روز جهانی آزادی مطبوعات
مطهره یوسف نژاد
روز چهاردهم اردیبهشت، روز جهانی آزادی مطبوعات است. البته این روز در کشور ما آنقدر بی اهمیت است که به یاد نداریم تا کنون کسی این روز را به اهالی مطبوعات تبریک گفته باشد و یا به مناسبت این روز همایشی برگزار شود و از فعالان این عرصه تقدیری به عمل آید. از وظایف مهم مطبوعات، اطلاع رسانی مفید و دقیق به جامعه است که از این طریق مردم را از تحوّلات و تغییرات دنیای اطراف آگاه می سازند و با تحلیل اوضاعِ ملّی و بین المللی، زمینه های قضاوت درست و تصمیم سنجیده را برای افراد فراهم می آورند. بشر در زندگی خود همواره تحت تأثیر اطلاعات بوده و از طریق آن در مورد حضور و نقش خود در آینده تصمیم می گرفته و آگاهی و معرفت خود را افزایش می داده است.آزادی رسانه و مطبوعات همانند یک ضمانت نامه از جانب دولتها به رسانه های عمومی، در مقابل مواجهه با روندهای محدود کنندهٔ ابراز نظر در جوامع، میباشد که حقوق قانونی رسانهها و همچنین مراجع رفع اختلاف بین رسانهها و شاکیان را مشخص میکند. این حقوق در بسیاری از کشورها به صورت قانونی و در چهارچوب قوانین اساسی آن کشور تعبیه شدهاست تا از آزادی مطبوعات حمایت به عمل بیاید. در رابطه با اطلاعات دولتی، هر کدام از دولتها خود تصمیم میگیرند کدام منابع و مواد اطلاعاتی عمومی و یا حفاظت شده میباشند و نباید از جهت حساسیت عمومی و یا طبقه بندی شدگی، افشا گردد. بسیاری از دولتها سعی در تسلط یافتن بر قوانین مهم و یا آزادی تبادل اطلاعات قانونی که برای تعریف حدود و ثقور علاقهٔ بینالمللی کاربرد دارند، هستند تا از این طریق دید جهانی را منحرف کنند.حق برخورداری از آزادی بیان و آزادی مطبوعات، به عنوان یکی از مصادیق مهم حقوقبشر برای همگان و بهطور خاص برای زنان قلمداد میشود. به گزارش مهرخانه، حق آزادی بیان و مطبوعات بهویژه با توجه به میزان آسیبپذیری بالای زنان در قبال نقض حقوق بشر میتواند بیش از سایر افراد، حایز اهمیت باشد؛ زیرا تضمین برخورداری افراد از حق آزادی بیان و آزادی مطبوعات میتواند به عنوان یک عامل مهم و ضروری برای پیشگیری از نقض حقوقبشر زنان و یا مطالبه جبران خسارت در قبال نقضهای ارتکابی محسوب شود.
@thing
مطهره یوسف نژاد
روز چهاردهم اردیبهشت، روز جهانی آزادی مطبوعات است. البته این روز در کشور ما آنقدر بی اهمیت است که به یاد نداریم تا کنون کسی این روز را به اهالی مطبوعات تبریک گفته باشد و یا به مناسبت این روز همایشی برگزار شود و از فعالان این عرصه تقدیری به عمل آید. از وظایف مهم مطبوعات، اطلاع رسانی مفید و دقیق به جامعه است که از این طریق مردم را از تحوّلات و تغییرات دنیای اطراف آگاه می سازند و با تحلیل اوضاعِ ملّی و بین المللی، زمینه های قضاوت درست و تصمیم سنجیده را برای افراد فراهم می آورند. بشر در زندگی خود همواره تحت تأثیر اطلاعات بوده و از طریق آن در مورد حضور و نقش خود در آینده تصمیم می گرفته و آگاهی و معرفت خود را افزایش می داده است.آزادی رسانه و مطبوعات همانند یک ضمانت نامه از جانب دولتها به رسانه های عمومی، در مقابل مواجهه با روندهای محدود کنندهٔ ابراز نظر در جوامع، میباشد که حقوق قانونی رسانهها و همچنین مراجع رفع اختلاف بین رسانهها و شاکیان را مشخص میکند. این حقوق در بسیاری از کشورها به صورت قانونی و در چهارچوب قوانین اساسی آن کشور تعبیه شدهاست تا از آزادی مطبوعات حمایت به عمل بیاید. در رابطه با اطلاعات دولتی، هر کدام از دولتها خود تصمیم میگیرند کدام منابع و مواد اطلاعاتی عمومی و یا حفاظت شده میباشند و نباید از جهت حساسیت عمومی و یا طبقه بندی شدگی، افشا گردد. بسیاری از دولتها سعی در تسلط یافتن بر قوانین مهم و یا آزادی تبادل اطلاعات قانونی که برای تعریف حدود و ثقور علاقهٔ بینالمللی کاربرد دارند، هستند تا از این طریق دید جهانی را منحرف کنند.حق برخورداری از آزادی بیان و آزادی مطبوعات، به عنوان یکی از مصادیق مهم حقوقبشر برای همگان و بهطور خاص برای زنان قلمداد میشود. به گزارش مهرخانه، حق آزادی بیان و مطبوعات بهویژه با توجه به میزان آسیبپذیری بالای زنان در قبال نقض حقوق بشر میتواند بیش از سایر افراد، حایز اهمیت باشد؛ زیرا تضمین برخورداری افراد از حق آزادی بیان و آزادی مطبوعات میتواند به عنوان یک عامل مهم و ضروری برای پیشگیری از نقض حقوقبشر زنان و یا مطالبه جبران خسارت در قبال نقضهای ارتکابی محسوب شود.
@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
دولت کتاب و آزادی از ممیزی
یادداشتی از محمد زینالی اُناری
#دوباره_ایران #بر_نمیگردیم
http://kelidemelli.com/fa/news/8207
دولت کتاب و آزادی از ممیزی
یادداشتی از محمد زینالی اُناری
#دوباره_ایران #بر_نمیگردیم
http://kelidemelli.com/fa/news/8207
http://kelidemelli.com/fa/news/2617/%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D9%87-%DA%86%D8%B1%D9%86%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%84-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%AA%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%84-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
@thing
@thing
Kelidemelli
تهران به چرنوبیل دیگری تبدیل شده است
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
اجتماع نقیضین
محمد زینالی اُناری
وقتی فردی سخنی می گوید که به آن باور دارد، یک حقیقت از خود ارائه می دهد که در هنگام رویارویی با دیگران می تواند از اصالت جملات خود دم بزند. در هنگام گفت و گوی افراد در برابر هم، سخن فرد، به نوعی نشان از حقیقت او دم می زند و به او و وجود او تصویر و رنگ می بخشد. هر فردی با سخن خود رنگ و تصویر می یابد حقیقت هر فرد، در بیان او است. بدیهی است که وقتی سخن صریح و از حقیقت وجودی فرد صادر می شود، احساس او هم معنادار می شود و به این دلیل است که اغلب سخنانی که نشان از حقیقتی بزرگ دارند، با حسی عمیق و تأثیر گذار بیان می شوند.
