کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
Forwarded from Sina Ghanbarpour
@kelidemelli
#كليدملي؛اطلاع رساني باتمركزبرمسائل زنان، كارآفريني،محيط زيست وتحليل حوادث
https://telegram.me/kelidemelli
#كليدملي؛اطلاع رساني باتمركزبرمسائل زنان، كارآفريني،محيط زيست وتحليل حوادث
https://telegram.me/kelidemelli
Forwarded from انجمن مهر امید
برگزاری نشست کتاب خوان تخصصی به همت اداره کل کتابخانه های عمومی استان اردبیل
@NgoMehreOmid
@NgoMehreOmid
Forwarded from فردین علیخواه
🎧 امان از نی انبان و شانه های لرزان! 🎧
◀️ فردین علیخواه(جامعه شناس): چند ماه پیش در کنسرت گروه لیان با رهبری محسن شریفیان در تهران شرکت کرده بودم. این گروه، موسیقی بوشهری را در شکل و قالب امروزی ارائه می دهد. در فاصلۀ بین آهنگ ها، به آقای شریفیان تذکر داده شد که هنگام اجراء، حرکاتش به گونه ای نباشد که به ذهن متبادر شود در حال رقص بندری است! شریفیان هم بدون رودربایستی آمد و این تذکّر را با حضّار در میان گذاشت. مایۀ خوشحالی من است که ایشان لیسانس جامعه شناسی دارند و کمی هم صریح هستند. شریفیان " به جز شهر خودش یعنی بوشهر" در شهرهای دیگر ایران و جهان اجازه دارد کنسرت اجرا کند! مسأله ای که یکی دو ماه قبل، حسین علیزاده به هنگام اجرای کنسرت در شهر بوشهر بابت آن ابراز تأسف کرد. دربارۀ کنسرت می گفتم. محسن شریفیان بعد از دریافت آن تذکّر؛ نکتۀ هر چند طنز؛ ولی قابل تأملی مطرح کرد. او گفت که تقریبا همه استان های کشور نظیر خراسان، آذربایجان، کردستان، سیستان و بلوچستان و لرستان اجازه دارند در جشنواره های گوناگون رقصِ محلی شان را به نمایش بگذراند. گناه ما جنوبی ها چیست که رقص مان غالبا انفرادی است و تکان دادن شانه ها هم جزو اصلی رقص مان است!(نقل به مضمون).
نکتۀ ایشان حداقل از نظر اجتماعی قابل تأمل است. به راستی تفاوت رقص بندری با رقص های سایر نواحی ایران در چیست که بیشتر نواحی کشورمان در جشنواره های مختلف می توانند رقص محلی شان را عرضه کنند و حتی صدا و سیما هم در اعیاد مختلف رقص آنان را به نمایش بگذارد ولی برای اجراء و نمایش رقص بندری(آنطور که ما آنرا می شناسیم) محدودیت هایی وجود داشته باشد؟ آیا واقعا مسأله به شانه های لرزان ارتباط دارد یا به ساز "نی انبان" که بیشتر ایرانیان با شنیدن آن خاطرات شاد خودشان را مرور می کنند. کدامیک؟
ما جامعه شناسان خسته شدیم آنقدر از خودکشی، قتل، اعتیاد و سایر مسائل اجتماعی نوشتیم. اجازه بدهید کمی هم از موضوعات شاد بگوییم. هر چند وقتی در این نوع موضوعات هم دقیق می شویم می بینیم که آنقدرها هم ساده نیستند و پیچیدگی های خاص خودشان را دارند که در این نوشته کوتاه به قسمت کوچکی از آن اشاره شد. بگذریم. در پایان، اجرای حرکات موزون بندری در حاشیه یک نمایشگاه در آبادان آمده است. تماشای این کلیپ برای تغییر روحیه که این روزها به دلیل اخبار مختلف اخمو شده است بد نیست.
📝 ارسال نظر: @alikhahfardin
⏺ کانال: @fardinalikhah
http://www.aparat.com/v/8VlZ4/
◀️ فردین علیخواه(جامعه شناس): چند ماه پیش در کنسرت گروه لیان با رهبری محسن شریفیان در تهران شرکت کرده بودم. این گروه، موسیقی بوشهری را در شکل و قالب امروزی ارائه می دهد. در فاصلۀ بین آهنگ ها، به آقای شریفیان تذکر داده شد که هنگام اجراء، حرکاتش به گونه ای نباشد که به ذهن متبادر شود در حال رقص بندری است! شریفیان هم بدون رودربایستی آمد و این تذکّر را با حضّار در میان گذاشت. مایۀ خوشحالی من است که ایشان لیسانس جامعه شناسی دارند و کمی هم صریح هستند. شریفیان " به جز شهر خودش یعنی بوشهر" در شهرهای دیگر ایران و جهان اجازه دارد کنسرت اجرا کند! مسأله ای که یکی دو ماه قبل، حسین علیزاده به هنگام اجرای کنسرت در شهر بوشهر بابت آن ابراز تأسف کرد. دربارۀ کنسرت می گفتم. محسن شریفیان بعد از دریافت آن تذکّر؛ نکتۀ هر چند طنز؛ ولی قابل تأملی مطرح کرد. او گفت که تقریبا همه استان های کشور نظیر خراسان، آذربایجان، کردستان، سیستان و بلوچستان و لرستان اجازه دارند در جشنواره های گوناگون رقصِ محلی شان را به نمایش بگذراند. گناه ما جنوبی ها چیست که رقص مان غالبا انفرادی است و تکان دادن شانه ها هم جزو اصلی رقص مان است!(نقل به مضمون).
نکتۀ ایشان حداقل از نظر اجتماعی قابل تأمل است. به راستی تفاوت رقص بندری با رقص های سایر نواحی ایران در چیست که بیشتر نواحی کشورمان در جشنواره های مختلف می توانند رقص محلی شان را عرضه کنند و حتی صدا و سیما هم در اعیاد مختلف رقص آنان را به نمایش بگذارد ولی برای اجراء و نمایش رقص بندری(آنطور که ما آنرا می شناسیم) محدودیت هایی وجود داشته باشد؟ آیا واقعا مسأله به شانه های لرزان ارتباط دارد یا به ساز "نی انبان" که بیشتر ایرانیان با شنیدن آن خاطرات شاد خودشان را مرور می کنند. کدامیک؟
ما جامعه شناسان خسته شدیم آنقدر از خودکشی، قتل، اعتیاد و سایر مسائل اجتماعی نوشتیم. اجازه بدهید کمی هم از موضوعات شاد بگوییم. هر چند وقتی در این نوع موضوعات هم دقیق می شویم می بینیم که آنقدرها هم ساده نیستند و پیچیدگی های خاص خودشان را دارند که در این نوشته کوتاه به قسمت کوچکی از آن اشاره شد. بگذریم. در پایان، اجرای حرکات موزون بندری در حاشیه یک نمایشگاه در آبادان آمده است. تماشای این کلیپ برای تغییر روحیه که این روزها به دلیل اخبار مختلف اخمو شده است بد نیست.
📝 ارسال نظر: @alikhahfardin
⏺ کانال: @fardinalikhah
http://www.aparat.com/v/8VlZ4/
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
رقص بچه های آبادان همراه با نی انبان و تمبک:))
اوبودانه دیگه:))
دو پیام برای کودتای ترکیه
محمد زینالی اُناری
نشانه های زیادی برای فهم ماهیت کودتای ترکیه وجود دارد که می توان از لای عناصر مشهود آن در صحنه ی سیاسی جست. دو پیام مختلف در همان شب کودتا از سران کشورها به فضای ملتهبی که شنونده اخبار کودتا بود ارسال شد. یکی گفته بود بهتر است خون کمتری ریخته شود و دیگری امیدوار بود هرچه زودتر ارامش در ترکیه حاکم شود. این علاوه بر تحلیل هایی است که در نمایشی بودن یا وابسته بودن این کودتا به هر کسی یا گروهی تقدیم می شود.
وقتی رایزنی می شود که خون کمتری ریخته شود، تکیه بر تسلیم و تضعیف دولتی داشت که علیهش کودتا شده است. به این صورت کسی که این جمله را می گوید، مرادش این است که تسلیم را تقویت و شکستن مقاومت را تضعیف کند. اما وقتی امیدواری هست تا آرامش مسلط شود، تکیه بر کنترل اوضاع و مدیریت خوبی است که می تواند بر کودتا و عوامل آن مسلط شده فروبنشاند. این بار مقاومت تقویت شده و ایده تسلیم به کناری رانده می شود.
"حس" عنصری است که باورهای موجود در گزاره ها به مخاطب گزاره القا می کنند. از این رو بنیان های اسطوره ای که از این حس خلق می شود، می تواند نشان از موضع و "خواست" کشوری باشد که این گزاره به عنوان پیام وی در فضای خبری دنیا منتشر می شود. معنی دو گزاره یا خواست موجود در آن ها، نشان دهنده ی موضع دو کشور است که سیاست شان را در قاب جملات میپیچند و تقدیم می کنند.
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
محمد زینالی اُناری
نشانه های زیادی برای فهم ماهیت کودتای ترکیه وجود دارد که می توان از لای عناصر مشهود آن در صحنه ی سیاسی جست. دو پیام مختلف در همان شب کودتا از سران کشورها به فضای ملتهبی که شنونده اخبار کودتا بود ارسال شد. یکی گفته بود بهتر است خون کمتری ریخته شود و دیگری امیدوار بود هرچه زودتر ارامش در ترکیه حاکم شود. این علاوه بر تحلیل هایی است که در نمایشی بودن یا وابسته بودن این کودتا به هر کسی یا گروهی تقدیم می شود.
وقتی رایزنی می شود که خون کمتری ریخته شود، تکیه بر تسلیم و تضعیف دولتی داشت که علیهش کودتا شده است. به این صورت کسی که این جمله را می گوید، مرادش این است که تسلیم را تقویت و شکستن مقاومت را تضعیف کند. اما وقتی امیدواری هست تا آرامش مسلط شود، تکیه بر کنترل اوضاع و مدیریت خوبی است که می تواند بر کودتا و عوامل آن مسلط شده فروبنشاند. این بار مقاومت تقویت شده و ایده تسلیم به کناری رانده می شود.
