نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
نظام پزشکی صنعت‌گری را با دلالی کوچه و خیابان یاد گرفته، تقدس دانش پزشکی را هم می‌خواهد

دانش پزشکی به دیوان‌سالاری پزشکی تبدیل و بعد هم تبدیل به صنعت پزشکی شد. الان صنعت پزشکی اوضاع بسیار خوبی دارد،اعمال زیبایی و جراحی متعدد و بسیار پول‌سازی انجام می‌شود. ولی موج بیماری‌ها و عوارض چطور؟ عوارض بعد از درمان چطور؟ آیا این‌ها هم وضعشان بهتر شده است؟ روز به روز بیمارتر شدن جامعه، ربطی به نظام پزشکی ندارد؟

مسئله آلودگی هوا به جامعه پزشکی مربوط می‌شود. اما نظام پزشکی کجا مقابل این مسائل ایستاده است؟ البته نایستد بهتر است، چرا که آن‌ها را تبدیل به پزشکی می‌کند. ما به این کار می‌گوییم پزشکی کردن مسائل اجتماعی.

اخیرا رئیس‌جمهور دستوری داده‌اند که مسئله سلامت در ابعاد متعدد خود تحت نظر وزرات بهداشت باشد. مهم‌ترین بعد سلامتی، سلامت اجتماعی و روانی و بعد سلامت جسمی است. همه این‌ها با هم ارتباط دارند و مواردی است که جامعه‌شناسان و روان‌شناسان بهتر می‌توانند به آن‌ها بپردازند. متاسفانه با شعار تجاری‌سازی که دولت درباره آموزش عالی و دانشگاه‌ها راه‌انداخته، اوضاع بدتر هم می‌شود. انواع واقسام داروهای مربوط به بیماری‌های روانی هر روز بیشتر می‌شوند و اندازه صنعت دارویی و پزشکی بزرگ‌تر می‌شود. اما آیا سیر بیماری‌ها نیز نزولی می‌شود؟خیر. در این صنعت سود وجود دارد. یکی از دلایل بیشتر شدن بیماری‌ها هم همین نگاه صنعتی و بروکراتیک به مسائل اجتماعی و روانی است. وزارت بهداشت کارش این شده که به دولت فشار بیاورد و بودجه بگیرد، اما طرح‌های چندانی ندارد.

تا زمانی که فکر نکنیم وزیر بهداشت می‌تواند فردی غیر پزشک باشد، نمی‌توانیم مسائل درمان کشور را سامان دهیم. راه حل من بازگشت پزشکی به آغوش دانشگاه است. ممکن است بپرسند مگر الان پزشکی در دانشگاه نیست؟ خیر نیست. منظور ما از دانشگاه، دانشگاه‌های جامع است. در دنیا هیچ‌جایی چنین وضعیتی ندارد. پزشک‌ها الان سمت‌های مدیریتی را برعهده می‌گیرند و حتی رئیس دانشگاه‌ می‌شوند.

الان معاون علمی و فناوری رئیس‌جمهور مهندس است، وزیر علوم پزشک است، وزیر بهداشت پزشک است. جامعه‌شناس‌ها و مدیریت خوانده‌ها هم که در هیچ‌جا نقشی ندارند.

کسانی که فلسفه دانشگاه را پایه‌ریزی کردند از جمله کانت در آلمان، اعلام کرد قلب دانشگاه، دانشکده فلسفه است. اگر دانشگاه این قلب را نداشته باشد، کارها خراب می‌شود. علوم انسانی قلب و مغز دانشگاه است و با نبودن این‌ها چیزی به اسم دانشگاه نداریم.

http://otaghiranonline.ir/news2/2570

کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
کانت آغازگر بحث فلسفی درباره هنر است , ولی کتابی که نخستین بار به این مساله می پرداخت و کانت نویسنده اش بود , به طور اخص به هنر مربوط نمی شد . نقد قوه حکم , حاوی عناصر کلیدی زیبا شناسی است ( تعریف امر زیبا , نظریه نبوغ , طبقه بندی هنرهای زیبا ) . اما هنرهای زیبا موضوع اصلی نقد سوم کانت نیست . فقط نخستین بخش این کتاب که مستقیما به بحث ما مربوط می شود , نقد قوه زیبا شناختی است و به عرضه و استنتاج استعلایی حکم ذوقی , که به واسطه آن حکم می کنیم فلان چیز زیباست , می پردازد .
مثال های اصلی کانت از زیبایی , عمدتا موجوداتی طبیعی اند ( گلها, نغمه پرندگان ,کریستالها ) .

هنر از دیدگاه کانت در تقابل با طبیعت قرار می گیرد , به نحوی که تولید یا ساختن اثر هنری از تصرفات ساده ی طبیعت , متمایز می شود ; زیرا پدید آوردن اثر هنری مستلزم اختیاری است که بر مبنای عقل عمل می کند .
فرم اثر هنری بر آمده از غایتی است که پیش از تحقق اثر اندیشیده شده است , بنایر این طبق تعریف کانت , هنر صرفا مختص انسان است .به همین دلیل کانت , و بعدها مارکس , معمار را از زنبور عسل ( که کندو های منتظم می سازد ) متمایز می کند .
کانال فلسفه هنر:
@philoart
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
برجام: پیروزی زبان بر فلاخن
محمد زینالی اُناری،

از اول خلقت، به دلیل تنوع بوم و زبان گونه های انسانی، ارتباطشان با همدیگر کشاکشی در باب فهم زبان دیگری و حتی پذیرش وجودشان شده و در نتیجه به دلیل ناتوانی در ایجاد رابطه همواره آبستن خلق چالش هایی چون جنگ و گریز شده است.