در سخنانی با اصالت و مشروح، فرد، زندگی او و حتی نگاه و حرکات چهره¬ی وی نیز نشانه ای بیان¬گر هستند. سخنی که بر می آید، برآمده از عمق جان است و امکان ندارد که این سخنان با عمق جان و با اصالتی از حقیقت، با ظاهر و نمای بیرونی او تفاوت و تمایز داشته باشند. اما وقتی فردی سخنی می گوید و مثلا از فقر صحبت می کند اما ظاهری آراسته دارد، از آرامش سخن می گوید ولی سابقه زندگی اش از دلهره دم می زند، از اکثریت دم می زند ولی خود از اقلیت هست، نتیجه این است که صورت و باطن وی دچار تضاد و دوگانگی است.
نقیضین در یک حالت اجرا می شود. وقتی فرد سخنی می گوید که با حقیقت زندگی و تجربه تاریخی او وصله ای ناجور است. وقتی فرد سخنی می گوید که پیشتر در خلاف جهت آن عمل کرده است، اجتماع نقیضین رخ می دهد. به ویژه این که اجرای یک نقش را در سه مرتبه به صورت متفاوت بازی کند. هر فردی می بایست در اجرای نقش های اجتماعی خود به صورت ثابتی ظاهر شود، مگر این که پیشرفتی تکاملی در آن ظاهر شود. نه این که فرد هر بار در نقشی متفاوت ظاهر شده و دم از اصالت نقش خود بزند.
اجتماع نقیضین وقتی است که ما از حقوق طبقات فرودست دم بزنیم ولی خود سالها در خلاف جهت این حقوق زندگی کرده باشیم. از شکاف طبقاتی دم بزنیم ولی خود ایجاد کننده شکاف طبقاتی باشیم. به دروغ گویی بتازیم کنیم ولی خود دروغ بگوئیم. در نتیجه ما سازنده ی اختناق و تناقض در جامعه می شویم. حال این موضوع مهمی است که چرا در جامعه افرادی پیدا می شوند که نقش های آن ها فردی در کسوت اجتماع نقیضین می سازد.
در واقع این وضعیتی است که برای افراد هدف توجه کنندۀ وسیله باشد، باد به هر جهت بوزد، در آن جهت پرواز کنند. وضعیتی که فرد از خود بیگانه شده و اصالتی برای خود قائل نشود و بیشتر آن ناشی از صحنه و نقشی است که اصالت او را مشتق از صحنه کند. موقعی که نقش و اهداف نویسندگان آن بر فرد، تجربه و اصالت او پیشی بگیرد و در واقع افراد برای ایفای نقش به بیان هر سخنی روی بیاورند. این هنگامی است که فرد تهی باشد و همه هویت او از دنیای بیرون و دیگران نشأت بگیرد. اما این مهم است که بازی های نقش باید متناسب با سخن آن باشد و نه این که افراد در پوشش غنی بیان فقیر ارائه دهند. در همۀ نقش ها، باورپذیری به آن است که بتوان آن را به صورت واقعی اجرا کرد.
اما گفتار فقر، اغلب گفتاری درد کشیده و زهر چشیده است و نیاز به احساسی دارد که از درون برخیزد. بازی نقشی که قرار است از فقر، فرودستان و نیازهای آن ها بر خیزد، نیازمند نقشی کاریزما، استدلالی صریح و احساسی عمیق دارد. مگر این که بازی گر نقش مدافع فقرا، وکیلی تسخیری باشد که وزارت دادگستری برای آن ها انتخاب کرده باشد و حسی تصنعی داشته باشد. وکیلی تسخیری که خود از طبقات بالا است و به خاطر آن که نانش در این پیش است، چنین مسئولیتی را می پذیرد. وکیل تسخیری که می تواند به جای آن که برای فقرا آزادی مطالبه کند، برای آن ها مقادیر ناچیزی در جهت پذیرش درماندگی و فرودستی تثبیت شده مطالبه کند.
فقرا بیش از همه چیز نیاز به آزادی دارند، پرداخت پول های آماده، آن ها را در نهایت تبدیل به فقرای مستمر خواهد کرد. مستمری، پولی است که در ازای ناتوانی به آنان پرداخته می شود. اما آزادی، همان است که فقرا را از قید بندگی رها می کند. برای هر فردی که در فرودستی و بندگی استمرار یافته است، نیاز اصلی زبان است. زبانی که بتواند با آن حقیقت خود را بیان کند و نقش خود را بازی کند و آن را تکامل بخشد. نه این که با دریافت مقادیری، سکوت کرده و جای خود را به کسی بدهد که قرار است تا ابد نقش او را بازی کند و در صحنه بماند. فقرا نیازمند کسی هستند که وقتی از آنان حرف می زند، پوشش آن ها را در تن داشته و احساس آنان را داشته باشد. آن ها از بازی های تصنعی خسته اند.
@thing
محمد زینالی اُناری
وقتی فردی سخنی می گوید که به آن باور دارد، یک حقیقت از خود ارائه می دهد که در هنگام رویارویی با دیگران می تواند از اصالت جملات خود دم بزند. در هنگام گفت و گوی افراد در برابر هم، سخن فرد، به نوعی نشان از حقیقت او دم می زند و به او و وجود او تصویر و رنگ می بخشد. هر فردی با سخن خود رنگ و تصویر می یابد حقیقت هر فرد، در بیان او است. بدیهی است که وقتی سخن صریح و از حقیقت وجودی فرد صادر می شود، احساس او هم معنادار می شود و به این دلیل است که اغلب سخنانی که نشان از حقیقتی بزرگ دارند، با حسی عمیق و تأثیر گذار بیان می شوند.