"حس" عنصری است که باورهای موجود در گزاره ها به مخاطب گزاره القا می کنند. از این رو بنیان های اسطوره ای که از این حس خلق می شود، می تواند نشان از موضع و "خواست" کشوری باشد که این گزاره به عنوان پیام وی در فضای خبری دنیا منتشر می شود. معنی دو گزاره یا خواست موجود در آن ها، نشان دهنده ی موضع دو کشور است که سیاست شان را در قاب جملات میپیچند و تقدیم می کنند.
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
اولین نشست تخصصی کتاب خوان استان اردبیل با حضور برخی از مسئولین استانی در اردبیل برگزار شد.
به گزارش ایسنا منطقه اردبیل، به نقل از کتابخانه های عمومی استان اردبیل، اولین نشست تخصصی کتاب خوان استان اردبیل با برخی از مسئولین استانی اردبیل و اعضای کتابخانه عمومی و علاقمندان در کتابخانه مرکزی اردبیل برگزار شد.
در این نشست علمی فرهنگی که با محوریت مطالعات اجتماعی برگزار گردید، 4 نفر از کتاب خوانان از جمله طاهر شریفی معاون سیاسی امنیتی استاندار اردبیل به ارائه کتابهای مورد نظر خود پرداختند:
طاهر شریفی، معاون سیاسی امنیتی استاندار اردبیل معرفی و نقد کتاب تحول فرهنگی در جوامع پیشرفته صنعتی، نوشته رونالد اینگلهارت
"از نظر تروتسكی، بوروكراسی شوروی زایدهای است بر سازمان سوسیالیستی كه با موج انقلابی از بین خواهد رفت و اصولا بیشتر نشانه سوء مدیریت در نظر پرولتاریاست تا بازگشت به نظم كهن یا تغییری در روابط تولید. اما از نظر نگارندگان كتاب حاضر، جامعه سوسیالیستی كه پرولتاریا نقشی در مدیریت تولید آن نداشته باشد، پوچ و عبث خواهد بود. از نظر ایشان بروكراسی با ایجاد قشری برتر و نوظهور، جدای از اكثر تولیدكنندگان، استثمار را بازتولید خواهد كرد. این دو نویسنده، «كلودلوفور» و «كورنلپوس كاستور یادیس» در مقابل مفاهیم رایج تروتستكی از بوروكراسی به مثابه یك فرماسیون موقت و انگلی، بوركراسی را یك طبقه و سامانه اجتماعی جدید معرفی میكنند. كتاب حاضر، ترجمه دو مقاله از نویسندگان یادشده را دربرمیگیرد. عنوانهای مقالات عبارت است از: بوروكراسی چیست؟؛ و پرولتاریا و تشكیلات."
شفیع شفیعی، مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری اردبیل، معرفی و نقد کتاب: رویکرد های نظری هفتگانه در بررسی مسائل اجتماعی، نوشته ارل رابینگتن و مارتین واینبرگ
رویکرد به طور کلی عبارت است از شیوه نگاه کردن به چیزی. رویکرد جامعه شناختی شامل راهبر اصلی است که مفهوم سازی و تحلیل از آن پیروی می کند و منعکس کننده ی مجموعه خاصی از ایده ها و فرضیه های مربوط به طبیعت مردم و جامعه است.
در این کتاب مولفان هر یک از رویکردهای هفتگانه در بررسی مسائل اجتماعی را در پنج قسمت بررسی کرده اند به ترتیب تعریف، علتها، شرایط، پیامد ها، راه حل ها
حسین بشیری گیوی، روزنامه نگار و دانشجوی دکتری جامعه شناسی معرفی و نقد کتاب: جامعه شناسی ادبیات فارسی، نوشته دکتر محمد حسین روانبخش
"نگارنده در این كتاب، ضمن توصیف و تشریح مباحثی از جامعه شناسی، نمونهای از اشعار، حكایات، امثال، ضربالمثلها، طنزها و افسانهها در دیوان شاعران و نویسندگان و آثار محققین و حكیمان ایرانی كه نشان دهندهی تنوع فكری و احاطهی آنها بر مفاهیم اساسی جامعه شناختی و مسائل مربوط به جامعه است، فراهم آورده است. پارهای از عناوین كتاب بدین قرار است: شخصیت سعدی از نظر جامعه شناسی، جامعه شناسی خانواده، سازمانهای دیوان سالاری یا بوروكراسی، نمونههایی از عقدههای شاعران گذشتهی ایران، و عقدهی دیروز در شعر امروز اما با رنگی دیگر."
محمد زینالی، روزنامه نگار و کارشناس ارشد علوم اجتماعی معرفی و نقد کتاب: ساخت اجتماعی واقعیت، نوشته پیتر برگر
كتاب «ساخت اجتماعی واقعیت» كه در دههی ۱۹۶۰ تالیف شده است، آان چنان كه در عنوان این كتاب نیز تصریح شده، در چارچوب جامعهشناسی شناخت قرار میگیرد. اما آنچه برگر و لاكمن از خلال مباحث این كتاب دنبال میكنند، چیزی فراتر از ارائهی «رسالهای درجامعهشناسی شناخت» است. اگر بخواهیم به طور مشخص برخی اهدافی كه برگر و لاكمن در این كتاب دنبال میكنند، را نام ببریم، میتوان موارد زیر را برشمرد:
ارائهی تعریفی جدید از ماهیت و دامنهی جامعهشناسی شناخت، تبدیل جامعهشناسی شناخت به كانون اصلی نظریهی جامعهشناختی، ایجاد پیوند بین نظریات دوركیم، ماركس، وبر، مید و شوتس ، ارائهی نظریهای تلفیقی برای پیوند سطوح خرد و كلان در جامعهشناسی اعادهی حیثیت از «عامل انسانی» به عنوان سازندهی واقعیت اجتماعی در برابر نگرش مكانیكی مكاتب كاركردی و ساختاری و ماركسیستی به عامل انسانی است.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18193
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
به گزارش ایسنا منطقه اردبیل، به نقل از کتابخانه های عمومی استان اردبیل، اولین نشست تخصصی کتاب خوان استان اردبیل با برخی از مسئولین استانی اردبیل و اعضای کتابخانه عمومی و علاقمندان در کتابخانه مرکزی اردبیل برگزار شد.
در این نشست علمی فرهنگی که با محوریت مطالعات اجتماعی برگزار گردید، 4 نفر از کتاب خوانان از جمله طاهر شریفی معاون سیاسی امنیتی استاندار اردبیل به ارائه کتابهای مورد نظر خود پرداختند:
طاهر شریفی، معاون سیاسی امنیتی استاندار اردبیل معرفی و نقد کتاب تحول فرهنگی در جوامع پیشرفته صنعتی، نوشته رونالد اینگلهارت
"از نظر تروتسكی، بوروكراسی شوروی زایدهای است بر سازمان سوسیالیستی كه با موج انقلابی از بین خواهد رفت و اصولا بیشتر نشانه سوء مدیریت در نظر پرولتاریاست تا بازگشت به نظم كهن یا تغییری در روابط تولید. اما از نظر نگارندگان كتاب حاضر، جامعه سوسیالیستی كه پرولتاریا نقشی در مدیریت تولید آن نداشته باشد، پوچ و عبث خواهد بود. از نظر ایشان بروكراسی با ایجاد قشری برتر و نوظهور، جدای از اكثر تولیدكنندگان، استثمار را بازتولید خواهد كرد. این دو نویسنده، «كلودلوفور» و «كورنلپوس كاستور یادیس» در مقابل مفاهیم رایج تروتستكی از بوروكراسی به مثابه یك فرماسیون موقت و انگلی، بوركراسی را یك طبقه و سامانه اجتماعی جدید معرفی میكنند. كتاب حاضر، ترجمه دو مقاله از نویسندگان یادشده را دربرمیگیرد. عنوانهای مقالات عبارت است از: بوروكراسی چیست؟؛ و پرولتاریا و تشكیلات."
شفیع شفیعی، مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری اردبیل، معرفی و نقد کتاب: رویکرد های نظری هفتگانه در بررسی مسائل اجتماعی، نوشته ارل رابینگتن و مارتین واینبرگ
رویکرد به طور کلی عبارت است از شیوه نگاه کردن به چیزی. رویکرد جامعه شناختی شامل راهبر اصلی است که مفهوم سازی و تحلیل از آن پیروی می کند و منعکس کننده ی مجموعه خاصی از ایده ها و فرضیه های مربوط به طبیعت مردم و جامعه است.
در این کتاب مولفان هر یک از رویکردهای هفتگانه در بررسی مسائل اجتماعی را در پنج قسمت بررسی کرده اند به ترتیب تعریف، علتها، شرایط، پیامد ها، راه حل ها
حسین بشیری گیوی، روزنامه نگار و دانشجوی دکتری جامعه شناسی معرفی و نقد کتاب: جامعه شناسی ادبیات فارسی، نوشته دکتر محمد حسین روانبخش
"نگارنده در این كتاب، ضمن توصیف و تشریح مباحثی از جامعه شناسی، نمونهای از اشعار، حكایات، امثال، ضربالمثلها، طنزها و افسانهها در دیوان شاعران و نویسندگان و آثار محققین و حكیمان ایرانی كه نشان دهندهی تنوع فكری و احاطهی آنها بر مفاهیم اساسی جامعه شناختی و مسائل مربوط به جامعه است، فراهم آورده است. پارهای از عناوین كتاب بدین قرار است: شخصیت سعدی از نظر جامعه شناسی، جامعه شناسی خانواده، سازمانهای دیوان سالاری یا بوروكراسی، نمونههایی از عقدههای شاعران گذشتهی ایران، و عقدهی دیروز در شعر امروز اما با رنگی دیگر."
