نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
انتخابات ایران: رویارویی میان دو گفتار مردم و ملت

آنچه اینک می توان به این مقاله افزود، این است که در این کارزار ما با تقابل حماسه و ایدئولوژی مواجه هستیم.

حماسه به معنای بازنمایی های سنت و غیرت در نترسیدن مردم ایران از جنگ و هواداری سازمان یافته ( جمع گرایی ) یا عشق محرومین به رهبران آن به تعبیر نیچه ای آن
و ایدئولوژی بمعنای مدرن آن با تاکیدات بنتامی در حق داشتن زندگی معمولی، رعایت احترام به خصوص به سبک زندگی زنانو ارتقای کیفیت زندگی به خصوص در تامین بهداشت و آموزش طبقات پایین.

البته رادیکالیسم های متنوعی که علیه رویکرد رایج حماسه سالاری در ایران ( یا همان محافظه کاری سنتی) شکل گرفته اند، به بروز ایدئولوژی مدرن باور یا اعتنا نداشته و تمایل دارند خود را در تقابل با حماسه تعریف و تقویت کنند.

- پیشتر نوشته ام که وجه حماسه سالاری در ایران را نمی شود ایدئولوژی خواند ولی اغلب منتقدان نظام جمهوری اسلامی، وجود مدرن آن را کاذب دانسته و البته به این نظام ماهیت ایدئولوژیک قائلند. به هر حال از تعابیر معناهای متعدد استخراج می شود، تاکید من بر این بوده که حماسه سالاری ( با ابعاد عاطفی، اعتقادی و مریدپرواری) را نمی توان ایدئولوژی ( که چشم انداز و منطق راهبردی خاصی برای تحقق امر زمینی دارد) دانست.

https://anthropologyandculture.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D9%88%DB%8C/


@thinh
باعرضه و ماهر، روزنامه اعتماد۱۳اردیبهشت ۱۳۹۶
محمد زینالی اناری
@thing
روز جهانی آزادی مطبوعات
مطهره یوسف نژاد

روز چهاردهم اردیبهشت، روز جهانی آزادی مطبوعات است. البته این روز در کشور ما آنقدر بی اهمیت است که به یاد نداریم تا کنون کسی این روز را به اهالی مطبوعات تبریک گفته باشد و یا به مناسبت این روز همایشی برگزار شود و از فعالان این عرصه تقدیری به عمل آید. از وظایف مهم مطبوعات، اطلاع رسانی مفید و دقیق به جامعه است که از این طریق مردم را از تحوّلات و تغییرات دنیای اطراف آگاه می سازند و با تحلیل اوضاعِ ملّی و بین المللی، زمینه های قضاوت درست و تصمیم سنجیده را برای افراد فراهم می آورند. بشر در زندگی خود همواره تحت تأثیر اطلاعات بوده و از طریق آن در مورد حضور و نقش خود در آینده تصمیم می گرفته و آگاهی و معرفت خود را افزایش می داده است.آزادی رسانه و مطبوعات همانند یک ضمانت نامه از جانب دولت‌ها به رسانه های عمومی، در مقابل مواجهه با روندهای محدود کنندهٔ ابراز نظر در جوامع، می‌باشد که حقوق قانونی رسانه‌ها و همچنین مراجع رفع اختلاف بین رسانه‌ها و شاکیان را مشخص می‌کند. این حقوق در بسیاری از کشورها به صورت قانونی و در چهارچوب قوانین اساسی آن کشور تعبیه شده‌است تا از آزادی مطبوعات حمایت به عمل بیاید. در رابطه با اطلاعات دولتی، هر کدام از دولت‌ها خود تصمیم می‌گیرند کدام منابع و مواد اطلاعاتی عمومی و یا حفاظت شده می‌باشند و نباید از جهت حساسیت عمومی و یا طبقه بندی شدگی، افشا گردد. بسیاری از دولت‌ها سعی در تسلط یافتن بر قوانین مهم و یا آزادی تبادل اطلاعات قانونی که برای تعریف حدود و ثقور علاقهٔ بین‌المللی کاربرد دارند، هستند تا از این طریق دید جهانی را منحرف کنند.حق برخورداری از آزادی بیان و آزادی مطبوعات، به عنوان یکی از مصادیق مهم حقوق‌بشر برای همگان و به‌طور خاص برای زنان قلمداد می‌شود. به گزارش مهرخانه، حق آزادی بیان و مطبوعات به‌ویژه با توجه به میزان آسیب‌پذیری بالای زنان در قبال نقض حقوق بشر می‌تواند بیش از سایر افراد، حایز اهمیت باشد؛ زیرا تضمین برخورداری افراد از حق آزادی بیان و آزادی مطبوعات می‌تواند به عنوان یک عامل مهم و ضروری برای پیش‌گیری از نقض حقوق‌بشر زنان و یا مطالبه جبران خسارت در قبال نقض‌های ارتکابی محسوب شود.