در سخنانی با اصالت و مشروح، فرد، زندگی او و حتی نگاه و حرکات چهره¬ی وی نیز نشانه ای بیان¬گر هستند. سخنی که بر می آید، برآمده از عمق جان است و امکان ندارد که این سخنان با عمق جان و با اصالتی از حقیقت، با ظاهر و نمای بیرونی او تفاوت و تمایز داشته باشند. اما وقتی فردی سخنی می گوید و مثلا از فقر صحبت می کند اما ظاهری آراسته دارد، از آرامش سخن می گوید ولی سابقه زندگی اش از دلهره دم می زند، از اکثریت دم می زند ولی خود از اقلیت هست، نتیجه این است که صورت و باطن وی دچار تضاد و دوگانگی است.
نقیضین در یک حالت اجرا می شود. وقتی فرد سخنی می گوید که با حقیقت زندگی و تجربه تاریخی او وصله ای ناجور است. وقتی فرد سخنی می گوید که پیشتر در خلاف جهت آن عمل کرده است، اجتماع نقیضین رخ می دهد. به ویژه این که اجرای یک نقش را در سه مرتبه به صورت متفاوت بازی کند. هر فردی می بایست در اجرای نقش های اجتماعی خود به صورت ثابتی ظاهر شود، مگر این که پیشرفتی تکاملی در آن ظاهر شود. نه این که فرد هر بار در نقشی متفاوت ظاهر شده و دم از اصالت نقش خود بزند.
اجتماع نقیضین وقتی است که ما از حقوق طبقات فرودست دم بزنیم ولی خود سالها در خلاف جهت این حقوق زندگی کرده باشیم. از شکاف طبقاتی دم بزنیم ولی خود ایجاد کننده شکاف طبقاتی باشیم. به دروغ گویی بتازیم کنیم ولی خود دروغ بگوئیم. در نتیجه ما سازنده ی اختناق و تناقض در جامعه می شویم. حال این موضوع مهمی است که چرا در جامعه افرادی پیدا می شوند که نقش های آن ها فردی در کسوت اجتماع نقیضین می سازد.
در واقع این وضعیتی است که برای افراد هدف توجه کنندۀ وسیله باشد، باد به هر جهت بوزد، در آن جهت پرواز کنند. وضعیتی که فرد از خود بیگانه شده و اصالتی برای خود قائل نشود و بیشتر آن ناشی از صحنه و نقشی است که اصالت او را مشتق از صحنه کند. موقعی که نقش و اهداف نویسندگان آن بر فرد، تجربه و اصالت او پیشی بگیرد و در واقع افراد برای ایفای نقش به بیان هر سخنی روی بیاورند. این هنگامی است که فرد تهی باشد و همه هویت او از دنیای بیرون و دیگران نشأت بگیرد. اما این مهم است که بازی های نقش باید متناسب با سخن آن باشد و نه این که افراد در پوشش غنی بیان فقیر ارائه دهند. در همۀ نقش ها، باورپذیری به آن است که بتوان آن را به صورت واقعی اجرا کرد.
اما گفتار فقر، اغلب گفتاری درد کشیده و زهر چشیده است و نیاز به احساسی دارد که از درون برخیزد. بازی نقشی که قرار است از فقر، فرودستان و نیازهای آن ها بر خیزد، نیازمند نقشی کاریزما، استدلالی صریح و احساسی عمیق دارد. مگر این که بازی گر نقش مدافع فقرا، وکیلی تسخیری باشد که وزارت دادگستری برای آن ها انتخاب کرده باشد و حسی تصنعی داشته باشد. وکیلی تسخیری که خود از طبقات بالا است و به خاطر آن که نانش در این پیش است، چنین مسئولیتی را می پذیرد. وکیل تسخیری که می تواند به جای آن که برای فقرا آزادی مطالبه کند، برای آن ها مقادیر ناچیزی در جهت پذیرش درماندگی و فرودستی تثبیت شده مطالبه کند.
فقرا بیش از همه چیز نیاز به آزادی دارند، پرداخت پول های آماده، آن ها را در نهایت تبدیل به فقرای مستمر خواهد کرد. مستمری، پولی است که در ازای ناتوانی به آنان پرداخته می شود. اما آزادی، همان است که فقرا را از قید بندگی رها می کند. برای هر فردی که در فرودستی و بندگی استمرار یافته است، نیاز اصلی زبان است. زبانی که بتواند با آن حقیقت خود را بیان کند و نقش خود را بازی کند و آن را تکامل بخشد. نه این که با دریافت مقادیری، سکوت کرده و جای خود را به کسی بدهد که قرار است تا ابد نقش او را بازی کند و در صحنه بماند. فقرا نیازمند کسی هستند که وقتی از آنان حرف می زند، پوشش آن ها را در تن داشته و احساس آنان را داشته باشد. آن ها از بازی های تصنعی خسته اند.
@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
انتخابات برای عده پروژه دستبردزدن به احساسات خفته مردم است
* تله گذاری بر حسرت های مردم
یادداشتی از محمد زینالی اُناری
#دوباره_ایران
#دولت100درصدی
http://kelidemelli.com/fa/news/8243
انتخابات برای عده پروژه دستبردزدن به احساسات خفته مردم است
* تله گذاری بر حسرت های مردم
یادداشتی از محمد زینالی اُناری
#دوباره_ایران
#دولت100درصدی
http://kelidemelli.com/fa/news/8243
برآورد وضعیت آرا، پس از مناظره دوم
نویسنده: محسن شریف زاده - ۱۳٩٦/٢/۱٧
روزنامه شرق، پنجشنبه 21 اردیبهشت96
http://www.sharghdaily.ir/1396/02/21/Main/PDF/13960221-2861-6-2.pdf
مقایسه آرای تیم "روحانی ـ جهانگیری" با تیم "رئیسی ـ قالیباف"
وضعیت جریانِ "چپ"
تا الان نیمی از جریان"چپ" یعنی حدود 4میلیون یا 7% واجدین تصمیم به دادن رای به روحانی گرفتهاند. کلاً 15% از واجدین چپ هستند(1). یعنی بیش از 8 میلیون واجد شرایط داریم که چپ هستند. نیم دیگر هنوز در حالت باصطلاح طاقچه بالا هستند. این جریان در 4سال گذشته به قدری انتقاد به ریز و درشتِ وضعیت و بالا و پائینِ نظام، و کارهای دولتی و غیر دولتی کردهاند که الان انگیزهای برای رای دادن ندارند. البته تا حدی نگران آینده شدهاند ولی نمیدانند با چه روئی باید رای بدهند.