ایران قرن حاضر، در گیر و دار تجربه ی خود در مواجهه با کشورهای جهان درون کشاکشهایی قرار گرفت که ناتوانی اش در ترجمه، به فواره تحریم و غرق شدن در چالشهایی موجب شد که این ارتباط مخرب با جهانیان، حتی به یک منازعه پرسود تبدیل شده بود. پسابرجام، روز رهایی ایران از این چالش بود، اما این تجربه، روز خلق آرمانشهر ایرانی نیست و تنها زمان حذف چالشهای خطرناک بد ارتباطی و بازگشت مجدد به کشاکش قرن بیستمی ارتباط ایران با جهان است.
***
ایران در حالی به درون روابط جهانی پرت شد که مردم سرگرم رتق و فتق این بودند که چگونه با شاهان قاجار سر کنند، روزی یکی می آمد برای اخذ مالیات با یک عنوان و فردایش دیگری با عنوانی دیگر که فرهنگنامه مالیاتی‌اش در نوع خود بی نظیر است. پیشتر اگر حضور خارجی‌ها در ایران به خاطر صنایع دستی و هنرشان بود، در این دوران به خاطر تریاک و سپس نفت حضورشان کثرت یافت.

اما سیاست ایرانی گل کاشت و همان طور که افلاطون هم مهارت حقوقدان را در ستاندن حق ستایش می کند، بالاخره توانستیم با مهارت استدلالی دکتر مصدق از نقطه نظر دیپلماتیک در برابر قدرت‌های بیرونی خودی نشان دهیم. اما درست در لحظه ای که به قول سقراط در ایران فکری متولد شده بود، همه دست به یکی کردند تا زبان استدلالی ایرانیان را از حلقومش بیرون کشند؛ جامعه و قدرت علیه این زبان کودتا کردند.

رویارویی با قدرتهای جهانی در ایران، از همان اول لبه دیوار یک چالش بوده و همه تاجران/سیاستمداران خارجی وارد مجادله می شدند تا کفه ترازوی معاملات را به نفع خود بکشانند. از این رو کل حواس وزرای ما صرف این می شد که به سفارت خانه‌ها و فرستاده‌های دولتهای مختلف چه جوابی بدهند و چه به دست بیاورند. اما ضعف مهارت حقوقی و دیپلماتیک موجب می شد سیاستمداران میهن دوست‌مان همواره اغوا (و به گمان ما تطمیع) شده و نقد را به نسیه واگذارند.

از این نظر، باید گفت زیربنای برجام/تحریم در کشاکش زبانی یا استدلالی جهان بوده و رویارویی با آن نیازمند ظرفیت زبانی قوی، که باید از دیرباز آرزوی ایرانیان می بود. با این حال استقلال در دولت، یک کار سخت و پرمخاطره است ایرانی و استقلال، یک اسطوره قابل احداث در زبان و استدلال او است که همیشه در گزند طوفان بوده و و هر آینه، ضعف یا لکنتی در سخنوری می تواند موجب تبدیل شدن کشاکش زبانی به چالش شود. گپ حین قدم زدن می تواند تبدیل به نشان دادن فلاخن شود.

اما هم قبل از انقلاب و هم بعد از ان این کشاکش در مناسبات خارجی ایران وجود داشت. تحولات بعد از انقلاب نیز همواره با واریاسیونی از کشاکش و چالش همراه بود تا این که به خاطر علاقه دولتهای قبل به گفتگو چالشی بحرانی به نام تحریم‌های پی در پی خلق شد. چرا که درست در ساختمانی که باید استدلال می شد، برنامه ریزی برای چالش در دستور کار بود. برجام، فرزند تحریم های چند دهه ای بود و با اوج گرفتن تحریم ها متولد شد.

این حرکت در جهت رفع تحریم ها، اگر به درستی اجرا شود، رفته رفته به سمتی می رویم تا وارد مرحله پیش از تحریم، یعنی تجربه که در قرن نوزدهم آغاز شده بود شویم. ایران بدون تحریم، ورود به کشاکشهای جهانی نیازمند مجدد کار اساسی و فکر عمیق برای مملکت داری و سیاست بوده و محتاج فاهمه و استدلال است. در نتیجه، بازگشت به پیش از تحریم، احداث مجدد اسطوره ای است که می تواند ذات یک کشورداری مستقل و بهترین حالت از ابراز قدرت ایران در جهان باشد.

اما خلق گرداب و ممانعت از این قدرت جهانی و کشورداری مستقل، خود دشمن اصلی ایران مقتدر بوده و همیشه سعی بر این داشته که در لابلای اخبار و رویدادهای معمولی دنبال خلق چالش و مدیریت آن باشد تا سیاستمداران را مجاب به شرایطی کند که خود می خواهد. طی دوران تحریم قطعنامه‌هایی به ظاهر از سوی دولتهای غربی که در این مدت صادر شدند تا ایران را پشت به پشت تحریم کنند، یادآور قطعنامه‌هایی بود که در زمان قاجار و برای از بین بردن اقتدار و هویت حکومت ایرانی صادر می شد. با این حال این بار این قطعنامه‌ها نه از سوی کشور شمالی که از جانب اتحادیه ای جهانی صادر می شد و چنین به نظر می رسد این بار زبان پریشان خودمان و با خلق سوژه های چالش برانگیز ما را به سمت تحریم هدایت می کرد.

لذا چالش تحریم، ناشی از چالش زبانی "ناتوانی در ارتباط" یا "بی میلی به ارتباط" با جهانیان بود و در قالب دیپلماسی هم دنبال حذف دیپلماسی بود که از بی معنایی جهانی شدن روابط ایران و گاه تا سرحد "ترس از برقراری رابطه" نشأت می گرفت. اما قوی آن کسی است که در اوج ارتباط، بتواند استدلال خود و قدرت دیگری را
کنترل کند. ذهن پریشان، مشوش و ترسان از ارتباط موجب ایجاد سوژه‌ای سرگردان و ناخودآگاهی ترسو از ارتباط و خلق ادبیاتی چالش برانگیز می شود.
***
مدیریت کشاکش در عرصه دیپلماسی جهانی برای دولت ماهر ایرانی به سادگی آب خوردن بود، اما کنترل سوژه در چالش داخلی که به دنبال تسخیر سپهر سیاسی و انتشار چالش است، خود همتی چندان می طلبد. در نتیجه آن که مایل است چالش برانگیزد، نه زبان استدلالی قوی، بلکه ضعفی چالش بر انگیز است که به جهت ترس از کنترل روابط سیاسی در اوج گفتگو، دنبال چالشی برای عدم ارتباط است.
برجام نشان داد که می توان استدلال کرد و ارتباط داشت و در عین حال به دنبال منافع ملی و نگه داشتن قدرت بود.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17590

کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing

دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
بازخرید توسعه

شوکی ناگهانی، و بدون در نظر گرفتن اقناع افکار عمومی، شبیه رفتارهای دولت قبل، موجب شد اردبیلی که عادت به شهرسازی لاک پشتی کرده بود، از برنامه ریزیهای گسترده برای توسعه شتابان شهردار یکساله اش جلو افتد. در معمای زنون، این لاک پشت است که برنده است و هر دونده ای، هر قدر که بدود، آخرش بازنده است. چرا که تفکر لاک پشتی به تمام زندگی این شهر سرایت کرده است. مهمتر از آن این است که تغییر رویه در شیوه حرکت، این بار نه به خاطر معمای زنون، که به خاطر تلاش همگانی در به زمین خوردن آشیل* صورت میگیرد.

