👆👆👆👆👆👆👆
تو رو خدا ببینین چه خبره تو مملکت
این سه تا برادرهای من هستند و عکس دوران کودکیشونه
رحیم، عبدالله و یونس زینالی
تو رو خدا ببینین چه خبره تو مملکت
این سه تا برادرهای من هستند و عکس دوران کودکیشونه
رحیم، عبدالله و یونس زینالی
#راز نسخههای بدخط پزشکان
محمد زینالی اُناری - پژوهشگر فرهنگ عامه
مردم در جریان زندگی روزمره با زبانهای تخصصی رشتههای متعددی مواجه میشوند که بدون تعامل با آن هر لحظه بیم بی اعتمادی مردم به این زبانها میرود. لذا تخصصهای مختلف مردم را از طریق کاتالوگ و تبلیغات به صورت زبانی عمومی و ساده با تخصص خود آشنا میکنند تا با معرفی خدمات خود، اعتماد مردم را کسب کنند.
یکی از فرصتهای زبانهای عمومی نسخههای پزشکی هستند که سالیان سال است برای جلوگیری از فهم معنای واژه ها، واژههایی که بیشتر دلالت بر اسم داروها است، به طور بدخطی نوشته میشوند. به لطف اینترنت امروز بخشی از این نسخهها سائیده میشود و مردم این زبانها را به تدریج میفهمند. اما چرا این نسخهها بدخط است؟
علوم پزشکی در ایران طی سالیان گذشته کمترین تولید و ترویج دانش را در بخش آموزش زندگی روزمره مردم و بیشترین کسب درآمد را از ارائه خدمات تخصصی داشته است تا جایی که انبوه پزشکان در بخشهای مختلف درمانی، دارویی و آزمایشگاهی فعالیت میکنند.
قوانینی که در زبان و سازمانهای درمانی شکل میگیرد، بیشتر به شکل اعمال قدرت بر بدن مردم از طریق مخفی شدن در پشت خطوط بد صورت گرفته، خدمات به مردم عادی همواره در بستههای زبانی مبهم و رمزی ارائه میگردد. خدمات بالینی پزشکان علیرغم نام با مسمایی که دارد، بیشتر به شکل تجویز دارو صورت میگیرد تا آموزش مهارتهای زندگی روزمره و حفظ سلامتی.
عاملان این رشته، به جای این که به توصیههای بالینی پایدار بپردازند، افراد را همواره عامی و عادی نگه داشته و به صورت مصرف کنندگان بازار تجارت دارویی در میآورند. به جای افزایش آگاهی بهداشتی و مراقبت از بدن، مردم ایران به گرم کننده بازار مواد غذایی آلوده و مصرف کننده داروهای رفع سموم غذایی تبدیل شده اند؛ آنها تحت این دور و تسلسل به اجرای تعاملات مرسوم با پزشکان و خوردن داروهای تجویزی شان اعتیاد پیدا کرده اند.
تعاملاتی که در طول سالها، با کمترین سخن و کمترین مبادله اطلاعات صورت گرفته، نمیتوان به آن خدمات بالینی اطلاق نمود. خدماتی که به نام بالین، طبابت و آرامش جان، سالهای سال با اشعار و اسطورههای عاطفی به صورت آغوشی گرم توصیف شده اند، در حالی که این سیستم در عمل به جای این که به ارائه خدمات عاطفی و اطلاعاتی بپردازد، همچون یک بازاریاب برای داروها عمل میکند.
نسخه یک پزشک به صورت دستوری جادویی، انسانها را به صورت آدمکی اسیر قواعد بی چون و چرای تجارت دارویی در میآورد تا در این وانفسای مواد غذایی، روز به روز بدنهای مردم ضعیف تر و ویران تر شوند. زبان رمزی یا زرگری همچون عارفان، دستههای محلی و گروههای قدیمی، مانع نفوذ افراد به این وادی محرمانه و درک قوانین پوچ و روزمره آنان شده است.
در بیشتر موارد تأمین کننده هزینهها و ولخرجیها و زندگی پرطمطراقی است که این دسته در ازای خدمات خود به سرمایه داری دارو، با منزلت ظاهرسازانهای از آن بهره میبرند. دارو چه به صورت زیرزمینی چه به صورت رسمی و از طریق نهادهایی رسمی، به مردم فروخته شده و عاملین از مزایایی کلان بهره مند میشوند؛ از این نظر فروش زیرزمینی دارو با وضعی که از طریق خلق قوانین رسمی به این داروها اعتبار میبخشند، فرقی نمیکند.
اعتیاد دارویی از طریق تجویز پزشکان راحت تر صورت میگیرد ولی در عوض باید با اختصاص پورسانتهای خوب، آنها را به قالب فرشتههای رمزآلود و رمزپرداز و به صورت ژستهای شیک تبدیل کند. خلق نمادهایی این چنین، بیش از این که به شخصیت پزشکان محترم مرتبط باشد، به سنتی مربوط است که برای جلوگیری از فهم دیگر مردم از واژههای انگلیسی دارویی صورت گرفته است. به تدریج برای پنهان ماندن چنین اعمالی از دید مردمی که قرار است رفته رفته آن را فرا گیرند این مغلق نویسی و خط خوردگی زبان عمومی پزشکان و داروسازان برای تعامل ارتباطی را به رمزهایی تبدیل ساخته است.
مردم رفته رفته به صورت افرادی نادان و تحمیق شده برای تجارت دارویی در میآیند و سیستم بهداشت و درمان با این زبان رمزی سالها است مانع فهم عمومی از دستورات دارویی تکراری است که هر از گاهی به صورت نامهای جدید در میآید. در ضمن داروها به تدریج وسیلهای میشوند برای مرهم گذاشتن موقتی به ضعف و سستی زندگی مردم و به تأخیر انداختن این واقعیت که استاندارد تغذیه در میان اقشار پایینتر جامعه به شدت پایین است. ... اختلال در سیستم پزشکی در نگرش مرسوم به درمان ایجاد شده که پشت قواعد رمزی نسخهها و آزمایشهایی مخفی شده است.
متن کامل: سلامت نیوز
http://www.salamatnews.com/news/170984/%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%B3%D8%AE%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D8%AE%D8%B7-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای ان
محمد زینالی اُناری - پژوهشگر فرهنگ عامه
مردم در جریان زندگی روزمره با زبانهای تخصصی رشتههای متعددی مواجه میشوند که بدون تعامل با آن هر لحظه بیم بی اعتمادی مردم به این زبانها میرود. لذا تخصصهای مختلف مردم را از طریق کاتالوگ و تبلیغات به صورت زبانی عمومی و ساده با تخصص خود آشنا میکنند تا با معرفی خدمات خود، اعتماد مردم را کسب کنند.
یکی از فرصتهای زبانهای عمومی نسخههای پزشکی هستند که سالیان سال است برای جلوگیری از فهم معنای واژه ها، واژههایی که بیشتر دلالت بر اسم داروها است، به طور بدخطی نوشته میشوند. به لطف اینترنت امروز بخشی از این نسخهها سائیده میشود و مردم این زبانها را به تدریج میفهمند. اما چرا این نسخهها بدخط است؟
علوم پزشکی در ایران طی سالیان گذشته کمترین تولید و ترویج دانش را در بخش آموزش زندگی روزمره مردم و بیشترین کسب درآمد را از ارائه خدمات تخصصی داشته است تا جایی که انبوه پزشکان در بخشهای مختلف درمانی، دارویی و آزمایشگاهی فعالیت میکنند.
قوانینی که در زبان و سازمانهای درمانی شکل میگیرد، بیشتر به شکل اعمال قدرت بر بدن مردم از طریق مخفی شدن در پشت خطوط بد صورت گرفته، خدمات به مردم عادی همواره در بستههای زبانی مبهم و رمزی ارائه میگردد. خدمات بالینی پزشکان علیرغم نام با مسمایی که دارد، بیشتر به شکل تجویز دارو صورت میگیرد تا آموزش مهارتهای زندگی روزمره و حفظ سلامتی.
عاملان این رشته، به جای این که به توصیههای بالینی پایدار بپردازند، افراد را همواره عامی و عادی نگه داشته و به صورت مصرف کنندگان بازار تجارت دارویی در میآورند. به جای افزایش آگاهی بهداشتی و مراقبت از بدن، مردم ایران به گرم کننده بازار مواد غذایی آلوده و مصرف کننده داروهای رفع سموم غذایی تبدیل شده اند؛ آنها تحت این دور و تسلسل به اجرای تعاملات مرسوم با پزشکان و خوردن داروهای تجویزی شان اعتیاد پیدا کرده اند.
تعاملاتی که در طول سالها، با کمترین سخن و کمترین مبادله اطلاعات صورت گرفته، نمیتوان به آن خدمات بالینی اطلاق نمود. خدماتی که به نام بالین، طبابت و آرامش جان، سالهای سال با اشعار و اسطورههای عاطفی به صورت آغوشی گرم توصیف شده اند، در حالی که این سیستم در عمل به جای این که به ارائه خدمات عاطفی و اطلاعاتی بپردازد، همچون یک بازاریاب برای داروها عمل میکند.
نسخه یک پزشک به صورت دستوری جادویی، انسانها را به صورت آدمکی اسیر قواعد بی چون و چرای تجارت دارویی در میآورد تا در این وانفسای مواد غذایی، روز به روز بدنهای مردم ضعیف تر و ویران تر شوند. زبان رمزی یا زرگری همچون عارفان، دستههای محلی و گروههای قدیمی، مانع نفوذ افراد به این وادی محرمانه و درک قوانین پوچ و روزمره آنان شده است.
در بیشتر موارد تأمین کننده هزینهها و ولخرجیها و زندگی پرطمطراقی است که این دسته در ازای خدمات خود به سرمایه داری دارو، با منزلت ظاهرسازانهای از آن بهره میبرند. دارو چه به صورت زیرزمینی چه به صورت رسمی و از طریق نهادهایی رسمی، به مردم فروخته شده و عاملین از مزایایی کلان بهره مند میشوند؛ از این نظر فروش زیرزمینی دارو با وضعی که از طریق خلق قوانین رسمی به این داروها اعتبار میبخشند، فرقی نمیکند.
اعتیاد دارویی از طریق تجویز پزشکان راحت تر صورت میگیرد ولی در عوض باید با اختصاص پورسانتهای خوب، آنها را به قالب فرشتههای رمزآلود و رمزپرداز و به صورت ژستهای شیک تبدیل کند. خلق نمادهایی این چنین، بیش از این که به شخصیت پزشکان محترم مرتبط باشد، به سنتی مربوط است که برای جلوگیری از فهم دیگر مردم از واژههای انگلیسی دارویی صورت گرفته است. به تدریج برای پنهان ماندن چنین اعمالی از دید مردمی که قرار است رفته رفته آن را فرا گیرند این مغلق نویسی و خط خوردگی زبان عمومی پزشکان و داروسازان برای تعامل ارتباطی را به رمزهایی تبدیل ساخته است.
