وحدت حوزه و دانشگاه از پیشنهاد تا عمل
ابراهیم پورحسین/مدرس دانشگاه
بیش از سه دهه از طرح پیشنهاد وحدت حوزه و دانشگاه و نامگذاری ۲۷ آذر بعنوان روز وحدت این دو نهاد آموزش عالی می گذرد اما به نظر می رسد راهی بس طولانی برای تحقق این هدف در پیش است و هنوز که هنوز است ابعاد این وحدت و اتحاد برای اکثریت دانشگاهیان و حوزویان ناشناخته و نامعلوم است.
روز شهادت مرحوم شهید مفتح که یک چهره حوزوی و دانشگاهی بود بعنوان روز وحدت حوزه و دانشگاه نام نهاده شد اما به نظر می رسد طراحان این پیشنهاد، خود نتوانسته بودند ابعاد گوناگون این وحدت را در قالب یک طرح جامع الاطراف بنگارند و به آیندگان ارائه دهند. البته باید اذعان کرد که تدوین چنین طرحی کاری نبود که از عهده یکی دونفر و در زمان محدودی برآید. علی هذا طراحان این پیشنهاد حق داشتند که یک برنامه را بی هیچ راهکار و شیوه عملیاتی طرح کتتد و در واقع پختن این طرف خام را به اندیشمندان نسل های آینده واگذار کنند.
در سالهای بعد از طرح این پیشنهاد، هر ساله این روز توسط حوزه و دانشگاه گرامی داشته شد اما به طور قطع می توان گفت که در طول سالهای بعد از انقلاب تاکنون هیچ گام عملی برای تحقق عینی وحدت توسط حوزه و دانشگاه برداشته نشد. و حتی در مقاطعی از تاریخ انقلاب، شاهد واگرایی و تقابل این دو نهاد مهم سیاسی و آموزشی بوده ایم.
یکی از مهمترین موانع تحقق وحدت حوزه و دانشگاه همان بود که که در طلیعه سخن، گفته شد. حوزه و دانشگاه از چگونگی تحقق این وحدت بی اطلاعند. در همایش ها و نشست هایی که برای بزرگداشت این روز برگزار می شود سخنرانان همواره از ضرورت این وحدت سخن گفته اند و از تفرقه و جدایی این دو نهاد شکوه کرده و نالیده اند اما درباره اینکه خب چه بکنیم؟ و چگونه فرایند تحقق وحدت را بصورت عینی و عملی آغاز کنیم؟ هیچ پاسخی نداشته اند و هیچ نگفته اند. و امروزه هنوز عنوان "وحدت حوزه و دانشگاه" با تمام احترام و ضرورتی که با خود حمل می کند، عنوانی غامض و مبهم است. هم برای حوزه و هم برای دانشگاه.
این ابهام و اغماض در فهم مساله وحدت حوزه و دانشگاه نه تنها باعث عدم تحقق عینی وحدت شده بلکه در مواردی باعث کژ فهمی و سوء تفاهم نیز شده است. "تلاش برای تبدیل دانشگاه به حوزه" و " دانشگاهیزه کردن حوزه های علمیه" نمونه هایی از این کج فهمی است.
تحرکاتی که در سالهای اخیر برای تدریس دروس حوزوی در دانشگاهها صورت گرفته و تا کنون هیچ بازدهی مثبتی را به همراه نداشته است اگرچه تحت عنوان وحدت حوزه و دانشگاه انجام می پذیرد ولی در واقع موازی کاری آموزشی و اتلاف زمان و هزینه است. از سوی دیگر تغییراتی که در سیستم آموزشی حوزه صورت گرفته است و تلاشی که برای واحدی کردن اموزش در حوزه انجام شده است به اصطلاح مدرن سازی سیستم آموزشی حوزه بوده است که بارها و بارها موجبات اعتراض مراجع عظام تقلید را نیز فراهم کرده است. در حالی که سیستم سنتی آموزش در حوزه از قرن ها پیش تا به امروز به اعتراف دوست و دشمن از کارآمدترین سیستم های آموزشی بوده است.
نکته دیگر در باب وحدت تحقق نیافته حوزه و دانشگاه این است که حوزه و دانشگاه ابتدا و قبل از آنکه اقدام به وحدت و اتحاد بکنند باید نگاه خود را به طرف دیگر وحدت اصلاح کنند. مع الاسف هنوز که هنوز است در بدنه این دو مجموعه آموزشی سیاسی اعتماد به طرف مقابل در حد مطلوب نیست. تا زمانی که حوزه، دانشگاه را مروج بداخلاقی و مبلغ الحاد و دانشگاه حوزه را مرکز جمود و تحجّر بداند هر اقدامی در تحقق این وحدت محکوم به شکست است.
امید که با اصلاح نگرش ها و باورها و پرهیز از اقدامات و راهکارهای کلیشه ای روز به روز شاهد تحقق کامل وحدت بین این دو نهاد مهم و حیاتی کشور باشیم.
@thing
ابراهیم پورحسین/مدرس دانشگاه
بیش از سه دهه از طرح پیشنهاد وحدت حوزه و دانشگاه و نامگذاری ۲۷ آذر بعنوان روز وحدت این دو نهاد آموزش عالی می گذرد اما به نظر می رسد راهی بس طولانی برای تحقق این هدف در پیش است و هنوز که هنوز است ابعاد این وحدت و اتحاد برای اکثریت دانشگاهیان و حوزویان ناشناخته و نامعلوم است.
روز شهادت مرحوم شهید مفتح که یک چهره حوزوی و دانشگاهی بود بعنوان روز وحدت حوزه و دانشگاه نام نهاده شد اما به نظر می رسد طراحان این پیشنهاد، خود نتوانسته بودند ابعاد گوناگون این وحدت را در قالب یک طرح جامع الاطراف بنگارند و به آیندگان ارائه دهند. البته باید اذعان کرد که تدوین چنین طرحی کاری نبود که از عهده یکی دونفر و در زمان محدودی برآید. علی هذا طراحان این پیشنهاد حق داشتند که یک برنامه را بی هیچ راهکار و شیوه عملیاتی طرح کتتد و در واقع پختن این طرف خام را به اندیشمندان نسل های آینده واگذار کنند.
در سالهای بعد از طرح این پیشنهاد، هر ساله این روز توسط حوزه و دانشگاه گرامی داشته شد اما به طور قطع می توان گفت که در طول سالهای بعد از انقلاب تاکنون هیچ گام عملی برای تحقق عینی وحدت توسط حوزه و دانشگاه برداشته نشد. و حتی در مقاطعی از تاریخ انقلاب، شاهد واگرایی و تقابل این دو نهاد مهم سیاسی و آموزشی بوده ایم.
