Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه
گله های آنها توجه کند، تا به پشت پرده های اقتدار و دولت رفت، در میان هاله های ممنوعیت فرو رفته و در پیچ و خم دستورات و قواعدی که سالها سامان یافته اند گیر کند. کار دولت و شهرداری ها اداره ی قواعد ممنوعیت و اشکال ها و جریمه ها و ستاندن هزینه گناه ها و نادانی ها از مردم است. به جای این که مردم بدانند با چه قواعدی زندگی می کنند، تبدیل به رمه هایی می شوند که مدام باید دنبال آن بگردند که از چه کاری منع می شوند و چه راهی باز است. چه کاری هزینه دارد و چه کاری سود دارد، آرامش و لذت در چه مسیری دیده می شود و در چه مسیری ناپیدا است.
http://kelidemelli.com/fa/news/4215/سیاست-ممنوعیت
https://telegram.me/thing
http://kelidemelli.com/fa/news/4215/سیاست-ممنوعیت
https://telegram.me/thing
Kelidemelli
سیاست ممنوعیت
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
نامرئی شدن: تحلیل گفتمان پرستاری در تجربه بیمارستانی
محمد زینالی اناری
چکیده: سوال این که یک پرستاری چه کار میکند، یا گفتمان و کار پرستاری چیست، البته به زعم روشن نگرانه ی آن، علی رغم مشهود بودن گنگ مینماید. اگر قصد ورود به بیمارستان و یا گفت وگو با پرستار و یا مدرس پرستاری داشته باشید، همه از ارزشهای گم شده ی پرستاری میگویند، اما در عمل، به صورت پراکنده ای سرغ فعالیتهای اجتماعی و مطالبه گریهای اجتماعی آن میروند. تا جایی که محققین پرستاری نیز به دنبال مطالعه ی تصور مردم از پرستاری و یا سلامت پرستاران رفته، به آسیبشناسی این حرفه آن پای می نهند. این تحقیق، به زعم تئوری های ناب پرستاری در دنیای غرب و حتی ایران، به دنبال آن معنای راستین پرستاری بود که در واقع باید همه از آن بگویند. جست و جو از میان اسناد علمی، سیاستگذاری عمومی و چالشهای نخبگان آغاز و در نهایت به رویداد عملی پرستاری در بیمارستان امام خمینی با شهود عینی گفتمان پرستاری انجامید. تحقیقات در سطح دکترای پرستاری بیشتر به دنبال تطبیق پرستاری در نظم بیمارستانی است. پرستاران پیشرو و فعال از روح ناب و گم شده ی پرستاری میگویند، اما خودآگاهی نسبت به این ندارند که پرستاری امروز، دنبال آگاهی طبقاتی است و نه دنبال خودآگاهی ناب. چرا که سیاستمداران پرستاری نیز بیشتر دنبال احیای حقوق و اهمیت زبان پرستاران هستند تا این که به دنبال احیای روح علمی و اجرای آزادانه ی فنون پرستاری باشند. اما از ورای تجارب مشهود پرستاران ملاحظه میشود که گفتمان پرستاری در بیمارستان نامرئی شده و در بند گفتمانی شده که او را در سیطره ی تجربه ی پزشکی غرق کرده است.