مردم رفته رفته به صورت افرادی نادان و تحمیق شده برای تجارت دارویی در میآیند و سیستم بهداشت و درمان با این زبان رمزی سالها است مانع فهم عمومی از دستورات دارویی تکراری است که هر از گاهی به صورت نامهای جدید در میآید. در ضمن داروها به تدریج وسیلهای میشوند برای مرهم گذاشتن موقتی به ضعف و سستی زندگی مردم و به تأخیر انداختن این واقعیت که استاندارد تغذیه در میان اقشار پایینتر جامعه به شدت پایین است. ... اختلال در سیستم پزشکی در نگرش مرسوم به درمان ایجاد شده که پشت قواعد رمزی نسخهها و آزمایشهایی مخفی شده است.
متن کامل: سلامت نیوز
http://www.salamatnews.com/news/170984/%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%B3%D8%AE%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D8%AE%D8%B7-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای ان
سلامت نیوز
راز نسخههای بدخط پزشکان
یکی از فرصتهای زبانهای عمومی نسخههای پزشکی هستند که سالیان سال است برای جلوگیری از فهم معنای واژه ها، واژههایی که بیشتر دلالت بر اسم داروها است، به طور بدخطی نوشته میشوند. به لطف اینترنت امروز بخشی از این نسخهها سائیده میشود و مردم این زبانها را به…
#بهزیستی یا کیفیت زندگی
محمد زینالی اُناری
شاید مفهوم کیفیت زندگی، مانند ضریب جینی و مشارکت عمومی که بیشتر مفاهیمی اقتصادی و سیاسی هستند و به ویژه در زمان انتخابات و التهاب های سیاسی پرکاربرد می شوند، مشهور و معروف نباشد. کیفیت زندگی، شاخصی برای سنجش رضایتمندی و مطلوبیت زندگی، البته با توجه بر توسعۀ علمی موجود است.
در ایران این مطلوبیت، در پیچ و خم توجهات و سیاستگذاریهای عمومی گم شده و در حالی که ما داعیه های جهانی، قطب منطقه بودن و رشد سرسام آور مقالات بین المللی پرارجاع هستیم، هنوز کیفیت زندگی تهران در طبقه بندی دویست و پانزده شهر بزرگ جهان، صد و هفتاد و ششمین یعنی همچون تعدادی از شهرهای فقیر آفریقایی و آسیایی است.
طبیعی هم هست، چون سیاستمداران ما به چیزی مانند احیای عظمت ایران، قدرت برتر بودن و افزایش توان نظامی می اندیشند و توجهی به ارتقاء ارزشهای کالبدی شهروندی ندارند، حتی شهرداری هم شهر را به تصویری از کینه و نفرت تبدیل کرده که اصلاً این مغایر با سرزندگی شهری است.
اگر از سایر فعالیتهای فرهنگی همچون طرحهای پاییدن و ترساندن مردم از بدپوشی و جریمه های سنگینی که تحت عنوان "راهنمایی" صورت میگیرد بگذریم، امروز فشار روی افزایش کمی ازدواج و زاد و ولد است و نه تربیت و پرورش فیزیکی و فرهنگی که یکی مرد جنگی به از صد هزار! برنامه های عمومی تربیت بدنی به پیاده روی همگانی و تماشای مهیج ورزشکاران اندک تبدیل شده و اصلا شاخصی برای ارتقاء کیفیت زندگی و توزیع گسترده تربیت شهروندی صورت نمیگیرد.
وقتی هنوز مفهوم کیفیت زندگی مورد توجه نهادهای رفاهی ما قرار نمیگرفت، حتی مفهوم خود زندگی نیز دگرگون شد و اینک همۀ ما زودتر از آن که آمارهای رسمی دست به کار شوند، آدمهای زیاد چهل ساله مجرد را دور و برمان میبینیم. بله! دیگر چهل سالگی آن طور که ناهید طباطبایی در رمانی به همین نام نوشته بود، نیست. سازمان بهزیستی انگار برای برآورده کردن آرزوهای پیگو، به حداقلهای قشرهای ضعیف و یا تأمین دلیل طلاقهایی که مثل دیگ در زندگیهای بی کیفیت شهری میجوشند، می اندیشد. یا این که دنبال راهی برای کاهش طلاق و آینده پردازی برای فرزندان زندگی های از هم گسیخته و مجوز دادن به مراکز توزیع قرص و شربت برای معتادان میباشد.
به طور کلی هیچ مفهومی که به زندگی ارتباط داشته باشد، در این جا مشهور نیست، چه رسد به کیفیت زندگی. همه چیز دلالت بر پول، ساخت و ساز، بیسامانی معیشتی طبقات پایین و مصرف گرایی طبقات بالا متوجه است. هنوز تأمین اجتماعی درگیر بیمه و درمان است و نتوانسته بر مفاهیم گسترده تر شهرنشینی توسعه یابد و حتی در این وانفساهای بیکاری، امروز از آن سختگیری بیمه کردن کارگران گذشته و در بازار و صنعت از اقشار ضعیف بهره کشی میشود. اینجا، فلاسفه ای چون کانت و نیچه هم که بیشتر بر مفهوم زندگی متوجه بودند، در حد روشنفکری مانده اند و خوانش وجودی آنها قبل از خوانش معرفت شناختی، به سختی ممکن است.
با این حال اسناد ملی اشاره به این دارند که قرار است در بیست سال آینده کیفیت زندگی بالا برود، یعنی اگر طبقات متوسط و پایین شهری به خاطر رشد سرسام آور سرطان، آلودگی محیط زیست، کینه و نفرت، عدم حمایت اقتصادی و ... منقرض نشوند، شاید برایشان فرجی حاصل شود. البته در صورتی که کاربران رفاه اجتماعی به جای استفاده از کمپین برای افزایش حقوق، به ارتقاء توانمندی، به ویژه در نظارت بر بخش خصوصی بیندیشند.
آن موقع شاخصهای شهروندی جهان تا بیست سال آینده مفاهیم دقیقتری از زندگی را مورد توجه قرار دهند و آن موقع برای گشتن در هفت شهر عشق، در کوچه ها به دنبال "اشیاء گم شده" خواهیم گشت!
محمد زینالی:
http://www.khatebartar.com/news/667317/به-زیستی-یا-کیفیت-زندگی
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
محمد زینالی اُناری
شاید مفهوم کیفیت زندگی، مانند ضریب جینی و مشارکت عمومی که بیشتر مفاهیمی اقتصادی و سیاسی هستند و به ویژه در زمان انتخابات و التهاب های سیاسی پرکاربرد می شوند، مشهور و معروف نباشد. کیفیت زندگی، شاخصی برای سنجش رضایتمندی و مطلوبیت زندگی، البته با توجه بر توسعۀ علمی موجود است.
در ایران این مطلوبیت، در پیچ و خم توجهات و سیاستگذاریهای عمومی گم شده و در حالی که ما داعیه های جهانی، قطب منطقه بودن و رشد سرسام آور مقالات بین المللی پرارجاع هستیم، هنوز کیفیت زندگی تهران در طبقه بندی دویست و پانزده شهر بزرگ جهان، صد و هفتاد و ششمین یعنی همچون تعدادی از شهرهای فقیر آفریقایی و آسیایی است.
طبیعی هم هست، چون سیاستمداران ما به چیزی مانند احیای عظمت ایران، قدرت برتر بودن و افزایش توان نظامی می اندیشند و توجهی به ارتقاء ارزشهای کالبدی شهروندی ندارند، حتی شهرداری هم شهر را به تصویری از کینه و نفرت تبدیل کرده که اصلاً این مغایر با سرزندگی شهری است.
اگر از سایر فعالیتهای فرهنگی همچون طرحهای پاییدن و ترساندن مردم از بدپوشی و جریمه های سنگینی که تحت عنوان "راهنمایی" صورت میگیرد بگذریم، امروز فشار روی افزایش کمی ازدواج و زاد و ولد است و نه تربیت و پرورش فیزیکی و فرهنگی که یکی مرد جنگی به از صد هزار! برنامه های عمومی تربیت بدنی به پیاده روی همگانی و تماشای مهیج ورزشکاران اندک تبدیل شده و اصلا شاخصی برای ارتقاء کیفیت زندگی و توزیع گسترده تربیت شهروندی صورت نمیگیرد.
وقتی هنوز مفهوم کیفیت زندگی مورد توجه نهادهای رفاهی ما قرار نمیگرفت، حتی مفهوم خود زندگی نیز دگرگون شد و اینک همۀ ما زودتر از آن که آمارهای رسمی دست به کار شوند، آدمهای زیاد چهل ساله مجرد را دور و برمان میبینیم. بله! دیگر چهل سالگی آن طور که ناهید طباطبایی در رمانی به همین نام نوشته بود، نیست. سازمان بهزیستی انگار برای برآورده کردن آرزوهای پیگو، به حداقلهای قشرهای ضعیف و یا تأمین دلیل طلاقهایی که مثل دیگ در زندگیهای بی کیفیت شهری میجوشند، می اندیشد. یا این که دنبال راهی برای کاهش طلاق و آینده پردازی برای فرزندان زندگی های از هم گسیخته و مجوز دادن به مراکز توزیع قرص و شربت برای معتادان میباشد.
به طور کلی هیچ مفهومی که به زندگی ارتباط داشته باشد، در این جا مشهور نیست، چه رسد به کیفیت زندگی. همه چیز دلالت بر پول، ساخت و ساز، بیسامانی معیشتی طبقات پایین و مصرف گرایی طبقات بالا متوجه است. هنوز تأمین اجتماعی درگیر بیمه و درمان است و نتوانسته بر مفاهیم گسترده تر شهرنشینی توسعه یابد و حتی در این وانفساهای بیکاری، امروز از آن سختگیری بیمه کردن کارگران گذشته و در بازار و صنعت از اقشار ضعیف بهره کشی میشود. اینجا، فلاسفه ای چون کانت و نیچه هم که بیشتر بر مفهوم زندگی متوجه بودند، در حد روشنفکری مانده اند و خوانش وجودی آنها قبل از خوانش معرفت شناختی، به سختی ممکن است.
با این حال اسناد ملی اشاره به این دارند که قرار است در بیست سال آینده کیفیت زندگی بالا برود، یعنی اگر طبقات متوسط و پایین شهری به خاطر رشد سرسام آور سرطان، آلودگی محیط زیست، کینه و نفرت، عدم حمایت اقتصادی و ... منقرض نشوند، شاید برایشان فرجی حاصل شود. البته در صورتی که کاربران رفاه اجتماعی به جای استفاده از کمپین برای افزایش حقوق، به ارتقاء توانمندی، به ویژه در نظارت بر بخش خصوصی بیندیشند.
آن موقع شاخصهای شهروندی جهان تا بیست سال آینده مفاهیم دقیقتری از زندگی را مورد توجه قرار دهند و آن موقع برای گشتن در هفت شهر عشق، در کوچه ها به دنبال "اشیاء گم شده" خواهیم گشت!