شهردار جدید، در اقدامی بیسابقه، نمک را از سیستم آسفالت سوز خدمات زمستانی حذف کرد و این باعث شد زمینه های صرفه جویی در آسفالت ریزی برای سال های آتی شکل بگیرد که البته این باعث میشد تا دست سرمایه دارانی که به منافع ناشی از آسفالت ریزیهای مکرر عادت کرده بودند، بی نصیب بماند. این قبیل سنت شکنیها که با تحول عملیاتی و تغییر در منافع سازمان یافته مواجه میشود، همواره دشمنانی دارد که به مرور زمان کنار هم مینشینند و برای عدم تغییر برنامه ریزی میکنند. برنامه آنها مشخص است، دونده باید زمین بخورد.

سنت شکنی در شیوه برنامه ریزی و استفاده از مدیریت علمی موجب میشود چهره شهر دگرگون شود و مردم احساس رضایت بکنند. از یاد نرفته است زمانی که به جای مشکلات اصلی و خیابانهای پر از چین و چروک، آسفالتهای سالم کنده شده و دوباره آسفالت میشدند تا به قول آن کوهنورد، هدفی جز آسفالت کردن نداشته باشند. دیپلماسی آسفالت تا جایی محکم و استوار بود که کاسته شدن دست اندازهای آسفالتی و کاهش توجیه مصرف آن، نزدیک ترین زمان به استیضاح باشد.

سنت شکنی موجب میشود شتاب توسعه شهری افزایش یافته و به تدریج اردبیل به آرمان های علم شهرسازی نزدیکتر باشد تا بلبشویی که از گذشته با آن مأنوس بوده و مردم از آن خسته اند. اما این سنت شکنی موجب میشود، سرعت لاک پشتی گذشته مشهود شده و نه صرفا با اقبال به حمایت شهردار جدید که با پرده افتادن از ضعف های پیشین همراه خواهد بود. طبیعتا همه باید دست به هم داده و آبروی قدیمی خود را که سرمایه جهش های مدیریتی آینده شان میدانند، نگه دارند.

سنت شکنی موجب میشد اردبیل احساس کند که توسعه در آن میسر است و مردم اندکی احساس رضایت کنند تا بالاخره به روح امید و فضای پس از برجام اعتقاد داشته باشند و این با روحیه ای که در شورا موجود است مغایر بود چرا که آنها هم افزایی با دستآوردهای برجام را نپسندیده و در جهت رویارویی با توسعه شهری بر آمدند. این طبیعی و مسلم است که بخواهند نارضایتی مردم را تثبیت بخشیده و به مرور بتوانند از این نارضایتی استفاده کنند.

تجربه ثابت کرده که رویکردهای شبه سوسیالیستی که با همراهی نظامیان در سیاست همراه بوده، از نارضایتی و خستگی شهروندان، به مثابه سرمایه ای برای شعارهای حماسی که ضامن بقای سیاسی آنان است، استفاده کنند. اما این بار حتی صدای بازار هم به جایی نرسید و سرمایه داری شرکتی جدیدی که اسراف های شهرداری را پشتوانه رشد خود دارند، با آنها همدست شده و با له کردن اصناف که شکل دهنده توده مدنی و اساس دموکراسی شهری هستند، شرایط را برای تقویت مجدد خود احیا کنند.

شهرداری که نماد بارز سواد، برنامه ریزی و شتاب در توسعه بود، برکنار شده و شورایی که با دموکراسی حداقلی یا همان دموقراضه خودمان رای آورده است، با جلسه بازیهایی که سالها است از حضور مردم بی نصیب بوده و جز دست اندرکاری بر مالکیت شهری برنامه ای ندارد، اینک افتخار می کند که در حداقل ترین زمان ممکن و با بی معناترین سوالات شهردار را برکنار کرده است. باید برای مردم اردبیل، بازگشت به گذشته و بازخرید توسعه شهری را این طور تبریک گفت: باز هم مثل همیشه لاک پشت برنده میشه!**