محمد زینالی، روزنامه نگار و کارشناس ارشد علوم اجتماعی معرفی و نقد کتاب: ساخت اجتماعی واقعیت، نوشته پیتر برگر
كتاب «ساخت اجتماعی واقعیت» كه در دههی ۱۹۶۰ تالیف شده است، آان چنان كه در عنوان این كتاب نیز تصریح شده، در چارچوب جامعهشناسی شناخت قرار میگیرد. اما آنچه برگر و لاكمن از خلال مباحث این كتاب دنبال میكنند، چیزی فراتر از ارائهی «رسالهای درجامعهشناسی شناخت» است. اگر بخواهیم به طور مشخص برخی اهدافی كه برگر و لاكمن در این كتاب دنبال میكنند، را نام ببریم، میتوان موارد زیر را برشمرد:
ارائهی تعریفی جدید از ماهیت و دامنهی جامعهشناسی شناخت، تبدیل جامعهشناسی شناخت به كانون اصلی نظریهی جامعهشناختی، ایجاد پیوند بین نظریات دوركیم، ماركس، وبر، مید و شوتس ، ارائهی نظریهای تلفیقی برای پیوند سطوح خرد و كلان در جامعهشناسی اعادهی حیثیت از «عامل انسانی» به عنوان سازندهی واقعیت اجتماعی در برابر نگرش مكانیكی مكاتب كاركردی و ساختاری و ماركسیستی به عامل انسانی است.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18193
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
ardabil.isna.ir
برگزاری اولین نشست تخصصی کتاب خوان استان اردبیل
Iranian Students' News Agency is one of the major news agencies in Iran
◀️یادداشت: حسین بشیری گیوی
✅موقعی که از تعلق شهری یا حس تعلق شهری صحبت می کنیم در واقع از یک کنش آگاهانه شخص با مکان است که این کنش احساسی و عاطفی، اجتماعی و حتی سیاسی اقتصادی می تواند باشد. تعلق شهری بیشتر کنش عاطفی اجتماعی مد نظر ماست. چراکه اگر از تعلق شهری با رویکرد سیاسی اقتصادی صحبت کنیم اولا رویاپردازانه خواهد بود ثانیا با منفعت طلبی و سودپرستی شکل گرفته در جامعه حرفی گزاف و بیهوده می زنیم.
✅حس تعلق شهری کنشی آگاهانه بین شخص و مکان شهری است که این مکان شهری در ابتدا محل تولد و محل سکونت شخص آغاز و تا ایران شهر و جهان شهر قابل تعمیم می شود.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18196
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
✅موقعی که از تعلق شهری یا حس تعلق شهری صحبت می کنیم در واقع از یک کنش آگاهانه شخص با مکان است که این کنش احساسی و عاطفی، اجتماعی و حتی سیاسی اقتصادی می تواند باشد. تعلق شهری بیشتر کنش عاطفی اجتماعی مد نظر ماست. چراکه اگر از تعلق شهری با رویکرد سیاسی اقتصادی صحبت کنیم اولا رویاپردازانه خواهد بود ثانیا با منفعت طلبی و سودپرستی شکل گرفته در جامعه حرفی گزاف و بیهوده می زنیم.
✅حس تعلق شهری کنشی آگاهانه بین شخص و مکان شهری است که این مکان شهری در ابتدا محل تولد و محل سکونت شخص آغاز و تا ایران شهر و جهان شهر قابل تعمیم می شود.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18196
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
ardabil.isna.ir
تعلق شهری وجدان جمعی را در جامعه تقویت می کند
Iranian Students' News Agency is one of the major news agencies in Iran
مقصود فراستخواه:
چرا دانشگاهها با این همه پولی که از مردم میگیرند، تحت سیطره دولتند؟
http://www.ana.ir/news/123077
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
چرا دانشگاهها با این همه پولی که از مردم میگیرند، تحت سیطره دولتند؟
http://www.ana.ir/news/123077
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
ana.ir
مقصود فراستخواه: چرا دانشگاهها با این همه پولی که از مردم میگیرند، تحت سیطره دولتند؟
سمینار نهاد دانشگاه در ایران با حضور دکتر مقصود فراستخواه عضو هیات علمی مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی، دکتر محمد مالجو استاد دانشکده علوم اقتصادی دانشگاه تهران و دکتر عباس کاظمی عضو هیات علمی پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی در محل مؤسسه سیاسی اقتصادی…
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18209
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
ardabil.isna.ir
افزایش کیفیت زندگی معلولین مستلزم مشارکت عمومی است
Iranian Students' News Agency is one of the major news agencies in Iran
تتلوئیسم: افسانه کاوی محبوبیت مَجازهای یک خواننده
محمد زینالی، محقق فرهنگ عامه
شاید به یاد داشته باشید زمانی بود در ایران خواندن و سرودن شعرهایی با محتوای هزل رایج شده بود و به کهین و مهین قصه های شاعرانه ی بی محتوا سروده شده بود. در آن زمان بود که شاعری مثل ایرج گل کرد و شعرهای کوچ بازاری زبادی درباره ی برخی افراد جامعه خوانده می شد و در کوچه پس کوچه ها دست به دست می گشت، مانند لیلی رو بردند چال سیلابی ...لیلی خوشگل است لیلی ....
گفته شدن هزل و جک، موضوع مهمی است که صرفا با بد و غیراخلاقی قلمداد کردن آن از کنارش رد می شویم و در واقع هیچ فیلسوفی شاید نخواهد درباره ی فلسفه ی هزل چیزی بنویسد، چرا که کلمه هایی بی معنا از زبان مردم در می آید و معنا کردن کلمه های بی معنا شاید تقریبا کار آدم بی کار و بی عار تلقی شود. اما این خود موضوع مهمی است و لازم است بیندیشیم که چرا مردمی که شاید زمانی از روز را با شعر حافظ و یا قیصر امین پور سپری کرده اند، اوقات دیگر عمرشان را با تراوش واژه های بد و بی معنا سپری می کنند، آیا واژه های بی معنا و به درد نخور هم می توانند راز و سخنی داشته باشند.
زبان انسان، پرده از رازی بر می دارد که در اندرون می پرورد و انسان زبان را از طریق گفت و گو درباره ی کارها و آمالش تأسیس کرده است تا بتواند با گفتن سخن خود، به خواسته های خود مبنی بر تعامل و تبادل در میان آدمیان برسد. در طول تاریخ زبان انسان توسعه پیدا کرده و به تدریج از طریق ساختمانی منطقی توانسته است با گفتن جملات معنا دار احساس و خواسته های خود را بیان کند. حال اگر بر این سخن وی لحن، موسیقی و یا گاه غرشی افزوده شود، نشان دهنده ی حجم غلیظی از احساس وی می باشد که در کلام وی آشکار می گردد. بسیاری از آدم ها هم لحنی سرد و کلامی ساکن دارند و معمولا در ارتباط با آدم های دیگر، فاقد توانایی کلامی هستند. اما گاه کلام فرصت بیان احساسات نیافته و مثل عرفا، با اصطلاحاتی که فقط ابدال می توانستند آن را بیابند، سخن گفته اند.
رازها و رمزها نیز در طول تاریخ دگرگون شده اند. باستان شناسان مدت ها عمر خود را برای کشف رازهای دیرینه در روی کتیبه ها گذاشته اند تا ببینند معنای نمادهای اسطوره ای چیست. گاه در خصوص بسیاری از آثار باستانی سخنانی ناراست گفته شده و علم در مسیر خود این ناراستی ها را گشوده است و به تدریج حقیقت برای تاریخ نویسان آشکار گشته است. با این حال، راز و رمز فقط مربوط به آثار باستان شناسی نیست و روانشناسان هم از راز و رمز و حتی رفتارهای انسان پرده برداشته اند تا بدانند پدیده ای مانند جک بازگوی چیست و یا یک تابلوی سورئال در پی بیان چه مقصوده بوده است.
بی شباهت است به این موضوعات که در برهه ای از هنر و یا مهارت های هنری، حروفی هزل گونه به صورت راز و رمز در نوشته های خواننده های جدید دیده شود، ولی آیا به راستی می توان از این هزل هایی که در گذشته نیز از شعرهای کوچه بازاری همچون لیلی... آغاز شده و به شعرهای وطنی انجامید، به راحتی گذشت؟ البته ما معمولا از بسیاری از رمزها و نمادها چه هزل و چه اصطلاحات عرفانی می گذریم و معنا نمی کنیم. اما استعارات و نمادها، پی در پی در جامعه ایجاد شده و روندی را طی می کنند تا در نهایت پرده از پس این معانی می افتد و راز خود را آشکار می کنند.
نمی توان انسان را به خاطر گفتن هزل نکوهش کرد، چرا که یقینا چنین انسانی شاید نمی تواند سخن نابی در دهان بچرخاند و راز خود را از زبان هزل میگوید. هزل برادر هجو است و بدون هجو، پاسخ هزلی شنیده نمی شود و شاید راز این نمادها که به صورت هزل و بی معنا خودنمایی می کنند، در پی هجوی باشد که صاحبان هزل شنیده اند. اما آیا به راستی پاسخ هجو، هزل است؟ یقینا اگر سوالی بهتر بود، پاسخی بهتر نیز شنیده می شد و چه بسا این نیز شده، اما می توان به این موضوع اندیشید که لابد فضای گفت و گو، چندان که باید میسر نیست و مردم به جای این که به سخنان سره دل بسپارند، طرفدار هزل می شوند و اجرامی که می توانند خوب هزل بسازند، ستاره می شوند.
جای آن دارد که به وضع علم و علم گریزی در جامعه اشاره شود و دید چرا سخن علمی که نماد منطق است و یا آواز عرفانی که توصیفی از حقیقت جویی است، جایش را در ارتباطات احساسی مردم به هزل داده است. نمی توان این تهمت را به جامعه زد که علم در آن خریدار ندارد، اما واقعا این منطق که رتبه علمی ایران در سالهای اخیر بالا و بالاتر رفته، در برابر اوضاع نامناسب عمل که روز به روز حادتر شد، اگر هجو نیست، پس چیست؟
افتخار در پی افتخار، برای مردمی که از این افتخار نصیبی نداشته اند، آیا ضرورتی هم برای تعامل احساسی وزین می گذارد؟ یقینا وضع علمی کشور به خصوص در رشته هایی که بایست منجر به افزایش امکانات و بهره مندی مردم می شد، از آن چه می سرایند با آن چه ارائه داده اند، فرق می کند. تمام علوم در این رقابت حضور دار
محمد زینالی، محقق فرهنگ عامه
شاید به یاد داشته باشید زمانی بود در ایران خواندن و سرودن شعرهایی با محتوای هزل رایج شده بود و به کهین و مهین قصه های شاعرانه ی بی محتوا سروده شده بود. در آن زمان بود که شاعری مثل ایرج گل کرد و شعرهای کوچ بازاری زبادی درباره ی برخی افراد جامعه خوانده می شد و در کوچه پس کوچه ها دست به دست می گشت، مانند لیلی رو بردند چال سیلابی ...لیلی خوشگل است لیلی ....