http://anthropology.ir/article/30953
@thing
محمد زینالی اناری
چکیده: سوال این که یک پرستاری چه کار میکند، یا گفتمان و کار پرستاری چیست، البته به زعم روشن نگرانه ی آن، علی رغم مشهود بودن گنگ مینماید. اگر قصد ورود به بیمارستان و یا گفت وگو با پرستار و یا مدرس پرستاری داشته باشید، همه از ارزشهای گم شده ی پرستاری میگویند، اما در عمل، به صورت پراکنده ای سرغ فعالیتهای اجتماعی و مطالبه گریهای اجتماعی آن میروند. تا جایی که محققین پرستاری نیز به دنبال مطالعه ی تصور مردم از پرستاری و یا سلامت پرستاران رفته، به آسیبشناسی این حرفه آن پای می نهند. این تحقیق، به زعم تئوری های ناب پرستاری در دنیای غرب و حتی ایران، به دنبال آن معنای راستین پرستاری بود که در واقع باید همه از آن بگویند. جست و جو از میان اسناد علمی، سیاستگذاری عمومی و چالشهای نخبگان آغاز و در نهایت به رویداد عملی پرستاری در بیمارستان امام خمینی با شهود عینی گفتمان پرستاری انجامید. تحقیقات در سطح دکترای پرستاری بیشتر به دنبال تطبیق پرستاری در نظم بیمارستانی است. پرستاران پیشرو و فعال از روح ناب و گم شده ی پرستاری میگویند، اما خودآگاهی نسبت به این ندارند که پرستاری امروز، دنبال آگاهی طبقاتی است و نه دنبال خودآگاهی ناب. چرا که سیاستمداران پرستاری نیز بیشتر دنبال احیای حقوق و اهمیت زبان پرستاران هستند تا این که به دنبال احیای روح علمی و اجرای آزادانه ی فنون پرستاری باشند. اما از ورای تجارب مشهود پرستاران ملاحظه میشود که گفتمان پرستاری در بیمارستان نامرئی شده و در بند گفتمانی شده که او را در سیطره ی تجربه ی پزشکی غرق کرده است.
http://anthropology.ir/article/30953
@thing
http://www.isna.ir/news/95111309334/%DA%A9%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%D8%B4%D8%B1-%D8%AA%D9%82%D9%84%D8%A8-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF
@thing
@thing
ایسنا
کسانی که در نشر تقلب میکنند
شهلا لاهیجی میگوید در شرایطی که نشر ما در حال مرگ است و تیراژ کتابها به ۱۰۰ نسخه رسیده کسانی که از صف خریداران کتاب خبر میدهند تقلب میکنند.
وقتی زیبایی ها پیچیدگی ندارند...و به راحتی نگاهت رو در آغوش میگیرند...
@thing
@thing
بروبیاکراسی، روزنامه اعتماد، ۱۷بهمن۱۳۹۵
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
چندین سال در جایی کار میکردم که تنها چند نفری بودیم و هر یک بیش از دو سه نوع کار انجام میدادیم. چارت یا نقشه ای تخصصی ما زیاد بود، ولی تعداد مان اندک، کاری که به ظاهر پسندیده مینماید نفرات کمی کار چندین نفر را انجام بدهند. در سازمان، کار با تنوع و نیروی انسانی لازم برای آن تعریف میشود، ولی آن چه که ما داشتیم، نوعی ترکیب نقشها و کوچکتر شدن کارایی و حجم کار بود. به علاوه، سعی میکردیم برنامه ها را با شور و همافزایی اجرا کنیم و برای رعایت حال رهبری مدیران به سرعت فرمانها را عملی میکردیم. البته این الگو، در جامعه ی ما یک کار ناب و الگویی پرتلاش از کار و کوشش محسوب میشود.
سازمان، یک مفهوم آرمانی دارد. برای ما ایرانیها که الگوهای مختلفی از گروه های کاری را تجربه کرده ایم، احتمالاً سازمان و پستهای تخصصی چیز عجیب و غریبی هم بنماید. تا بیاییم بسیاری از پستها را تأمین کنیم، طول میکشد و در بسیاری از مراکز، واژه "پست" یک جور مقامبازی و خود بزرگبینی تلقی شده و برای رسیدن به آنها هم راه های متداول دروس مدیریت طی نمیشود. چه بسا سالهای سال هم نتوانیم این موضوع را حل کنیم که سازمان و نقشهای انسانی مثل معاون و مدیر، یک سری مفاهیم علمی هستند و قرار است افراد طبق الگوهای خاصی در این ردهها قرار گیرند.
مفاهیمی چون تخصص و سازمان اگرچه بومی نیستند، ولی مفاهیمی ساده و صمیمی از مهارت و روابط دوستانه را در بر دارند. رابطه ی هر فرد با کار و صاحب کار هم اهمیت دارد. سازمان ترکیبی از روابط عمودی و افقی انسانها به همراه درک و دریافت فردی و گروهی از معنای کار. گاهی درک ما از کار و روابط سازمانی به پول و قدرت تقلیل مییابد، اما در واقع معنای اصلی، مشارکت و تعاملی است که مردم از طریق کارهای متمایزشان، برقرار میکنند. برای فرد، تولید فردی با مهارت تخصصی معنا مییابد و برای مدیر، شکل دادن به کار گروهی و تسهیل مشارکت و تعامل های بین افراد.