محمد زینالی:
http://www.khatebartar.com/news/667317/به-زیستی-یا-کیفیت-زندگی
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
علل هراس پزشکان از همراه بیمار
محمد زینالی اُناری
هر قصه ای را می توان دوبار نوشت و دوبار خواند همان طور که قصه ی مرگ یک پزشک که درس خواندن و تجربه کردنش با هزینه ی خودش و جامعه بسیار بالا بوده و یکی از سرمایه های انسانی و نیروی ماهر کشور محسوب می شد. هیچ فرقی ندارد با این که یک دانشمند هسته ای توسط ترور افراد ناشناس کشته می شود یا متخصصی در رشته ی دیگر به دلیل مسائل ناشناخته ی جامعه کشته می شود. در هر حال سرمایه ای از دست می رود و پر کردن جای آن آن قدر سخت است که گفت با رفتن او یک شهر از این مهارت خالی شد و در عین حال یک خانواده از همراهی اش. به جز این قصه ی زندگی، قصه ی مرگ نیز هست و هر انسانی قصه ی مرگی دارد که یکی حاصل تجربه ی خودش است و دیگری حاصل برداشت مردم. هیچ کس درد یک بیمار سرطانی را نمی فهمد حتی آن پزشکی که با روش پدیدارشناسی می خواهد تجربه ی او را بفهمد، در نهایت مشتی حرف را دسته بندی می کند و به آن می گوید فهم ذات درد.
قصه این گونه است؛ اتفاقی می افتد و ماجراهای تکراری زندگی، انسانی را به سوی تجربه ای ناآزموده می کشد و هیچ کسی نمی داند که آن قصه چه بوده است و در فضای عمومی و رسانه ای کشور به خاطر احترام به ساحت انسان ها شاید این اقدام دادستان اردبیل ستودنی باشد که نگذارد پرده از راز زندگی انسانی که زن و فرزندی دارد، برداشته شود. هیچ کس هم جای کس دیگری نیست که بداند آن شخص چرا و به چه علتی اعمالی مرتکب شده و به سرایی می رود که پیغام کارد آشپزخانه را دریافت کند. از این حادثه ها همیشه هست و حتی قرآن هم اشاره کرده است که هیچ واقعیتی را نمی شود کاذب تلقی کرد و آن چه هست در ذات همان واقعیت هست. در عین حال بر اساس ناخودآگاه اجتماعی مردمی از این سو و بر اساس برداشت ها و دلتنگی های آنها قصه ای دیگر نوشته می شود و آن قصه نه بر اساس واقعیت که بر اساس پندارهای این مردان خدا صورت بندی شده است.
آری آن قصه، قصه ی ترس و اضطراب گروهی است که مشغول کار خود هستند و در جامعه ای اسیرند که مردم آن بیمار می شوند و به قصد نجات از مرگ و بیماری به سوی آن ها می آیند و چه بسا از این دامن به زندگی باز می گردند و سلامت می جویند و خدا را و بنده ی خدا را شاکر و ممنون بوده، گل و شیرینی پخش می کنند. اما قرص ها و آمپول ها همیشه خوب عمل نمی کنند چرا که دستورات و تجویزها در زمانه ی کنونی دیگر تاب بیماریهای جدید و پرفشار را نداشته و مقاومت بیماری ها بیشتر شده است. آری دست های پزشکان این روزها نمک ندارد و مردم و رسانه ها از آنان بد می گویند و این صدا آن قدر رسا شده است که دیگر گوش هر پزشکی را آلوده ی خود می کند. مرگ بیماران آن قدر برای مردم سخت و زیانبار شده که حتی برای آن دست به تهدید پزشک می زنند و یا به سوی او حمله ور می شوند و با این حال قسم و تعهد پزشکان هیچگاه باعث نمی شود این قبیل هراس ها و اضطراب ها مانع ریسک آنان برای نجات جان یک فرد شود.
هیچ انسانی مرگ انسان دیگر را نمی خواهد و هیچ پزشکی نیست که بخواهد به صورت عمدی موجب مرگ بیمارش شود چرا که حتی اگر تجاری هم فکر کند، نجات بیماران بزرگترین تبلیغ برای حاذق بودن وی می باشد. اما این از خشونت همراهانشان نیست که در برابر فقدان بیمار خود دست به یورش به انسان دیگر زده و عرق جبین وی را قدرناشناسی کند. آن چه این روزها مهم است، این است که این هراس به صورتی تبیین شده در جامعه ریشه کرده و کار تا به جایی می رسد که فورا در برابر یک حادثه ی اجتماعی گفتمانی ایجاد می شود از این هراس شغلی و کل کشور را در بر می گیرد تا جایی که مثل اعتراضات نهضت های محیط زیست، کار به سیاست های خیابانی می کشد. آری این قصه نه صرفا از درون خادمان مردم بله از جوانبی است که در جامعه ایجاد شده و بخشی از مردم را از بخشی دیگر می رماند.
افول کیفیت بهداشت چه در امر تغذیه و چه در امر درمان و از جانب واردات روغن و دارو و چه از ناحیه ی فشارهای روانی که به علت فقر اقتصادی مردم در سالهای گذشته در جامعه ایجاد شده، موجب شده که چگالی بیماری بالا رفته و مقاومت بدن ها در برابر بیماری ها کاسته شود تا جایی که سنین سکته و سرطان و بیماری هایی چون قند و چربی بسیار پایین آمده و تنها چند سال اخیر شاهد هستیم که صرفا از درمان دارویی بیماران در بخش دولتی حمایت می شود و نه بیمه ها آن سان که باید چاق هستند تا وقتی اسم تکمیل می آید واقعا تکمیل حمایت کنند و نه بخشهای مشاوره روانی و ... مشمول این قبیل حمایت ها می شوند. در عین حال مردمی درهم ریخته و اسیر درمان که امکان پرداخت هزینه های معمولی زندگی را هم ندارند، بعد از تماشای یک سریال آرامش بخش، شاهد افزایش سرسام آور حق النفت ها و حق الدرمان های بخش پزشکی شدند و هر روز خبر از پدیده ای به نام "کارانه" می شنوند که در واقع پورسانت مدیریتی است که این ملت در هیچ بخش دیگری مثل کارخانه ها و شهرداری ها که
محمد زینالی اُناری
هر قصه ای را می توان دوبار نوشت و دوبار خواند همان طور که قصه ی مرگ یک پزشک که درس خواندن و تجربه کردنش با هزینه ی خودش و جامعه بسیار بالا بوده و یکی از سرمایه های انسانی و نیروی ماهر کشور محسوب می شد. هیچ فرقی ندارد با این که یک دانشمند هسته ای توسط ترور افراد ناشناس کشته می شود یا متخصصی در رشته ی دیگر به دلیل مسائل ناشناخته ی جامعه کشته می شود. در هر حال سرمایه ای از دست می رود و پر کردن جای آن آن قدر سخت است که گفت با رفتن او یک شهر از این مهارت خالی شد و در عین حال یک خانواده از همراهی اش. به جز این قصه ی زندگی، قصه ی مرگ نیز هست و هر انسانی قصه ی مرگی دارد که یکی حاصل تجربه ی خودش است و دیگری حاصل برداشت مردم. هیچ کس درد یک بیمار سرطانی را نمی فهمد حتی آن پزشکی که با روش پدیدارشناسی می خواهد تجربه ی او را بفهمد، در نهایت مشتی حرف را دسته بندی می کند و به آن می گوید فهم ذات درد.
قصه این گونه است؛ اتفاقی می افتد و ماجراهای تکراری زندگی، انسانی را به سوی تجربه ای ناآزموده می کشد و هیچ کسی نمی داند که آن قصه چه بوده است و در فضای عمومی و رسانه ای کشور به خاطر احترام به ساحت انسان ها شاید این اقدام دادستان اردبیل ستودنی باشد که نگذارد پرده از راز زندگی انسانی که زن و فرزندی دارد، برداشته شود. هیچ کس هم جای کس دیگری نیست که بداند آن شخص چرا و به چه علتی اعمالی مرتکب شده و به سرایی می رود که پیغام کارد آشپزخانه را دریافت کند. از این حادثه ها همیشه هست و حتی قرآن هم اشاره کرده است که هیچ واقعیتی را نمی شود کاذب تلقی کرد و آن چه هست در ذات همان واقعیت هست. در عین حال بر اساس ناخودآگاه اجتماعی مردمی از این سو و بر اساس برداشت ها و دلتنگی های آنها قصه ای دیگر نوشته می شود و آن قصه نه بر اساس واقعیت که بر اساس پندارهای این مردان خدا صورت بندی شده است.
آری آن قصه، قصه ی ترس و اضطراب گروهی است که مشغول کار خود هستند و در جامعه ای اسیرند که مردم آن بیمار می شوند و به قصد نجات از مرگ و بیماری به سوی آن ها می آیند و چه بسا از این دامن به زندگی باز می گردند و سلامت می جویند و خدا را و بنده ی خدا را شاکر و ممنون بوده، گل و شیرینی پخش می کنند. اما قرص ها و آمپول ها همیشه خوب عمل نمی کنند چرا که دستورات و تجویزها در زمانه ی کنونی دیگر تاب بیماریهای جدید و پرفشار را نداشته و مقاومت بیماری ها بیشتر شده است. آری دست های پزشکان این روزها نمک ندارد و مردم و رسانه ها از آنان بد می گویند و این صدا آن قدر رسا شده است که دیگر گوش هر پزشکی را آلوده ی خود می کند. مرگ بیماران آن قدر برای مردم سخت و زیانبار شده که حتی برای آن دست به تهدید پزشک می زنند و یا به سوی او حمله ور می شوند و با این حال قسم و تعهد پزشکان هیچگاه باعث نمی شود این قبیل هراس ها و اضطراب ها مانع ریسک آنان برای نجات جان یک فرد شود.
هیچ انسانی مرگ انسان دیگر را نمی خواهد و هیچ پزشکی نیست که بخواهد به صورت عمدی موجب مرگ بیمارش شود چرا که حتی اگر تجاری هم فکر کند، نجات بیماران بزرگترین تبلیغ برای حاذق بودن وی می باشد. اما این از خشونت همراهانشان نیست که در برابر فقدان بیمار خود دست به یورش به انسان دیگر زده و عرق جبین وی را قدرناشناسی کند. آن چه این روزها مهم است، این است که این هراس به صورتی تبیین شده در جامعه ریشه کرده و کار تا به جایی می رسد که فورا در برابر یک حادثه ی اجتماعی گفتمانی ایجاد می شود از این هراس شغلی و کل کشور را در بر می گیرد تا جایی که مثل اعتراضات نهضت های محیط زیست، کار به سیاست های خیابانی می کشد. آری این قصه نه صرفا از درون خادمان مردم بله از جوانبی است که در جامعه ایجاد شده و بخشی از مردم را از بخشی دیگر می رماند.