* آشیل دونده ای است که در معمای زنون، با لاک پشتی می دود و هر قدر می دود، به لاک پشت نمی رسد، این معما، از ابتدایی ترین تفکرات فلسفی درباره هندسه برداری می باشد.
** مردم می توانند شورا را هم تشویق کنند.
@thing
از فرهنگ کنکور تا صنعت کنکور
محمدامین قانعی‌راد
روزنامه شرق ۳۱ تیرماه ۱۳۹۵
وضعیت پیشامدرن وضعیتی است که در آن جایگاه افراد در جامعه براساس ویژگی‌های انتسابی و نه ویژگی‌های اکتسابی تعیین می‌شود. در این معنا، شما در جامعه پیشامدرن شاهد تحرک و جابه‌جایی طبقاتی نیستید و هرکسی در همان طبقه اجتماعی که به دنیا می‌آید، از دنیا هم خواهد رفت. ایران اما از دهه ابتدایی قرن حاضر پا در راه مدرن‌شدن گذاشته است. از ابتدای قرن حاضر و به‌ویژه با ظهور حکومت پهلوی، شعار ایران نوین با وعده عبور افراد از جایگاه طبقاتی‌شان به‌وسیله ابزاری به اسم دانایی، جان گرفته و شاخ‌وبرگ پیدا کرده است. در چنین جامعه‌ای آن ‌که داناست، تواناست، مردم دیگر نه براساس شغل پدران که براساس علم و دانششان طبقه‌بندی می‌شوند و علم وسیله رسیدن به ثروت و قدرت است، دانشگاه حرف اول را می‌زند. به همین دلیل است که نسل‌های پی‌درپی در ایران می‌آیند و می‌روند و در هر نسل والدین به فرزندان خود توصیه می‌کنند برای آنکه در آینده زندگی مشابه آنها را نداشته باشند، درس بخوانند و وارد دانشگاه شوند. این ایدئولوژی دانش و دانشگاه‌محور، مجموعه رفتارها و خرده‌فرهنگ‌های دیگری ازجمله خرده‌فرهنگ کنکور را نیز حول خود شکل می‌دهد چراکه برای انتخاب افراد برتر از نظر علمی باید یک نظام گزینش هم وجود داشته باشد. بنابراین ما با خرده‌فرهنگ کنکور به‌عنوان بخشی از خرده‌فرهنگ دانشگاه روبه‌رو هستیم که هر دو بخشی از ایدئولوژی و فرهنگ ساخت ایران نوین هستند. ایدئولوژی ایران نوین به دلیل ریشه‌هایی که در حکومت پهلوی داشت، پس از انقلاب کنار گذاشته شد. اما هم‌زمان و به‌ویژه با مطرح شدن نیازهای جدید در جامعه، ایدئولوژی و فرهنگ توسعه علمی شکل گرفت که وعده‌هایی مشابه می‌داد. بنابراین خرده‌فرهنگ کنکور و دانشگاه همچنان به حیات خود ادامه می‌دهند. هرچند دیگر این خرده‌فرهنگ از چیزی که بود فراتر رفته است. امروز ما دیگر با فرهنگ کنکور مواجه نیستیم بلکه با چیزی به اسم صنعت کنکور روبه‌روایم که نه براساس منطق جامعه که براساس منطق درونی خودش عمل می‌کند و این منطق همان منطق پول است. اگر روزی قرار بود افراد با کنکوردادن و به‌دانشگاه‌رفتن آینده درخشانی را برای خود رقم بزنند، حالا این آینده درخشان از رهگذر شرکت در فلان کلاس و فلان برنامه آموزشی پولی عبور می‌کند. جالب اینکه سال‌هاست توخالی‌بودن اسطوره جامعه غیرطبقاتی براساس دانایی که از رهگذر دانشگاه قرار بود محقق شود، خود را به نمایش گذاشته است. امروز دیگر همه می‌دانند دانشگاه نتوانسته نظام طبقه‌بندی اجتماعی را با نظام دانایی منطبق کند اما صنعت کنکور بدون اینکه به پیامدهای مثبت و منفی‌اش نظری افکنده شود، با قدرت هرچه تمام‌تر پیش می‌رود. اگرچه معتقدم این صنعت کنکور خود بخشی از صنعت دانش است که پرداختن به آن مجالی دیگر می‌طلبد. بحث اینجا اما بیشتر درباره کنکور و به مناسبت ایام کنکور است. ایامی که فرصت خوبی است برای پرسیدن این سؤال که این منطق کالایی که رقابت در آن حرف اول را می‌زند، چگونه قرار است ما را به توسعه علمی برساند، وقتی تنها خروجی‌اش دانش‌آموزانی فرسوده و دل‌زده از درس به‌دلیل کلاس‌های پی‌درپی و آزمون‌های پشت سر هم است؟ فرصتی برای پرسیدن این سوال که سیاست‌گذاران آموزشی ما براساس کدام الگوی علمی جهانی به کنکور چنین بهایی داده‌اند؟ و اگر این الگو ساخته و پرداخته خود ماست، قرار است ما را به کجا رهنمون سازد؟
منبع: shaghdaily.ir
@thing
گوشهای ارتش ترکیه، تیز بوده یا نبوده، ظاهرا باعث شکست عشقی رهبر سیاسی ترکیه شده
فرج محمدی
@thing
با طبیعت دوست باشیم دوست ِمهربان ؛تا جان مان سبز بماند...
فاطیما عقیلی
@thing
من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو/ پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو
@thing
دولت شهری، دولت روستایی
محمد زینالی اُناری
http://www.irna.ir/ardebil/fa/News/81708232/

از گذشته های دور، شهرها مرکز پیشه و گسترش تمدن بودند و کشورها و قلمروهایی که باید اداره می شدند در این مناطق لنگر می انداختند. در واقع، شهر مرکزیت زندگی اجتماعی بود و در این نقطه به حکمروایی قلمروهای بزرگمردان پرداخته می شد. به قول داستان نویس ها سال ها گذشت و با رواج صنعت و زندگی مدرن، شهر تعریف تکنیکی تری پیدا کرد و امروز شهرها در تقسیمات کشوری مثل نقاط نورانی می مانند که نقشه ی جهان را پر کرده اند. از گذشته شهرها محل آمد و شد روستائیان بودند و آمد شد اموال و تولیدات روستائیان. کشورهای صنعتی با برنامه ریزی روی سرمایه کشاورزی و انسانی توانستند به شهرهایی بزرگ و پرجمعیت و برنامه ریزی شده به نام کلانشهر برسند که اقتصاد جهان را در دست خود اسیر کرده و توجه اخبار و حمل و نقل ها را به طرف خود جلب کرده اند.

رفته رفته ایران نیز جزو کشورهایی شد که شهرها در آن مرکز ثقل تولید و زندگی شدند. اما روستاها نیز در ایران سابقه ی زیادی داشتند و اقتصاد ایران به دلیل قدمت کم تولید در آن وابستگی شدیدی به روستاها دارد و فقط در این صدسال اخیر بود که به علت انفجار صنعتی در ایران، روستائیان زمین و احشام خود را فروخته و به شهر آمدند تا با وارد شدن در کارخانجات آن روی ترازوی شهری گذاشته و زندگی خود را در دامن شهرنشینی تجربه کنند. در این دوران به زعم وجود مهاجران زیادی از روستاها، شهر مرکز مدیریت و قدرت و حلاجی کردن همه ی امور بوده و نبض جامعه ی ایرانی را به دست گرفته است.