@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
دولت کتاب و آزادی از ممیزی
یادداشتی از محمد زینالی اُناری
#دوباره_ایران #بر_نمیگردیم
http://kelidemelli.com/fa/news/8207
اجتماع نقیضین
محمد زینالی اُناری

وقتی فردی سخنی می گوید که به آن باور دارد، یک حقیقت از خود ارائه می دهد که در هنگام رویارویی با دیگران می تواند از اصالت جملات خود دم بزند. در هنگام گفت و گوی افراد در برابر هم، سخن فرد، به نوعی نشان از حقیقت او دم می زند و به او و وجود او تصویر و رنگ می بخشد. هر فردی با سخن خود رنگ و تصویر می یابد حقیقت هر فرد، در بیان او است. بدیهی است که وقتی سخن صریح و از حقیقت وجودی فرد صادر می شود، احساس او هم معنادار می شود و به این دلیل است که اغلب سخنانی که نشان از حقیقتی بزرگ دارند، با حسی عمیق و تأثیر گذار بیان می شوند.

در سخنانی با اصالت و مشروح، فرد، زندگی او و حتی نگاه و حرکات چهره¬ی وی نیز نشانه ای بیان¬گر هستند. سخنی که بر می آید، برآمده از عمق جان است و امکان ندارد که این سخنان با عمق جان و با اصالتی از حقیقت، با ظاهر و نمای بیرونی او تفاوت و تمایز داشته باشند. اما وقتی فردی سخنی می گوید و مثلا از فقر صحبت می کند اما ظاهری آراسته دارد، از آرامش سخن می گوید ولی سابقه زندگی اش از دلهره دم می زند، از اکثریت دم می زند ولی خود از اقلیت هست، نتیجه این است که صورت و باطن وی دچار تضاد و دوگانگی است.

نقیضین در یک حالت اجرا می شود. وقتی فرد سخنی می گوید که با حقیقت زندگی و تجربه تاریخی او وصله ای ناجور است. وقتی فرد سخنی می گوید که پیشتر در خلاف جهت آن عمل کرده است، اجتماع نقیضین رخ می دهد. به ویژه این که اجرای یک نقش را در سه مرتبه به صورت متفاوت بازی کند. هر فردی می بایست در اجرای نقش های اجتماعی خود به صورت ثابتی ظاهر شود، مگر این که پیشرفتی تکاملی در آن ظاهر شود. نه این که فرد هر بار در نقشی متفاوت ظاهر شده و دم از اصالت نقش خود بزند.

اجتماع نقیضین وقتی است که ما از حقوق طبقات فرودست دم بزنیم ولی خود سالها در خلاف جهت این حقوق زندگی کرده باشیم. از شکاف طبقاتی دم بزنیم ولی خود ایجاد کننده شکاف طبقاتی باشیم. به دروغ گویی بتازیم کنیم ولی خود دروغ بگوئیم. در نتیجه ما سازنده ی اختناق و تناقض در جامعه می شویم. حال این موضوع مهمی است که چرا در جامعه افرادی پیدا می شوند که نقش های آن ها فردی در کسوت اجتماع نقیضین می سازد.

در واقع این وضعیتی است که برای افراد هدف توجه کنندۀ وسیله باشد، باد به هر جهت بوزد، در آن جهت پرواز کنند. وضعیتی که فرد از خود بیگانه شده و اصالتی برای خود قائل نشود و بیشتر آن ناشی از صحنه و نقشی است که اصالت او را مشتق از صحنه کند. موقعی که نقش و اهداف نویسندگان آن بر فرد، تجربه و اصالت او پیشی بگیرد و در واقع افراد برای ایفای نقش به بیان هر سخنی روی بیاورند. این هنگامی است که فرد تهی باشد و همه هویت او از دنیای بیرون و دیگران نشأت بگیرد. اما این مهم است که بازی های نقش باید متناسب با سخن آن باشد و نه این که افراد در پوشش غنی بیان فقیر ارائه دهند. در همۀ نقش ها، باورپذیری به آن است که بتوان آن را به صورت واقعی اجرا کرد.