یکی از مهمترین موانع تحقق وحدت حوزه و دانشگاه همان بود که که در طلیعه سخن، گفته شد. حوزه و دانشگاه از چگونگی تحقق این وحدت بی اطلاعند. در همایش ها و نشست هایی که برای بزرگداشت این روز برگزار می شود سخنرانان همواره از ضرورت این وحدت سخن گفته اند و از تفرقه و جدایی این دو نهاد شکوه کرده و نالیده اند اما درباره اینکه خب چه بکنیم؟ و چگونه فرایند تحقق وحدت را بصورت عینی و عملی آغاز کنیم؟ هیچ پاسخی نداشته اند و هیچ نگفته اند. و امروزه هنوز عنوان "وحدت حوزه و دانشگاه" با تمام احترام و ضرورتی که با خود حمل می کند، عنوانی غامض و مبهم است. هم برای حوزه و هم برای دانشگاه.
این ابهام و اغماض در فهم مساله وحدت حوزه و دانشگاه نه تنها باعث عدم تحقق عینی وحدت شده بلکه در مواردی باعث کژ فهمی و سوء تفاهم نیز شده است. "تلاش برای تبدیل دانشگاه به حوزه" و " دانشگاهیزه کردن حوزه های علمیه" نمونه هایی از این کج فهمی است.
تحرکاتی که در سالهای اخیر برای تدریس دروس حوزوی در دانشگاهها صورت گرفته و تا کنون هیچ بازدهی مثبتی را به همراه نداشته است اگرچه تحت عنوان وحدت حوزه و دانشگاه انجام می پذیرد ولی در واقع موازی کاری آموزشی و اتلاف زمان و هزینه است. از سوی دیگر تغییراتی که در سیستم آموزشی حوزه صورت گرفته است و تلاشی که برای واحدی کردن اموزش در حوزه انجام شده است به اصطلاح مدرن سازی سیستم آموزشی حوزه بوده است که بارها و بارها موجبات اعتراض مراجع عظام تقلید را نیز فراهم کرده است. در حالی که سیستم سنتی آموزش در حوزه از قرن ها پیش تا به امروز به اعتراف دوست و دشمن از کارآمدترین سیستم های آموزشی بوده است.
نکته دیگر در باب وحدت تحقق نیافته حوزه و دانشگاه این است که حوزه و دانشگاه ابتدا و قبل از آنکه اقدام به وحدت و اتحاد بکنند باید نگاه خود را به طرف دیگر وحدت اصلاح کنند. مع الاسف هنوز که هنوز است در بدنه این دو مجموعه آموزشی سیاسی اعتماد به طرف مقابل در حد مطلوب نیست. تا زمانی که حوزه، دانشگاه را مروج بداخلاقی و مبلغ الحاد و دانشگاه حوزه را مرکز جمود و تحجّر بداند هر اقدامی در تحقق این وحدت محکوم به شکست است.
امید که با اصلاح نگرش ها و باورها و پرهیز از اقدامات و راهکارهای کلیشه ای روز به روز شاهد تحقق کامل وحدت بین این دو نهاد مهم و حیاتی کشور باشیم.
@thing
http://anthropologyandculture.com/fa/easyblog/1473-%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D9%86%D8%AA-%D9%85%D8%AD%D9%84%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D9%87-%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B7%D8%A8%D9%82%D8%A7%D8%AA%DB%8C.html
@thing
@thing
Anthropologyandculture
دیالکتیک شهروندی: از سنت محله ای به سه گانه طبقاتی
مقدمه: شهرنشینی یک آئین کهن ایرانی دارد که از دوران پیش از اسلام تا کنون، دست خوش تغییرات فرهنگی و تحولات عینی شده و به صورت امروزی ظاهر شده است. سیمای کنونی شهر اردبیل، یک بافت پسامدرن یا نظم در شلوغ و نامتعین دارد که نمی توان آن را با مفاهیم کهن شه
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه
اقتصاد سیاسی نه شرقی نه غربی
محمد زینالی اناری*
پایین بودن مصرف روزنامه و حضور کم مردم در قالبهای حزبی، نشانگر این است که توجه و اعتماد مردم به سیاست و سیاست ورزی بسیار کم است.
http://kelidemelli.com/fa/news/871/اقتصاد-سیاسی-نه-شرقی-نه-غربی
https://telegram.me/thing
محمد زینالی اناری*
پایین بودن مصرف روزنامه و حضور کم مردم در قالبهای حزبی، نشانگر این است که توجه و اعتماد مردم به سیاست و سیاست ورزی بسیار کم است.