اما این پایان ماجرا نیست و قصه به صورت معمولی پیش نرفته است. شهرهای کشورهای در آستان توسعه سرنوشتی متمایز از شهرهای صنعتی دنیا داشته و چنان که مشاهده می شود، امور به طور برنامه ریزی شده ای پیش نرفته و این شهرها در روند دست اندازی بر محیط زیست و دگرگونی های طبیعی قرار گرفته اند. تا جایی که کنترل ضعیف شهرنشینی و وضعیت اقتصادی عموم روستائیان مهاجر در شهر به رشد آسیبهای اقتصادی و اجتماعی منجر شده است. آری دولت های شهری نتوانسته اند وضع روستانشینی را در اهداف خود به عوان هدف اصلی ذکر کنند و نهادهای روستانشینی در شهرهای ما به غایت ضعیف تر از نهادهای شهری بوده اند و این دلیل خوبی برای مهاجرت روستائیان بوده اما کفاف یأس برگرفته از آسیب ها را نمی دهد.

در حال حاضر فضای طبیعی کشور که عموما در دست روستانشینان و قشر مأنوس با طبیعت است همواره در حال توجه شهرنشینان بوده و حتی ییلاق ها و باغات نیز از دست چشم و هم چشمی های مردانه ای چون ویلاسازی و تصرف شهرسالارانه ی زمین در امان نبوده اند. وضع نهادهای روستایی تا جایی نحیف است که قدرت موجود در اقتصاد شهری همه ی سرمایه های روستایی را می بلعد و مفاهیمی چون رفاه، ثروت و حتی زیبایی که این روزها متاع خالص رسانه ها هستند، مختص شهرها تعریف می شوند. و با غلبه ی هویت شهری بر هویت نواحی پیرامون، برخی از استان های جدید هم از نام شهرهای مرکزی استان های مربوطه انتخاب شده اند.

این گونه جای خالی دولت اقتصادی و نهادی در روستا به شدت احساس می شود و اگر به این صورت پیش رفته شود، معلوم نیست با هزاران برنامه ی سیاسی و اقتصادی وضع محیط زیست چگونه شود و آسیب های شهری چطور. لذا در کنار دولت مقتدر سیاسی مطلوب در قلب کلان شهر، باید سهمی اساسی در سیاست برای روستا و روستانشینی در نظر گرفت تا آن ذهنیتی که در هر برنامه ای از شهرها و مراکز شهری و مراکز استان در ذهن مدیران است، کمتر معطوف شهرها و بیشتر معطوف به روستاها و فضاهای طبیعی باشد.
@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
ضرورت نگاه فرهنگی به توانمندسازی زنان
یادداشتی از محمد زینالی اُناری
http://kelidemelli.com/fa/news/5705
بعد از طلاق!

به گزارش ایسنا منطقه اردبیل، محمد زینالی اُناری در یاداشت خود در خصوص پدیده طلاق تصریح کرد: همه به فکر طلاق هستند و کاستن آن! نمیتوان گفت دیگر از نسخه نوشتن برای کاستن از طلاق گذشته و آن را پدیده ای معمول و متداول تلقی کرد؛ چرا که فعلا منطق رایج این است که طلاق امری نکوهیده بوده و باید کاری کرد تا اتفاق نیفتد. نه طلاق، که پایان هر دوستی کم رنگی نیز تلخ و اسف بار است. اری انسان زنده به دوستی و مقید به نگه داشتن حریمهایی است که مدتها در دل آن خانه کرده است. اما یک چیزی را نمی توان انکار کرد که کار از کار گذشته و برنامه ها کارگر نبوده است.

برنامه‌ها نوشته شده و دستورها برای اجرای آن داده می شود، اما آنچه که وجود ندارد، نقد آن است که چرا این‌ها کارگر نیستند؟ مدت‌ها پیش، درآن دوردست، دو نویسنده نشسته و فکر کردند به این که چرا ایده آل‌های مدرنیسم عملی نشده و از خلال منطقهای علمی خروج اسطوره‌ای چون هیتلر عملی گشت؟ آنها وقتی آرمان‌های مدرنیسم را خواندند دیدند که حرف بدی نمی زند، اما در عجب بودند که چرا این چنین آرمانهای خوب نتیجه ای وارونه می دهد!

اما از آن جایی که در کشور آن دو نویسنده زمان رمل و اصطرلاب گذشته بود، به این فکر کردند که حتما در روال کار، اتفاقاتی می افتد که آرمانها نتیجه‌ی معکوس می‌دهند. یقینا ازدواج هم ممکن است شکست بخورد و این ناشی از برنامه‌ای است که برای ازدواج از سوی نهادهای متولی در آن صادر میشود. یقینا قویترین نهاد در ازدواج، باورهای خانوادگی سنتی است که موجب شکل گیری پیوند میان نهال‌های جوان می‌شود. از سویی باورهای بی سرانجام پیشین، که طی آن ازدواج را بخت و اقبالی مانند رنگین بودن هندوانه توصیف کرده‌اند، تقویت شده و از سوی دیگر، وااَسفای طلاق سر داده می‌شود.

البته پدیده‌هایی مانند دوستی پسر و دختر یا ازدواج اینترنتی، مدرن نبوده و ممکن است مجدداً باورهای اساطیری جامعه که خود بازتولیدی از سنت‌ها است، به روابط جنسیتی جدیدی که ساخته می‌شود، شکل به هنجار بدهند. اما متأسفانه مدتها است این نوع بهره برداری غیرخردمندانه توسط پسران و دخترانی که زیاد در روابط خود عمیق نشده و پیوندهای ناپایداری را شکل میدهند، عنوان مدرنیته و زیانبارگی پدیده‌های جدید داده می‌شود، در حالی که اینها همه به خاطر بانگ کهنی است که از این پدیده‌ها سر داده می‌شود.

از آن سنتی تر، هول و هراسی است که شاید به خاطر زیاد شدن دوره‌ای طلاق و ناپایداری ازدواج رخ داده و طبیعتاً پس از ناکامی سلایق مختلف، احتمالا دست به دامن محققانی شده و راه چاره‌ای برای آن یافته خواهد شد. چرا که قانون جامعه کوتاه مدت با کثرت مدعیانی که حافظ شیرازی هم از آن نالیده، در جامعه ما صادق نیست. لذا در رویارویی با مسائل انسانی و اجتماعی دچار کثرت سلیقه شده، همواره آنها را تعمیق بخشیده‌ایم تا خانواده‌های زیادی هزینه‌های این سلیقه بازی‌ها را بدهند.