وضعیت جریانِ "حسابگر"
تا الان اکثریت جریان"حسابگر" یعنی بیش از 8 میلیون نفر، تصمیم برای رای به روحانی گرفتهاند(2). در مجموع20% از واجدین، یعنی اندکی بیش از 11میلیون رای دهندۀ"حسابگر" داریم. اینها بجز به اصلاحطلبان به جریان دیگری رای نمیدهند. اینها تماس نزدیک و عینی با مشکلات دارند و تغییرات را لمس کرده اند. امنیت و آرامش کشور هم برایشان در اولویت است. جریان"حسابگر"، زیاد اهل شرکت در نظر خواهی نیست و اهل تبلیغات و تقلا کردن در فضای مجازی هم نیستند، پس به چشم نمیآیند و دیده نمیشوند. این ویژگی در سایر انتخابات هم وجود داشت.
وضعیت جریانِ "راست"
جریان"راست" و جریان"چپ" وزن مشابهی دارند. هم اکنون بیش از 8 میلیون نفر "راست" هستند، یعنی15% از رای دهندگان. اینها کاری به مناظره و تبلیغات ندارند(3). رایشان مشخص است. درست مثل جریان "چپ". با این تفاوت که اهل ناز کردن و رای ندادن نیستند.
وضعیت جریانِ "همیشه رای میدهند"
قریب به 20 میلیون نفر، یعنی35% واجدین هم کسانی هستند که به شکل سنتی "همیشه رای میدهند"(4). طبقات پائین و بخشی از طبقه متوسط در این مجموعه هستند. برآورد میشود که در وضعیت فعلی این جریان هنوز به تصمیم قطعی نرسیدهاند و فقط بخشی از این جریان، تصمیم به رای دادن گرفتهاند. تا الان، قریب به 3میلیون به روحانی رای میدهند، 3میلیون به رئیسی و 3میلیون به قالیباف رای میدهند. البته در تداوم کار، جریان"راست" توان بیشتری برای جذب آرای آنان دارد. جریان"همیشه رای میدهند"، جریان تعیین کنندهای است ولی جریان"چپ" بطور معمول از وسعت و قدرت این جریان غافل است. در شرایط فعلی تمامی تلاش جریان"راست" بر جذب آرای کسانی که"همیشه رای میدهند" متمرکز شده ولی موانع بزرگی بر سر راهشان دارند. تندروهای جریان"راست"، اینها را میترسانند. البته از تندروهای جریان "چپ" هم میترسند. جریان کسانی که "همیشه رای میدهند" در مجموع به دنبال آرامشاند و با 4ساله شدن ریاست جمهوری روحانی موافق نیستند. همچنین گرچه دید عمیق ندارند ولی علت مشکلات اقتصادی سالهای قبل را تاحد کمی فهمیدهاند. این جریان نسبت به روابط اجتماعی و مذهبی، دید سنتی دارند ولذا به جریان "راست" تعلق خاطر بیشتری دارند و برخی رفتارهای فرهنگی بدنه اصلاحطلبان نگرانشان میکند.
پس همانگونه که در جدول شماره1 و جدول شماره2 مشاهده میشود، در مجموع وضعیت آرا در شرایط فعلی عبارت است از:
((ـ تا الان، تیم رئیسیـقالیباف: 25%، یعنی 14میلیون رای دارد.))
((ـ تا الان، تیم روحانیـجهانگیری: 27%، یعنی 15میلیون رای دارد.))
در این وضعیت جریان "چپ" و جریان "راست" چه خواهند کرد؟
الف ـ جریان چپ چه خواهدکرد؟
1ـ اصلاحطلبان در رابطه با باقیمانده بدنه جریان "چپ" نیرو خواهند گذاشت. متمرکز میشوند بر پائین آوردن آنها از برج عاجِ مطالبات حداکثری و آیدهآل خواهی، به دنیای واقعیات و به پای صندوق رای. اگر اصلاحطلبان موفق به این کار شوند، حدود 3 میلیون رای جدید به تیم روحانیـجهانگیری اضافه خواهد شد.
2ـ در رابطه با جریان "حسابگر"، اصلاح طلبان بر جذب آرای 5% باقیمانده ...............
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در ادامه مطلب فوق، سایر اقداماتی که جریان چپ انجام می دهد شرح داده شده و سپس به شرح اقدامات جریان راست طی روزهای آتی پرداخته و بر آن اساس تعداد آرای نهایی انتخابات برآورد شده است.
در صورت تمایل به مطالعه ادامه مطلب، به وبلاگ کتاب "رفتار انتخاباتی مردم ایران" و یا لینک زیر مراجعه کنید.
http://raftareentekhabati.persianblog.ir/post/23/
@thing
نویسنده: محسن شریف زاده - ۱۳٩٦/٢/۱٧
روزنامه شرق، پنجشنبه 21 اردیبهشت96
http://www.sharghdaily.ir/1396/02/21/Main/PDF/13960221-2861-6-2.pdf
مقایسه آرای تیم "روحانی ـ جهانگیری" با تیم "رئیسی ـ قالیباف"
وضعیت جریانِ "چپ"
تا الان نیمی از جریان"چپ" یعنی حدود 4میلیون یا 7% واجدین تصمیم به دادن رای به روحانی گرفتهاند. کلاً 15% از واجدین چپ هستند(1). یعنی بیش از 8 میلیون واجد شرایط داریم که چپ هستند. نیم دیگر هنوز در حالت باصطلاح طاقچه بالا هستند. این جریان در 4سال گذشته به قدری انتقاد به ریز و درشتِ وضعیت و بالا و پائینِ نظام، و کارهای دولتی و غیر دولتی کردهاند که الان انگیزهای برای رای دادن ندارند. البته تا حدی نگران آینده شدهاند ولی نمیدانند با چه روئی باید رای بدهند.
وضعیت جریانِ "حسابگر"
تا الان اکثریت جریان"حسابگر" یعنی بیش از 8 میلیون نفر، تصمیم برای رای به روحانی گرفتهاند(2). در مجموع20% از واجدین، یعنی اندکی بیش از 11میلیون رای دهندۀ"حسابگر" داریم. اینها بجز به اصلاحطلبان به جریان دیگری رای نمیدهند. اینها تماس نزدیک و عینی با مشکلات دارند و تغییرات را لمس کرده اند. امنیت و آرامش کشور هم برایشان در اولویت است. جریان"حسابگر"، زیاد اهل شرکت در نظر خواهی نیست و اهل تبلیغات و تقلا کردن در فضای مجازی هم نیستند، پس به چشم نمیآیند و دیده نمیشوند. این ویژگی در سایر انتخابات هم وجود داشت.