افول کیفیت بهداشت چه در امر تغذیه و چه در امر درمان و از جانب واردات روغن و دارو و چه از ناحیه ی فشارهای روانی که به علت فقر اقتصادی مردم در سالهای گذشته در جامعه ایجاد شده، موجب شده که چگالی بیماری بالا رفته و مقاومت بدن ها در برابر بیماری ها کاسته شود تا جایی که سنین سکته و سرطان و بیماری هایی چون قند و چربی بسیار پایین آمده و تنها چند سال اخیر شاهد هستیم که صرفا از درمان دارویی بیماران در بخش دولتی حمایت می شود و نه بیمه ها آن سان که باید چاق هستند تا وقتی اسم تکمیل می آید واقعا تکمیل حمایت کنند و نه بخشهای مشاوره روانی و ... مشمول این قبیل حمایت ها می شوند. در عین حال مردمی درهم ریخته و اسیر درمان که امکان پرداخت هزینه های معمولی زندگی را هم ندارند، بعد از تماشای یک سریال آرامش بخش، شاهد افزایش سرسام آور حق النفت ها و حق الدرمان های بخش پزشکی شدند و هر روز خبر از پدیده ای به نام "کارانه" می شنوند که در واقع پورسانت مدیریتی است که این ملت در هیچ بخش دیگری مثل کارخانه ها و شهرداری ها که
همیشه مقروض و ورشکسته اند نمی شنوند. تا جایی که حتی در خود شبکه بهداشت، قشربندی طبقاتی وجود داشته و فقط بخشی از مدیران این سیستم ها می توانند از این پورسانت های مشروعیت یافته بهره مند شوند. طبیعی است این قبیل اعمال، باعث شود که قشری از نارضایتی اقتصادی مشتریان خود همواره در بیم و هراس باشد.
در سالهای گذشته رواج فشارهای اقتصادی و پخش داروهای چینی و افزایش تجویزهای غلط به خاطر کثرت بیماران و قلت زمان مشاوره درمانی باعث ایجاد یک حافظه ی جمعی از نارضایتی از شبکه ی درمانی شده و هنوز اصلاحات دارویی نتوانسته است این مسئله را حل کند. در عین حال با یک شوک خیلی خطرناک در اوج گفتمان کمبود بودجه ی کشور، توده ی مردم مشاهده کردند به جای بریده شدن دستانی که زیرمیزی میگیرند، در واقع به بهانه ی کم بودن هزینه ی درمان درآمد این قشر بالا رفت، حال آن که بسیاری از مردم هنوز حسرت نیم یا ثلث این درآمد را هم دارند. در واقع بخشی از این مسائل، ناشی از افراط در نادیده گرفتن نگرش های جامعه در سیستم پزشکی بود و منجر به تصمیماتی شد که به فاصله ی طبقاتی طعنه زده و صدای اعتراض های خاموش را به گوش این قشر رسانده و موجب هراس آن ها شده است.
عدم توجه به گرانی های موجود در کشور و حجم زیاد بیکاران در سایر رشته ها که طبیعتا نیازمند بستر سازی در سایر حوزه ها نیز بود، موجب شد گروه های پزشکی نظام بهداشت و درمان به طور متمایزی از امکان اجتماعی شدن اقتصادی بهره مند شوند، در حالی که پدیده ی بیکاری در خیابان های شهر در حال قدم زدن بوده و هر لحظه از آن بیماری تراوش میکند. آری این امر چنین متبادر می کند که حل کردن مسائل جامعه بیشتر به سمت درمان کردن و زخم بستن پیش می رود و نه بر جلوگیری از بیماری های روانی و جسمانی. لذا این بار فاصله ی طبقاتی به شکل دادن زندگی مردم رسیده و این گونه تصور می شود که فقط این قشر حق تأسیس زندگی و اشتغال دارد و دیگران در جامعه فقط حق دارو و درمان دارند، از هرکجا که می آورند، بیاورند. آری دیدن آدم های بیکار و بی عار در مطب ها و به خصوص دیدن صف های شلوغ و سر و دست شکستن هایی که خود رسانه ی ملی سالها است در کوره ی آن می دهد، هر خدمتگذاری را می ترساند.
تا به حال هیچ کسی ندیده است که رشته ای بتواند ابررشته باشد اما رشته ی پزشکی به زعم یار و انصارش، که رشته ی مهندسی بوده و از سالها عنان جامعه را در دست دارد، هم در سیاست، هم در مدیریت و حتی در مسائل نظری جامعه همچون مبارزه با اعتیاد از سردمداران نظریه پردازی، سیاستگذاری و تصویب قوانین بوده و در سهم این همه ناموفقیت های کشور، در بخش خودی از هیچ خدمتی فروگذار نکرده اند، تا جایی که در جامعه ی فعلی نه کارگران و نه سایر کارمندان در هر درجه ی علمی که باشند، نمی توانند به گرد شرایطی که این قشر از فارغ التحصیلان دانشگاهی دارند برسند. بالاخره شنیدن اخبار آسیبهای اجتماعی و دیدن قیافه هایی که سرشار از رنج و تعب بودند، موجب می شود هر انسانی به فکر تفاوتهای فردی خود و این قشر در رنج و تعب بیفتد. در گذشته نیز خارجیانی که در ایران کار میکردند به دلیل تمایزات و برتریهای صنفی شان قوانینی تحمیل کرده بودند که آن ها را از تعرض ها مصون نگاه دارد. اینک تمایزها موجب می شد در میان این قشر که به راحتی پول در میاوردند حتی برای تفریح هم دیگر ایران را نپسندند و در عکسها و خاطرات آن ها ایران و شهرهای فقیر آن دیگر غریبه شوند. طبیعی است وقتی یک گروه وقتی خود را ویژه و متمایز قلمداد کند، از جنس مردم دیگر جدا شده و حتی از وجود آدم هایی که برایش یک دیگری ناشناخته اند، بهراسد و دلواپس باشد.
در دفترهای بسیاری از مردم، زندگینامه های غمگنانه ای وجود دارد که همراه بیماری ها و مرگ هایشان هست. آری این مردم وقتی میمیرند که برای حال جنگیدن برای زنده ماندن مدتها در بیمارستان زیسته اند و هزینه های زیادی در پای این زندگی احتمالی ریخته اند و طبیعتا تمامی راحتی ها را به حساب پول خود گذاشته و کیفیت های پایین خدمات را از چشم کسانی میبینند که این سیستم را مدیریت می کنند و آن ها کسانی نیستند جز خود جامعه ی پزشکی که حتی به پرستاران رده بالا هم در تصمیم گیری بر بهداشت و درمان اجازه ی ورود نمی دهند. و این یک امر صنفی مهم است که سایر رشته های دانشگاهی و قشرهای جامعه حداقل در برخی از مواضع و مسائل با هم همراهی دارند ولی این گروه، در مدیریت و سازمان و حتی دانشگاه های خود نیز سالها جدا از جامعه بوده و دیالوگ اجتماعی ندارند. لذا باید هم از هزینه های اجتماعی عملکرد خود هراس داشته و از تعرض مردمی که از کیفیت خدمات ناراضی می شوند، مضطرب باشند.
این روزها تلویزیون های ما هم احساسات درمانگران و امدادگران و مکان های خدماتی و بیمارستان های شیک و ناسب خارجی را بسیار و بسیار نشان داده اند و با وجود درآمدهای بسیار در بخش درمان، فقط صف های طولانی، وقتهای اندک
در سالهای گذشته رواج فشارهای اقتصادی و پخش داروهای چینی و افزایش تجویزهای غلط به خاطر کثرت بیماران و قلت زمان مشاوره درمانی باعث ایجاد یک حافظه ی جمعی از نارضایتی از شبکه ی درمانی شده و هنوز اصلاحات دارویی نتوانسته است این مسئله را حل کند. در عین حال با یک شوک خیلی خطرناک در اوج گفتمان کمبود بودجه ی کشور، توده ی مردم مشاهده کردند به جای بریده شدن دستانی که زیرمیزی میگیرند، در واقع به بهانه ی کم بودن هزینه ی درمان درآمد این قشر بالا رفت، حال آن که بسیاری از مردم هنوز حسرت نیم یا ثلث این درآمد را هم دارند. در واقع بخشی از این مسائل، ناشی از افراط در نادیده گرفتن نگرش های جامعه در سیستم پزشکی بود و منجر به تصمیماتی شد که به فاصله ی طبقاتی طعنه زده و صدای اعتراض های خاموش را به گوش این قشر رسانده و موجب هراس آن ها شده است.
عدم توجه به گرانی های موجود در کشور و حجم زیاد بیکاران در سایر رشته ها که طبیعتا نیازمند بستر سازی در سایر حوزه ها نیز بود، موجب شد گروه های پزشکی نظام بهداشت و درمان به طور متمایزی از امکان اجتماعی شدن اقتصادی بهره مند شوند، در حالی که پدیده ی بیکاری در خیابان های شهر در حال قدم زدن بوده و هر لحظه از آن بیماری تراوش میکند. آری این امر چنین متبادر می کند که حل کردن مسائل جامعه بیشتر به سمت درمان کردن و زخم بستن پیش می رود و نه بر جلوگیری از بیماری های روانی و جسمانی. لذا این بار فاصله ی طبقاتی به شکل دادن زندگی مردم رسیده و این گونه تصور می شود که فقط این قشر حق تأسیس زندگی و اشتغال دارد و دیگران در جامعه فقط حق دارو و درمان دارند، از هرکجا که می آورند، بیاورند. آری دیدن آدم های بیکار و بی عار در مطب ها و به خصوص دیدن صف های شلوغ و سر و دست شکستن هایی که خود رسانه ی ملی سالها است در کوره ی آن می دهد، هر خدمتگذاری را می ترساند.
تا به حال هیچ کسی ندیده است که رشته ای بتواند ابررشته باشد اما رشته ی پزشکی به زعم یار و انصارش، که رشته ی مهندسی بوده و از سالها عنان جامعه را در دست دارد، هم در سیاست، هم در مدیریت و حتی در مسائل نظری جامعه همچون مبارزه با اعتیاد از سردمداران نظریه پردازی، سیاستگذاری و تصویب قوانین بوده و در سهم این همه ناموفقیت های کشور، در بخش خودی از هیچ خدمتی فروگذار نکرده اند، تا جایی که در جامعه ی فعلی نه کارگران و نه سایر کارمندان در هر درجه ی علمی که باشند، نمی توانند به گرد شرایطی که این قشر از فارغ التحصیلان دانشگاهی دارند برسند. بالاخره شنیدن اخبار آسیبهای اجتماعی و دیدن قیافه هایی که سرشار از رنج و تعب بودند، موجب می شود هر انسانی به فکر تفاوتهای فردی خود و این قشر در رنج و تعب بیفتد. در گذشته نیز خارجیانی که در ایران کار میکردند به دلیل تمایزات و برتریهای صنفی شان قوانینی تحمیل کرده بودند که آن ها را از تعرض ها مصون نگاه دارد. اینک تمایزها موجب می شد در میان این قشر که به راحتی پول در میاوردند حتی برای تفریح هم دیگر ایران را نپسندند و در عکسها و خاطرات آن ها ایران و شهرهای فقیر آن دیگر غریبه شوند. طبیعی است وقتی یک گروه وقتی خود را ویژه و متمایز قلمداد کند، از جنس مردم دیگر جدا شده و حتی از وجود آدم هایی که برایش یک دیگری ناشناخته اند، بهراسد و دلواپس باشد.