گفته شدن هزل و جک، موضوع مهمی است که صرفا با بد و غیراخلاقی قلمداد کردن آن از کنارش رد می شویم و در واقع هیچ فیلسوفی شاید نخواهد درباره ی فلسفه ی هزل چیزی بنویسد، چرا که کلمه هایی بی معنا از زبان مردم در می آید و معنا کردن کلمه های بی معنا شاید تقریبا کار آدم بی کار و بی عار تلقی شود. اما این خود موضوع مهمی است و لازم است بیندیشیم که چرا مردمی که شاید زمانی از روز را با شعر حافظ و یا قیصر امین پور سپری کرده اند، اوقات دیگر عمرشان را با تراوش واژه های بد و بی معنا سپری می کنند، آیا واژه های بی معنا و به درد نخور هم می توانند راز و سخنی داشته باشند.
زبان انسان، پرده از رازی بر می دارد که در اندرون می پرورد و انسان زبان را از طریق گفت و گو درباره ی کارها و آمالش تأسیس کرده است تا بتواند با گفتن سخن خود، به خواسته های خود مبنی بر تعامل و تبادل در میان آدمیان برسد. در طول تاریخ زبان انسان توسعه پیدا کرده و به تدریج از طریق ساختمانی منطقی توانسته است با گفتن جملات معنا دار احساس و خواسته های خود را بیان کند. حال اگر بر این سخن وی لحن، موسیقی و یا گاه غرشی افزوده شود، نشان دهنده ی حجم غلیظی از احساس وی می باشد که در کلام وی آشکار می گردد. بسیاری از آدم ها هم لحنی سرد و کلامی ساکن دارند و معمولا در ارتباط با آدم های دیگر، فاقد توانایی کلامی هستند. اما گاه کلام فرصت بیان احساسات نیافته و مثل عرفا، با اصطلاحاتی که فقط ابدال می توانستند آن را بیابند، سخن گفته اند.
رازها و رمزها نیز در طول تاریخ دگرگون شده اند. باستان شناسان مدت ها عمر خود را برای کشف رازهای دیرینه در روی کتیبه ها گذاشته اند تا ببینند معنای نمادهای اسطوره ای چیست. گاه در خصوص بسیاری از آثار باستانی سخنانی ناراست گفته شده و علم در مسیر خود این ناراستی ها را گشوده است و به تدریج حقیقت برای تاریخ نویسان آشکار گشته است. با این حال، راز و رمز فقط مربوط به آثار باستان شناسی نیست و روانشناسان هم از راز و رمز و حتی رفتارهای انسان پرده برداشته اند تا بدانند پدیده ای مانند جک بازگوی چیست و یا یک تابلوی سورئال در پی بیان چه مقصوده بوده است.
بی شباهت است به این موضوعات که در برهه ای از هنر و یا مهارت های هنری، حروفی هزل گونه به صورت راز و رمز در نوشته های خواننده های جدید دیده شود، ولی آیا به راستی می توان از این هزل هایی که در گذشته نیز از شعرهای کوچه بازاری همچون لیلی... آغاز شده و به شعرهای وطنی انجامید، به راحتی گذشت؟ البته ما معمولا از بسیاری از رمزها و نمادها چه هزل و چه اصطلاحات عرفانی می گذریم و معنا نمی کنیم. اما استعارات و نمادها، پی در پی در جامعه ایجاد شده و روندی را طی می کنند تا در نهایت پرده از پس این معانی می افتد و راز خود را آشکار می کنند.
نمی توان انسان را به خاطر گفتن هزل نکوهش کرد، چرا که یقینا چنین انسانی شاید نمی تواند سخن نابی در دهان بچرخاند و راز خود را از زبان هزل میگوید. هزل برادر هجو است و بدون هجو، پاسخ هزلی شنیده نمی شود و شاید راز این نمادها که به صورت هزل و بی معنا خودنمایی می کنند، در پی هجوی باشد که صاحبان هزل شنیده اند. اما آیا به راستی پاسخ هجو، هزل است؟ یقینا اگر سوالی بهتر بود، پاسخی بهتر نیز شنیده می شد و چه بسا این نیز شده، اما می توان به این موضوع اندیشید که لابد فضای گفت و گو، چندان که باید میسر نیست و مردم به جای این که به سخنان سره دل بسپارند، طرفدار هزل می شوند و اجرامی که می توانند خوب هزل بسازند، ستاره می شوند.
جای آن دارد که به وضع علم و علم گریزی در جامعه اشاره شود و دید چرا سخن علمی که نماد منطق است و یا آواز عرفانی که توصیفی از حقیقت جویی است، جایش را در ارتباطات احساسی مردم به هزل داده است. نمی توان این تهمت را به جامعه زد که علم در آن خریدار ندارد، اما واقعا این منطق که رتبه علمی ایران در سالهای اخیر بالا و بالاتر رفته، در برابر اوضاع نامناسب عمل که روز به روز حادتر شد، اگر هجو نیست، پس چیست؟
افتخار در پی افتخار، برای مردمی که از این افتخار نصیبی نداشته اند، آیا ضرورتی هم برای تعامل احساسی وزین می گذارد؟ یقینا وضع علمی کشور به خصوص در رشته هایی که بایست منجر به افزایش امکانات و بهره مندی مردم می شد، از آن چه می سرایند با آن چه ارائه داده اند، فرق می کند. تمام علوم در این رقابت حضور دار
ند و نمی توان افزایش رتبه ایران در علم اقتصاد را با درایت آن در خدمت رسانی به سیستم بانکی که دیگر شعارهای اعتمادش مسخره به نظر می رسد، مشاهده کرد.
دیگر از رشته های علمی، فیزیک و ریاضی و کامپیوتر و .. اند که به زعم تقلیل ارزشهای علمی تا حد یک صنعت بحران ساز، با آمار بالای خروجی دکترای دانشگاهی تا کنون ایران در قطعات کامپیوتری و نرم افزارهایی که محصول مشترک این رشته ها می تواند باشد، اگر هجو نیست، پس چیست؟
آیا جوانان ایران در ورای علم و قهرمان بازیهای رتبه های جهانی و تفاخرات تخرخرانگیزش، حقیقتی دیده اند که نروند و اسیر مجازهایی که شاید مدت ها بعد معنا شوند، نشوند؟ یقینا اگر کسی در این راه پرده از حقیقتی برمی داشت، شاید بار سنگینش کمرش را می شکست و چاره ای جز اتلاف عمر نداشت چرا که یا این تفاخرات او را به حاشیه می راند یا جامعه ی سرشار از آمارهای بالا فرصت شنیدن سخن او را نداشته و به جرم حلاج بازی به گوشه ای خراباتی برای چله نشینی دعوت می شد.
در چنین شرایطی است که کمدی کل جامعه را می گیرد و گفت و گویی میان این هجو و هزلی که تنها راه پاسخگو به این تمسخر سنگین است می ماند. آری "تتلو" تنها کسی است که می تواند نمادهایی زشت و زیبا برای سرگرمی و هیچ انگاری بیافریند و مردم را سرگرم عشق بازی با هنری کند که در آن نه حقیقتی است و نه دردسری و نه سخنی که بشود به آن گفت سخن و طرفداران او در واقع در عالم واقعیت و علم چون ندیده ی حقیقت اند، راه افسانه را می جویند.
http://www.khabaronline.ir/detail/439412
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
دیگر از رشته های علمی، فیزیک و ریاضی و کامپیوتر و .. اند که به زعم تقلیل ارزشهای علمی تا حد یک صنعت بحران ساز، با آمار بالای خروجی دکترای دانشگاهی تا کنون ایران در قطعات کامپیوتری و نرم افزارهایی که محصول مشترک این رشته ها می تواند باشد، اگر هجو نیست، پس چیست؟
آیا جوانان ایران در ورای علم و قهرمان بازیهای رتبه های جهانی و تفاخرات تخرخرانگیزش، حقیقتی دیده اند که نروند و اسیر مجازهایی که شاید مدت ها بعد معنا شوند، نشوند؟ یقینا اگر کسی در این راه پرده از حقیقتی برمی داشت، شاید بار سنگینش کمرش را می شکست و چاره ای جز اتلاف عمر نداشت چرا که یا این تفاخرات او را به حاشیه می راند یا جامعه ی سرشار از آمارهای بالا فرصت شنیدن سخن او را نداشته و به جرم حلاج بازی به گوشه ای خراباتی برای چله نشینی دعوت می شد.
در چنین شرایطی است که کمدی کل جامعه را می گیرد و گفت و گویی میان این هجو و هزلی که تنها راه پاسخگو به این تمسخر سنگین است می ماند. آری "تتلو" تنها کسی است که می تواند نمادهایی زشت و زیبا برای سرگرمی و هیچ انگاری بیافریند و مردم را سرگرم عشق بازی با هنری کند که در آن نه حقیقتی است و نه دردسری و نه سخنی که بشود به آن گفت سخن و طرفداران او در واقع در عالم واقعیت و علم چون ندیده ی حقیقت اند، راه افسانه را می جویند.
http://www.khabaronline.ir/detail/439412
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
www.khabaronline.ir
تتلوئیسم؛ محبوبیت مَجازهای یک خواننده/ آسیب شناسی تتلیتیها
محمد زینالی *
نظام پزشکی صنعتگری را با دلالی کوچه و خیابان یاد گرفته، تقدس دانش پزشکی را هم میخواهد
دانش پزشکی به دیوانسالاری پزشکی تبدیل و بعد هم تبدیل به صنعت پزشکی شد. الان صنعت پزشکی اوضاع بسیار خوبی دارد،اعمال زیبایی و جراحی متعدد و بسیار پولسازی انجام میشود. ولی موج بیماریها و عوارض چطور؟ عوارض بعد از درمان چطور؟ آیا اینها هم وضعشان بهتر شده است؟ روز به روز بیمارتر شدن جامعه، ربطی به نظام پزشکی ندارد؟
مسئله آلودگی هوا به جامعه پزشکی مربوط میشود. اما نظام پزشکی کجا مقابل این مسائل ایستاده است؟ البته نایستد بهتر است، چرا که آنها را تبدیل به پزشکی میکند. ما به این کار میگوییم پزشکی کردن مسائل اجتماعی.