وضعیت جریانِ "راست"
جریان"راست" و جریان"چپ" وزن مشابهی دارند. هم اکنون بیش از 8 میلیون نفر "راست" هستند، یعنی15% از رای دهندگان. اینها کاری به مناظره و تبلیغات ندارند(3). رایشان مشخص است. درست مثل جریان "چپ". با این تفاوت که اهل ناز کردن و رای ندادن نیستند.
وضعیت جریانِ "همیشه رای میدهند"
قریب به 20 میلیون نفر، یعنی35% واجدین هم کسانی هستند که به شکل سنتی "همیشه رای میدهند"(4). طبقات پائین و بخشی از طبقه متوسط در این مجموعه هستند. برآورد میشود که در وضعیت فعلی این جریان هنوز به تصمیم قطعی نرسیدهاند و فقط بخشی از این جریان، تصمیم به رای دادن گرفتهاند. تا الان، قریب به 3میلیون به روحانی رای میدهند، 3میلیون به رئیسی و 3میلیون به قالیباف رای میدهند. البته در تداوم کار، جریان"راست" توان بیشتری برای جذب آرای آنان دارد. جریان"همیشه رای میدهند"، جریان تعیین کنندهای است ولی جریان"چپ" بطور معمول از وسعت و قدرت این جریان غافل است. در شرایط فعلی تمامی تلاش جریان"راست" بر جذب آرای کسانی که"همیشه رای میدهند" متمرکز شده ولی موانع بزرگی بر سر راهشان دارند. تندروهای جریان"راست"، اینها را میترسانند. البته از تندروهای جریان "چپ" هم میترسند. جریان کسانی که "همیشه رای میدهند" در مجموع به دنبال آرامشاند و با 4ساله شدن ریاست جمهوری روحانی موافق نیستند. همچنین گرچه دید عمیق ندارند ولی علت مشکلات اقتصادی سالهای قبل را تاحد کمی فهمیدهاند. این جریان نسبت به روابط اجتماعی و مذهبی، دید سنتی دارند ولذا به جریان "راست" تعلق خاطر بیشتری دارند و برخی رفتارهای فرهنگی بدنه اصلاحطلبان نگرانشان میکند.
پس همانگونه که در جدول شماره1 و جدول شماره2 مشاهده میشود، در مجموع وضعیت آرا در شرایط فعلی عبارت است از:
((ـ تا الان، تیم رئیسیـقالیباف: 25%، یعنی 14میلیون رای دارد.))
((ـ تا الان، تیم روحانیـجهانگیری: 27%، یعنی 15میلیون رای دارد.))
در این وضعیت جریان "چپ" و جریان "راست" چه خواهند کرد؟
الف ـ جریان چپ چه خواهدکرد؟
1ـ اصلاحطلبان در رابطه با باقیمانده بدنه جریان "چپ" نیرو خواهند گذاشت. متمرکز میشوند بر پائین آوردن آنها از برج عاجِ مطالبات حداکثری و آیدهآل خواهی، به دنیای واقعیات و به پای صندوق رای. اگر اصلاحطلبان موفق به این کار شوند، حدود 3 میلیون رای جدید به تیم روحانیـجهانگیری اضافه خواهد شد.
2ـ در رابطه با جریان "حسابگر"، اصلاح طلبان بر جذب آرای 5% باقیمانده ...............
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در ادامه مطلب فوق، سایر اقداماتی که جریان چپ انجام می دهد شرح داده شده و سپس به شرح اقدامات جریان راست طی روزهای آتی پرداخته و بر آن اساس تعداد آرای نهایی انتخابات برآورد شده است.
در صورت تمایل به مطالعه ادامه مطلب، به وبلاگ کتاب "رفتار انتخاباتی مردم ایران" و یا لینک زیر مراجعه کنید.
http://raftareentekhabati.persianblog.ir/post/23/
@thing
Forwarded from آن
برگزاری نشست علمی «انتخابات : بررسی فضا، شرایط و روندهای سیاسی و رسانهای»
نشست علمی «انتخابات : بررسی فضا، شرایط و روندهای سیاسی و رسانهای» به همت انجمن جامعه شناسی ایران و انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات و با همکاری دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار می شود.
http://ana.ir/News/218558
@ANA_IR
نشست علمی «انتخابات : بررسی فضا، شرایط و روندهای سیاسی و رسانهای» به همت انجمن جامعه شناسی ایران و انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات و با همکاری دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار می شود.
http://ana.ir/News/218558
@ANA_IR
کین درد مشترک
هرگز جدا جدا/درمان نمی شود
.
رای میدهیم به اعتدال، اندیشه و دوستی
نه به ریا، تعصب و دشمنی
.
نفی کامل یک داستان هیچوقت راه نجات را نشانمان نخواهد داد
@thing
هرگز جدا جدا/درمان نمی شود
.
رای میدهیم به اعتدال، اندیشه و دوستی
نه به ریا، تعصب و دشمنی
.
نفی کامل یک داستان هیچوقت راه نجات را نشانمان نخواهد داد
@thing
https://revaal.com/mohamadzeinali/%D9%84%D8%B7%D9%85%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%87-%DA%AF%D9%81%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%AF/
@thing
@thing
روال
ترمیم لطمه وارده به گفتمان انقلاب اسلامی | روال
در ایران که حزب نداریم. وقتی یک گفتمان کاندیدایی به عرصه انتخابات وارد می کند، در واقع عصاره و شیره¬ی وجودی خودش در زبان او می چکد. هر نماینده ای زبان گویای... بیشتر بخوانید...