در دفترهای بسیاری از مردم، زندگینامه های غمگنانه ای وجود دارد که همراه بیماری ها و مرگ هایشان هست. آری این مردم وقتی میمیرند که برای حال جنگیدن برای زنده ماندن مدتها در بیمارستان زیسته اند و هزینه های زیادی در پای این زندگی احتمالی ریخته اند و طبیعتا تمامی راحتی ها را به حساب پول خود گذاشته و کیفیت های پایین خدمات را از چشم کسانی میبینند که این سیستم را مدیریت می کنند و آن ها کسانی نیستند جز خود جامعه ی پزشکی که حتی به پرستاران رده بالا هم در تصمیم گیری بر بهداشت و درمان اجازه ی ورود نمی دهند. و این یک امر صنفی مهم است که سایر رشته های دانشگاهی و قشرهای جامعه حداقل در برخی از مواضع و مسائل با هم همراهی دارند ولی این گروه، در مدیریت و سازمان و حتی دانشگاه های خود نیز سالها جدا از جامعه بوده و دیالوگ اجتماعی ندارند. لذا باید هم از هزینه های اجتماعی عملکرد خود هراس داشته و از تعرض مردمی که از کیفیت خدمات ناراضی می شوند، مضطرب باشند.
این روزها تلویزیون های ما هم احساسات درمانگران و امدادگران و مکان های خدماتی و بیمارستان های شیک و ناسب خارجی را بسیار و بسیار نشان داده اند و با وجود درآمدهای بسیار در بخش درمان، فقط صف های طولانی، وقتهای اندک
و رفتارخشک پزشکان را مشاهده کنند چه اینکه در این زمان کم نمی توان خوش و بشی عاطفی هم کرد. اما این نوع فیلم نگاه کردن، موجب همات پنداری مردم با خارجی ها و زندگی مرتب شان شده و به آن ها نوعی از تمایز و احساس من بودن و ارزشمندی شاعرانه می دهد. در عین حال وقتی با این خوی عادت کرده اند، اگر از طرف مقابل خود رفتارهایی خشک و "کلاس" گذاشتن ببینند، طبیعتا دیگر ان آدم هایی نیستند که چندین سال پیش گوش به فرمان هر پیک مرگی بودند و باید هم این انتظارات شهروندان امروزی موجب هراس کسانی شود که شاید همین فیلم ها را، البته اگر اوقات کاری شان اجازه دهد، دیده اند.
در آخر باید اشاره کنم در هرجایی که مرگ ارزان باشد، انسان ها شجاع تر می شوند و دیدن مرگ نزدیکان به خصوص با این همه ارزانی، موجب می شود که همراهان آنها نیز واکنش نشان دهند و این طبیعی است فلذا باید فضای بیمارستان ها نیز صرفا مناسب درمان و سکوت ناشی از نظم ساخته نشود و نظام درمانی به معماران، روانشناسان، جامعه شناسان و بسیاری از دیگر متخصصین اجازه ی ورود به عرصه های مطالعاتی بدهد تا جایی که انسان ها می خواهند بمیرند را خود بسازند. چرا که با این اصرار بر ادامه زندگی که به دلیل پایین آمدن ترسناک سن مرگ در این دوره و زمانه شده است، کنار آمدن با آن خود یک امر فلسفی است که مقاله های علمی رشته های بهداشت و درمان نیز نشان می دهد چندان علاقه به اطاله ی کلام ندارند، اگرچه برای مشروعیت علمی به تعداد زیادی از نوشته های علمی ارجاع می دهند.
.
http://www.ana.ir/news/42974
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
در آخر باید اشاره کنم در هرجایی که مرگ ارزان باشد، انسان ها شجاع تر می شوند و دیدن مرگ نزدیکان به خصوص با این همه ارزانی، موجب می شود که همراهان آنها نیز واکنش نشان دهند و این طبیعی است فلذا باید فضای بیمارستان ها نیز صرفا مناسب درمان و سکوت ناشی از نظم ساخته نشود و نظام درمانی به معماران، روانشناسان، جامعه شناسان و بسیاری از دیگر متخصصین اجازه ی ورود به عرصه های مطالعاتی بدهد تا جایی که انسان ها می خواهند بمیرند را خود بسازند. چرا که با این اصرار بر ادامه زندگی که به دلیل پایین آمدن ترسناک سن مرگ در این دوره و زمانه شده است، کنار آمدن با آن خود یک امر فلسفی است که مقاله های علمی رشته های بهداشت و درمان نیز نشان می دهد چندان علاقه به اطاله ی کلام ندارند، اگرچه برای مشروعیت علمی به تعداد زیادی از نوشته های علمی ارجاع می دهند.
.
http://www.ana.ir/news/42974
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
https://ana.ir
اثر هنری عضو هیات علمی واحد علوم دارویی تمبر رسمی کشور شد
اثر هنری عضو هیات علمی واحد علوم دارویی به عنوان تمبر رسمی کشور چاپ و در سراسر کشور توزیع شد.
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
Forwarded from Sina Ghanbarpour
@kelidemelli
#كليدملي؛اطلاع رساني باتمركزبرمسائل زنان، كارآفريني،محيط زيست وتحليل حوادث
https://telegram.me/kelidemelli
#كليدملي؛اطلاع رساني باتمركزبرمسائل زنان، كارآفريني،محيط زيست وتحليل حوادث
https://telegram.me/kelidemelli
Forwarded from انجمن مهر امید
برگزاری نشست کتاب خوان تخصصی به همت اداره کل کتابخانه های عمومی استان اردبیل
@NgoMehreOmid
@NgoMehreOmid
Forwarded from فردین علیخواه
🎧 امان از نی انبان و شانه های لرزان! 🎧
◀️ فردین علیخواه(جامعه شناس): چند ماه پیش در کنسرت گروه لیان با رهبری محسن شریفیان در تهران شرکت کرده بودم. این گروه، موسیقی بوشهری را در شکل و قالب امروزی ارائه می دهد. در فاصلۀ بین آهنگ ها، به آقای شریفیان تذکر داده شد که هنگام اجراء، حرکاتش به گونه ای نباشد که به ذهن متبادر شود در حال رقص بندری است! شریفیان هم بدون رودربایستی آمد و این تذکّر را با حضّار در میان گذاشت. مایۀ خوشحالی من است که ایشان لیسانس جامعه شناسی دارند و کمی هم صریح هستند. شریفیان " به جز شهر خودش یعنی بوشهر" در شهرهای دیگر ایران و جهان اجازه دارد کنسرت اجرا کند! مسأله ای که یکی دو ماه قبل، حسین علیزاده به هنگام اجرای کنسرت در شهر بوشهر بابت آن ابراز تأسف کرد. دربارۀ کنسرت می گفتم. محسن شریفیان بعد از دریافت آن تذکّر؛ نکتۀ هر چند طنز؛ ولی قابل تأملی مطرح کرد. او گفت که تقریبا همه استان های کشور نظیر خراسان، آذربایجان، کردستان، سیستان و بلوچستان و لرستان اجازه دارند در جشنواره های گوناگون رقصِ محلی شان را به نمایش بگذراند. گناه ما جنوبی ها چیست که رقص مان غالبا انفرادی است و تکان دادن شانه ها هم جزو اصلی رقص مان است!(نقل به مضمون).
نکتۀ ایشان حداقل از نظر اجتماعی قابل تأمل است. به راستی تفاوت رقص بندری با رقص های سایر نواحی ایران در چیست که بیشتر نواحی کشورمان در جشنواره های مختلف می توانند رقص محلی شان را عرضه کنند و حتی صدا و سیما هم در اعیاد مختلف رقص آنان را به نمایش بگذارد ولی برای اجراء و نمایش رقص بندری(آنطور که ما آنرا می شناسیم) محدودیت هایی وجود داشته باشد؟ آیا واقعا مسأله به شانه های لرزان ارتباط دارد یا به ساز "نی انبان" که بیشتر ایرانیان با شنیدن آن خاطرات شاد خودشان را مرور می کنند. کدامیک؟
ما جامعه شناسان خسته شدیم آنقدر از خودکشی، قتل، اعتیاد و سایر مسائل اجتماعی نوشتیم. اجازه بدهید کمی هم از موضوعات شاد بگوییم. هر چند وقتی در این نوع موضوعات هم دقیق می شویم می بینیم که آنقدرها هم ساده نیستند و پیچیدگی های خاص خودشان را دارند که در این نوشته کوتاه به قسمت کوچکی از آن اشاره شد. بگذریم. در پایان، اجرای حرکات موزون بندری در حاشیه یک نمایشگاه در آبادان آمده است. تماشای این کلیپ برای تغییر روحیه که این روزها به دلیل اخبار مختلف اخمو شده است بد نیست.
📝 ارسال نظر: @alikhahfardin
⏺ کانال: @fardinalikhah
http://www.aparat.com/v/8VlZ4/
◀️ فردین علیخواه(جامعه شناس): چند ماه پیش در کنسرت گروه لیان با رهبری محسن شریفیان در تهران شرکت کرده بودم. این گروه، موسیقی بوشهری را در شکل و قالب امروزی ارائه می دهد. در فاصلۀ بین آهنگ ها، به آقای شریفیان تذکر داده شد که هنگام اجراء، حرکاتش به گونه ای نباشد که به ذهن متبادر شود در حال رقص بندری است! شریفیان هم بدون رودربایستی آمد و این تذکّر را با حضّار در میان گذاشت. مایۀ خوشحالی من است که ایشان لیسانس جامعه شناسی دارند و کمی هم صریح هستند. شریفیان " به جز شهر خودش یعنی بوشهر" در شهرهای دیگر ایران و جهان اجازه دارد کنسرت اجرا کند! مسأله ای که یکی دو ماه قبل، حسین علیزاده به هنگام اجرای کنسرت در شهر بوشهر بابت آن ابراز تأسف کرد. دربارۀ کنسرت می گفتم. محسن شریفیان بعد از دریافت آن تذکّر؛ نکتۀ هر چند طنز؛ ولی قابل تأملی مطرح کرد. او گفت که تقریبا همه استان های کشور نظیر خراسان، آذربایجان، کردستان، سیستان و بلوچستان و لرستان اجازه دارند در جشنواره های گوناگون رقصِ محلی شان را به نمایش بگذراند. گناه ما جنوبی ها چیست که رقص مان غالبا انفرادی است و تکان دادن شانه ها هم جزو اصلی رقص مان است!(نقل به مضمون).
نکتۀ ایشان حداقل از نظر اجتماعی قابل تأمل است. به راستی تفاوت رقص بندری با رقص های سایر نواحی ایران در چیست که بیشتر نواحی کشورمان در جشنواره های مختلف می توانند رقص محلی شان را عرضه کنند و حتی صدا و سیما هم در اعیاد مختلف رقص آنان را به نمایش بگذارد ولی برای اجراء و نمایش رقص بندری(آنطور که ما آنرا می شناسیم) محدودیت هایی وجود داشته باشد؟ آیا واقعا مسأله به شانه های لرزان ارتباط دارد یا به ساز "نی انبان" که بیشتر ایرانیان با شنیدن آن خاطرات شاد خودشان را مرور می کنند. کدامیک؟
ما جامعه شناسان خسته شدیم آنقدر از خودکشی، قتل، اعتیاد و سایر مسائل اجتماعی نوشتیم. اجازه بدهید کمی هم از موضوعات شاد بگوییم. هر چند وقتی در این نوع موضوعات هم دقیق می شویم می بینیم که آنقدرها هم ساده نیستند و پیچیدگی های خاص خودشان را دارند که در این نوشته کوتاه به قسمت کوچکی از آن اشاره شد. بگذریم. در پایان، اجرای حرکات موزون بندری در حاشیه یک نمایشگاه در آبادان آمده است. تماشای این کلیپ برای تغییر روحیه که این روزها به دلیل اخبار مختلف اخمو شده است بد نیست.