اما گفتار فقر، اغلب گفتاری درد کشیده و زهر چشیده است و نیاز به احساسی دارد که از درون برخیزد. بازی نقشی که قرار است از فقر، فرودستان و نیازهای آن ها بر خیزد، نیازمند نقشی کاریزما، استدلالی صریح و احساسی عمیق دارد. مگر این که بازی گر نقش مدافع فقرا، وکیلی تسخیری باشد که وزارت دادگستری برای آن ها انتخاب کرده باشد و حسی تصنعی داشته باشد. وکیلی تسخیری که خود از طبقات بالا است و به خاطر آن که نانش در این پیش است، چنین مسئولیتی را می پذیرد. وکیل تسخیری که می تواند به جای آن که برای فقرا آزادی مطالبه کند، برای آن ها مقادیر ناچیزی در جهت پذیرش درماندگی و فرودستی تثبیت شده مطالبه کند.

فقرا بیش از همه چیز نیاز به آزادی دارند، پرداخت پول های آماده، آن ها را در نهایت تبدیل به فقرای مستمر خواهد کرد. مستمری، پولی است که در ازای ناتوانی به آنان پرداخته می شود. اما آزادی، همان است که فقرا را از قید بندگی رها می کند. برای هر فردی که در فرودستی و بندگی استمرار یافته است، نیاز اصلی زبان است. زبانی که بتواند با آن حقیقت خود را بیان کند و نقش خود را بازی کند و آن را تکامل بخشد. نه این که با دریافت مقادیری، سکوت کرده و جای خود را به کسی بدهد که قرار است تا ابد نقش او را بازی کند و در صحنه بماند. فقرا نیازمند کسی هستند که وقتی از آنان حرف می زند، پوشش آن ها را در تن داشته و احساس آنان را داشته باشد. آن ها از بازی های تصنعی خسته اند.

@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
انتخابات برای عده پروژه دستبردزدن به احساسات خفته مردم است
* تله گذاری بر حسرت های مردم
یادداشتی از محمد زینالی اُناری
#دوباره_ایران
#دولت100درصدی
http://kelidemelli.com/fa/news/8243
معیشت نشانه ای،
محمد زینالی اناری
اعتماد، ۲۰اردیبهشت۹۶

@thing
برآورد وضعیت آرا، پس از مناظره دوم
نویسنده: محسن شریف زاده - ۱۳٩٦/٢/۱٧

روزنامه شرق، پنجشنبه 21 اردیبهشت96

http://www.sharghdaily.ir/1396/02/21/Main/PDF/13960221-2861-6-2.pdf

مقایسه آرای تیم "روحانی ـ جهانگیری" با تیم "رئیسی ـ قالیباف"


وضعیت جریانِ "چپ"
تا الان نیمی از جریان"چپ" یعنی حدود 4میلیون یا 7% واجدین تصمیم به دادن رای به روحانی گرفته‌اند. کلاً 15% از واجدین چپ هستند(1). یعنی بیش از 8 میلیون واجد شرایط داریم که چپ هستند. نیم دیگر هنوز در حالت باصطلاح طاقچه بالا هستند. این جریان در 4سال گذشته به قدری انتقاد به ریز و درشتِ وضعیت و بالا و پائینِ نظام، و کارهای دولتی و غیر دولتی کرده‌اند که الان انگیزه‌ای برای رای دادن ندارند. البته تا حدی نگران آینده شده‌اند ولی نمی‌دانند با چه روئی باید رای بدهند.

وضعیت جریانِ "حسابگر"
تا الان اکثریت جریان"حسابگر" یعنی بیش از 8 میلیون نفر، تصمیم برای رای به روحانی گرفته‌اند(2). در مجموع20% از واجدین، یعنی اندکی بیش از 11میلیون رای دهندۀ"حسابگر" داریم. اینها بجز به اصلاح‌طلبان به جریان دیگری رای نمی‌دهند. اینها تماس نزدیک و عینی با مشکلات دارند و تغییرات را لمس کرده اند. امنیت و آرامش کشور هم برای‌شان در اولویت است. جریان"حسابگر"، زیاد اهل شرکت در نظر خواهی نیست و اهل تبلیغات و تقلا کردن در فضای مجازی هم نیستند، پس به چشم نمی‌آیند و دیده نمی‌شوند. این ویژگی در سایر انتخابات هم وجود داشت.

وضعیت جریانِ "راست"
جریان"راست" و جریان"چپ" وزن مشابهی دارند. هم اکنون بیش از 8 میلیون نفر "راست" هستند، یعنی15% از رای دهندگان. اینها کاری به مناظره و تبلیغات ندارند(3). رای‌شان مشخص است. درست مثل جریان "چپ". با این تفاوت که اهل ناز کردن و رای ندادن نیستند.