اخیرا رئیسجمهور دستوری دادهاند که مسئله سلامت در ابعاد متعدد خود تحت نظر وزرات بهداشت باشد. مهمترین بعد سلامتی، سلامت اجتماعی و روانی و بعد سلامت جسمی است. همه اینها با هم ارتباط دارند و مواردی است که جامعهشناسان و روانشناسان بهتر میتوانند به آنها بپردازند. متاسفانه با شعار تجاریسازی که دولت درباره آموزش عالی و دانشگاهها راهانداخته، اوضاع بدتر هم میشود. انواع واقسام داروهای مربوط به بیماریهای روانی هر روز بیشتر میشوند و اندازه صنعت دارویی و پزشکی بزرگتر میشود. اما آیا سیر بیماریها نیز نزولی میشود؟خیر. در این صنعت سود وجود دارد. یکی از دلایل بیشتر شدن بیماریها هم همین نگاه صنعتی و بروکراتیک به مسائل اجتماعی و روانی است. وزارت بهداشت کارش این شده که به دولت فشار بیاورد و بودجه بگیرد، اما طرحهای چندانی ندارد.
تا زمانی که فکر نکنیم وزیر بهداشت میتواند فردی غیر پزشک باشد، نمیتوانیم مسائل درمان کشور را سامان دهیم. راه حل من بازگشت پزشکی به آغوش دانشگاه است. ممکن است بپرسند مگر الان پزشکی در دانشگاه نیست؟ خیر نیست. منظور ما از دانشگاه، دانشگاههای جامع است. در دنیا هیچجایی چنین وضعیتی ندارد. پزشکها الان سمتهای مدیریتی را برعهده میگیرند و حتی رئیس دانشگاه میشوند.
الان معاون علمی و فناوری رئیسجمهور مهندس است، وزیر علوم پزشک است، وزیر بهداشت پزشک است. جامعهشناسها و مدیریت خواندهها هم که در هیچجا نقشی ندارند.
کسانی که فلسفه دانشگاه را پایهریزی کردند از جمله کانت در آلمان، اعلام کرد قلب دانشگاه، دانشکده فلسفه است. اگر دانشگاه این قلب را نداشته باشد، کارها خراب میشود. علوم انسانی قلب و مغز دانشگاه است و با نبودن اینها چیزی به اسم دانشگاه نداریم.
http://otaghiranonline.ir/news2/2570
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
دانش پزشکی به دیوانسالاری پزشکی تبدیل و بعد هم تبدیل به صنعت پزشکی شد. الان صنعت پزشکی اوضاع بسیار خوبی دارد،اعمال زیبایی و جراحی متعدد و بسیار پولسازی انجام میشود. ولی موج بیماریها و عوارض چطور؟ عوارض بعد از درمان چطور؟ آیا اینها هم وضعشان بهتر شده است؟ روز به روز بیمارتر شدن جامعه، ربطی به نظام پزشکی ندارد؟
مسئله آلودگی هوا به جامعه پزشکی مربوط میشود. اما نظام پزشکی کجا مقابل این مسائل ایستاده است؟ البته نایستد بهتر است، چرا که آنها را تبدیل به پزشکی میکند. ما به این کار میگوییم پزشکی کردن مسائل اجتماعی.
اخیرا رئیسجمهور دستوری دادهاند که مسئله سلامت در ابعاد متعدد خود تحت نظر وزرات بهداشت باشد. مهمترین بعد سلامتی، سلامت اجتماعی و روانی و بعد سلامت جسمی است. همه اینها با هم ارتباط دارند و مواردی است که جامعهشناسان و روانشناسان بهتر میتوانند به آنها بپردازند. متاسفانه با شعار تجاریسازی که دولت درباره آموزش عالی و دانشگاهها راهانداخته، اوضاع بدتر هم میشود. انواع واقسام داروهای مربوط به بیماریهای روانی هر روز بیشتر میشوند و اندازه صنعت دارویی و پزشکی بزرگتر میشود. اما آیا سیر بیماریها نیز نزولی میشود؟خیر. در این صنعت سود وجود دارد. یکی از دلایل بیشتر شدن بیماریها هم همین نگاه صنعتی و بروکراتیک به مسائل اجتماعی و روانی است. وزارت بهداشت کارش این شده که به دولت فشار بیاورد و بودجه بگیرد، اما طرحهای چندانی ندارد.
تا زمانی که فکر نکنیم وزیر بهداشت میتواند فردی غیر پزشک باشد، نمیتوانیم مسائل درمان کشور را سامان دهیم. راه حل من بازگشت پزشکی به آغوش دانشگاه است. ممکن است بپرسند مگر الان پزشکی در دانشگاه نیست؟ خیر نیست. منظور ما از دانشگاه، دانشگاههای جامع است. در دنیا هیچجایی چنین وضعیتی ندارد. پزشکها الان سمتهای مدیریتی را برعهده میگیرند و حتی رئیس دانشگاه میشوند.
الان معاون علمی و فناوری رئیسجمهور مهندس است، وزیر علوم پزشک است، وزیر بهداشت پزشک است. جامعهشناسها و مدیریت خواندهها هم که در هیچجا نقشی ندارند.
کسانی که فلسفه دانشگاه را پایهریزی کردند از جمله کانت در آلمان، اعلام کرد قلب دانشگاه، دانشکده فلسفه است. اگر دانشگاه این قلب را نداشته باشد، کارها خراب میشود. علوم انسانی قلب و مغز دانشگاه است و با نبودن اینها چیزی به اسم دانشگاه نداریم.
http://otaghiranonline.ir/news2/2570
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
کانت آغازگر بحث فلسفی درباره هنر است , ولی کتابی که نخستین بار به این مساله می پرداخت و کانت نویسنده اش بود , به طور اخص به هنر مربوط نمی شد . نقد قوه حکم , حاوی عناصر کلیدی زیبا شناسی است ( تعریف امر زیبا , نظریه نبوغ , طبقه بندی هنرهای زیبا ) . اما هنرهای زیبا موضوع اصلی نقد سوم کانت نیست . فقط نخستین بخش این کتاب که مستقیما به بحث ما مربوط می شود , نقد قوه زیبا شناختی است و به عرضه و استنتاج استعلایی حکم ذوقی , که به واسطه آن حکم می کنیم فلان چیز زیباست , می پردازد .
مثال های اصلی کانت از زیبایی , عمدتا موجوداتی طبیعی اند ( گلها, نغمه پرندگان ,کریستالها ) .
هنر از دیدگاه کانت در تقابل با طبیعت قرار می گیرد , به نحوی که تولید یا ساختن اثر هنری از تصرفات ساده ی طبیعت , متمایز می شود ; زیرا پدید آوردن اثر هنری مستلزم اختیاری است که بر مبنای عقل عمل می کند .
فرم اثر هنری بر آمده از غایتی است که پیش از تحقق اثر اندیشیده شده است , بنایر این طبق تعریف کانت , هنر صرفا مختص انسان است .به همین دلیل کانت , و بعدها مارکس , معمار را از زنبور عسل ( که کندو های منتظم می سازد ) متمایز می کند .
کانال فلسفه هنر:
@philoart
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
مثال های اصلی کانت از زیبایی , عمدتا موجوداتی طبیعی اند ( گلها, نغمه پرندگان ,کریستالها ) .
هنر از دیدگاه کانت در تقابل با طبیعت قرار می گیرد , به نحوی که تولید یا ساختن اثر هنری از تصرفات ساده ی طبیعت , متمایز می شود ; زیرا پدید آوردن اثر هنری مستلزم اختیاری است که بر مبنای عقل عمل می کند .
فرم اثر هنری بر آمده از غایتی است که پیش از تحقق اثر اندیشیده شده است , بنایر این طبق تعریف کانت , هنر صرفا مختص انسان است .به همین دلیل کانت , و بعدها مارکس , معمار را از زنبور عسل ( که کندو های منتظم می سازد ) متمایز می کند .
کانال فلسفه هنر:
@philoart
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
برجام: پیروزی زبان بر فلاخن
محمد زینالی اُناری،
از اول خلقت، به دلیل تنوع بوم و زبان گونه های انسانی، ارتباطشان با همدیگر کشاکشی در باب فهم زبان دیگری و حتی پذیرش وجودشان شده و در نتیجه به دلیل ناتوانی در ایجاد رابطه همواره آبستن خلق چالش هایی چون جنگ و گریز شده است.
ایران قرن حاضر، در گیر و دار تجربه ی خود در مواجهه با کشورهای جهان درون کشاکشهایی قرار گرفت که ناتوانی اش در ترجمه، به فواره تحریم و غرق شدن در چالشهایی موجب شد که این ارتباط مخرب با جهانیان، حتی به یک منازعه پرسود تبدیل شده بود. پسابرجام، روز رهایی ایران از این چالش بود، اما این تجربه، روز خلق آرمانشهر ایرانی نیست و تنها زمان حذف چالشهای خطرناک بد ارتباطی و بازگشت مجدد به کشاکش قرن بیستمی ارتباط ایران با جهان است.
***
ایران در حالی به درون روابط جهانی پرت شد که مردم سرگرم رتق و فتق این بودند که چگونه با شاهان قاجار سر کنند، روزی یکی می آمد برای اخذ مالیات با یک عنوان و فردایش دیگری با عنوانی دیگر که فرهنگنامه مالیاتیاش در نوع خود بی نظیر است. پیشتر اگر حضور خارجیها در ایران به خاطر صنایع دستی و هنرشان بود، در این دوران به خاطر تریاک و سپس نفت حضورشان کثرت یافت.
اما سیاست ایرانی گل کاشت و همان طور که افلاطون هم مهارت حقوقدان را در ستاندن حق ستایش می کند، بالاخره توانستیم با مهارت استدلالی دکتر مصدق از نقطه نظر دیپلماتیک در برابر قدرتهای بیرونی خودی نشان دهیم. اما درست در لحظه ای که به قول سقراط در ایران فکری متولد شده بود، همه دست به یکی کردند تا زبان استدلالی ایرانیان را از حلقومش بیرون کشند؛ جامعه و قدرت علیه این زبان کودتا کردند.