فرهنگ های انسانی، با تعریف و خواندن قوانین و دروس شکل نمی گیرند و چه بسا نیاز به مراقبه و بالینگری ای طولانی دارند. "ماکس وبر"، به تأثیر تذکره الاولیایی نصایح بنیامین فرانکلین نزد پروتستان ها بر ساختبندی کار و پیشه ی سرمایهداری اشاره میکند. نظیر این چنین روحیهای را ژاپنیها از تعهد سامورایی ها وارد مشاغل کارگری سازمانهای صنعتی کردند، مالکانِ کار امکانات زندگی و رشد کارگران را در قبال کار و خلاقیت گروهی به طور متقابلی تضمین کردند. آیا ما هم در گذشته نظیر گروه های سامورایی ژاپنیها، شیوهای از الگوی همکاری گروهی داشته ایم؟
فعالیت های اقتصادی ما در الگوهای گروهی از "کار دسته جمعی"، " گروههای جوانمردی" و "کارگاه های استاد-شاگردی" صورت میگرفت. کار دسته جمعی، الگویی روستایی از هم افزایی در بنه ها بود که طی آن همه با هم کارهایی نه چندان متفاوت انجام میدادند. در الگوی عیاری، زور و شور جوهر کارهایی را شکل میداد که از طریق قدرت و سرعت همگانی میسر میشدند؛ الگوی استاد-شاگردی هم مختص کارگاه های ساده ی ایرانی بود که در آن استاد بر شاگردان ولایت و نظارت داشته و همه چیز را یاد میداد الا "فوت آخر" که اقتدارش محفوظ باشد.
این سه نوع کار گروهی، کارهایی تخصصی به شیوه امروزی نبودند. در الگوی کار جمعی، روابط تقریبا همگن و ماهیت کارها برای همیاری اهل بادیه تعریف شده بود، تا جایی که تغییر و جابهجایی افراد در روند کار تأثیر نمیگذاشت. در گروه های عیاران، اخلاقی عمومی وجود داشت که همه را برای رعایت الگوهای کار مبتنی بر زور سامان میداد. در استاد-شاگردی رابطه ی عمودی و اقتدار از طریق مهار اطلاعات در نزد استاد، موجب میشد شاگردان همواره گرد او بچرخند و کار کنند.
ماحَصَل این سه شیوه الگوی قدیمی کار در ایران، مهارتهای ساده و گروههای یک دست و بیشتر مبتنی بر کنترل توده ای بود. اگر این سه شیوه وجود داشته باشند، نهایتا شور عمومی و کاری ساده و دوستانه شکل میگیرد نظیر بروبیایی که در میهمانیهای بزرگان و فعالیتهای دسته جمعی محلهای شکل میدهیم. نمونه ی محض اینها مثل ارباب، اوستا و کارگرانشان در رستورانها و مکانیکی های سنتی امروزی دیده میشوند.
شیوه های نظارت در هر یک از کارهای گروهی سنتی، بر الگوی اقتدار اربابی و استادی با زیردستان تکیه داشت. الگوهای اخلاقی و باورهایی چون حمایت و طرد همچون مرد/نامرد در سیستم عیاری به شکل دادن همبستگی و رعایت هنجارهای گروه کاری نظارت داشت. وابستگی به اربابان محلی کار روستایی، ترس از طرد در میان گروههای بومی و دلبستگی معنوی به استاد که بیشتر به خاطر خویشاوندی موجود در کارگاههای صنعتی بود، این سیستمها را انسجام و معنا میداد.
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
چندین سال در جایی کار میکردم که تنها چند نفری بودیم و هر یک بیش از دو سه نوع کار انجام میدادیم. چارت یا نقشه ای تخصصی ما زیاد بود، ولی تعداد مان اندک، کاری که به ظاهر پسندیده مینماید نفرات کمی کار چندین نفر را انجام بدهند. در سازمان، کار با تنوع و نیروی انسانی لازم برای آن تعریف میشود، ولی آن چه که ما داشتیم، نوعی ترکیب نقشها و کوچکتر شدن کارایی و حجم کار بود. به علاوه، سعی میکردیم برنامه ها را با شور و همافزایی اجرا کنیم و برای رعایت حال رهبری مدیران به سرعت فرمانها را عملی میکردیم. البته این الگو، در جامعه ی ما یک کار ناب و الگویی پرتلاش از کار و کوشش محسوب میشود.