http://www.anthropologyandculture.com/fa/easyblog/2301-%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%B9%D9%82%D9%84%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D9%88%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%AD%D9%84%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C.html
@thing
@thing
Anthropologyandculture
دیالکتیک عقلانیت در گذار از هویت محلی به جهانی
حل مسائلی که موجب نابسامانی جامعهی شهری اردبیل شده، مسدود به نظر می رسد. اما واگشایی از وضع موجود نشان میدهد منطقی که قرار است این مسائل را حل کند، هنوز شکل نگرفته است. انتظار همه این است که شهر اردبیل هم با عقل و منطق راهی که شهرهای زیبای جهان
#پوپو_پوپو_پوپو_
#لیسم_
محمد زینالی اُناری
(1) چارلز رایت میلز، کتاب نخبگان قدرت را در آغاز نیمه دوم قرن بیست نوشته و در آن اظهار می کند که سیاست آمریکایی دست سه گروه افتاده و آن ها حدود یک درصد جمعیت این کشور هستند، نظامیان رده بالا، سیاستمداران بانفوذ و تاجران پولدار. او سپس به تحلیل روند قدرت در کشور می پردازد که چقدر تصمیم گیری شان در کشور دخیل است. حتی به این اشاره می کند که این سه گروه درون همسر هستند و کسی نمیتواند از طبقه متوسط یا یقه سفید قاطی آن ها شود. ما دیدیم که چند سال پیش جنبش یک به نود و نه در آمریکا شکل گرفت که چنین پیشینه ای انتقادی توسط یک جامعه شناس از بیش از پنجاه سال پیش داشته که آن نویسنده به خاطر نقدهایش چقدر هم دردسر کشیده بود.
اما در ایران به راحتی ممکن است مروجان سرمایه داری شب در خانه بالای شهرشان بخوابند و فردا صبح از خانه که می روند بیرون به شخصی تبدیل شوند که مارکسیست نیست اما بلد است ادای نقدهای مارکسیستی را چگونه در بیاورد. شبیه سازی، تقلید و نمایش حتی از روسای جمهور پیشین اقدامی بود که در قالب یک رویکرد غیر انتقادی ارائه شد. اما همه کسانی که روش های انتقادی را می شناسند، نیک می دانند که این روش ها خود دارای پایه ی نظریه جانداری بوده، هر منتقدی برای خودش نظریه و یا کتابی اساسی دارد. ضمناً به هر اعتراض و سخن درشتی نقد و انتقاد نمی گویند.
(2) اقتصاد یک اقدام ساده مانند توزیع آرد و یارانه یا دلالی و اشتغالزایی برای کارگران ساده و خشت زنی برای خانه نیست. اقتصاد در معادله های سخت و پیچیده¬ی آن معنا می یابد. حرف های ساده چنان که یک متولی ساده می خواهد با پول مردم قند و شکر بخرد یا در دفتر مشارکت های مردمی ثبت کند، دیگر الگویی برای اقتصاد نیست و سهمیه دادن و توزیع کوپن و سهام هم دردی از کشور را دوا نمی کند. ولی ما می بینیم که اقتصاد این کشور که از ده سال پیش تبدیل به دلالی و معامله گری شد، به ساده ترین شیوه ها از تبادل مالی و اقتصادی عادت کرده است. این وضعیت از شیوه نقد قلابی هم مشکل دار تر است.
ساده سازی و عقل کل باوری دیگر پوپولیسم هم نیست و نوعی شیوه تفکر ابتدایی در مورد امور زندگی امروزی است. امروز زندگی ابعاد مختلف و کرانه های متعدد دارد. مشاغل زیاد و روابط میان مشاغل متعدد هستند و نیاز به درک عمیق و صحیح دارند. نگاه یک کاسه نگرانه و لب مطلبی برای این مسائل نوعی جمع زدن همه مسائل و قضاوت ساده درباره آن ها است. باید تحول و تغییر را پذیرفت. اما این نوع نگاه ابتدایی به جامعه و مسائل آن، که به علت سواد رسانه ای و فقر مطالعه در ایران ریشه دارد، می تواند به جای افزایش نگاه تخصصی و حل مشکل ها، موجب نگاه سطحی به آن ها شده و مشکلات را بدون حل و در مسیر افزایش قرار می دهد.
(3) پوپولیسم در فرانسه شکست خورد، بنا به دلائلی که تحلیلگران آشنا به امور این کشور آگاه ترند. اما این می تواند نشان دهنده وزن فرهنگی فرانسه باشد. فرانسه ای که ژان ژاک روسو، ویکتورهوگو و میشل فوکو در آن جا نوشته اند، می تواند وزن تفکر انتقادی مردم را بالاتر ببرد. آری در کشوری که در مدرسه تحلیل گفتمان یاد می دهند طبیعی است که پوپولیسم نتواند عرض اندام کند. در ایران، در سالهای اخیر، باز شدن قفل انتشار مطبوعات، نشر کتاب و حتی روابط اینترنتی میان مردم موجب شد که رونقی در فرهنگ احساس شود و امروز مصاف کارآمدی سیاست های ارتقای مطالعه در برابر گمان های یک شبه، تقلید و ساده سازی پیش روی ما است.
@thing
#لیسم_
محمد زینالی اُناری
(1) چارلز رایت میلز، کتاب نخبگان قدرت را در آغاز نیمه دوم قرن بیست نوشته و در آن اظهار می کند که سیاست آمریکایی دست سه گروه افتاده و آن ها حدود یک درصد جمعیت این کشور هستند، نظامیان رده بالا، سیاستمداران بانفوذ و تاجران پولدار. او سپس به تحلیل روند قدرت در کشور می پردازد که چقدر تصمیم گیری شان در کشور دخیل است. حتی به این اشاره می کند که این سه گروه درون همسر هستند و کسی نمیتواند از طبقه متوسط یا یقه سفید قاطی آن ها شود. ما دیدیم که چند سال پیش جنبش یک به نود و نه در آمریکا شکل گرفت که چنین پیشینه ای انتقادی توسط یک جامعه شناس از بیش از پنجاه سال پیش داشته که آن نویسنده به خاطر نقدهایش چقدر هم دردسر کشیده بود.
اما در ایران به راحتی ممکن است مروجان سرمایه داری شب در خانه بالای شهرشان بخوابند و فردا صبح از خانه که می روند بیرون به شخصی تبدیل شوند که مارکسیست نیست اما بلد است ادای نقدهای مارکسیستی را چگونه در بیاورد. شبیه سازی، تقلید و نمایش حتی از روسای جمهور پیشین اقدامی بود که در قالب یک رویکرد غیر انتقادی ارائه شد. اما همه کسانی که روش های انتقادی را می شناسند، نیک می دانند که این روش ها خود دارای پایه ی نظریه جانداری بوده، هر منتقدی برای خودش نظریه و یا کتابی اساسی دارد. ضمناً به هر اعتراض و سخن درشتی نقد و انتقاد نمی گویند.