http://kelidemelli.com/fa/news/871/اقتصاد-سیاسی-نه-شرقی-نه-غربی
https://telegram.me/thing
Kelidemelli
اقتصاد سیاسی نه شرقی نه غربی
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
شب و ستاره به مهتاب دروغ می گویند
سحرگاه خواهــــد آمد ؛ دروغ می گویند
کدام صبح سعادت چگونه بیاغازد
برای ملتی که به هـــــم دروغ می گویند
در این زمانه که آدمان به زمزمه ها
برای خوش آمدن هــــــــــم دروغ می گویند
زمانه ای متحول آدمای عجیب
براي تعــــــارف کردن هم دروغ می گویند
به قدری دروغ جای راست مد شده است
برای به روز بودن هم دروغ می گویند
ترانه ها شده اند مثل مغلطه بازی
اخیراً آهنگهــــــــا هـــم دروغ می گویند
همیشه هزاران نفر اسیر عاشقی اند
چرا که عزیزان هم دروغ می گویند
***
نگاه های مساوی نگاه های نفوذ
به عشــــق امروزی ها دروغ می گویند
برای پیش رفت و مطالبات مهم
به جاي حيلة جنگي دروغ می گویند
یکی کلاه شرعی را خوب بلد شده است
یکی نگفتن ِ حق ، هر دو دروغ می گویند
کسی به حرف راست حتما علاقه ندارد
به خاطر همـین بیشتر دروغ می گویند
مگر که مادرشان یاد نداده درست
گناهکـــــــارند آنان که دروغ می گویند
زبان دیگری هست شاید راستگویی
نخوانده اند ، نشنیده ، دروغ می گویند
سعید نگاه ها با تو زبانه می گیرند
خدا کند که بــــــدانی دروغ می گویند
@thing
سحرگاه خواهــــد آمد ؛ دروغ می گویند
کدام صبح سعادت چگونه بیاغازد
برای ملتی که به هـــــم دروغ می گویند
در این زمانه که آدمان به زمزمه ها
برای خوش آمدن هــــــــــم دروغ می گویند
زمانه ای متحول آدمای عجیب
براي تعــــــارف کردن هم دروغ می گویند
به قدری دروغ جای راست مد شده است
برای به روز بودن هم دروغ می گویند
ترانه ها شده اند مثل مغلطه بازی
اخیراً آهنگهــــــــا هـــم دروغ می گویند
همیشه هزاران نفر اسیر عاشقی اند
چرا که عزیزان هم دروغ می گویند
***
نگاه های مساوی نگاه های نفوذ
به عشــــق امروزی ها دروغ می گویند
برای پیش رفت و مطالبات مهم
به جاي حيلة جنگي دروغ می گویند
یکی کلاه شرعی را خوب بلد شده است
یکی نگفتن ِ حق ، هر دو دروغ می گویند
کسی به حرف راست حتما علاقه ندارد
به خاطر همـین بیشتر دروغ می گویند
مگر که مادرشان یاد نداده درست
گناهکـــــــارند آنان که دروغ می گویند
زبان دیگری هست شاید راستگویی
نخوانده اند ، نشنیده ، دروغ می گویند
سعید نگاه ها با تو زبانه می گیرند
خدا کند که بــــــدانی دروغ می گویند
@thing
آینده تربیت ناامن
محمد زینالی اُناری
امروز دیدم که پسرم دو تا تفنگ با کاغذهای کتابش درست کرده و دو بار از ترکیب دو طرح ساده طولی به هم تفنگ درست کرده است، یکی هم بزرگتر از آن یکی بود. من قبلا هم اغلب به او می گفتم که تفنگ بازی نکند و به جایش می تواند اسباب بازی های دیگری درست کند، این بار هم گفتم، گفت که پس شمشیر درست می کنم! گفتم پسر بابا، حتما می دونی که دایناسورها همدیگر را خوردند و تمام شدند، شمشیربازها هم همدیگر را کشتند و تمام شدند. حالا اگه ما آدم های امروزی هم تفنگ درست کنیم، همدیگر را کیشون می کنیم تموم میشیم. می گوید بابا به خدا قبلش به جای این تفنگ با دو انگشتمون ادای تفنگ را در می آوردیم.
گفتم پسرم چرا بازی دیگری نمی کنید؟ پاسخ داد که چی کار کنیم. بیشتر می پرسم و می گویم که چرا اصلا تفنگ بازی می کنید؟ می گوید که باید یاد بگیریم اگر کسی از پشت سرمان آمد بتوانیم بدانیم و برگردیم او را بزنیم.// خوب این فرهنگ ذهنی یک بچه نه ساله از بازی است که مدام به فکر دفاع از خودش و یادگیری آن از طریق بازی و اسباب بازی سازی است. راستش هم همین طور است، روزی نیست که از طریق دوست یا آشنا مورد اصابت قرار نگیریم. همین امروز متوجه شدم که یکی از اطرافیانم به خاطر هر چه که باشد پا روی هویت و شخصیت من گذاشته است. با دوستی حرف می زدم گفت گوشی موبایلش را در داروخانه از وی دزدیدند.
در جامعه ای که بزرگ تر ها هر روز از دست هم در رنج و تعب هستند، کودکان خود به خود یاد می گیرند که در میدان اجتماعی چگونه باید از خود دفاع کنند و طبیعتا چگونه باید دیگران را به زانو در بیاورند. نهایت فرهنگ ما این است در خانه ای که هر روز تفنگ و شمشیر از طریق والدین نفی می شود و به فکر کار اجتماعی هستند، کودکی برای یادگیری دفاع از خودش، به فکر تفنگ ساختن و کیشون بازی است. طبیعتا چنین کودکانی در بزرگی هم دارای تفکری خشن نسبت به حرکت دیگران در پشت سر خودشان و محافظت نظامی از خود خواهند بود. راستش هم باید همین باشد، می بینم روزی نیست که این کودک به خاطر مقادیری از پول و انواع دیگر منافع، از سوی همسایگان و حتی والدین پیامهایی مبنی بر عدم امنیت دریافت نکند.
خوب در چنین وضعیتی، جامعه آبستن خشونت و تربیت خشن می باشد و باید نهادهایی که به فکر ارتقای کیفیت زندگی هستند، برای این وضعیت چاره ای بکنند. حد اقل به این فکر باشند که در خانه شهروندانی که متعهد خشونت زدایی و ایجاد اعتماد اجتماعی هستند، امکان تربیت فرزندانی غیر خشن باشد. باید بدانیم که کاهش اعتماد اجتماعی و افزایش تضادها و برخوردها از سوی همسایگان و همکارها، در آینده منجر به تربیت کودکانی خشن و ناایمن خواهد شد. علاوه بر این که این وضعیت حتی متناسب با جامعه ای که باید از خطر دیگر کشورها خود را حفظ کند، انسان هایی آسیب دیده و همواره در حال ترس و گریزان از همسایگی و همکاری با دیگران تربیت خواهد کرد.
خشونت در جامعه امروزی که کودکان از حدود چهارسالگی در ادبیات اجتماعی والدین وارد می شوند، ابعاد پیچیده ای دارد. از رفتارهای متقابل والدین با هم و همسایگان گرفته تا قضاوت آنان درباره همسایگان، فامیل و متصدیان ساختاری جامعه در این امر اثر دارد و از به کار بستن افعال و تشبیه ها در ادبیات روزمره زندگی، مانند "چزوندم"، "حسابش رو رسیدم" و ... در این امر موثر است. فرهنگ شامل ایده هایی است که از طریق تصاویر بیرونی اعم از حرکات والدین، سخن های ان ها و واژگان موجود در سایر جملات در کودکان درونی می شود. در نتیجه، خشونت موجود در فرهنگ هم درونی می شود و بیش از آن که عامل شجاعت و قدرت شود، عاملی است بر ایجاد احساس ناایمنی و آسیب دیدن کودکان و نوجوانان.
همه این ها به کنار، من نهادی را نمی شناسم که در مورد سنجش اعتماد اجتماعی و اجرای فعالیت هایی که آن را بالا ببرد فعالیت کند، نهادی نیست که میزان احساس امنیت، ترس و اضطراب را بسنجد و در مورد آن کار فرهنگی و اجتماعی بکند. نهادی که کیفیت زندگی عموم مردم که در معرض چنین آسیب هایی هستند، را بسنجد و برای ارتقای آن برنامه های عملی داشته باشد. دولت ها برای ساختن ساختمان، افزایش تجارت بازاری ها و رفع رکود و همچنین رتق و فتق امور سیاسی و نظامی برنامه دارند، اما برنامه ای اجتماعی که بتواند در آینده ریشه بی اعتمادی را بکند تا اسیب اجتماعی ایجاد نشود و مثلا زمینه های شکل گیری تعاون و همکاری در جامعه افزایش یابد، ندارند. خدا حافظ اعتماد، خداحافظ امنیت!