سازمان، یک مفهوم آرمانی دارد. برای ما ایرانیها که الگوهای مختلفی از گروه های کاری را تجربه کرده ایم، احتمالاً سازمان و پستهای تخصصی چیز عجیب و غریبی هم بنماید. تا بیاییم بسیاری از پستها را تأمین کنیم، طول میکشد و در بسیاری از مراکز، واژه "پست" یک جور مقامبازی و خود بزرگبینی تلقی شده و برای رسیدن به آنها هم راه های متداول دروس مدیریت طی نمیشود. چه بسا سالهای سال هم نتوانیم این موضوع را حل کنیم که سازمان و نقشهای انسانی مثل معاون و مدیر، یک سری مفاهیم علمی هستند و قرار است افراد طبق الگوهای خاصی در این ردهها قرار گیرند.
مفاهیمی چون تخصص و سازمان اگرچه بومی نیستند، ولی مفاهیمی ساده و صمیمی از مهارت و روابط دوستانه را در بر دارند. رابطه ی هر فرد با کار و صاحب کار هم اهمیت دارد. سازمان ترکیبی از روابط عمودی و افقی انسانها به همراه درک و دریافت فردی و گروهی از معنای کار. گاهی درک ما از کار و روابط سازمانی به پول و قدرت تقلیل مییابد، اما در واقع معنای اصلی، مشارکت و تعاملی است که مردم از طریق کارهای متمایزشان، برقرار میکنند. برای فرد، تولید فردی با مهارت تخصصی معنا مییابد و برای مدیر، شکل دادن به کار گروهی و تسهیل مشارکت و تعامل های بین افراد.
فرهنگ های انسانی، با تعریف و خواندن قوانین و دروس شکل نمی گیرند و چه بسا نیاز به مراقبه و بالینگری ای طولانی دارند. "ماکس وبر"، به تأثیر تذکره الاولیایی نصایح بنیامین فرانکلین نزد پروتستان ها بر ساختبندی کار و پیشه ی سرمایهداری اشاره میکند. نظیر این چنین روحیهای را ژاپنیها از تعهد سامورایی ها وارد مشاغل کارگری سازمانهای صنعتی کردند، مالکانِ کار امکانات زندگی و رشد کارگران را در قبال کار و خلاقیت گروهی به طور متقابلی تضمین کردند. آیا ما هم در گذشته نظیر گروه های سامورایی ژاپنیها، شیوهای از الگوی همکاری گروهی داشته ایم؟
فعالیت های اقتصادی ما در الگوهای گروهی از "کار دسته جمعی"، " گروههای جوانمردی" و "کارگاه های استاد-شاگردی" صورت میگرفت. کار دسته جمعی، الگویی روستایی از هم افزایی در بنه ها بود که طی آن همه با هم کارهایی نه چندان متفاوت انجام میدادند. در الگوی عیاری، زور و شور جوهر کارهایی را شکل میداد که از طریق قدرت و سرعت همگانی میسر میشدند؛ الگوی استاد-شاگردی هم مختص کارگاه های ساده ی ایرانی بود که در آن استاد بر شاگردان ولایت و نظارت داشته و همه چیز را یاد میداد الا "فوت آخر" که اقتدارش محفوظ باشد.
این سه نوع کار گروهی، کارهایی تخصصی به شیوه امروزی نبودند. در الگوی کار جمعی، روابط تقریبا همگن و ماهیت کارها برای همیاری اهل بادیه تعریف شده بود، تا جایی که تغییر و جابهجایی افراد در روند کار تأثیر نمیگذاشت. در گروه های عیاران، اخلاقی عمومی وجود داشت که همه را برای رعایت الگوهای کار مبتنی بر زور سامان میداد. در استاد-شاگردی رابطه ی عمودی و اقتدار از طریق مهار اطلاعات در نزد استاد، موجب میشد شاگردان همواره گرد او بچرخند و کار کنند.