(2) اقتصاد یک اقدام ساده مانند توزیع آرد و یارانه یا دلالی و اشتغالزایی برای کارگران ساده و خشت زنی برای خانه نیست. اقتصاد در معادله های سخت و پیچیده¬ی آن معنا می یابد. حرف های ساده چنان که یک متولی ساده می خواهد با پول مردم قند و شکر بخرد یا در دفتر مشارکت های مردمی ثبت کند، دیگر الگویی برای اقتصاد نیست و سهمیه دادن و توزیع کوپن و سهام هم دردی از کشور را دوا نمی کند. ولی ما می بینیم که اقتصاد این کشور که از ده سال پیش تبدیل به دلالی و معامله گری شد، به ساده ترین شیوه ها از تبادل مالی و اقتصادی عادت کرده است. این وضعیت از شیوه نقد قلابی هم مشکل دار تر است.
ساده سازی و عقل کل باوری دیگر پوپولیسم هم نیست و نوعی شیوه تفکر ابتدایی در مورد امور زندگی امروزی است. امروز زندگی ابعاد مختلف و کرانه های متعدد دارد. مشاغل زیاد و روابط میان مشاغل متعدد هستند و نیاز به درک عمیق و صحیح دارند. نگاه یک کاسه نگرانه و لب مطلبی برای این مسائل نوعی جمع زدن همه مسائل و قضاوت ساده درباره آن ها است. باید تحول و تغییر را پذیرفت. اما این نوع نگاه ابتدایی به جامعه و مسائل آن، که به علت سواد رسانه ای و فقر مطالعه در ایران ریشه دارد، می تواند به جای افزایش نگاه تخصصی و حل مشکل ها، موجب نگاه سطحی به آن ها شده و مشکلات را بدون حل و در مسیر افزایش قرار می دهد.
(3) پوپولیسم در فرانسه شکست خورد، بنا به دلائلی که تحلیلگران آشنا به امور این کشور آگاه ترند. اما این می تواند نشان دهنده وزن فرهنگی فرانسه باشد. فرانسه ای که ژان ژاک روسو، ویکتورهوگو و میشل فوکو در آن جا نوشته اند، می تواند وزن تفکر انتقادی مردم را بالاتر ببرد. آری در کشوری که در مدرسه تحلیل گفتمان یاد می دهند طبیعی است که پوپولیسم نتواند عرض اندام کند. در ایران، در سالهای اخیر، باز شدن قفل انتشار مطبوعات، نشر کتاب و حتی روابط اینترنتی میان مردم موجب شد که رونقی در فرهنگ احساس شود و امروز مصاف کارآمدی سیاست های ارتقای مطالعه در برابر گمان های یک شبه، تقلید و ساده سازی پیش روی ما است.
@thing
Forwarded from Parsa
امشب چرخی در سطح شهر زدم البته به ناچار با موتور! از تجریش و سعادت آباد تا صادقیه و ستارخان و انقلاب و چهارراه ولیعصر و شاپور
بنفش و سبز در سطح شهر رنگ غالب بود.. صدای بوق ماشین ها گرچه اینبار گوش کسی را آزار نمیداد اما یادآور خاطرات نه چندان دور بود
تک و توک در بین خودروها عکسهای رییسی هم به چشم میخورد و حتی قالیباف!
تیپ ظاهری طرفدارانش هم عمدتا چهره های مذهبی و خانومهای محجبه و یقه بسته ها تشکیل می دادند البته چند مورد هم دخترخانومهایی با آرایشی غلیظ که به نفع رئیسی شعار می دادند.
موتورسوارانی را دیدم که با همان ظاهر بسیجی وار پوستر رئیسی را در دست داشتند اما به محض کوچکترین تنشی پوسترها را رها کرده و به سرعت در کالبد نیروی امنیتی در صحنه حاضر می شدند!
یکی ازین صحنه ها در حوالی بازارچه ستارخان نزدیک پیست اسب دوانی رخ داد که افراد مشکوک ناشناسی چند ککتل مولوتوف روی پله های یک مجتمع تجاری پرت کردند..
فوج فوج نیروی نظامی و امنیتی در نقاط پر تردد و شلوغ مستقر بودند که البته جز برقراری نظم و گشودن یا مسدود کردن خیابانها کار دیگری نمی کردند اما در یکی دو مورد ۲ فرمانده انتظامی را دیدم که با افراد لباس شخصی که خودسرانه به پر و پای طرفداران روحانی می پیچیدند درگیر شدند و حتی یکی ازین فرماندهان با صدای بلند فریاد میزد: " میگم کاری به کارشون نداشته باشین! کاررررری به کاااارررشون نداااااشته باششش اخووووی " و لباس شخصی مورد اشاره هم سوار بر ترک هم قطارش با عصبانیت محل رو ترک کرد.
نسبت حامیان رئیسی در نقاط شلوغ مثل میدان انقلاب، تجریش و چهارراه ولیعصر با حامیان روحانی تقریبا یک به ۱۰ بود.
بر خلاف صلابت حامیان روحانی حامیان رئیسی گویی با شرمساری خاصی پوسترهای کاندیدایشان را در دست داشتند و برخی شان شعار میدادن خداحافظ ۴ درصدی ها، برخی هم میگفتن آخرهفته روحانی رفته، دولت بی اراده ۴سالشم زیاده و.... که البته در هیچ کجا یارای مقابله با فریادها و شعارهای هماهنگ طرفداران روحانی را نداشتند و در هیاهوی شعارها و بوق ماشینها گم میشد...
در مقابل طرفداران روحانی به محض مواجهه با حامیان رئیسی میگفتند :
" بلند بگو بغ بغوووو " یا " رئیسی کم آورده تتلو رو آورده " ، " رئیسی تتلو پیوندتان مبارک " ، " تتلو متشکریم " ، " روحانی روحانی حمایتت میکنیم " ،
خودم به شخصه از زبان چند تن از هواداران رئیسی شنیدم که میگفتن این تتلو زد کار مارو خراب کرد یا تتلو آبروی ما رو برد یا عجب کاری کرد رئیسی این دم آخری و بسیار ازین موضوع عصبانی و آشفته بودند.
جمعیت حامیان رئیسی بر خلاف طرفداران روحانی تناسبی با تجمعات انتخاباتی شان نداشت..
با شهرستانهایی هم که تماس داشتم وضعیت مشابه خیابانهای تهران بود
خلاصه که ملاقات تتلو با رئیسی همچون فضای مجازی سوژه داغ خیابانها بود.