رویارویی با قدرتهای جهانی در ایران، از همان اول لبه دیوار یک چالش بوده و همه تاجران/سیاستمداران خارجی وارد مجادله می شدند تا کفه ترازوی معاملات را به نفع خود بکشانند. از این رو کل حواس وزرای ما صرف این می شد که به سفارت خانهها و فرستادههای دولتهای مختلف چه جوابی بدهند و چه به دست بیاورند. اما ضعف مهارت حقوقی و دیپلماتیک موجب می شد سیاستمداران میهن دوستمان همواره اغوا (و به گمان ما تطمیع) شده و نقد را به نسیه واگذارند.
از این نظر، باید گفت زیربنای برجام/تحریم در کشاکش زبانی یا استدلالی جهان بوده و رویارویی با آن نیازمند ظرفیت زبانی قوی، که باید از دیرباز آرزوی ایرانیان می بود. با این حال استقلال در دولت، یک کار سخت و پرمخاطره است ایرانی و استقلال، یک اسطوره قابل احداث در زبان و استدلال او است که همیشه در گزند طوفان بوده و و هر آینه، ضعف یا لکنتی در سخنوری می تواند موجب تبدیل شدن کشاکش زبانی به چالش شود. گپ حین قدم زدن می تواند تبدیل به نشان دادن فلاخن شود.
اما هم قبل از انقلاب و هم بعد از ان این کشاکش در مناسبات خارجی ایران وجود داشت. تحولات بعد از انقلاب نیز همواره با واریاسیونی از کشاکش و چالش همراه بود تا این که به خاطر علاقه دولتهای قبل به گفتگو چالشی بحرانی به نام تحریمهای پی در پی خلق شد. چرا که درست در ساختمانی که باید استدلال می شد، برنامه ریزی برای چالش در دستور کار بود. برجام، فرزند تحریم های چند دهه ای بود و با اوج گرفتن تحریم ها متولد شد.
این حرکت در جهت رفع تحریم ها، اگر به درستی اجرا شود، رفته رفته به سمتی می رویم تا وارد مرحله پیش از تحریم، یعنی تجربه که در قرن نوزدهم آغاز شده بود شویم. ایران بدون تحریم، ورود به کشاکشهای جهانی نیازمند مجدد کار اساسی و فکر عمیق برای مملکت داری و سیاست بوده و محتاج فاهمه و استدلال است. در نتیجه، بازگشت به پیش از تحریم، احداث مجدد اسطوره ای است که می تواند ذات یک کشورداری مستقل و بهترین حالت از ابراز قدرت ایران در جهان باشد.
اما خلق گرداب و ممانعت از این قدرت جهانی و کشورداری مستقل، خود دشمن اصلی ایران مقتدر بوده و همیشه سعی بر این داشته که در لابلای اخبار و رویدادهای معمولی دنبال خلق چالش و مدیریت آن باشد تا سیاستمداران را مجاب به شرایطی کند که خود می خواهد. طی دوران تحریم قطعنامههایی به ظاهر از سوی دولتهای غربی که در این مدت صادر شدند تا ایران را پشت به پشت تحریم کنند، یادآور قطعنامههایی بود که در زمان قاجار و برای از بین بردن اقتدار و هویت حکومت ایرانی صادر می شد. با این حال این بار این قطعنامهها نه از سوی کشور شمالی که از جانب اتحادیه ای جهانی صادر می شد و چنین به نظر می رسد این بار زبان پریشان خودمان و با خلق سوژه های چالش برانگیز ما را به سمت تحریم هدایت می کرد.
لذا چالش تحریم، ناشی از چالش زبانی "ناتوانی در ارتباط" یا "بی میلی به ارتباط" با جهانیان بود و در قالب دیپلماسی هم دنبال حذف دیپلماسی بود که از بی معنایی جهانی شدن روابط ایران و گاه تا سرحد "ترس از برقراری رابطه" نشأت می گرفت. اما قوی آن کسی است که در اوج ارتباط، بتواند استدلال خود و قدرت دیگری را
محمد زینالی اُناری،
از اول خلقت، به دلیل تنوع بوم و زبان گونه های انسانی، ارتباطشان با همدیگر کشاکشی در باب فهم زبان دیگری و حتی پذیرش وجودشان شده و در نتیجه به دلیل ناتوانی در ایجاد رابطه همواره آبستن خلق چالش هایی چون جنگ و گریز شده است.
ایران قرن حاضر، در گیر و دار تجربه ی خود در مواجهه با کشورهای جهان درون کشاکشهایی قرار گرفت که ناتوانی اش در ترجمه، به فواره تحریم و غرق شدن در چالشهایی موجب شد که این ارتباط مخرب با جهانیان، حتی به یک منازعه پرسود تبدیل شده بود. پسابرجام، روز رهایی ایران از این چالش بود، اما این تجربه، روز خلق آرمانشهر ایرانی نیست و تنها زمان حذف چالشهای خطرناک بد ارتباطی و بازگشت مجدد به کشاکش قرن بیستمی ارتباط ایران با جهان است.
***
ایران در حالی به درون روابط جهانی پرت شد که مردم سرگرم رتق و فتق این بودند که چگونه با شاهان قاجار سر کنند، روزی یکی می آمد برای اخذ مالیات با یک عنوان و فردایش دیگری با عنوانی دیگر که فرهنگنامه مالیاتیاش در نوع خود بی نظیر است. پیشتر اگر حضور خارجیها در ایران به خاطر صنایع دستی و هنرشان بود، در این دوران به خاطر تریاک و سپس نفت حضورشان کثرت یافت.
اما سیاست ایرانی گل کاشت و همان طور که افلاطون هم مهارت حقوقدان را در ستاندن حق ستایش می کند، بالاخره توانستیم با مهارت استدلالی دکتر مصدق از نقطه نظر دیپلماتیک در برابر قدرتهای بیرونی خودی نشان دهیم. اما درست در لحظه ای که به قول سقراط در ایران فکری متولد شده بود، همه دست به یکی کردند تا زبان استدلالی ایرانیان را از حلقومش بیرون کشند؛ جامعه و قدرت علیه این زبان کودتا کردند.
رویارویی با قدرتهای جهانی در ایران، از همان اول لبه دیوار یک چالش بوده و همه تاجران/سیاستمداران خارجی وارد مجادله می شدند تا کفه ترازوی معاملات را به نفع خود بکشانند. از این رو کل حواس وزرای ما صرف این می شد که به سفارت خانهها و فرستادههای دولتهای مختلف چه جوابی بدهند و چه به دست بیاورند. اما ضعف مهارت حقوقی و دیپلماتیک موجب می شد سیاستمداران میهن دوستمان همواره اغوا (و به گمان ما تطمیع) شده و نقد را به نسیه واگذارند.
از این نظر، باید گفت زیربنای برجام/تحریم در کشاکش زبانی یا استدلالی جهان بوده و رویارویی با آن نیازمند ظرفیت زبانی قوی، که باید از دیرباز آرزوی ایرانیان می بود. با این حال استقلال در دولت، یک کار سخت و پرمخاطره است ایرانی و استقلال، یک اسطوره قابل احداث در زبان و استدلال او است که همیشه در گزند طوفان بوده و و هر آینه، ضعف یا لکنتی در سخنوری می تواند موجب تبدیل شدن کشاکش زبانی به چالش شود. گپ حین قدم زدن می تواند تبدیل به نشان دادن فلاخن شود.
اما هم قبل از انقلاب و هم بعد از ان این کشاکش در مناسبات خارجی ایران وجود داشت. تحولات بعد از انقلاب نیز همواره با واریاسیونی از کشاکش و چالش همراه بود تا این که به خاطر علاقه دولتهای قبل به گفتگو چالشی بحرانی به نام تحریمهای پی در پی خلق شد. چرا که درست در ساختمانی که باید استدلال می شد، برنامه ریزی برای چالش در دستور کار بود. برجام، فرزند تحریم های چند دهه ای بود و با اوج گرفتن تحریم ها متولد شد.
این حرکت در جهت رفع تحریم ها، اگر به درستی اجرا شود، رفته رفته به سمتی می رویم تا وارد مرحله پیش از تحریم، یعنی تجربه که در قرن نوزدهم آغاز شده بود شویم. ایران بدون تحریم، ورود به کشاکشهای جهانی نیازمند مجدد کار اساسی و فکر عمیق برای مملکت داری و سیاست بوده و محتاج فاهمه و استدلال است. در نتیجه، بازگشت به پیش از تحریم، احداث مجدد اسطوره ای است که می تواند ذات یک کشورداری مستقل و بهترین حالت از ابراز قدرت ایران در جهان باشد.
اما خلق گرداب و ممانعت از این قدرت جهانی و کشورداری مستقل، خود دشمن اصلی ایران مقتدر بوده و همیشه سعی بر این داشته که در لابلای اخبار و رویدادهای معمولی دنبال خلق چالش و مدیریت آن باشد تا سیاستمداران را مجاب به شرایطی کند که خود می خواهد. طی دوران تحریم قطعنامههایی به ظاهر از سوی دولتهای غربی که در این مدت صادر شدند تا ایران را پشت به پشت تحریم کنند، یادآور قطعنامههایی بود که در زمان قاجار و برای از بین بردن اقتدار و هویت حکومت ایرانی صادر می شد. با این حال این بار این قطعنامهها نه از سوی کشور شمالی که از جانب اتحادیه ای جهانی صادر می شد و چنین به نظر می رسد این بار زبان پریشان خودمان و با خلق سوژه های چالش برانگیز ما را به سمت تحریم هدایت می کرد.
لذا چالش تحریم، ناشی از چالش زبانی "ناتوانی در ارتباط" یا "بی میلی به ارتباط" با جهانیان بود و در قالب دیپلماسی هم دنبال حذف دیپلماسی بود که از بی معنایی جهانی شدن روابط ایران و گاه تا سرحد "ترس از برقراری رابطه" نشأت می گرفت. اما قوی آن کسی است که در اوج ارتباط، بتواند استدلال خود و قدرت دیگری را
کنترل کند. ذهن پریشان، مشوش و ترسان از ارتباط موجب ایجاد سوژهای سرگردان و ناخودآگاهی ترسو از ارتباط و خلق ادبیاتی چالش برانگیز می شود.