اما موضوع مهمی که باید دست اندرکاران بدانند و برنامه سلائق خود قرار دهند، ارائه برنامه کاری برای آن سوی طلاق است تا به جای هدر شدن سرمایه‌های انسانی و از بین رفتن فرصت‌های زندگی خانوادگی، تجردهای ناپایان در جامعه شکل نگیرند. چرا که هر قدر هم در برابر طلاق دستپاچه شده بخواهیم جلوش را بگیریم، به خاطر ازدواج‌های غلط پیشین، در برابر آنها ناتوانیم. ما باید تلاش کنیم برای به هنجار نشدن زندگی مجردی که‌ ای بسا هم شده است، چاره ای اندیشیده و برای شکل گرفتن زندگیهای مشترک مجدد فکری بکنیم.

از طرفی، نهادهای حمایتی باید تمام تلاش خود را به کار ببندند تا زنانی که از کوران طلاق به عنوان متقاضیان حمایتهای دولتی مراجعه می‌کنند، به عنوان نیروی انسانی غیرخودبسنده که باید از سوی مشاوران فرهنگی، تعاونی و تجاری حمایت شوند، توجه کنند. در غیر این صورت، حمایتهای فردگرایانه و وامهای خوداشتغالی که سالها با هزینه خرید پیکان چهل و دو  مقایسه شده‌اند، تنها خواهد توانست آنها را بینواتر، تنهاتر و آسیب دیده تر کند. البته با توجه به این که بیسوادی علت عمدۀ مشکلات معیشیتی است، می‌توان با سرمایه گذاری بر سوادآموزی، مشارکت آنها در از میان برداشتن فقر و بیسوادی را نیز به کار بست.

http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18241

@thing
کاسه بشقابی
محمد زینالی اُناری

جمعه بازار داشتیم و کاسه بشقابی که هر روز یا هفته ای یک بار به محله سر می زد و بساطش را پهن می کرد، بعد داد می زد: آی ...! دوره گردها و دست فروش ها اغلب از کولیانی بودند که آرام و قرار نداشتند و نمی توانستند یک جانشینی را تحمل کنند. آن ها هر روز جار می زدند و مردم را متوجه حضورشان می کردند، تا جایی که جارهایشان به آهنگ هم تبدیل شده بود. هماینک نیز جارزن و داد زن وجود داشته و تمام شدنی نیست. آن ها قبل از این که جنس بفروشند، صدای خوش شان را به مردم می رساندند که برای اهل محل چه آورده اند. پولی گرفته و خانه های اهل محله و ده را پر از اجناسی میکردند که در کارگاه های شهرها ساخته می شد. اینک پر از اجناس چینی میکنند.

دانشکدههای "اقتصاد" و علوم در ایران به طور سالانه به بازار نیروی انسانی دانشجویانی در زمینهی امور مالی و تغذیه تحویل می دهند، در حالی که کشور هنوز پر از کاسه بشقابی و دل و قلوه فروشی است. از طرفی رشته های مدرن در حال پرورش نیروی انسانی هستند و از طرف دیگر، مقاومت های محلی برای تداوم مشاغل سنتی و تخریب نظام اقتصادی و فرهنگی جدیدشدت می گیرد. بهترین فعالیت ها در زمینه ی شیمی در حال انجام است، در حالی که هر روز یک دغدغهی تازه در بارهی مشکل مواد غذایی و مایحتاج قلابی ایجاد می شود. مبادله و معاملهی مواد غذایی و صنعتی، همواره بر تولید کیفی آن پیشی گرفته و تولید جایش را به واردات کالاهای بنجل خارجی داده است. خوب شارژ کردن این مواد وارداتی به شکم مردم، دیگر اقتصاد دان نمی خواست، کاسه بشقابی بسش بود.

اقتصاد در کشور ما، اسیر کاسه بشقابی و معامله گری روی زمین شهری و منابع نفتی بوده و هنوز از مادر دهر به دنیا نیامده است. آن چه که در نهاد دولت هم وجود دارد، تماماً رتق و فتق نفت و هزینه کردن آن بوده و تبدیل به دفتر و دستک و میرزا نویسی است، منتها به شیوهی بروکراتیک. فقط بایستی بخشی از آن را به سفره مردم بفرستد تا از او راضی باشند. در کشور ما هر چه که نتوانسته مدرن شود، شهامت و شجاعت توانسته خوب بروکراتیک شده و رفتار فرهنگی داد زن، کاسه بشقابی و نهایتا اوسّابنا را در بدنه ی قدرت بازسازی کند. به علاوه آن خرد دیالکتیکی طبقاتی که از مسلط شدن نفس کسانی که مثل دعوای آب و حیدری نعمتی بر دیگران قدرت دارشتند، نیز خوب بروکراتیک شد. چرا که عموم مودیانی که نتوانند به رونق تولید و تحول آن کمک کنند، جز میرزابنویس و داد زنی که هر روز دستورالعمل بنویسند و آگهی بدهند نیستند. خیلی بخواهند عنایت کنند، در کشور راه سازی و ساختمان سازی انجام می گیرد و هر گاه بودجه ی فعالیت عمرانی قطع شود، داد همه در می آید که بازار قفل شده است و رکود است.

وقتی مجسمه سازمان مدیریت و برنامه ریزی را -که قرار بود مثلا با شورای تحول اداری خودش نظام شایسته سالار را در سازمان ها حاکم کند تا شاید روح تخصص گرایی بتواند بهتر و بهتر شود- کشیدند پایین، طبیعی بود کاسه بشقابی به جای این که رفته رفته جایش را به اقتصاد دان بدهد، دوباره بر سیستم مبادلهی نفتی ما مسلط شود. طبیعی بود که رفتارهای کولی وار در اقتصاد ما رخنه کرده و با زوال سیستمی که قرار بود آن را نابود کند، روز به روز مانند سرطانی رشد کند. اما مگر کسی می توانست صدای آن را در بیاورد؟ صدای دادزن های مسلط بر بروکراسی و مواجب چنان بلند بود که دیگر صدای ضعیف بیچاره بر نمی آمد. امروز به مدد آزادی بیانی که دولت یازدهم داده است، اقلا دعوای دادزن ها خوب و واضح مشهود شده است. آری مگر به لطف سیاستی که اجازه دهد هر کس ساز خود را بزند، می توان دعوای کاسه بشقابی ها را دید.