ماحَصَل این سه شیوه الگوی قدیمی کار در ایران، مهارتهای ساده و گروههای یک دست و بیشتر مبتنی بر کنترل توده ای بود. اگر این سه شیوه وجود داشته باشند، نهایتا شور عمومی و کاری ساده و دوستانه شکل میگیرد نظیر بروبیایی که در میهمانیهای بزرگان و فعالیتهای دسته جمعی محلهای شکل میدهیم. نمونه ی محض اینها مثل ارباب، اوستا و کارگرانشان در رستورانها و مکانیکی های سنتی امروزی دیده میشوند.
شیوه های نظارت در هر یک از کارهای گروهی سنتی، بر الگوی اقتدار اربابی و استادی با زیردستان تکیه داشت. الگوهای اخلاقی و باورهایی چون حمایت و طرد همچون مرد/نامرد در سیستم عیاری به شکل دادن همبستگی و رعایت هنجارهای گروه کاری نظارت داشت. وابستگی به اربابان محلی کار روستایی، ترس از طرد در میان گروههای بومی و دلبستگی معنوی به استاد که بیشتر به خاطر خویشاوندی موجود در کارگاههای صنعتی بود، این سیستمها را انسجام و معنا میداد.
فهم ما از همکاری بر اساس این سه سازمان شکل گرفته است و چه بسا پذیرفتن معنای آرمانی سازمان توأم با چنین بستری از فهم صورت گیرد. سازمان و دوره های آموزشی هرچه بگویند، ما الگوهای مبتنی بر همسانی شغلی بنه، همبستگی اخلاقی عیاران و رهبری پذیری شاگردان را عملی کنیم. به جای رشد و خلاقیت تخصصی، کدبندی های جدید علمی، تغییر مداوم نیروی انسانی، فوران اقتدار عمودی و انحصار اطلاعاتی ( و راند) در گروه های سازمانی ما بازتولید میشوند. در نتیجه کار گروهی و سازمان به نظامی از الگوی قدرت و نظارتی همانند بروبیای خانه اربابان و کارگاه های ساده صنعتی تبدیل میشود.
در حال حاضر، سیستم های مدیریت کیفیت و مدیریت دانش در دنیا به راه افتاده و نیاز به ارتقای سازمانی است. اما روح فرهنگ جمعی ما درروابط انسانیمان نمود می یابد. در کنار مفهوم اعلای سازمان، روابط انسانی کهن بوم ما در جمع های گروهی مشهود است.
اگرچه امروز سنخ های مطلوب از سازمانهای ما به دنبال دریافت گواهی های بین المللی برای الگوهای عالی مدیریت تیمی شان هستند، اما الگوهای محلی و قومی کار همگانی، ارزشهای قدرت، سرعت و همگونی را بر نظارت، خلاقیت و تخصص رواج ترجیح میدهند.
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=642&PageNO=16
@thing
در حال حاضر، سیستم های مدیریت کیفیت و مدیریت دانش در دنیا به راه افتاده و نیاز به ارتقای سازمانی است. اما روح فرهنگ جمعی ما درروابط انسانیمان نمود می یابد. در کنار مفهوم اعلای سازمان، روابط انسانی کهن بوم ما در جمع های گروهی مشهود است.
اگرچه امروز سنخ های مطلوب از سازمانهای ما به دنبال دریافت گواهی های بین المللی برای الگوهای عالی مدیریت تیمی شان هستند، اما الگوهای محلی و قومی کار همگانی، ارزشهای قدرت، سرعت و همگونی را بر نظارت، خلاقیت و تخصص رواج ترجیح میدهند.