***
مدیریت کشاکش در عرصه دیپلماسی جهانی برای دولت ماهر ایرانی به سادگی آب خوردن بود، اما کنترل سوژه در چالش داخلی که به دنبال تسخیر سپهر سیاسی و انتشار چالش است، خود همتی چندان می طلبد. در نتیجه آن که مایل است چالش برانگیزد، نه زبان استدلالی قوی، بلکه ضعفی چالش بر انگیز است که به جهت ترس از کنترل روابط سیاسی در اوج گفتگو، دنبال چالشی برای عدم ارتباط است.
برجام نشان داد که می توان استدلال کرد و ارتباط داشت و در عین حال به دنبال منافع ملی و نگه داشتن قدرت بود.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17590
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
***
مدیریت کشاکش در عرصه دیپلماسی جهانی برای دولت ماهر ایرانی به سادگی آب خوردن بود، اما کنترل سوژه در چالش داخلی که به دنبال تسخیر سپهر سیاسی و انتشار چالش است، خود همتی چندان می طلبد. در نتیجه آن که مایل است چالش برانگیزد، نه زبان استدلالی قوی، بلکه ضعفی چالش بر انگیز است که به جهت ترس از کنترل روابط سیاسی در اوج گفتگو، دنبال چالشی برای عدم ارتباط است.
برجام نشان داد که می توان استدلال کرد و ارتباط داشت و در عین حال به دنبال منافع ملی و نگه داشتن قدرت بود.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17590
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
ایسنا | اردبیل
برجام: پیروزی زبان بر فلاخن
پسابرجام، روز رهایی ایران و خلق آرمانشهر ایرانی نیست و تنها زمان حذف
چالشهای خطرناک، بد ارتباطی و در عین حال بازگشت مجدد به کشاکش قرن بیستمی ارتباط ایران
با جهان است.
چالشهای خطرناک، بد ارتباطی و در عین حال بازگشت مجدد به کشاکش قرن بیستمی ارتباط ایران
با جهان است.
بازخرید توسعه
شوکی ناگهانی، و بدون در نظر گرفتن اقناع افکار عمومی، شبیه رفتارهای دولت قبل، موجب شد اردبیلی که عادت به شهرسازی لاک پشتی کرده بود، از برنامه ریزیهای گسترده برای توسعه شتابان شهردار یکساله اش جلو افتد. در معمای زنون، این لاک پشت است که برنده است و هر دونده ای، هر قدر که بدود، آخرش بازنده است. چرا که تفکر لاک پشتی به تمام زندگی این شهر سرایت کرده است. مهمتر از آن این است که تغییر رویه در شیوه حرکت، این بار نه به خاطر معمای زنون، که به خاطر تلاش همگانی در به زمین خوردن آشیل* صورت میگیرد.
شهردار جدید، در اقدامی بیسابقه، نمک را از سیستم آسفالت سوز خدمات زمستانی حذف کرد و این باعث شد زمینه های صرفه جویی در آسفالت ریزی برای سال های آتی شکل بگیرد که البته این باعث میشد تا دست سرمایه دارانی که به منافع ناشی از آسفالت ریزیهای مکرر عادت کرده بودند، بی نصیب بماند. این قبیل سنت شکنیها که با تحول عملیاتی و تغییر در منافع سازمان یافته مواجه میشود، همواره دشمنانی دارد که به مرور زمان کنار هم مینشینند و برای عدم تغییر برنامه ریزی میکنند. برنامه آنها مشخص است، دونده باید زمین بخورد.
سنت شکنی در شیوه برنامه ریزی و استفاده از مدیریت علمی موجب میشود چهره شهر دگرگون شود و مردم احساس رضایت بکنند. از یاد نرفته است زمانی که به جای مشکلات اصلی و خیابانهای پر از چین و چروک، آسفالتهای سالم کنده شده و دوباره آسفالت میشدند تا به قول آن کوهنورد، هدفی جز آسفالت کردن نداشته باشند. دیپلماسی آسفالت تا جایی محکم و استوار بود که کاسته شدن دست اندازهای آسفالتی و کاهش توجیه مصرف آن، نزدیک ترین زمان به استیضاح باشد.
سنت شکنی موجب میشود شتاب توسعه شهری افزایش یافته و به تدریج اردبیل به آرمان های علم شهرسازی نزدیکتر باشد تا بلبشویی که از گذشته با آن مأنوس بوده و مردم از آن خسته اند. اما این سنت شکنی موجب میشود، سرعت لاک پشتی گذشته مشهود شده و نه صرفا با اقبال به حمایت شهردار جدید که با پرده افتادن از ضعف های پیشین همراه خواهد بود. طبیعتا همه باید دست به هم داده و آبروی قدیمی خود را که سرمایه جهش های مدیریتی آینده شان میدانند، نگه دارند.
سنت شکنی موجب میشد اردبیل احساس کند که توسعه در آن میسر است و مردم اندکی احساس رضایت کنند تا بالاخره به روح امید و فضای پس از برجام اعتقاد داشته باشند و این با روحیه ای که در شورا موجود است مغایر بود چرا که آنها هم افزایی با دستآوردهای برجام را نپسندیده و در جهت رویارویی با توسعه شهری بر آمدند. این طبیعی و مسلم است که بخواهند نارضایتی مردم را تثبیت بخشیده و به مرور بتوانند از این نارضایتی استفاده کنند.
تجربه ثابت کرده که رویکردهای شبه سوسیالیستی که با همراهی نظامیان در سیاست همراه بوده، از نارضایتی و خستگی شهروندان، به مثابه سرمایه ای برای شعارهای حماسی که ضامن بقای سیاسی آنان است، استفاده کنند. اما این بار حتی صدای بازار هم به جایی نرسید و سرمایه داری شرکتی جدیدی که اسراف های شهرداری را پشتوانه رشد خود دارند، با آنها همدست شده و با له کردن اصناف که شکل دهنده توده مدنی و اساس دموکراسی شهری هستند، شرایط را برای تقویت مجدد خود احیا کنند.
شهرداری که نماد بارز سواد، برنامه ریزی و شتاب در توسعه بود، برکنار شده و شورایی که با دموکراسی حداقلی یا همان دموقراضه خودمان رای آورده است، با جلسه بازیهایی که سالها است از حضور مردم بی نصیب بوده و جز دست اندرکاری بر مالکیت شهری برنامه ای ندارد، اینک افتخار می کند که در حداقل ترین زمان ممکن و با بی معناترین سوالات شهردار را برکنار کرده است. باید برای مردم اردبیل، بازگشت به گذشته و بازخرید توسعه شهری را این طور تبریک گفت: باز هم مثل همیشه لاک پشت برنده میشه!**
* آشیل دونده ای است که در معمای زنون، با لاک پشتی می دود و هر قدر می دود، به لاک پشت نمی رسد، این معما، از ابتدایی ترین تفکرات فلسفی درباره هندسه برداری می باشد.
** مردم می توانند شورا را هم تشویق کنند.
@thing
شوکی ناگهانی، و بدون در نظر گرفتن اقناع افکار عمومی، شبیه رفتارهای دولت قبل، موجب شد اردبیلی که عادت به شهرسازی لاک پشتی کرده بود، از برنامه ریزیهای گسترده برای توسعه شتابان شهردار یکساله اش جلو افتد. در معمای زنون، این لاک پشت است که برنده است و هر دونده ای، هر قدر که بدود، آخرش بازنده است. چرا که تفکر لاک پشتی به تمام زندگی این شهر سرایت کرده است. مهمتر از آن این است که تغییر رویه در شیوه حرکت، این بار نه به خاطر معمای زنون، که به خاطر تلاش همگانی در به زمین خوردن آشیل* صورت میگیرد.
شهردار جدید، در اقدامی بیسابقه، نمک را از سیستم آسفالت سوز خدمات زمستانی حذف کرد و این باعث شد زمینه های صرفه جویی در آسفالت ریزی برای سال های آتی شکل بگیرد که البته این باعث میشد تا دست سرمایه دارانی که به منافع ناشی از آسفالت ریزیهای مکرر عادت کرده بودند، بی نصیب بماند. این قبیل سنت شکنیها که با تحول عملیاتی و تغییر در منافع سازمان یافته مواجه میشود، همواره دشمنانی دارد که به مرور زمان کنار هم مینشینند و برای عدم تغییر برنامه ریزی میکنند. برنامه آنها مشخص است، دونده باید زمین بخورد.
سنت شکنی در شیوه برنامه ریزی و استفاده از مدیریت علمی موجب میشود چهره شهر دگرگون شود و مردم احساس رضایت بکنند. از یاد نرفته است زمانی که به جای مشکلات اصلی و خیابانهای پر از چین و چروک، آسفالتهای سالم کنده شده و دوباره آسفالت میشدند تا به قول آن کوهنورد، هدفی جز آسفالت کردن نداشته باشند. دیپلماسی آسفالت تا جایی محکم و استوار بود که کاسته شدن دست اندازهای آسفالتی و کاهش توجیه مصرف آن، نزدیک ترین زمان به استیضاح باشد.
سنت شکنی موجب میشود شتاب توسعه شهری افزایش یافته و به تدریج اردبیل به آرمان های علم شهرسازی نزدیکتر باشد تا بلبشویی که از گذشته با آن مأنوس بوده و مردم از آن خسته اند. اما این سنت شکنی موجب میشود، سرعت لاک پشتی گذشته مشهود شده و نه صرفا با اقبال به حمایت شهردار جدید که با پرده افتادن از ضعف های پیشین همراه خواهد بود. طبیعتا همه باید دست به هم داده و آبروی قدیمی خود را که سرمایه جهش های مدیریتی آینده شان میدانند، نگه دارند.
سنت شکنی موجب میشد اردبیل احساس کند که توسعه در آن میسر است و مردم اندکی احساس رضایت کنند تا بالاخره به روح امید و فضای پس از برجام اعتقاد داشته باشند و این با روحیه ای که در شورا موجود است مغایر بود چرا که آنها هم افزایی با دستآوردهای برجام را نپسندیده و در جهت رویارویی با توسعه شهری بر آمدند. این طبیعی و مسلم است که بخواهند نارضایتی مردم را تثبیت بخشیده و به مرور بتوانند از این نارضایتی استفاده کنند.