اما واقعیت این است که دولت یازدهم، از اول هم عهد اصلاح و تندروی در جابجایی منافع جا افتاده را نبسته بود، تا بتواند با مخالف کمتری سیاستهای بین المللی خود را حل و سپس به برجام داخلی ورود کند. اینک برجام داخلی با سر و صدای زیاد ریختن کاسه و بشقاب در طیف مخالف آماده است تا از تخریب هایی که با از بین بردن سازمان های نظارتی انجام داد، چاقوی اصلاح را به دست دولت سپارد تا مگر بروکراسی هایی که از دیرباز تضاد طبقاتی و شیوه ی مبادله ای را به جای سازمان دادن به سیستم تخصصی که از دانشگاه ها بیرون می آید، بروند زیر تیغ جراحی. اینک نوبت آن رسیده است که به جای داد زدن و سر و صدای جمعه بازار، آن تحول اداری، نظام هماهنگ پرداخت و سامان دادن به اقتصاد سیاسی کشور برود روی میز برجام داخلی و شاید ما هم در آینده بتوانیم جشن تولد اقتصاد داشته باشیم.

http://kelidemelli.com/fa/news/5395

@thing
مقاومت برای تولد اقتصاد
محمد زینالی اُناری

هر اندیشه‌ای در طول تاریخ با یک تولد مواجه بوده است. هر گاه که انسان‌ها یک تراژدی را پشت سر می گذاشتند، نیاز به اندیشه را احساس می‌کردند و بدون وجود اندیشه طبیعتاَ آن عوامل جانکاهی که موجب رنج و تعب بشری بود، باقی می ماند. سقراط می‌گفت برای تولد یک اندیشه نیاز به حمایت‌های بالینی وجود دارد. او معتقد بود زایش اندیشه سخت تر از زایش خود انسان است و البته در این زایش، خود انسان است که باید تلاش کند تا از ذهن او چیزی منتزع شود. پس تولید فکر یک کار سخت و طاقت فرسا است و نیاز به سلسله عملیات‌هایی است که به زایش قطعه‌های خرد و عقل منجر شود.

ایرانی‌ها در صد سال اخیر توانسته‌اند با اهتمام شرکت‌های خارجی به نفت و مخلفات آن دست یافته، کم کم خودشان هم اختیار آن را به دست گرفته‌اند. در این سال‌ها رتق و فتق امور زندگی ایرانی با فروش نفت، تملک زمین و سایر اقسام سوداگری صورت گرفته و به تدریج کالبد بسیاری از شهرها را به بازار معاملاتی و کالایی تبدیل کرده‌اند. آری! هم اینک ایران به یک بازار بزرگ مصرفی تبدیل شده، کار در آن عمدتاً به صورت داد و ستد یا معامله معنی می شود. لذا آن وجه از کار که نیاز به خلاقیت و تولید دارد مگر در موارد اندکی، عمدتاً محجور بوده است. برخلاف رسم تجارب موفق جهان، نمی توان گفت ماهیت اقتصاد ما از جوهری به نام تولید نشأت می گیرد  و هر آن چه خود را به نام اقتصاد جا زده، داد و ستد و سوداگری بوده و بس.

در حال حاضر وضع اقتصاد چنان محقر شده که معنی کار هم با داد و ستد و سوداگری تصور می شود. کار که از قدیم جوهر ایرانی‌ها بود، به صورت مبادله در آمده و ذهنیت کنش اقتصادی ما را با سوداگری اشباع کرده است. در چنین شرایطی چگونه می توان به اقتصاد استخوان‌داری اندیشید که می تواند تولیدی با کیفیت و قابل رقابت داشته باشد؟ در شرایطی که کارگری در صنایع که ذات تشکیل دهندۀ اقتصاد صنعتی و تولید است، به یک عمل شاقه و بدون مطالبه تبدیل شده، چگونه می توان آن را رونق بخشید؟

عدم توانایی زایش اقتصادی با توجه به نیروی عوامل انسانی آن طبیعی هم می نماید. در شرایطی که دادوستدگران بازاری همواره قدرت بزرگی در سیاست ایران داشته و مطالباتشان را از طریق بسته شدن احقاق کرده اند یا نیروهای خدماتی و اداری هم توانایی چانه زنی بالایی داشته اند، عناصر صنعتی ما فرصت وجود و بقا پیدا نمی کنند. آن اندک فرصتهای اندک موجود هم در شرایط سخت کاری شان توان چندانی برای حفظ خود و چانه زنی اقتصادی ندارند. در چنین وضعیتی کارگری یا اپراتوری سخت و سنگین که ذات تشکیل دهندۀ اقتصاد صنعتی و تولید امروزی است، آیا امکان رونق گرفتن و بهبود کارایی دارد؟

آری بازار و خدمات معاملاتی در ایران رونق خوبی دارند و می توان گفت حتی به رشد بی رویه و سرطانی هم گرائیده اند، اما تولید که کاری سخت و زاینده است، نتوانسته خود را در ایران به نهادی که همواره نیازمند نیروی کار باشد تبدیل شود. در شرایطی که کل کشور به شوره زاری می ماند که در آن امر تولید امکان تحقق ندارد، چگونه می توان در آن از اقتصاد و تولیدات داخلی دم زد؟ طبیعی است توجه به تولید، همزاد با بی اهمیتی به بازاری خواهد بود که در این سالها خود را با واردات همبسته نموده و سریعاً به این روند اعتراض می کند.