وضعیت جریانِ "همیشه رای می‌دهند"
قریب به 20 میلیون نفر، یعنی35% واجدین هم کسانی هستند که به شکل سنتی "همیشه رای می‌دهند"(4). طبقات پائین و بخشی از طبقه متوسط در این مجموعه هستند. برآورد می‌شود که در وضعیت فعلی این جریان هنوز به تصمیم قطعی نرسیده‌اند و فقط بخشی از این جریان، تصمیم به رای دادن گرفته‌اند. تا الان، قریب به 3میلیون به روحانی رای می‌دهند، 3میلیون به رئیسی و 3میلیون به قالیباف رای می‌دهند. البته در تداوم کار، جریان"راست" توان بیشتری برای جذب آرای آنان دارد. جریان"همیشه رای می‌دهند"، جریان تعیین کننده‌ای است ولی جریان"چپ" بطور معمول از وسعت و قدرت این جریان غافل است. در شرایط فعلی تمامی تلاش جریان"راست" بر جذب آرای کسانی که"همیشه رای می‌دهند" متمرکز شده ولی موانع بزرگی بر سر راه‌شان دارند. تندروهای جریان"راست"، اینها را می‌ترسانند. البته از تندروهای جریان "چپ" هم می‌ترسند. جریان کسانی که "همیشه رای می‌دهند" در مجموع به دنبال آرامش‌اند و با 4ساله شدن ریاست جمهوری روحانی موافق نیستند. همچنین گرچه دید عمیق ندارند ولی علت مشکلات اقتصادی سال‌های قبل را تاحد کمی فهمیده‌اند. این جریان نسبت به روابط اجتماعی و مذهبی، دید سنتی دارند ولذا به جریان "راست" تعلق خاطر بیشتری دارند و برخی رفتارهای فرهنگی بدنه اصلاح‌طلبان نگران‌شان می‌کند.

پس همانگونه که در جدول شماره1 و جدول شماره2 مشاهده می‌شود، در مجموع وضعیت آرا در شرایط فعلی عبارت است از:

((ـ تا الان، تیم رئیسی‌ـ‌قالیباف: 25%، یعنی 14میلیون رای دارد.))
((ـ تا الان، تیم روحانی‌ـ‌جهانگیری: 27%، یعنی 15میلیون رای دارد.))


در این وضعیت جریان "چپ" و جریان "راست" چه خواهند کرد؟

الف ـ جریان چپ چه خواهدکرد؟
1ـ اصلاح‌طلبان در رابطه با باقیمانده بدنه جریان "چپ" نیرو خواهند گذاشت. متمرکز می‌شوند بر پائین آوردن آنها از برج عاجِ مطالبات حداکثری و آیده‌آل خواهی، به دنیای واقعیات و به پای صندوق رای. اگر اصلاح‌طلبان موفق به این کار شوند، حدود 3 میلیون رای جدید به تیم روحانی‌ـ‌جهانگیری اضافه خواهد شد.

2ـ در رابطه با جریان "حسابگر"، اصلاح طلبان بر جذب آرای 5% باقیمانده ...............

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در ادامه مطلب فوق، سایر اقداماتی که جریان چپ انجام می دهد شرح داده شده و سپس به شرح اقدامات جریان راست طی روزهای آتی پرداخته و بر آن اساس تعداد آرای نهایی انتخابات برآورد شده است.
در صورت تمایل به مطالعه ادامه مطلب، به وبلاگ کتاب "رفتار انتخاباتی مردم ایران" و یا لینک زیر مراجعه کنید.

http://raftareentekhabati.persianblog.ir/post/23/

@thing
Forwarded from آن
برگزاری نشست علمی «انتخابات : بررسی فضا، شرایط و روندهای سیاسی و رسانه‌ای»

نشست علمی «انتخابات : بررسی فضا، شرایط و روندهای سیاسی و رسانه‌ای» به همت انجمن جامعه شناسی ایران و انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات و با همکاری دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار می شود. ‍
http://ana.ir/News/218558
@ANA_IR
کین درد مشترک
هرگز جدا جدا/درمان نمی شود
.
رای میدهیم  به اعتدال، اندیشه و دوستی

نه به ریا، تعصب و دشمنی
.
نفی کامل یک داستان هیچوقت راه نجات را نشانمان نخواهد داد
@thing
ضلع غایب شهروندداری، محمد زینالی اناری
رستاک، شماره۹