تجربه ثابت کرده که رویکردهای شبه سوسیالیستی که با همراهی نظامیان در سیاست همراه بوده، از نارضایتی و خستگی شهروندان، به مثابه سرمایه ای برای شعارهای حماسی که ضامن بقای سیاسی آنان است، استفاده کنند. اما این بار حتی صدای بازار هم به جایی نرسید و سرمایه داری شرکتی جدیدی که اسراف های شهرداری را پشتوانه رشد خود دارند، با آنها همدست شده و با له کردن اصناف که شکل دهنده توده مدنی و اساس دموکراسی شهری هستند، شرایط را برای تقویت مجدد خود احیا کنند.
شهرداری که نماد بارز سواد، برنامه ریزی و شتاب در توسعه بود، برکنار شده و شورایی که با دموکراسی حداقلی یا همان دموقراضه خودمان رای آورده است، با جلسه بازیهایی که سالها است از حضور مردم بی نصیب بوده و جز دست اندرکاری بر مالکیت شهری برنامه ای ندارد، اینک افتخار می کند که در حداقل ترین زمان ممکن و با بی معناترین سوالات شهردار را برکنار کرده است. باید برای مردم اردبیل، بازگشت به گذشته و بازخرید توسعه شهری را این طور تبریک گفت: باز هم مثل همیشه لاک پشت برنده میشه!**
* آشیل دونده ای است که در معمای زنون، با لاک پشتی می دود و هر قدر می دود، به لاک پشت نمی رسد، این معما، از ابتدایی ترین تفکرات فلسفی درباره هندسه برداری می باشد.
** مردم می توانند شورا را هم تشویق کنند.
@thing
از فرهنگ کنکور تا صنعت کنکور
محمدامین قانعیراد
روزنامه شرق ۳۱ تیرماه ۱۳۹۵
وضعیت پیشامدرن وضعیتی است که در آن جایگاه افراد در جامعه براساس ویژگیهای انتسابی و نه ویژگیهای اکتسابی تعیین میشود. در این معنا، شما در جامعه پیشامدرن شاهد تحرک و جابهجایی طبقاتی نیستید و هرکسی در همان طبقه اجتماعی که به دنیا میآید، از دنیا هم خواهد رفت. ایران اما از دهه ابتدایی قرن حاضر پا در راه مدرنشدن گذاشته است. از ابتدای قرن حاضر و بهویژه با ظهور حکومت پهلوی، شعار ایران نوین با وعده عبور افراد از جایگاه طبقاتیشان بهوسیله ابزاری به اسم دانایی، جان گرفته و شاخوبرگ پیدا کرده است. در چنین جامعهای آن که داناست، تواناست، مردم دیگر نه براساس شغل پدران که براساس علم و دانششان طبقهبندی میشوند و علم وسیله رسیدن به ثروت و قدرت است، دانشگاه حرف اول را میزند. به همین دلیل است که نسلهای پیدرپی در ایران میآیند و میروند و در هر نسل والدین به فرزندان خود توصیه میکنند برای آنکه در آینده زندگی مشابه آنها را نداشته باشند، درس بخوانند و وارد دانشگاه شوند. این ایدئولوژی دانش و دانشگاهمحور، مجموعه رفتارها و خردهفرهنگهای دیگری ازجمله خردهفرهنگ کنکور را نیز حول خود شکل میدهد چراکه برای انتخاب افراد برتر از نظر علمی باید یک نظام گزینش هم وجود داشته باشد. بنابراین ما با خردهفرهنگ کنکور بهعنوان بخشی از خردهفرهنگ دانشگاه روبهرو هستیم که هر دو بخشی از ایدئولوژی و فرهنگ ساخت ایران نوین هستند. ایدئولوژی ایران نوین به دلیل ریشههایی که در حکومت پهلوی داشت، پس از انقلاب کنار گذاشته شد. اما همزمان و بهویژه با مطرح شدن نیازهای جدید در جامعه، ایدئولوژی و فرهنگ توسعه علمی شکل گرفت که وعدههایی مشابه میداد. بنابراین خردهفرهنگ کنکور و دانشگاه همچنان به حیات خود ادامه میدهند. هرچند دیگر این خردهفرهنگ از چیزی که بود فراتر رفته است. امروز ما دیگر با فرهنگ کنکور مواجه نیستیم بلکه با چیزی به اسم صنعت کنکور روبهروایم که نه براساس منطق جامعه که براساس منطق درونی خودش عمل میکند و این منطق همان منطق پول است. اگر روزی قرار بود افراد با کنکوردادن و بهدانشگاهرفتن آینده درخشانی را برای خود رقم بزنند، حالا این آینده درخشان از رهگذر شرکت در فلان کلاس و فلان برنامه آموزشی پولی عبور میکند. جالب اینکه سالهاست توخالیبودن اسطوره جامعه غیرطبقاتی براساس دانایی که از رهگذر دانشگاه قرار بود محقق شود، خود را به نمایش گذاشته است. امروز دیگر همه میدانند دانشگاه نتوانسته نظام طبقهبندی اجتماعی را با نظام دانایی منطبق کند اما صنعت کنکور بدون اینکه به پیامدهای مثبت و منفیاش نظری افکنده شود، با قدرت هرچه تمامتر پیش میرود. اگرچه معتقدم این صنعت کنکور خود بخشی از صنعت دانش است که پرداختن به آن مجالی دیگر میطلبد. بحث اینجا اما بیشتر درباره کنکور و به مناسبت ایام کنکور است. ایامی که فرصت خوبی است برای پرسیدن این سؤال که این منطق کالایی که رقابت در آن حرف اول را میزند، چگونه قرار است ما را به توسعه علمی برساند، وقتی تنها خروجیاش دانشآموزانی فرسوده و دلزده از درس بهدلیل کلاسهای پیدرپی و آزمونهای پشت سر هم است؟ فرصتی برای پرسیدن این سوال که سیاستگذاران آموزشی ما براساس کدام الگوی علمی جهانی به کنکور چنین بهایی دادهاند؟ و اگر این الگو ساخته و پرداخته خود ماست، قرار است ما را به کجا رهنمون سازد؟
منبع: shaghdaily.ir
@thing
محمدامین قانعیراد
روزنامه شرق ۳۱ تیرماه ۱۳۹۵
وضعیت پیشامدرن وضعیتی است که در آن جایگاه افراد در جامعه براساس ویژگیهای انتسابی و نه ویژگیهای اکتسابی تعیین میشود. در این معنا، شما در جامعه پیشامدرن شاهد تحرک و جابهجایی طبقاتی نیستید و هرکسی در همان طبقه اجتماعی که به دنیا میآید، از دنیا هم خواهد رفت. ایران اما از دهه ابتدایی قرن حاضر پا در راه مدرنشدن گذاشته است. از ابتدای قرن حاضر و بهویژه با ظهور حکومت پهلوی، شعار ایران نوین با وعده عبور افراد از جایگاه طبقاتیشان بهوسیله ابزاری به اسم دانایی، جان گرفته و شاخوبرگ پیدا کرده است. در چنین جامعهای آن که داناست، تواناست، مردم دیگر نه براساس شغل پدران که براساس علم و دانششان طبقهبندی میشوند و علم وسیله رسیدن به ثروت و قدرت است، دانشگاه حرف اول را میزند. به همین دلیل است که نسلهای پیدرپی در ایران میآیند و میروند و در هر نسل والدین به فرزندان خود توصیه میکنند برای آنکه در آینده زندگی مشابه آنها را نداشته باشند، درس بخوانند و وارد دانشگاه شوند. این ایدئولوژی دانش و دانشگاهمحور، مجموعه رفتارها و خردهفرهنگهای دیگری ازجمله خردهفرهنگ کنکور را نیز حول خود شکل میدهد چراکه برای انتخاب افراد برتر از نظر علمی باید یک نظام گزینش هم وجود داشته باشد. بنابراین ما با خردهفرهنگ کنکور بهعنوان بخشی از خردهفرهنگ دانشگاه روبهرو هستیم که هر دو بخشی از ایدئولوژی و فرهنگ ساخت ایران نوین هستند. ایدئولوژی ایران نوین به دلیل ریشههایی که در حکومت پهلوی داشت، پس از انقلاب کنار گذاشته شد. اما همزمان و بهویژه با مطرح شدن نیازهای جدید در جامعه، ایدئولوژی و فرهنگ توسعه علمی شکل گرفت که وعدههایی مشابه میداد. بنابراین خردهفرهنگ کنکور و دانشگاه همچنان به حیات خود ادامه میدهند. هرچند دیگر این خردهفرهنگ از چیزی که بود فراتر رفته است. امروز ما دیگر با فرهنگ کنکور مواجه نیستیم بلکه با چیزی به اسم صنعت کنکور روبهروایم که نه براساس منطق جامعه که براساس منطق درونی خودش عمل میکند و این منطق همان منطق پول است. اگر روزی قرار بود افراد با کنکوردادن و بهدانشگاهرفتن آینده درخشانی را برای خود رقم بزنند، حالا این آینده درخشان از رهگذر شرکت در فلان کلاس و فلان برنامه آموزشی پولی عبور میکند. جالب اینکه سالهاست توخالیبودن اسطوره جامعه غیرطبقاتی براساس دانایی که از رهگذر دانشگاه قرار بود محقق شود، خود را به نمایش گذاشته است. امروز دیگر همه میدانند دانشگاه نتوانسته نظام طبقهبندی اجتماعی را با نظام دانایی منطبق کند اما صنعت کنکور بدون اینکه به پیامدهای مثبت و منفیاش نظری افکنده شود، با قدرت هرچه تمامتر پیش میرود. اگرچه معتقدم این صنعت کنکور خود بخشی از صنعت دانش است که پرداختن به آن مجالی دیگر میطلبد. بحث اینجا اما بیشتر درباره کنکور و به مناسبت ایام کنکور است. ایامی که فرصت خوبی است برای پرسیدن این سؤال که این منطق کالایی که رقابت در آن حرف اول را میزند، چگونه قرار است ما را به توسعه علمی برساند، وقتی تنها خروجیاش دانشآموزانی فرسوده و دلزده از درس بهدلیل کلاسهای پیدرپی و آزمونهای پشت سر هم است؟ فرصتی برای پرسیدن این سوال که سیاستگذاران آموزشی ما براساس کدام الگوی علمی جهانی به کنکور چنین بهایی دادهاند؟ و اگر این الگو ساخته و پرداخته خود ماست، قرار است ما را به کجا رهنمون سازد؟
منبع: shaghdaily.ir
@thing