ی زندگی و روزگار خود اقدام کنیم. اما معلم های کنترل کننده، باز هم هستند و از عشق هایی می ترسند که این وسط پا بگیرد، چه عشق هایی که مانند زمان طوفان عاشقی در پارک ها و خیابان ها شکل می گیرد، چه عشق هایی که فروشندگان برای کتاب و مجله دنبال می کنند.
شاید بهتر آن باشد که برگردیم به زندگی در روستا و گشتن در باغ و دورانی که از هر ده فرزند شش تایش می مرد و این قدر به دریچه های جدیدی که قدرت مدیریت حریم آن را نداریم، دشنام ندهیم. فکر ما هنوز در باغ ها است و هر پنجشنبه و جمعه، مردم دنبال کباب خوردن در باغ به کوه و روستاها می زنند و هنوز پارک ها و سینماهای ما به محل هم اندیشی تمدن جدید تبدیل نشده است. تا چه رسد به این که به جای جک فرستادن و دیدزدن عکس همدیگر در دریچه های تلفنی (تلگرام) به هم اندیشی بپردازیم. تمدن جدید، هنوز برای ما مانند میوه ای کال بی مزه است. اما آیا واقعا میتوان به آن زمان که صد سالی از وقوعش گذشته برگشت؟
@thing
محمد زینالی اُناری
در دوران جوانی و نوجوانی، بیشتر شاهد این بودم که معلم ها، مدیران و حتی گاهی عمو و دایی ای که خود را متشبه به معلمان می کردند، مسئولیت مستقیم ارشاد و کنترل دوره ی جوانی را برعهده داشتند. کنترل دوره ی جوانی، یا کنترل غریزه ی جنسی، یک موضوع اساسی در هر جامعه ای است که مسئولیت ساخت دادن به تولید مثل و نظم اخلاقی و حفاظت از انسان ها در برابر هر گونه بی هنجاری های ممکن را بر عهده دارد. در آن دوره، اتفاقی پنجاه شصت ساله افتاده بود و شهر زادگاه من، سرشار از آدم هایی بود که از محیط های روستایی و عشایری متنوع اعم از باغ و مرتع به درون شهری پر از آدم پرت شده بودند.
آن ها در روستاهایی که آشنا بودند، جز میدان مرکزی روستا و باغ های اقوام فضای متفاوتی در ذهن نداشتند و به همین خاطر با پدیده های عجیب زندگی شهری احساس غرابت نداشتند. بسیاری از افراد دیگری که شباهت زیادی به معلمان و عموهای من داشتند، به عنوان مدیران اجتماعی و فرهنگی جامعه فعالیت می کردند و همه با فضاهای جدید شهر همچون پارک ها و بلوارها احساسی نامأنوس داشتند. پارک و بلوار، محصول توسعه ی صنعت شهرسازی بود که مستقیما از غرب در دل شهرهای ایرانی تقلید شده بود و مردم اصلا هیچ رای و نظری درباره ی آن نداشتند، مگر رای و نظری مبهم و سرشار از راز وارگی.
هنوز هم که هنوز است، پارک های شهری، فضایی نامأنوس و بی معنی تلقی می شود. پارک ها و خیابان های اغلب شهرهای ایران، آن گونه که باغ ها و مسیرهای زندگی بومی روستایی در دل ها جا داشتند، در داخل روابط اجتماعی شهرنشینان پذیرفته نشده است. لذا، بسیاری از نصایحی که در دوران نوجوانی می شنیدم، اعم از این که "عاشق شدن در پارک و خیابان کار بدی است و ازدواج های حاصل از آن آخر و عاقبت ندارد"؛ این ماجرا حتی تا کتاب های "جوانان چرا؟" و ماجراهای مربوط به چشم چرانی و روابط دختر و پسر در خیابان هم پیش رفته بود. خلاصه این که پارک و خیابان، تبدیل شده بودند به مکان های تهمت و هیچ جوانی حق تردد بدون برچسب در آن جا را نداشت، مثل امروز نبود که برای پیاده روی تبلیغ هم می شود.
امروز دریچه ی جدیدی هم پیش روی مردم ایران باز شده و این دریچه هم به موضع اتهام تبدیل شده است. این دریچه را هم ایرانی ها نساخته اند و میراث جوامع خلاق برای ما ایرانی ها است. از این طریق می توانیم با دوستان دوره ی جوانی، عین آن زمان که در دانشگاه با هم بودیم، ارتباط داشته باشیم. می توانیم بدون حضور فیزیکی با خانواده های دور از دسترسمان، با مبادله ی عکس ها و صداهایمان، از حال هم خبردار شویم. حتی می توانیم با هم بحث های شبانه ی علمی و فرهنگی برگزار کنیم و با نوشتن یا گفتن نسبت به هم اندیشی درباره ی زندگی و روزگار خود اقدام کنیم. اما معلم های کنترل کننده، باز هم هستند و از عشق هایی می ترسند که این وسط پا بگیرد، چه عشق هایی که مانند زمان طوفان عاشقی در پارک ها و خیابان ها شکل می گیرد، چه عشق هایی که فروشندگان برای کتاب و مجله دنبال می کنند.
شاید بهتر آن باشد که برگردیم به زندگی در روستا و گشتن در باغ و دورانی که از هر ده فرزند شش تایش می مرد و این قدر به دریچه های جدیدی که قدرت مدیریت حریم آن را نداریم، دشنام ندهیم. فکر ما هنوز در باغ ها است و هر پنجشنبه و جمعه، مردم دنبال کباب خوردن در باغ به کوه و روستاها می زنند و هنوز پارک ها و سینماهای ما به محل هم اندیشی تمدن جدید تبدیل نشده است. تا چه رسد به این که به جای جک فرستادن و دیدزدن عکس همدیگر در دریچه های تلفنی (تلگرام) به هم اندیشی بپردازیم. تمدن جدید، هنوز برای ما مانند میوه ای کال بی مزه است. اما آیا واقعا میتوان به آن زمان که صد سالی از وقوعش گذشته برگشت؟
@thing