@thing
#پوپو_پوپو_پوپو_
#لیسم_

محمد زینالی اُناری

(1) چارلز رایت میلز، کتاب نخبگان قدرت را در آغاز نیمه دوم قرن بیست نوشته و در آن اظهار می کند که سیاست آمریکایی دست سه گروه افتاده و آن ها حدود یک درصد جمعیت این کشور هستند، نظامیان رده بالا، سیاستمداران بانفوذ و تاجران پولدار. او سپس به تحلیل روند قدرت در کشور می پردازد که چقدر تصمیم گیری شان در کشور دخیل است. حتی به این اشاره می کند که این سه گروه درون همسر هستند و کسی نمیتواند از طبقه متوسط یا یقه سفید قاطی آن ها شود. ما دیدیم که چند سال پیش جنبش یک به نود و نه در آمریکا شکل گرفت که چنین پیشینه ای انتقادی توسط یک جامعه شناس از بیش از پنجاه سال پیش داشته که آن نویسنده به خاطر نقدهایش چقدر هم دردسر کشیده بود.

اما در ایران به راحتی ممکن است مروجان سرمایه داری شب در خانه بالای شهرشان بخوابند و فردا صبح از خانه که می روند بیرون به شخصی تبدیل شوند که مارکسیست نیست اما بلد است ادای نقدهای مارکسیستی را چگونه در بیاورد. شبیه سازی، تقلید و نمایش حتی از روسای جمهور پیشین اقدامی بود که در قالب یک رویکرد غیر انتقادی ارائه شد. اما همه کسانی که روش های انتقادی را می شناسند، نیک می دانند که این روش ها خود دارای پایه ی نظریه جانداری بوده، هر منتقدی برای خودش نظریه و یا کتابی اساسی دارد. ضمناً به هر اعتراض و سخن درشتی نقد و انتقاد نمی گویند.

(2) اقتصاد یک اقدام ساده مانند توزیع آرد و یارانه یا دلالی و اشتغالزایی برای کارگران ساده و خشت زنی برای خانه نیست. اقتصاد در معادله های سخت و پیچیده¬ی آن معنا می یابد. حرف های ساده چنان که یک متولی ساده می خواهد با پول مردم قند و شکر بخرد یا در دفتر مشارکت های مردمی ثبت کند، دیگر الگویی برای اقتصاد نیست و سهمیه دادن و توزیع کوپن و سهام هم دردی از کشور را دوا نمی کند. ولی ما می بینیم که اقتصاد این کشور که از ده سال پیش تبدیل به دلالی و معامله گری شد، به ساده ترین شیوه ها از تبادل مالی و اقتصادی عادت کرده است. این وضعیت از شیوه نقد قلابی هم مشکل دار تر است.

ساده سازی و عقل کل باوری دیگر پوپولیسم هم نیست و نوعی شیوه تفکر ابتدایی در مورد امور زندگی امروزی است. امروز زندگی ابعاد مختلف و کرانه های متعدد دارد. مشاغل زیاد و روابط میان مشاغل متعدد هستند و نیاز به درک عمیق و صحیح دارند. نگاه یک کاسه نگرانه و لب مطلبی برای این مسائل نوعی جمع زدن همه مسائل و قضاوت ساده درباره آن ها است. باید تحول و تغییر را پذیرفت. اما این نوع نگاه ابتدایی به جامعه و مسائل آن، که به علت سواد رسانه ای و فقر مطالعه در ایران ریشه دارد، می تواند به جای افزایش نگاه تخصصی و حل مشکل ها، موجب نگاه سطحی به آن ها شده و مشکلات را بدون حل و در مسیر افزایش قرار می دهد.

(3) پوپولیسم در فرانسه شکست خورد، بنا به دلائلی که تحلیلگران آشنا به امور این کشور آگاه ترند. اما این می تواند نشان دهنده وزن فرهنگی فرانسه باشد. فرانسه ای که ژان ژاک روسو، ویکتورهوگو و میشل فوکو در آن جا نوشته اند، می تواند وزن تفکر انتقادی مردم را بالاتر ببرد. آری در کشوری که در مدرسه تحلیل گفتمان یاد می دهند طبیعی است که پوپولیسم نتواند عرض اندام کند. در ایران، در سالهای اخیر، باز شدن قفل انتشار مطبوعات، نشر کتاب و حتی روابط اینترنتی میان مردم موجب شد که رونقی در فرهنگ احساس شود و امروز مصاف کارآمدی سیاست های ارتقای مطالعه در برابر گمان های یک شبه، تقلید و ساده سازی پیش روی ما است.

@thing