@thing
محمد زینالی اُناری
امروز دیدم که پسرم دو تا تفنگ با کاغذهای کتابش درست کرده و دو بار از ترکیب دو طرح ساده طولی به هم تفنگ درست کرده است، یکی هم بزرگتر از آن یکی بود. من قبلا هم اغلب به او می گفتم که تفنگ بازی نکند و به جایش می تواند اسباب بازی های دیگری درست کند، این بار هم گفتم، گفت که پس شمشیر درست می کنم! گفتم پسر بابا، حتما می دونی که دایناسورها همدیگر را خوردند و تمام شدند، شمشیربازها هم همدیگر را کشتند و تمام شدند. حالا اگه ما آدم های امروزی هم تفنگ درست کنیم، همدیگر را کیشون می کنیم تموم میشیم. می گوید بابا به خدا قبلش به جای این تفنگ با دو انگشتمون ادای تفنگ را در می آوردیم.
گفتم پسرم چرا بازی دیگری نمی کنید؟ پاسخ داد که چی کار کنیم. بیشتر می پرسم و می گویم که چرا اصلا تفنگ بازی می کنید؟ می گوید که باید یاد بگیریم اگر کسی از پشت سرمان آمد بتوانیم بدانیم و برگردیم او را بزنیم.// خوب این فرهنگ ذهنی یک بچه نه ساله از بازی است که مدام به فکر دفاع از خودش و یادگیری آن از طریق بازی و اسباب بازی سازی است. راستش هم همین طور است، روزی نیست که از طریق دوست یا آشنا مورد اصابت قرار نگیریم. همین امروز متوجه شدم که یکی از اطرافیانم به خاطر هر چه که باشد پا روی هویت و شخصیت من گذاشته است. با دوستی حرف می زدم گفت گوشی موبایلش را در داروخانه از وی دزدیدند.
در جامعه ای که بزرگ تر ها هر روز از دست هم در رنج و تعب هستند، کودکان خود به خود یاد می گیرند که در میدان اجتماعی چگونه باید از خود دفاع کنند و طبیعتا چگونه باید دیگران را به زانو در بیاورند. نهایت فرهنگ ما این است در خانه ای که هر روز تفنگ و شمشیر از طریق والدین نفی می شود و به فکر کار اجتماعی هستند، کودکی برای یادگیری دفاع از خودش، به فکر تفنگ ساختن و کیشون بازی است. طبیعتا چنین کودکانی در بزرگی هم دارای تفکری خشن نسبت به حرکت دیگران در پشت سر خودشان و محافظت نظامی از خود خواهند بود. راستش هم باید همین باشد، می بینم روزی نیست که این کودک به خاطر مقادیری از پول و انواع دیگر منافع، از سوی همسایگان و حتی والدین پیامهایی مبنی بر عدم امنیت دریافت نکند.
خوب در چنین وضعیتی، جامعه آبستن خشونت و تربیت خشن می باشد و باید نهادهایی که به فکر ارتقای کیفیت زندگی هستند، برای این وضعیت چاره ای بکنند. حد اقل به این فکر باشند که در خانه شهروندانی که متعهد خشونت زدایی و ایجاد اعتماد اجتماعی هستند، امکان تربیت فرزندانی غیر خشن باشد. باید بدانیم که کاهش اعتماد اجتماعی و افزایش تضادها و برخوردها از سوی همسایگان و همکارها، در آینده منجر به تربیت کودکانی خشن و ناایمن خواهد شد. علاوه بر این که این وضعیت حتی متناسب با جامعه ای که باید از خطر دیگر کشورها خود را حفظ کند، انسان هایی آسیب دیده و همواره در حال ترس و گریزان از همسایگی و همکاری با دیگران تربیت خواهد کرد.
خشونت در جامعه امروزی که کودکان از حدود چهارسالگی در ادبیات اجتماعی والدین وارد می شوند، ابعاد پیچیده ای دارد. از رفتارهای متقابل والدین با هم و همسایگان گرفته تا قضاوت آنان درباره همسایگان، فامیل و متصدیان ساختاری جامعه در این امر اثر دارد و از به کار بستن افعال و تشبیه ها در ادبیات روزمره زندگی، مانند "چزوندم"، "حسابش رو رسیدم" و ... در این امر موثر است. فرهنگ شامل ایده هایی است که از طریق تصاویر بیرونی اعم از حرکات والدین، سخن های ان ها و واژگان موجود در سایر جملات در کودکان درونی می شود. در نتیجه، خشونت موجود در فرهنگ هم درونی می شود و بیش از آن که عامل شجاعت و قدرت شود، عاملی است بر ایجاد احساس ناایمنی و آسیب دیدن کودکان و نوجوانان.
همه این ها به کنار، من نهادی را نمی شناسم که در مورد سنجش اعتماد اجتماعی و اجرای فعالیت هایی که آن را بالا ببرد فعالیت کند، نهادی نیست که میزان احساس امنیت، ترس و اضطراب را بسنجد و در مورد آن کار فرهنگی و اجتماعی بکند. نهادی که کیفیت زندگی عموم مردم که در معرض چنین آسیب هایی هستند، را بسنجد و برای ارتقای آن برنامه های عملی داشته باشد. دولت ها برای ساختن ساختمان، افزایش تجارت بازاری ها و رفع رکود و همچنین رتق و فتق امور سیاسی و نظامی برنامه دارند، اما برنامه ای اجتماعی که بتواند در آینده ریشه بی اعتمادی را بکند تا اسیب اجتماعی ایجاد نشود و مثلا زمینه های شکل گیری تعاون و همکاری در جامعه افزایش یابد، ندارند. خدا حافظ اعتماد، خداحافظ امنیت!