📝 ارسال نظر: @alikhahfardin
⏺ کانال: @fardinalikhah
http://www.aparat.com/v/8VlZ4/
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
رقص بچه های آبادان همراه با نی انبان و تمبک:))
اوبودانه دیگه:))
دو پیام برای کودتای ترکیه
محمد زینالی اُناری
نشانه های زیادی برای فهم ماهیت کودتای ترکیه وجود دارد که می توان از لای عناصر مشهود آن در صحنه ی سیاسی جست. دو پیام مختلف در همان شب کودتا از سران کشورها به فضای ملتهبی که شنونده اخبار کودتا بود ارسال شد. یکی گفته بود بهتر است خون کمتری ریخته شود و دیگری امیدوار بود هرچه زودتر ارامش در ترکیه حاکم شود. این علاوه بر تحلیل هایی است که در نمایشی بودن یا وابسته بودن این کودتا به هر کسی یا گروهی تقدیم می شود.
وقتی رایزنی می شود که خون کمتری ریخته شود، تکیه بر تسلیم و تضعیف دولتی داشت که علیهش کودتا شده است. به این صورت کسی که این جمله را می گوید، مرادش این است که تسلیم را تقویت و شکستن مقاومت را تضعیف کند. اما وقتی امیدواری هست تا آرامش مسلط شود، تکیه بر کنترل اوضاع و مدیریت خوبی است که می تواند بر کودتا و عوامل آن مسلط شده فروبنشاند. این بار مقاومت تقویت شده و ایده تسلیم به کناری رانده می شود.
"حس" عنصری است که باورهای موجود در گزاره ها به مخاطب گزاره القا می کنند. از این رو بنیان های اسطوره ای که از این حس خلق می شود، می تواند نشان از موضع و "خواست" کشوری باشد که این گزاره به عنوان پیام وی در فضای خبری دنیا منتشر می شود. معنی دو گزاره یا خواست موجود در آن ها، نشان دهنده ی موضع دو کشور است که سیاست شان را در قاب جملات میپیچند و تقدیم می کنند.
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
محمد زینالی اُناری
نشانه های زیادی برای فهم ماهیت کودتای ترکیه وجود دارد که می توان از لای عناصر مشهود آن در صحنه ی سیاسی جست. دو پیام مختلف در همان شب کودتا از سران کشورها به فضای ملتهبی که شنونده اخبار کودتا بود ارسال شد. یکی گفته بود بهتر است خون کمتری ریخته شود و دیگری امیدوار بود هرچه زودتر ارامش در ترکیه حاکم شود. این علاوه بر تحلیل هایی است که در نمایشی بودن یا وابسته بودن این کودتا به هر کسی یا گروهی تقدیم می شود.
وقتی رایزنی می شود که خون کمتری ریخته شود، تکیه بر تسلیم و تضعیف دولتی داشت که علیهش کودتا شده است. به این صورت کسی که این جمله را می گوید، مرادش این است که تسلیم را تقویت و شکستن مقاومت را تضعیف کند. اما وقتی امیدواری هست تا آرامش مسلط شود، تکیه بر کنترل اوضاع و مدیریت خوبی است که می تواند بر کودتا و عوامل آن مسلط شده فروبنشاند. این بار مقاومت تقویت شده و ایده تسلیم به کناری رانده می شود.
"حس" عنصری است که باورهای موجود در گزاره ها به مخاطب گزاره القا می کنند. از این رو بنیان های اسطوره ای که از این حس خلق می شود، می تواند نشان از موضع و "خواست" کشوری باشد که این گزاره به عنوان پیام وی در فضای خبری دنیا منتشر می شود. معنی دو گزاره یا خواست موجود در آن ها، نشان دهنده ی موضع دو کشور است که سیاست شان را در قاب جملات میپیچند و تقدیم می کنند.
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
اولین نشست تخصصی کتاب خوان استان اردبیل با حضور برخی از مسئولین استانی در اردبیل برگزار شد.
به گزارش ایسنا منطقه اردبیل، به نقل از کتابخانه های عمومی استان اردبیل، اولین نشست تخصصی کتاب خوان استان اردبیل با برخی از مسئولین استانی اردبیل و اعضای کتابخانه عمومی و علاقمندان در کتابخانه مرکزی اردبیل برگزار شد.
در این نشست علمی فرهنگی که با محوریت مطالعات اجتماعی برگزار گردید، 4 نفر از کتاب خوانان از جمله طاهر شریفی معاون سیاسی امنیتی استاندار اردبیل به ارائه کتابهای مورد نظر خود پرداختند:
طاهر شریفی، معاون سیاسی امنیتی استاندار اردبیل معرفی و نقد کتاب تحول فرهنگی در جوامع پیشرفته صنعتی، نوشته رونالد اینگلهارت
"از نظر تروتسكی، بوروكراسی شوروی زایدهای است بر سازمان سوسیالیستی كه با موج انقلابی از بین خواهد رفت و اصولا بیشتر نشانه سوء مدیریت در نظر پرولتاریاست تا بازگشت به نظم كهن یا تغییری در روابط تولید. اما از نظر نگارندگان كتاب حاضر، جامعه سوسیالیستی كه پرولتاریا نقشی در مدیریت تولید آن نداشته باشد، پوچ و عبث خواهد بود. از نظر ایشان بروكراسی با ایجاد قشری برتر و نوظهور، جدای از اكثر تولیدكنندگان، استثمار را بازتولید خواهد كرد. این دو نویسنده، «كلودلوفور» و «كورنلپوس كاستور یادیس» در مقابل مفاهیم رایج تروتستكی از بوروكراسی به مثابه یك فرماسیون موقت و انگلی، بوركراسی را یك طبقه و سامانه اجتماعی جدید معرفی میكنند. كتاب حاضر، ترجمه دو مقاله از نویسندگان یادشده را دربرمیگیرد. عنوانهای مقالات عبارت است از: بوروكراسی چیست؟؛ و پرولتاریا و تشكیلات."
شفیع شفیعی، مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری اردبیل، معرفی و نقد کتاب: رویکرد های نظری هفتگانه در بررسی مسائل اجتماعی، نوشته ارل رابینگتن و مارتین واینبرگ
رویکرد به طور کلی عبارت است از شیوه نگاه کردن به چیزی. رویکرد جامعه شناختی شامل راهبر اصلی است که مفهوم سازی و تحلیل از آن پیروی می کند و منعکس کننده ی مجموعه خاصی از ایده ها و فرضیه های مربوط به طبیعت مردم و جامعه است.
در این کتاب مولفان هر یک از رویکردهای هفتگانه در بررسی مسائل اجتماعی را در پنج قسمت بررسی کرده اند به ترتیب تعریف، علتها، شرایط، پیامد ها، راه حل ها
حسین بشیری گیوی، روزنامه نگار و دانشجوی دکتری جامعه شناسی معرفی و نقد کتاب: جامعه شناسی ادبیات فارسی، نوشته دکتر محمد حسین روانبخش
"نگارنده در این كتاب، ضمن توصیف و تشریح مباحثی از جامعه شناسی، نمونهای از اشعار، حكایات، امثال، ضربالمثلها، طنزها و افسانهها در دیوان شاعران و نویسندگان و آثار محققین و حكیمان ایرانی كه نشان دهندهی تنوع فكری و احاطهی آنها بر مفاهیم اساسی جامعه شناختی و مسائل مربوط به جامعه است، فراهم آورده است. پارهای از عناوین كتاب بدین قرار است: شخصیت سعدی از نظر جامعه شناسی، جامعه شناسی خانواده، سازمانهای دیوان سالاری یا بوروكراسی، نمونههایی از عقدههای شاعران گذشتهی ایران، و عقدهی دیروز در شعر امروز اما با رنگی دیگر."
محمد زینالی، روزنامه نگار و کارشناس ارشد علوم اجتماعی معرفی و نقد کتاب: ساخت اجتماعی واقعیت، نوشته پیتر برگر
كتاب «ساخت اجتماعی واقعیت» كه در دههی ۱۹۶۰ تالیف شده است، آان چنان كه در عنوان این كتاب نیز تصریح شده، در چارچوب جامعهشناسی شناخت قرار میگیرد. اما آنچه برگر و لاكمن از خلال مباحث این كتاب دنبال میكنند، چیزی فراتر از ارائهی «رسالهای درجامعهشناسی شناخت» است. اگر بخواهیم به طور مشخص برخی اهدافی كه برگر و لاكمن در این كتاب دنبال میكنند، را نام ببریم، میتوان موارد زیر را برشمرد:
ارائهی تعریفی جدید از ماهیت و دامنهی جامعهشناسی شناخت، تبدیل جامعهشناسی شناخت به كانون اصلی نظریهی جامعهشناختی، ایجاد پیوند بین نظریات دوركیم، ماركس، وبر، مید و شوتس ، ارائهی نظریهای تلفیقی برای پیوند سطوح خرد و كلان در جامعهشناسی اعادهی حیثیت از «عامل انسانی» به عنوان سازندهی واقعیت اجتماعی در برابر نگرش مكانیكی مكاتب كاركردی و ساختاری و ماركسیستی به عامل انسانی است.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18193
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
به گزارش ایسنا منطقه اردبیل، به نقل از کتابخانه های عمومی استان اردبیل، اولین نشست تخصصی کتاب خوان استان اردبیل با برخی از مسئولین استانی اردبیل و اعضای کتابخانه عمومی و علاقمندان در کتابخانه مرکزی اردبیل برگزار شد.
در این نشست علمی فرهنگی که با محوریت مطالعات اجتماعی برگزار گردید، 4 نفر از کتاب خوانان از جمله طاهر شریفی معاون سیاسی امنیتی استاندار اردبیل به ارائه کتابهای مورد نظر خود پرداختند:
طاهر شریفی، معاون سیاسی امنیتی استاندار اردبیل معرفی و نقد کتاب تحول فرهنگی در جوامع پیشرفته صنعتی، نوشته رونالد اینگلهارت
"از نظر تروتسكی، بوروكراسی شوروی زایدهای است بر سازمان سوسیالیستی كه با موج انقلابی از بین خواهد رفت و اصولا بیشتر نشانه سوء مدیریت در نظر پرولتاریاست تا بازگشت به نظم كهن یا تغییری در روابط تولید. اما از نظر نگارندگان كتاب حاضر، جامعه سوسیالیستی كه پرولتاریا نقشی در مدیریت تولید آن نداشته باشد، پوچ و عبث خواهد بود. از نظر ایشان بروكراسی با ایجاد قشری برتر و نوظهور، جدای از اكثر تولیدكنندگان، استثمار را بازتولید خواهد كرد. این دو نویسنده، «كلودلوفور» و «كورنلپوس كاستور یادیس» در مقابل مفاهیم رایج تروتستكی از بوروكراسی به مثابه یك فرماسیون موقت و انگلی، بوركراسی را یك طبقه و سامانه اجتماعی جدید معرفی میكنند. كتاب حاضر، ترجمه دو مقاله از نویسندگان یادشده را دربرمیگیرد. عنوانهای مقالات عبارت است از: بوروكراسی چیست؟؛ و پرولتاریا و تشكیلات."