برای شکل گیری اقتصاد، نیروها و اندیشه ی اقتصادی نیاز به تحمل سختی هایی است تا بتوان در شوره زاری که در این سالها جز داد و ستد چیز دیگری را نپرورانده است، نهال تولید را بارور کرد. از سوی دیگر، هماهنگی با اقتصاد جهانی نیز می تواند به شکل و دامنه تولید، بازار و خدمات نیز سامان دهد تا به جای دپوی سوداگرانه جنس های بی کیفیت و بی هویت در منزل مردم، بتوانیم ارتباط عقلایی و قانونی با نظام های صنفی دنیا داشته باشیم. اگر بتوانیم در فرصتی که ایده اقتصاد مقاومتی به ما داده است، به تولد اقتصاد عقلایی دست یازیم، خواهیم توانست بگوئیم دیگر وقت این که داد و ستد صرف باشیم گذشته و باید به تولید صنعتی و تجارت بین المللی آن هم بیندیشیم.

http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17939

@thing
صداقت،صمیمیت،همدلی شاید ما اینا رو جا گذاشتیم تو زمان های نسبتا دورمون که اینقدر دلتنگیم... مدرنیته قرار نبود بد باشه...ولی انگار در قراردادی نا نوشته ما با ارزش ها رو جا گذاشتیم
فاطیما عقیلی
@thing
سرگرمی مردم در فضای دل انگیز با جهان خیال انگیز
اردبیل، دریاچه شورابیل

@thing
امتداد زندگی ما، مانند این برق زغال هست
که با انرژی خود آن را در افق زمان و مکان
چرخ می دهیم
@thing
هنرپیشه هایی که در تلویزیون برادرها پرورش می یابند، در یالثارات برادرها تشبیث می شوند
خود می سازند و خود می شکنن و مردم هم که سرگرم . . .
@thing
راز شکسپیر[1]: در جستجوی میراث معنوی
محمد زینالی اُناری
هفته نامه امید اردبیل، سال پنجم، شماره ۷۳، دوم مرداد ۱۳۹۵
وقتی مولوی و سه تار را ترکیه، افغانستان و آذربایجان به نام خود ثبت کردند، دود از سر سازمانهای میراث فرهنگی و رسانه های ما به هوا خاست که ای داد، ... بردند. میراث معنوی، یک گوهر فکری از درک و فهمی است که از گذشته به ارث رسیده و ارزشمند میباشد. اما میراث معنوی که کاسه بشقابی یا متری سّنار زمین ملکی نیست که در فاصله یک شب هزار معاملاتی املاک گرد ان صف بچینند. خدا میداند وقتی برنامۀ فروش یک زمین متراژ بالا یا خرید ساختمانی اداری باشد، سوداگران مثل مدافعهای تیم ملی ترکیه در بازیهای جام جهانی 2002، چهار نفری در برابر مهاجم برزیل صف می کشند که عجب معامله ای است!

میراث معنوی، هنجارهای ذهنی و قواعد زندگی است که از طریق جشن ها، داستان ها، توصیه ها، شعرها و حتی حسّها به ارث میرسد و بنابراین مادی نیست و فقط در تصورات انسانها جای دارد. از این رو در جامعه ای که مادیات ملاک ارزشهای انسانی باشد و حتی تصور خوب و بد اعمال نیز با پاداش و تنبیه جسمانی همراه باشد، طبیعی است عادت به استفاده از فکر برای نگه داری ارزشهای معنوی وجود ندارد. یک تعدادی درس خوانده و علاقمند به اشعار و مریض روشنفکری هستند که به صورت اشتباهی علاقمند این موضوعات میشوند والا راه عموم مردم به سوی سوداگری و تجارت است.

وانفسا در چنین جامعه ای، در استفاده از میراث معنوی جهانی است. هیچ گاه امکان ندارد از کنار تولیدات صنعتی که از خارج به کشور آمده است، ساکت و آرام عبور کنیم. فورا سعی میکنیم پهباد خارجی را شبیه سازی کنیم، در حالی که مولوی و سه تار و .. را دیگران به اسم خود مینویسند. یا برویم و این ور و آن ور درس هسته ای و پزشکی بخوانیم و در داخل نسبت به تکرار آزمایشها و تقلید مکاتب غربی در فیزیک و شیمی همت گماریم اما نتوانیم حتی شاگردانی که پرورش میدهیم را به کار بگیریم. چرا که حتی شیوه استاد و شاگردی که میراثی معنوی است، نتوانسته ایم احیا کنیم.

بلی وانفسا در چنین جامعه ای، این است که اگر روزی اسم شاعر و نویسنده ای غربی را در ایران بشنویم، با کوکاکولا و یا پفک عوضی بگیریم، بس که فکرمان به خوردن و مادیات است و اصلا سراغ تفسیر و نقد نوشته های مشاهیر جهان نرفته ایم. روزی نیز سلمان در پی یافتن مراد خود، از فارس به عربستان رفته بود. چون دارای سلوک و معنویت بود، پیامبر اسلام در رژۀ تعجب اعراب متعصب او را پذیرفت و به همه ثابت کرد که فقط با تقوا نزد خدا گرامی است و قبیله گرایی و نژاد پرستی یا به قول امروزیها ناسیونالیسم، ملاک تشخیص خدا نیست. این تقوا است که ارزش است و این فرهنگ است که ارزش میسازد.

در شرایطی سالنهای سینما و تئاترمان را میگشائیم که به جای اکران تئاترهای وزین و عمیق جهان که موجب بیداری مردم دنیا از فهمیدن راست و دروغ شده است، فقط قابلیت فهمیدن خنده و کاریکلماتور برای مان مانده است. بلی مشکل اصلی ما در این است که نویسنده هایی که در دنیا مشهور به روشنفکری و معنویت است را هم نمیتوانیم بپذیریم و بازسازی ناسیونالیستی از صحابه ای هستیم که برای پذیرفتن سلمان به مسلمانی غرولمب میکردند. ایا اکتساب فرهنگی که بتواند برایمان ارزش بسازد غلط است و فقط پهباد مفید است؟

اصلا آیا ما باید فقط در مادی بودن جهانی شدن را قبول داشته باشیم و در فرهنگی بودن، باید سالیان سال صبر کنیم تا کسی بتواند نمایشنامه ای برای راست و دروغ بنویسد؟ آیا آشنایی فقط با نام یک خارجی که دعوی فهماندن راست و دروغ به مردم داشت، مخالف انسانیت و ایمان است؟ طبیعتاً در جامعه ای که مادیات چشم و دل بسیاری را در بر گرفته و اجازۀ آشنایی با مفاهیم معنوی دنیا را برایشان باقی نگذاشته است، شاید اصلا سبک سنگین کردن راست و دروغ توسط مردم برای نگهبانان گنج دردسر ساز باشد.

[1] نام کتابی است از مارتین لینگز در باره آثار شکسپیر
@thing