@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
اظهارنظر دکترنجفی درباره ۴۰درصد نیروی انسانی و نگرانیهایی از ناکارآمدی
یادداشتی از محسن جلالپور فعال بازرگانی و رئیس سابق اتاق ایران
http://kelidemelli.com/fa/news/7077
اظهارنظر دکترنجفی درباره ۴۰درصد نیروی انسانی و نگرانیهایی از ناکارآمدی
یادداشتی از محسن جلالپور فعال بازرگانی و رئیس سابق اتاق ایران
http://kelidemelli.com/fa/news/7077
باید با یک خانه تکانی اساسی، به تدریج این نظم مسلط آسیب ساز شهر را به هم بزنیم تا الگوی شهرنشینی حاشیه ای را بتوانیم دگرگون كنيم. حتی همین امروز هم اگر گروهی بخواهند خانه ای بزرگ در حاشیه شهر برای خود فراهم کنند، این امر برایشا ن میسر است و می توان به جای نام های فلان آباد، شهرک های حاشیه ای را به محلی امن برای زندگی تبدیل كرد. به شرط آنکه به چنین موضوع هایی فکر شود. فرم های شهری که اجازه شکل گرفتن طبقات غریبه است فرصتی می دهد برای زیرزمینی شدن اتفاقات بزهکارانه و یا سبک های زندگی. از این رو همانطور که در قدیم، محلات شش گانه شهری درشهرهاي نسل دوم ايران وجود داشت، باید بتوانیم به فکر محلاتی سلسله مراتبی در حاشیه ی شهر، آن هم به شیوه مدرن باشیم. باید بتوانیم شهرک ها را سازماندهي کنیم و برای آن ها نظام کنترل اجتماعی تعریف کنیم. لذا طراحی فرم های شهرنشینی برای چنین امری ضروری است که کمتر مد نظر شهر سازان قرار گرفته است. چرا که ساختن شهر، بيشتر رویکردی عمرانی و خانه سازی دارد. شهرهای ما، به شیوه ای که بشود گفت شهرسازی، ساخته نمی شوند. به خصوص شهرهاي نسل دوم، عبارت از خانه سازی هایی انفرادی است که توسط شهرداری با راه کشی و تجمیع زباله کنترل می شوند. شهر باید توسط اقتصاد دان، گرافیست های شهری، طراحان اجتماعی و برنامه ریزان آموزشی و صنعتی طراحی شود و مهندسان عمران فقط می توانند اجرا کننده طرح های عمرانی آن باشند. در واقع ما برای اجتماعی کردن مبارزه با موادمخدر، می بینیم که شهرهای ما را به این صورت می سازند و افرادی در رأس تصمیمات آن قرار می گیرند که فاقد خرد مطلق هستند و سیستم اداره شهری ما ایراد دارد و تک بعدی است. مقدمه تفکر به اجتماعی کردن مبارزه با مواد مخدر، اجتماعی کردن اداره شهر است و نمی توان بدون چنین امور مهمی شروع به اصلاح اخلاقی و ترمیم سبک های زندگی شهری كرد. اصلاح هر معضلی، ریشه در اصلاح چشم انداز فکری ما در اداره زندگی دارد. در مدیریت و ساختن شهرها به مهندسی مجدد، بازاندیشی و تفکر نقادانه نیازمندیم به خصوص نگاه بومی و انسان شناسانه که ضروری است.
http://www.ghanoondaily.ir/fa/news/detail/12212
@thing
http://www.ghanoondaily.ir/fa/news/detail/12212
@thing
قانون
مدتهاست كه زنگ خطر اعتياد به صدا درآمده است! :: قانون
هميشه در تعريف اعتياد مي آوريم، یــک «بیمارى اجتماعی» است که عوارض جسمى و روانى دارد و تا زمانى که بـه فرد معتاد نگاه بيمار نداشته باشيم نمي توانيم به علل گرايش و درمان آن بپردازيم...
استاندارد شدن و مطرود شدن
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
سبک زندگی، موضوعی است که در سالهای اخیر به کثرت مورد توجه قرار گرفته است. داشتن سبک زندگی سالم، پر طراوت و با نشاط از آرزوهای عموم مردم است. اما همه به یک شیوه نخواهند توانست به این مطلوب دست یابند. در میان تجربه های عینی مردم از برساخته شدن سبک تنوع وجود دارد و تا کنون این تنوع مورد توجه قرار نگرفته است. علیرغم توجه سیاستگذاران به وظائف خطیر در قبال سبک زندگی، توجه ها به این موضوع بیشتر به صورت کلیت و به چسباندن تمدن به کنار واژه سبک زندگی ختم پیدا کرد، در حالی که یکی از نکات مورد توجه، عدم اجبار مردم به سبک زندگی خاص بوده است.
عدم توجه به تفاوتهای زیستی افراد، موجب میشود که با تقلیل تنوع های زندگی به یک سبک، همه مردم برای شیوه ای از مصرف و زندگی روزمره استاندارد شوند. با استاندارد کردن زندگی، تفاوتهای افراد نادیده گرفته شود تا جایی که حتی از چرخه ی زندگی عادی خارج می شوند و اصلا به بعد معنوی و کمال جویی مرسوم در جامعه هم نرسد. حیطه ی ابزاری زندگی، آنها را زمینگیر میکند و چون قدرت استاندارد شدن در تجربه ی زیستی مرجح جامعه را ندارند، به کل حذف می شوند.
سبک زندگی، قائم به فردیت و منش های برخاسته از شیوه های عملی تطبیق بدن افراد با محیط زندگی است. محیط پیرامون و تجربه های بیمارگونه یا مخاطره آمیز آدم ها میتواند فردیت های متنوعی ایجاد کند که نتوانند در چرخه زندگی سالم قرار گیرند. عاملان اجتماعی که در چرخه ی استاندارد زندگی قرار دارند، به این تفاوت ها توجه نکرده و افرادی که تفاوت هایی دارند را به رعایت امور استاندارد شده اجبار می کنند و در واقع تنوع به شدت سرکوب میشود. توجه به این نکته لازم است که تفاوت ها، ناشی از شرایط شکل گیری تجربه ها است و سپهر اجتماعی یا ابزارهای اولیه ی زندگی مسئول این پیش آمدها است.
استاندارد شدن در اثر نادیده گرفتن ویژگی های اقلیمی، تجربه های متنوع فردی، ویژگی های خانوادگی، تفاوتهای فیزیولوژیک، نقص ها و آسیب های روانی و جسمی، تنوع های نگرش، تفاوتهای نسلی و ... شده و موجب شکل گرفتن تجارب طرد و گاه بی خانمانی در جامعه می شود. اما مسئولیت تطبیق این پیش آمدها با استانداردها به عهده خود افراد گذاشته می شود. در زندگی افرادی که به خاطر بی توجهی جامعه و گاه اختلاط مفهومی، دچار تفاوت های تجربی در زندگی می شوند، سبک متعارضی ایجاد می شود که جامعه و ذهنیت عمومی هم آن را نمیپذیرد و با انگ زنی و طرد، آنها را خارج از چرخه زندگی میکند.