ترافیک در خیابانهای منتهی به چهارراه ولیعصر و تجریش کاملا قفل بود،
آمبولانس ها با درماندگی آژیر می کشیدند و گاها طرفداران کاندیداها تلاش داشتند تا مسیر عبورشان را باز کنند
در این بین حامیان کاندیداهای شورای شهر هم با تمام توان به تبلیغ کاندیداهای مورد حمایتشان سخت مشغول بودند
در کنار پوستر روحانی پوسترهایی هم که تصویر خاتمی و کروبی و موسوی بر آن نقش بسته بود به چشم میخورد اما در بین لیست شوراها فهرست امید بیشترین تبلیغ کننده را در سطح شهر داشت البته نمی توان منکر تلاش های میلیاردی عباس خان جدیدی و علیرضا دبیر شد که مطمعنا روز شنبه چیزی از ارزش های این دو بزرگوار کم نخواهد کرد..
اما با همه این تفاصیل و شعارها و متلک ها رفتار حامیان دو طیف در یک نگاه کلی آرام و مهربانانه و توام با لبخند و نشاط بود،
صدای بلند آهنگ دوباره ایران حجت اشرف زاده هم از اکثر خودروها به گوش میرسید
از فردا این هیاهو جای خود را به سکوتی رمزآلود خواهد داد و طرفداران دو طیف چشم انتظار نتیجه همه تقلایی که در این روزها به امید تغییر به خرج دادند.
#کامران_فلاحتی
بنفش و سبز در سطح شهر رنگ غالب بود.. صدای بوق ماشین ها گرچه اینبار گوش کسی را آزار نمیداد اما یادآور خاطرات نه چندان دور بود
تک و توک در بین خودروها عکسهای رییسی هم به چشم میخورد و حتی قالیباف!
تیپ ظاهری طرفدارانش هم عمدتا چهره های مذهبی و خانومهای محجبه و یقه بسته ها تشکیل می دادند البته چند مورد هم دخترخانومهایی با آرایشی غلیظ که به نفع رئیسی شعار می دادند.
موتورسوارانی را دیدم که با همان ظاهر بسیجی وار پوستر رئیسی را در دست داشتند اما به محض کوچکترین تنشی پوسترها را رها کرده و به سرعت در کالبد نیروی امنیتی در صحنه حاضر می شدند!
یکی ازین صحنه ها در حوالی بازارچه ستارخان نزدیک پیست اسب دوانی رخ داد که افراد مشکوک ناشناسی چند ککتل مولوتوف روی پله های یک مجتمع تجاری پرت کردند..
فوج فوج نیروی نظامی و امنیتی در نقاط پر تردد و شلوغ مستقر بودند که البته جز برقراری نظم و گشودن یا مسدود کردن خیابانها کار دیگری نمی کردند اما در یکی دو مورد ۲ فرمانده انتظامی را دیدم که با افراد لباس شخصی که خودسرانه به پر و پای طرفداران روحانی می پیچیدند درگیر شدند و حتی یکی ازین فرماندهان با صدای بلند فریاد میزد: " میگم کاری به کارشون نداشته باشین! کاررررری به کاااارررشون نداااااشته باششش اخووووی " و لباس شخصی مورد اشاره هم سوار بر ترک هم قطارش با عصبانیت محل رو ترک کرد.
نسبت حامیان رئیسی در نقاط شلوغ مثل میدان انقلاب، تجریش و چهارراه ولیعصر با حامیان روحانی تقریبا یک به ۱۰ بود.
بر خلاف صلابت حامیان روحانی حامیان رئیسی گویی با شرمساری خاصی پوسترهای کاندیدایشان را در دست داشتند و برخی شان شعار میدادن خداحافظ ۴ درصدی ها، برخی هم میگفتن آخرهفته روحانی رفته، دولت بی اراده ۴سالشم زیاده و.... که البته در هیچ کجا یارای مقابله با فریادها و شعارهای هماهنگ طرفداران روحانی را نداشتند و در هیاهوی شعارها و بوق ماشینها گم میشد...
در مقابل طرفداران روحانی به محض مواجهه با حامیان رئیسی میگفتند :
" بلند بگو بغ بغوووو " یا " رئیسی کم آورده تتلو رو آورده " ، " رئیسی تتلو پیوندتان مبارک " ، " تتلو متشکریم " ، " روحانی روحانی حمایتت میکنیم " ،
خودم به شخصه از زبان چند تن از هواداران رئیسی شنیدم که میگفتن این تتلو زد کار مارو خراب کرد یا تتلو آبروی ما رو برد یا عجب کاری کرد رئیسی این دم آخری و بسیار ازین موضوع عصبانی و آشفته بودند.
جمعیت حامیان رئیسی بر خلاف طرفداران روحانی تناسبی با تجمعات انتخاباتی شان نداشت..
با شهرستانهایی هم که تماس داشتم وضعیت مشابه خیابانهای تهران بود
خلاصه که ملاقات تتلو با رئیسی همچون فضای مجازی سوژه داغ خیابانها بود.
ترافیک در خیابانهای منتهی به چهارراه ولیعصر و تجریش کاملا قفل بود،
آمبولانس ها با درماندگی آژیر می کشیدند و گاها طرفداران کاندیداها تلاش داشتند تا مسیر عبورشان را باز کنند
در این بین حامیان کاندیداهای شورای شهر هم با تمام توان به تبلیغ کاندیداهای مورد حمایتشان سخت مشغول بودند
در کنار پوستر روحانی پوسترهایی هم که تصویر خاتمی و کروبی و موسوی بر آن نقش بسته بود به چشم میخورد اما در بین لیست شوراها فهرست امید بیشترین تبلیغ کننده را در سطح شهر داشت البته نمی توان منکر تلاش های میلیاردی عباس خان جدیدی و علیرضا دبیر شد که مطمعنا روز شنبه چیزی از ارزش های این دو بزرگوار کم نخواهد کرد..
اما با همه این تفاصیل و شعارها و متلک ها رفتار حامیان دو طیف در یک نگاه کلی آرام و مهربانانه و توام با لبخند و نشاط بود،
صدای بلند آهنگ دوباره ایران حجت اشرف زاده هم از اکثر خودروها به گوش میرسید
از فردا این هیاهو جای خود را به سکوتی رمزآلود خواهد داد و طرفداران دو طیف چشم انتظار نتیجه همه تقلایی که در این روزها به امید تغییر به خرج دادند.
#کامران_فلاحتی