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=642&PageNO=16
@thing
www.etemadnewspaper.ir
روزنامه اعتماد
روزنامه اعتماد,اعتماد, Etemad
Forwarded from محمد زینالی
برگزاری میزگرد علمی فرهنگی افکار و ادبیات دانشجویی در دانشگاه محقق اردبیلی؛ گروه مطالعات فرهنگی و نیازسنجی جهاد دانشگاهی اردبیل
@thing
@thing
همایش خودکشی، علل، پیامدها و راهکارها؛
لینک کانال همایش خودکشی:
https://t.me/joinchat/AAAAAEJY9xkvacKaY1eznQ
@thing
لینک کانال همایش خودکشی:
https://t.me/joinchat/AAAAAEJY9xkvacKaY1eznQ
@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
#آب در قهقرای مدرنیزاسیون
محمد زینالی اُناری پژوهشگر فرهنگ عامه نوشته است با چه زحمتی و چقدر #قنات زدیم و تا آب را هدایت و به نحو احسنت استفاده کنیم
http://kelidemelli.com/fa/news/7565
#آب در قهقرای مدرنیزاسیون
محمد زینالی اُناری پژوهشگر فرهنگ عامه نوشته است با چه زحمتی و چقدر #قنات زدیم و تا آب را هدایت و به نحو احسنت استفاده کنیم
http://kelidemelli.com/fa/news/7565
جای خالی سبلان در ادبیات
روزنامه همشهری؛ مصاحبه با محمد زینالی اناری
در دوران گذشته، داستانها آمیخته با طبیعت بود و کوهها مقدس بودند و اینک سبک زندگی شهری رایج شده و نیاز به توجه به طبیعت و پاکیزگی آن دوباره محسوس است. در تمام دنیا منظر ادبی محیط زیست و چشماندازهای طبیعی، اهمیت دارد. ببینید که ما چه تخیل و تصویری درباره کوههای آلپ و هیمالیا داریم. ما به بسیاری از حماسههای انسانی خود در ادبیات توجه میکنیم اما به حماسه طبیعت که اثری خدایی است، توجه ادبی نکردهایم. مکان در ادبیات مهم است و اهمیت خود را از طبیعت پیرامون نویسنده یا تخیلی که نویسنده میخواهد به عنوان مکان بدهد، میگیرد. سبلان میتواند متن زیبای داستانهای ما باشد و میتوانیم آن را با ادبیات، شعر و رسانه جهانی کنیم. «محمدرضا بایرامی» داستانی در دل این کوه نوشته و آن را جهانی کرده است، اما عمده تولیدات ما غرق فضای شهری و متن روزمره و فاقد پرداختن به زمینههای طبیعی زندگی است. اگرچه زندگی مردم، خود آینهای از سبلان و احساس آن است و مردم و شرکتها و مغازههای خود نام آن را میگذارند، اما ما میتوانیم سبلان را به عنوان تصویری فرهنگی از مکان در پس ادبیات جهانی کنیم. البته شاید هنوز ادبیات ما به آن بلوغ نرسیده است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Ardebil/Contents/%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%B3%D8%A8%D9%84%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA?magazineid=
@thing
روزنامه همشهری؛ مصاحبه با محمد زینالی اناری
در دوران گذشته، داستانها آمیخته با طبیعت بود و کوهها مقدس بودند و اینک سبک زندگی شهری رایج شده و نیاز به توجه به طبیعت و پاکیزگی آن دوباره محسوس است. در تمام دنیا منظر ادبی محیط زیست و چشماندازهای طبیعی، اهمیت دارد. ببینید که ما چه تخیل و تصویری درباره کوههای آلپ و هیمالیا داریم. ما به بسیاری از حماسههای انسانی خود در ادبیات توجه میکنیم اما به حماسه طبیعت که اثری خدایی است، توجه ادبی نکردهایم. مکان در ادبیات مهم است و اهمیت خود را از طبیعت پیرامون نویسنده یا تخیلی که نویسنده میخواهد به عنوان مکان بدهد، میگیرد. سبلان میتواند متن زیبای داستانهای ما باشد و میتوانیم آن را با ادبیات، شعر و رسانه جهانی کنیم. «محمدرضا بایرامی» داستانی در دل این کوه نوشته و آن را جهانی کرده است، اما عمده تولیدات ما غرق فضای شهری و متن روزمره و فاقد پرداختن به زمینههای طبیعی زندگی است. اگرچه زندگی مردم، خود آینهای از سبلان و احساس آن است و مردم و شرکتها و مغازههای خود نام آن را میگذارند، اما ما میتوانیم سبلان را به عنوان تصویری فرهنگی از مکان در پس ادبیات جهانی کنیم. البته شاید هنوز ادبیات ما به آن بلوغ نرسیده است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Ardebil/Contents/%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%B3%D8%A8%D9%84%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA?magazineid=
@thing