این طردها و برچسبها در طبقات پایین که افراد به همبستگی با دیگران و حمایت های دیگران بیشتر نیاز دارند، اثرگذار است. طبقات بالا از این حیث آسیب چندانی را تجربه نمی کنند و چه بسا در تثبیت مشروعیت تجربه ی خود و توسعه ی آن در میان طبقات پایین نیز موثر می گردند. آن ها فقر حمایتی ندارند و در برآوردن نیاز، متکی به خودند. نتیجه ی زیان ده استاندارد کردن زندگی و ذهنی کردن موضوعات مربوط به آن را افرادی می دهند که به دلیل برچسب خوردن امکان حفظ خود در بافت اجتماع را ندارند. اعتیاد، تجرب های است که جامعه و نظارت ناکافی و سودجویی عاملان زیرزمینی در رخ دادن آن دخیل اند، اما معتاد بار این تجربه ی مطرود را به تنهایی بر دوش میکشد.
برای داشتن سبک زندگی سالم و در نتیجه داشتن انسانهای اخلاقی و اهل معنویت، باید تنوع ها و تجاربهای عارضی و حتی سمپتوم های اجتماعی را مورد توجه قرار داد. برای این که کسی در جامعه حاشیه ای و فاقد بعد اجتماعی نشود، میتوان فرصت پذیرش و ارتقای فرصت های زندگی را به همه داد. آنگاه می توان این رویکردهای متنوع را به سوی سلامت اجتماعی هدایت کرد.
انتظارات نظام اجتماعی می تواند پس از حل شدن راهبرد عملی در خصوص اموری چون برچسب های طرد و کنار زنی قابل تصور است. آن چه باید مورد توجه باشد، این است که مفهوم سبک زندگی، بیشتر ناظر بر تجارب برساخته عینی انسانها است و نباید آن را به عنوان سلول مفاهیم تمدنی در نظر گرفت. سبک زندگی مفهومی است که یک تمدن می تواند آن را هدایت و راهبرد کند و قدرت خود را در سامان دهی به آن نشان دهد، نه این که این مفهوم را برای توسعه ی مفهومی خود مصرف کند. البته با در نظر گرفتن رویکردی مجزا می توان پس از ارتقای سلامت عمومی و شکل دادن به سبک های زندگی سالم، مفاهیم تمدنی را هم به خوبی رهگیری کرد.
@thing
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
سبک زندگی، موضوعی است که در سالهای اخیر به کثرت مورد توجه قرار گرفته است. داشتن سبک زندگی سالم، پر طراوت و با نشاط از آرزوهای عموم مردم است. اما همه به یک شیوه نخواهند توانست به این مطلوب دست یابند. در میان تجربه های عینی مردم از برساخته شدن سبک تنوع وجود دارد و تا کنون این تنوع مورد توجه قرار نگرفته است. علیرغم توجه سیاستگذاران به وظائف خطیر در قبال سبک زندگی، توجه ها به این موضوع بیشتر به صورت کلیت و به چسباندن تمدن به کنار واژه سبک زندگی ختم پیدا کرد، در حالی که یکی از نکات مورد توجه، عدم اجبار مردم به سبک زندگی خاص بوده است.
عدم توجه به تفاوتهای زیستی افراد، موجب میشود که با تقلیل تنوع های زندگی به یک سبک، همه مردم برای شیوه ای از مصرف و زندگی روزمره استاندارد شوند. با استاندارد کردن زندگی، تفاوتهای افراد نادیده گرفته شود تا جایی که حتی از چرخه ی زندگی عادی خارج می شوند و اصلا به بعد معنوی و کمال جویی مرسوم در جامعه هم نرسد. حیطه ی ابزاری زندگی، آنها را زمینگیر میکند و چون قدرت استاندارد شدن در تجربه ی زیستی مرجح جامعه را ندارند، به کل حذف می شوند.
سبک زندگی، قائم به فردیت و منش های برخاسته از شیوه های عملی تطبیق بدن افراد با محیط زندگی است. محیط پیرامون و تجربه های بیمارگونه یا مخاطره آمیز آدم ها میتواند فردیت های متنوعی ایجاد کند که نتوانند در چرخه زندگی سالم قرار گیرند. عاملان اجتماعی که در چرخه ی استاندارد زندگی قرار دارند، به این تفاوت ها توجه نکرده و افرادی که تفاوت هایی دارند را به رعایت امور استاندارد شده اجبار می کنند و در واقع تنوع به شدت سرکوب میشود. توجه به این نکته لازم است که تفاوت ها، ناشی از شرایط شکل گیری تجربه ها است و سپهر اجتماعی یا ابزارهای اولیه ی زندگی مسئول این پیش آمدها است.
استاندارد شدن در اثر نادیده گرفتن ویژگی های اقلیمی، تجربه های متنوع فردی، ویژگی های خانوادگی، تفاوتهای فیزیولوژیک، نقص ها و آسیب های روانی و جسمی، تنوع های نگرش، تفاوتهای نسلی و ... شده و موجب شکل گرفتن تجارب طرد و گاه بی خانمانی در جامعه می شود. اما مسئولیت تطبیق این پیش آمدها با استانداردها به عهده خود افراد گذاشته می شود. در زندگی افرادی که به خاطر بی توجهی جامعه و گاه اختلاط مفهومی، دچار تفاوت های تجربی در زندگی می شوند، سبک متعارضی ایجاد می شود که جامعه و ذهنیت عمومی هم آن را نمیپذیرد و با انگ زنی و طرد، آنها را خارج از چرخه زندگی میکند.
این طردها و برچسبها در طبقات پایین که افراد به همبستگی با دیگران و حمایت های دیگران بیشتر نیاز دارند، اثرگذار است. طبقات بالا از این حیث آسیب چندانی را تجربه نمی کنند و چه بسا در تثبیت مشروعیت تجربه ی خود و توسعه ی آن در میان طبقات پایین نیز موثر می گردند. آن ها فقر حمایتی ندارند و در برآوردن نیاز، متکی به خودند. نتیجه ی زیان ده استاندارد کردن زندگی و ذهنی کردن موضوعات مربوط به آن را افرادی می دهند که به دلیل برچسب خوردن امکان حفظ خود در بافت اجتماع را ندارند. اعتیاد، تجرب های است که جامعه و نظارت ناکافی و سودجویی عاملان زیرزمینی در رخ دادن آن دخیل اند، اما معتاد بار این تجربه ی مطرود را به تنهایی بر دوش میکشد.