شفیع شفیعی، مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری اردبیل، معرفی و نقد کتاب: رویکرد های نظری هفتگانه در بررسی مسائل اجتماعی، نوشته ارل رابینگتن و مارتین واینبرگ
رویکرد به طور کلی عبارت است از شیوه نگاه کردن به چیزی. رویکرد جامعه شناختی شامل راهبر اصلی است که مفهوم سازی و تحلیل از آن پیروی می کند و منعکس کننده ی مجموعه خاصی از ایده ها و فرضیه های مربوط به طبیعت مردم و جامعه است.
در این کتاب مولفان هر یک از رویکردهای هفتگانه در بررسی مسائل اجتماعی را در پنج قسمت بررسی کرده اند به ترتیب تعریف، علتها، شرایط، پیامد ها، راه حل ها
حسین بشیری گیوی، روزنامه نگار و دانشجوی دکتری جامعه شناسی معرفی و نقد کتاب: جامعه شناسی ادبیات فارسی، نوشته دکتر محمد حسین روانبخش
"نگارنده در این كتاب، ضمن توصیف و تشریح مباحثی از جامعه شناسی، نمونهای از اشعار، حكایات، امثال، ضربالمثلها، طنزها و افسانهها در دیوان شاعران و نویسندگان و آثار محققین و حكیمان ایرانی كه نشان دهندهی تنوع فكری و احاطهی آنها بر مفاهیم اساسی جامعه شناختی و مسائل مربوط به جامعه است، فراهم آورده است. پارهای از عناوین كتاب بدین قرار است: شخصیت سعدی از نظر جامعه شناسی، جامعه شناسی خانواده، سازمانهای دیوان سالاری یا بوروكراسی، نمونههایی از عقدههای شاعران گذشتهی ایران، و عقدهی دیروز در شعر امروز اما با رنگی دیگر."
محمد زینالی، روزنامه نگار و کارشناس ارشد علوم اجتماعی معرفی و نقد کتاب: ساخت اجتماعی واقعیت، نوشته پیتر برگر
كتاب «ساخت اجتماعی واقعیت» كه در دههی ۱۹۶۰ تالیف شده است، آان چنان كه در عنوان این كتاب نیز تصریح شده، در چارچوب جامعهشناسی شناخت قرار میگیرد. اما آنچه برگر و لاكمن از خلال مباحث این كتاب دنبال میكنند، چیزی فراتر از ارائهی «رسالهای درجامعهشناسی شناخت» است. اگر بخواهیم به طور مشخص برخی اهدافی كه برگر و لاكمن در این كتاب دنبال میكنند، را نام ببریم، میتوان موارد زیر را برشمرد:
ارائهی تعریفی جدید از ماهیت و دامنهی جامعهشناسی شناخت، تبدیل جامعهشناسی شناخت به كانون اصلی نظریهی جامعهشناختی، ایجاد پیوند بین نظریات دوركیم، ماركس، وبر، مید و شوتس ، ارائهی نظریهای تلفیقی برای پیوند سطوح خرد و كلان در جامعهشناسی اعادهی حیثیت از «عامل انسانی» به عنوان سازندهی واقعیت اجتماعی در برابر نگرش مكانیكی مكاتب كاركردی و ساختاری و ماركسیستی به عامل انسانی است.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18193
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
ardabil.isna.ir
برگزاری اولین نشست تخصصی کتاب خوان استان اردبیل
Iranian Students' News Agency is one of the major news agencies in Iran
◀️یادداشت: حسین بشیری گیوی
✅موقعی که از تعلق شهری یا حس تعلق شهری صحبت می کنیم در واقع از یک کنش آگاهانه شخص با مکان است که این کنش احساسی و عاطفی، اجتماعی و حتی سیاسی اقتصادی می تواند باشد. تعلق شهری بیشتر کنش عاطفی اجتماعی مد نظر ماست. چراکه اگر از تعلق شهری با رویکرد سیاسی اقتصادی صحبت کنیم اولا رویاپردازانه خواهد بود ثانیا با منفعت طلبی و سودپرستی شکل گرفته در جامعه حرفی گزاف و بیهوده می زنیم.
✅حس تعلق شهری کنشی آگاهانه بین شخص و مکان شهری است که این مکان شهری در ابتدا محل تولد و محل سکونت شخص آغاز و تا ایران شهر و جهان شهر قابل تعمیم می شود.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18196
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
✅موقعی که از تعلق شهری یا حس تعلق شهری صحبت می کنیم در واقع از یک کنش آگاهانه شخص با مکان است که این کنش احساسی و عاطفی، اجتماعی و حتی سیاسی اقتصادی می تواند باشد. تعلق شهری بیشتر کنش عاطفی اجتماعی مد نظر ماست. چراکه اگر از تعلق شهری با رویکرد سیاسی اقتصادی صحبت کنیم اولا رویاپردازانه خواهد بود ثانیا با منفعت طلبی و سودپرستی شکل گرفته در جامعه حرفی گزاف و بیهوده می زنیم.
✅حس تعلق شهری کنشی آگاهانه بین شخص و مکان شهری است که این مکان شهری در ابتدا محل تولد و محل سکونت شخص آغاز و تا ایران شهر و جهان شهر قابل تعمیم می شود.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18196
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
ardabil.isna.ir
تعلق شهری وجدان جمعی را در جامعه تقویت می کند
Iranian Students' News Agency is one of the major news agencies in Iran
مقصود فراستخواه:
چرا دانشگاهها با این همه پولی که از مردم میگیرند، تحت سیطره دولتند؟
http://www.ana.ir/news/123077
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
چرا دانشگاهها با این همه پولی که از مردم میگیرند، تحت سیطره دولتند؟
http://www.ana.ir/news/123077
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
ana.ir
مقصود فراستخواه: چرا دانشگاهها با این همه پولی که از مردم میگیرند، تحت سیطره دولتند؟
سمینار نهاد دانشگاه در ایران با حضور دکتر مقصود فراستخواه عضو هیات علمی مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی، دکتر محمد مالجو استاد دانشکده علوم اقتصادی دانشگاه تهران و دکتر عباس کاظمی عضو هیات علمی پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی در محل مؤسسه سیاسی اقتصادی…
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18209
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
ardabil.isna.ir
افزایش کیفیت زندگی معلولین مستلزم مشارکت عمومی است
Iranian Students' News Agency is one of the major news agencies in Iran
تتلوئیسم: افسانه کاوی محبوبیت مَجازهای یک خواننده
محمد زینالی، محقق فرهنگ عامه
شاید به یاد داشته باشید زمانی بود در ایران خواندن و سرودن شعرهایی با محتوای هزل رایج شده بود و به کهین و مهین قصه های شاعرانه ی بی محتوا سروده شده بود. در آن زمان بود که شاعری مثل ایرج گل کرد و شعرهای کوچ بازاری زبادی درباره ی برخی افراد جامعه خوانده می شد و در کوچه پس کوچه ها دست به دست می گشت، مانند لیلی رو بردند چال سیلابی ...لیلی خوشگل است لیلی ....
گفته شدن هزل و جک، موضوع مهمی است که صرفا با بد و غیراخلاقی قلمداد کردن آن از کنارش رد می شویم و در واقع هیچ فیلسوفی شاید نخواهد درباره ی فلسفه ی هزل چیزی بنویسد، چرا که کلمه هایی بی معنا از زبان مردم در می آید و معنا کردن کلمه های بی معنا شاید تقریبا کار آدم بی کار و بی عار تلقی شود. اما این خود موضوع مهمی است و لازم است بیندیشیم که چرا مردمی که شاید زمانی از روز را با شعر حافظ و یا قیصر امین پور سپری کرده اند، اوقات دیگر عمرشان را با تراوش واژه های بد و بی معنا سپری می کنند، آیا واژه های بی معنا و به درد نخور هم می توانند راز و سخنی داشته باشند.
زبان انسان، پرده از رازی بر می دارد که در اندرون می پرورد و انسان زبان را از طریق گفت و گو درباره ی کارها و آمالش تأسیس کرده است تا بتواند با گفتن سخن خود، به خواسته های خود مبنی بر تعامل و تبادل در میان آدمیان برسد. در طول تاریخ زبان انسان توسعه پیدا کرده و به تدریج از طریق ساختمانی منطقی توانسته است با گفتن جملات معنا دار احساس و خواسته های خود را بیان کند. حال اگر بر این سخن وی لحن، موسیقی و یا گاه غرشی افزوده شود، نشان دهنده ی حجم غلیظی از احساس وی می باشد که در کلام وی آشکار می گردد. بسیاری از آدم ها هم لحنی سرد و کلامی ساکن دارند و معمولا در ارتباط با آدم های دیگر، فاقد توانایی کلامی هستند. اما گاه کلام فرصت بیان احساسات نیافته و مثل عرفا، با اصطلاحاتی که فقط ابدال می توانستند آن را بیابند، سخن گفته اند.
رازها و رمزها نیز در طول تاریخ دگرگون شده اند. باستان شناسان مدت ها عمر خود را برای کشف رازهای دیرینه در روی کتیبه ها گذاشته اند تا ببینند معنای نمادهای اسطوره ای چیست. گاه در خصوص بسیاری از آثار باستانی سخنانی ناراست گفته شده و علم در مسیر خود این ناراستی ها را گشوده است و به تدریج حقیقت برای تاریخ نویسان آشکار گشته است. با این حال، راز و رمز فقط مربوط به آثار باستان شناسی نیست و روانشناسان هم از راز و رمز و حتی رفتارهای انسان پرده برداشته اند تا بدانند پدیده ای مانند جک بازگوی چیست و یا یک تابلوی سورئال در پی بیان چه مقصوده بوده است.
بی شباهت است به این موضوعات که در برهه ای از هنر و یا مهارت های هنری، حروفی هزل گونه به صورت راز و رمز در نوشته های خواننده های جدید دیده شود، ولی آیا به راستی می توان از این هزل هایی که در گذشته نیز از شعرهای کوچه بازاری همچون لیلی... آغاز شده و به شعرهای وطنی انجامید، به راحتی گذشت؟ البته ما معمولا از بسیاری از رمزها و نمادها چه هزل و چه اصطلاحات عرفانی می گذریم و معنا نمی کنیم. اما استعارات و نمادها، پی در پی در جامعه ایجاد شده و روندی را طی می کنند تا در نهایت پرده از پس این معانی می افتد و راز خود را آشکار می کنند.