برای داشتن سبک زندگی سالم و در نتیجه داشتن انسانهای اخلاقی و اهل معنویت، باید تنوع ها و تجاربهای عارضی و حتی سمپتوم های اجتماعی را مورد توجه قرار داد. برای این که کسی در جامعه حاشیه ای و فاقد بعد اجتماعی نشود، میتوان فرصت پذیرش و ارتقای فرصت های زندگی را به همه داد. آنگاه می توان این رویکردهای متنوع را به سوی سلامت اجتماعی هدایت کرد.
انتظارات نظام اجتماعی می تواند پس از حل شدن راهبرد عملی در خصوص اموری چون برچسب های طرد و کنار زنی قابل تصور است. آن چه باید مورد توجه باشد، این است که مفهوم سبک زندگی، بیشتر ناظر بر تجارب برساخته عینی انسانها است و نباید آن را به عنوان سلول مفاهیم تمدنی در نظر گرفت. سبک زندگی مفهومی است که یک تمدن می تواند آن را هدایت و راهبرد کند و قدرت خود را در سامان دهی به آن نشان دهد، نه این که این مفهوم را برای توسعه ی مفهومی خود مصرف کند. البته با در نظر گرفتن رویکردی مجزا می توان پس از ارتقای سلامت عمومی و شکل دادن به سبک های زندگی سالم، مفاهیم تمدنی را هم به خوبی رهگیری کرد.
@thing
اتاق
مطهره یوسف نژاد، دانشجوی کارشناسی ارشد جامعه شناسی
اتاق(room) داستان زندگی دختر جوانی است که توسط مردی به نام نیک ربوده می شود و به مدت هفت سال در اتاقی کوچک محبوس می گردد. او در این زمان صاحب فرزندی به نام جک می شود و از طریق او موفق به فرار می شود. جک شخصیت اصلی داستان پسر بچه ای پنج ساله است که دنیای بیرون از اتاق را تا به حال ندیده و تنها وسیله ی ارتباطی اش با دنیای بیرون تلویزیون است. وقتی او برای اولین بار با دنیای بیرون از اتاق مواجه می شود احساس می کند وارد سیاره ی دیگری شده و انسانها موجودات دیگری هستند از جنسی دیگر. می توانیم فضایی که کودک و مادر در آن به مدت هفت سال محبوس بودند را به دنیای مجازی تشبیه کنیم. دنیایی که ارتباط ما را با دنیای حقیقی که در آن انسانهایی حقیقی زندگی می کنند (هرچند به مدت کوتاهی) قطع می کند. در بخشی از فیلم جک از مادرش می پرسد آیا شخصیتهای داخل تلویزیون واقعی و ملموس هستند یا چیزهای انتزاعی؟مادر پاسخ می دهد اینها همگی واقعی هستند اما در اینجا به صورت مجازی به نمایش درمی آیند. اگر بخواهیم افلاطونی به این قضیه نگاه کنیم باید بگوییم جک تنها سایه ای از دنیا را دیده بود. در پایان داستان جک به همراه مادرش به همان اتاق می روند تا ببینند چه تغییری کرده. جک که تصور می کرد دنیای اتاق خیلی بزرگ است اکنون با دیدن دنیای بیرون از اتاق، بر این باور می شود که اتاق چقدر کوچک تر از آن چیزی است که قبلا می پنداشته!
@thing
مطهره یوسف نژاد، دانشجوی کارشناسی ارشد جامعه شناسی
اتاق(room) داستان زندگی دختر جوانی است که توسط مردی به نام نیک ربوده می شود و به مدت هفت سال در اتاقی کوچک محبوس می گردد. او در این زمان صاحب فرزندی به نام جک می شود و از طریق او موفق به فرار می شود. جک شخصیت اصلی داستان پسر بچه ای پنج ساله است که دنیای بیرون از اتاق را تا به حال ندیده و تنها وسیله ی ارتباطی اش با دنیای بیرون تلویزیون است. وقتی او برای اولین بار با دنیای بیرون از اتاق مواجه می شود احساس می کند وارد سیاره ی دیگری شده و انسانها موجودات دیگری هستند از جنسی دیگر. می توانیم فضایی که کودک و مادر در آن به مدت هفت سال محبوس بودند را به دنیای مجازی تشبیه کنیم. دنیایی که ارتباط ما را با دنیای حقیقی که در آن انسانهایی حقیقی زندگی می کنند (هرچند به مدت کوتاهی) قطع می کند. در بخشی از فیلم جک از مادرش می پرسد آیا شخصیتهای داخل تلویزیون واقعی و ملموس هستند یا چیزهای انتزاعی؟مادر پاسخ می دهد اینها همگی واقعی هستند اما در اینجا به صورت مجازی به نمایش درمی آیند. اگر بخواهیم افلاطونی به این قضیه نگاه کنیم باید بگوییم جک تنها سایه ای از دنیا را دیده بود. در پایان داستان جک به همراه مادرش به همان اتاق می روند تا ببینند چه تغییری کرده. جک که تصور می کرد دنیای اتاق خیلی بزرگ است اکنون با دیدن دنیای بیرون از اتاق، بر این باور می شود که اتاق چقدر کوچک تر از آن چیزی است که قبلا می پنداشته!
@thing
هميشه اين جا شلوغ است هميشه
سنگي انگار كه خورده به شيشه
همه دارند مي شوند سرگردان
آدم ها شده اند مجلة گيشه
با فاصله ها كاري به هم ندارند
شبيه تمامي درختان بيشه
كيف هاي قشنگ خريدهاي تميز
بلندي و پستي ستون هاي كليشه
قلب فرهادهاي آن هم که خسته شده
تمام شده در اين مغازه ها تيشه
كشاكش قيمت و فروشگاه های رقيب
كه دوشيده تمام حواس های بی ريشه
از اين جا رد شو از چهـــار راهي كه
تمام نمي شود شلوغی همّيشه
@thing
سنگي انگار كه خورده به شيشه
همه دارند مي شوند سرگردان
آدم ها شده اند مجلة گيشه
با فاصله ها كاري به هم ندارند
شبيه تمامي درختان بيشه
كيف هاي قشنگ خريدهاي تميز
بلندي و پستي ستون هاي كليشه
قلب فرهادهاي آن هم که خسته شده
تمام شده در اين مغازه ها تيشه
كشاكش قيمت و فروشگاه های رقيب
كه دوشيده تمام حواس های بی ريشه
از اين جا رد شو از چهـــار راهي كه
تمام نمي شود شلوغی همّيشه
@thing
درباره کریسمس
مطهره_یوسف نژاد، دانشجوی کارشناسی ارشد جامعه شناسی
هر جامعه ای از آداب و رسوم ، فرهنگ و سنت خاصی تشکیل شده که آن را از سایر جوامع متمایز می کند. فرهنگ هر جامعه ای در شکل گیری هویت و نگاه افراد جامعه به مسائل پیرامون خود نقش بسزایی دارد. با توسعه ی تکنولوژی و فناوری های ارتباطی ، سنت و آداب و رسوم ، به گونه ای دیگر در شکل گیری هویت افراد نقش ایفا می کنند.
جوامع سنتی در برخورد با تکنولوژی مواضع متناقضی را در پیش می گیرند. از آنجایی که تکنولوژی ، فرهنگی که از آن برخاسته را هم با خود به همراه می آورد ، نقش و اهمیت مهمی در دگردیسی های فرهنگی جوامع ایفا می کند. شبکه های اجتماعی مجازی یکی از این مصادیق است. اینستاگرام ، تلگرام و... به عنوان ابزارهای ارتباطی شناخته شده ، از جوامعی برخاسته اند که دارای فرهنگی مغایر با فرهنگ جوامع شرقی است. تبریک های متعدد ایرانیان در اینستاگرام به این دلیل است که تکنولوژی به تنهایی و به خودی خود نمی تواند وارد جامعه ای شود و فرهنگ جوامع (در اینجا شرقی) را تحت تاثیر خود قرار ندهد. در جامعه ی ما ، بسیاری از جوانان دچار تناقضات هویتی هستند.
آنها از طرفی به شدت پایبند به سنتهای گذشته ی خود هستند . مثلا این را میتوان در تجمعات مردمی در مقبره ی کورش و پرستش او یا انجام مراسم منسوخ قمه زنی در روز عاشورا مشاهده کرد. اما از طرفی همین جوانان برای عقب نماندن از قافله ی جهانی شدن کریسمس مسیحی را به هم تبریک می گویند. تزیین درخت کریسمس و قرار دادن آن در خانه ای که روی طاقچه ی آن قرآن قرار گرفته تناقض عجیبی است این تناقضات در جوامعی یافت می شود که نتوانسته فرهنگ مشترک و واحدی را به جوانان معرفی کند. درواقع جوانان ایرانی با استفاده از شبکه های مجازی هم خواهان نشان دادن سنتهایشان و هم خواهان نشان دادن همرنگ شدن شان با فرهنگ جوامع غربی هستند.
رویکرد دومی که در این زمینه وجود دارد آن است که بر خلاف جوامع سنتی گذشته که دارایی های مالی افراد (سرمایه ی اقتصادی) برای معرفی او دارای اهمیت بودند ، اکنون این سرمایه های فرهنگی هستند که بسیار مهم شده اند. افراد برای معرفی خود به دیگران از طریق معرفی کتابی که خوانده اند یا شعری که سروده اند یا کافه ی مجللی که رفته اند خود را معرفی می کنند. تبریک کریسمس برای معرفی خود به عنوان یک کنشگر جهانی نه محلی یا بومی رویکرد جدیدی را در جامعه شناسی باز می کند که نیاز به بررسی بیشتری دارد.
@thing
مطهره_یوسف نژاد، دانشجوی کارشناسی ارشد جامعه شناسی
هر جامعه ای از آداب و رسوم ، فرهنگ و سنت خاصی تشکیل شده که آن را از سایر جوامع متمایز می کند. فرهنگ هر جامعه ای در شکل گیری هویت و نگاه افراد جامعه به مسائل پیرامون خود نقش بسزایی دارد. با توسعه ی تکنولوژی و فناوری های ارتباطی ، سنت و آداب و رسوم ، به گونه ای دیگر در شکل گیری هویت افراد نقش ایفا می کنند.
جوامع سنتی در برخورد با تکنولوژی مواضع متناقضی را در پیش می گیرند. از آنجایی که تکنولوژی ، فرهنگی که از آن برخاسته را هم با خود به همراه می آورد ، نقش و اهمیت مهمی در دگردیسی های فرهنگی جوامع ایفا می کند. شبکه های اجتماعی مجازی یکی از این مصادیق است. اینستاگرام ، تلگرام و... به عنوان ابزارهای ارتباطی شناخته شده ، از جوامعی برخاسته اند که دارای فرهنگی مغایر با فرهنگ جوامع شرقی است. تبریک های متعدد ایرانیان در اینستاگرام به این دلیل است که تکنولوژی به تنهایی و به خودی خود نمی تواند وارد جامعه ای شود و فرهنگ جوامع (در اینجا شرقی) را تحت تاثیر خود قرار ندهد. در جامعه ی ما ، بسیاری از جوانان دچار تناقضات هویتی هستند.
آنها از طرفی به شدت پایبند به سنتهای گذشته ی خود هستند . مثلا این را میتوان در تجمعات مردمی در مقبره ی کورش و پرستش او یا انجام مراسم منسوخ قمه زنی در روز عاشورا مشاهده کرد. اما از طرفی همین جوانان برای عقب نماندن از قافله ی جهانی شدن کریسمس مسیحی را به هم تبریک می گویند. تزیین درخت کریسمس و قرار دادن آن در خانه ای که روی طاقچه ی آن قرآن قرار گرفته تناقض عجیبی است این تناقضات در جوامعی یافت می شود که نتوانسته فرهنگ مشترک و واحدی را به جوانان معرفی کند. درواقع جوانان ایرانی با استفاده از شبکه های مجازی هم خواهان نشان دادن سنتهایشان و هم خواهان نشان دادن همرنگ شدن شان با فرهنگ جوامع غربی هستند.
رویکرد دومی که در این زمینه وجود دارد آن است که بر خلاف جوامع سنتی گذشته که دارایی های مالی افراد (سرمایه ی اقتصادی) برای معرفی او دارای اهمیت بودند ، اکنون این سرمایه های فرهنگی هستند که بسیار مهم شده اند. افراد برای معرفی خود به دیگران از طریق معرفی کتابی که خوانده اند یا شعری که سروده اند یا کافه ی مجللی که رفته اند خود را معرفی می کنند. تبریک کریسمس برای معرفی خود به عنوان یک کنشگر جهانی نه محلی یا بومی رویکرد جدیدی را در جامعه شناسی باز می کند که نیاز به بررسی بیشتری دارد.
@thing
http://kelidemelli.com/fa/news/4517/%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%DB%8C-%D8%B9%D9%82%D9%84-%DA%A9%D9%84-%D8%A8%D8%A7%D9%88%D8%B1%DB%8C
@thing
@thing
Kelidemelli
بداخلاقی عقل کل باوری
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…