نمی توان انسان را به خاطر گفتن هزل نکوهش کرد، چرا که یقینا چنین انسانی شاید نمی تواند سخن نابی در دهان بچرخاند و راز خود را از زبان هزل میگوید. هزل برادر هجو است و بدون هجو، پاسخ هزلی شنیده نمی شود و شاید راز این نمادها که به صورت هزل و بی معنا خودنمایی می کنند، در پی هجوی باشد که صاحبان هزل شنیده اند. اما آیا به راستی پاسخ هجو، هزل است؟ یقینا اگر سوالی بهتر بود، پاسخی بهتر نیز شنیده می شد و چه بسا این نیز شده، اما می توان به این موضوع اندیشید که لابد فضای گفت و گو، چندان که باید میسر نیست و مردم به جای این که به سخنان سره دل بسپارند، طرفدار هزل می شوند و اجرامی که می توانند خوب هزل بسازند، ستاره می شوند.
جای آن دارد که به وضع علم و علم گریزی در جامعه اشاره شود و دید چرا سخن علمی که نماد منطق است و یا آواز عرفانی که توصیفی از حقیقت جویی است، جایش را در ارتباطات احساسی مردم به هزل داده است. نمی توان این تهمت را به جامعه زد که علم در آن خریدار ندارد، اما واقعا این منطق که رتبه علمی ایران در سالهای اخیر بالا و بالاتر رفته، در برابر اوضاع نامناسب عمل که روز به روز حادتر شد، اگر هجو نیست، پس چیست؟
افتخار در پی افتخار، برای مردمی که از این افتخار نصیبی نداشته اند، آیا ضرورتی هم برای تعامل احساسی وزین می گذارد؟ یقینا وضع علمی کشور به خصوص در رشته هایی که بایست منجر به افزایش امکانات و بهره مندی مردم می شد، از آن چه می سرایند با آن چه ارائه داده اند، فرق می کند. تمام علوم در این رقابت حضور دار
محمد زینالی، محقق فرهنگ عامه
شاید به یاد داشته باشید زمانی بود در ایران خواندن و سرودن شعرهایی با محتوای هزل رایج شده بود و به کهین و مهین قصه های شاعرانه ی بی محتوا سروده شده بود. در آن زمان بود که شاعری مثل ایرج گل کرد و شعرهای کوچ بازاری زبادی درباره ی برخی افراد جامعه خوانده می شد و در کوچه پس کوچه ها دست به دست می گشت، مانند لیلی رو بردند چال سیلابی ...لیلی خوشگل است لیلی ....
گفته شدن هزل و جک، موضوع مهمی است که صرفا با بد و غیراخلاقی قلمداد کردن آن از کنارش رد می شویم و در واقع هیچ فیلسوفی شاید نخواهد درباره ی فلسفه ی هزل چیزی بنویسد، چرا که کلمه هایی بی معنا از زبان مردم در می آید و معنا کردن کلمه های بی معنا شاید تقریبا کار آدم بی کار و بی عار تلقی شود. اما این خود موضوع مهمی است و لازم است بیندیشیم که چرا مردمی که شاید زمانی از روز را با شعر حافظ و یا قیصر امین پور سپری کرده اند، اوقات دیگر عمرشان را با تراوش واژه های بد و بی معنا سپری می کنند، آیا واژه های بی معنا و به درد نخور هم می توانند راز و سخنی داشته باشند.
زبان انسان، پرده از رازی بر می دارد که در اندرون می پرورد و انسان زبان را از طریق گفت و گو درباره ی کارها و آمالش تأسیس کرده است تا بتواند با گفتن سخن خود، به خواسته های خود مبنی بر تعامل و تبادل در میان آدمیان برسد. در طول تاریخ زبان انسان توسعه پیدا کرده و به تدریج از طریق ساختمانی منطقی توانسته است با گفتن جملات معنا دار احساس و خواسته های خود را بیان کند. حال اگر بر این سخن وی لحن، موسیقی و یا گاه غرشی افزوده شود، نشان دهنده ی حجم غلیظی از احساس وی می باشد که در کلام وی آشکار می گردد. بسیاری از آدم ها هم لحنی سرد و کلامی ساکن دارند و معمولا در ارتباط با آدم های دیگر، فاقد توانایی کلامی هستند. اما گاه کلام فرصت بیان احساسات نیافته و مثل عرفا، با اصطلاحاتی که فقط ابدال می توانستند آن را بیابند، سخن گفته اند.
رازها و رمزها نیز در طول تاریخ دگرگون شده اند. باستان شناسان مدت ها عمر خود را برای کشف رازهای دیرینه در روی کتیبه ها گذاشته اند تا ببینند معنای نمادهای اسطوره ای چیست. گاه در خصوص بسیاری از آثار باستانی سخنانی ناراست گفته شده و علم در مسیر خود این ناراستی ها را گشوده است و به تدریج حقیقت برای تاریخ نویسان آشکار گشته است. با این حال، راز و رمز فقط مربوط به آثار باستان شناسی نیست و روانشناسان هم از راز و رمز و حتی رفتارهای انسان پرده برداشته اند تا بدانند پدیده ای مانند جک بازگوی چیست و یا یک تابلوی سورئال در پی بیان چه مقصوده بوده است.
بی شباهت است به این موضوعات که در برهه ای از هنر و یا مهارت های هنری، حروفی هزل گونه به صورت راز و رمز در نوشته های خواننده های جدید دیده شود، ولی آیا به راستی می توان از این هزل هایی که در گذشته نیز از شعرهای کوچه بازاری همچون لیلی... آغاز شده و به شعرهای وطنی انجامید، به راحتی گذشت؟ البته ما معمولا از بسیاری از رمزها و نمادها چه هزل و چه اصطلاحات عرفانی می گذریم و معنا نمی کنیم. اما استعارات و نمادها، پی در پی در جامعه ایجاد شده و روندی را طی می کنند تا در نهایت پرده از پس این معانی می افتد و راز خود را آشکار می کنند.
نمی توان انسان را به خاطر گفتن هزل نکوهش کرد، چرا که یقینا چنین انسانی شاید نمی تواند سخن نابی در دهان بچرخاند و راز خود را از زبان هزل میگوید. هزل برادر هجو است و بدون هجو، پاسخ هزلی شنیده نمی شود و شاید راز این نمادها که به صورت هزل و بی معنا خودنمایی می کنند، در پی هجوی باشد که صاحبان هزل شنیده اند. اما آیا به راستی پاسخ هجو، هزل است؟ یقینا اگر سوالی بهتر بود، پاسخی بهتر نیز شنیده می شد و چه بسا این نیز شده، اما می توان به این موضوع اندیشید که لابد فضای گفت و گو، چندان که باید میسر نیست و مردم به جای این که به سخنان سره دل بسپارند، طرفدار هزل می شوند و اجرامی که می توانند خوب هزل بسازند، ستاره می شوند.
جای آن دارد که به وضع علم و علم گریزی در جامعه اشاره شود و دید چرا سخن علمی که نماد منطق است و یا آواز عرفانی که توصیفی از حقیقت جویی است، جایش را در ارتباطات احساسی مردم به هزل داده است. نمی توان این تهمت را به جامعه زد که علم در آن خریدار ندارد، اما واقعا این منطق که رتبه علمی ایران در سالهای اخیر بالا و بالاتر رفته، در برابر اوضاع نامناسب عمل که روز به روز حادتر شد، اگر هجو نیست، پس چیست؟
افتخار در پی افتخار، برای مردمی که از این افتخار نصیبی نداشته اند، آیا ضرورتی هم برای تعامل احساسی وزین می گذارد؟ یقینا وضع علمی کشور به خصوص در رشته هایی که بایست منجر به افزایش امکانات و بهره مندی مردم می شد، از آن چه می سرایند با آن چه ارائه داده اند، فرق می کند. تمام علوم در این رقابت حضور دار
ند و نمی توان افزایش رتبه ایران در علم اقتصاد را با درایت آن در خدمت رسانی به سیستم بانکی که دیگر شعارهای اعتمادش مسخره به نظر می رسد، مشاهده کرد.
دیگر از رشته های علمی، فیزیک و ریاضی و کامپیوتر و .. اند که به زعم تقلیل ارزشهای علمی تا حد یک صنعت بحران ساز، با آمار بالای خروجی دکترای دانشگاهی تا کنون ایران در قطعات کامپیوتری و نرم افزارهایی که محصول مشترک این رشته ها می تواند باشد، اگر هجو نیست، پس چیست؟
آیا جوانان ایران در ورای علم و قهرمان بازیهای رتبه های جهانی و تفاخرات تخرخرانگیزش، حقیقتی دیده اند که نروند و اسیر مجازهایی که شاید مدت ها بعد معنا شوند، نشوند؟ یقینا اگر کسی در این راه پرده از حقیقتی برمی داشت، شاید بار سنگینش کمرش را می شکست و چاره ای جز اتلاف عمر نداشت چرا که یا این تفاخرات او را به حاشیه می راند یا جامعه ی سرشار از آمارهای بالا فرصت شنیدن سخن او را نداشته و به جرم حلاج بازی به گوشه ای خراباتی برای چله نشینی دعوت می شد.
در چنین شرایطی است که کمدی کل جامعه را می گیرد و گفت و گویی میان این هجو و هزلی که تنها راه پاسخگو به این تمسخر سنگین است می ماند. آری "تتلو" تنها کسی است که می تواند نمادهایی زشت و زیبا برای سرگرمی و هیچ انگاری بیافریند و مردم را سرگرم عشق بازی با هنری کند که در آن نه حقیقتی است و نه دردسری و نه سخنی که بشود به آن گفت سخن و طرفداران او در واقع در عالم واقعیت و علم چون ندیده ی حقیقت اند، راه افسانه را می جویند.
http://www.khabaronline.ir/detail/439412
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
دیگر از رشته های علمی، فیزیک و ریاضی و کامپیوتر و .. اند که به زعم تقلیل ارزشهای علمی تا حد یک صنعت بحران ساز، با آمار بالای خروجی دکترای دانشگاهی تا کنون ایران در قطعات کامپیوتری و نرم افزارهایی که محصول مشترک این رشته ها می تواند باشد، اگر هجو نیست، پس چیست؟
آیا جوانان ایران در ورای علم و قهرمان بازیهای رتبه های جهانی و تفاخرات تخرخرانگیزش، حقیقتی دیده اند که نروند و اسیر مجازهایی که شاید مدت ها بعد معنا شوند، نشوند؟ یقینا اگر کسی در این راه پرده از حقیقتی برمی داشت، شاید بار سنگینش کمرش را می شکست و چاره ای جز اتلاف عمر نداشت چرا که یا این تفاخرات او را به حاشیه می راند یا جامعه ی سرشار از آمارهای بالا فرصت شنیدن سخن او را نداشته و به جرم حلاج بازی به گوشه ای خراباتی برای چله نشینی دعوت می شد.
در چنین شرایطی است که کمدی کل جامعه را می گیرد و گفت و گویی میان این هجو و هزلی که تنها راه پاسخگو به این تمسخر سنگین است می ماند. آری "تتلو" تنها کسی است که می تواند نمادهایی زشت و زیبا برای سرگرمی و هیچ انگاری بیافریند و مردم را سرگرم عشق بازی با هنری کند که در آن نه حقیقتی است و نه دردسری و نه سخنی که بشود به آن گفت سخن و طرفداران او در واقع در عالم واقعیت و علم چون ندیده ی حقیقت اند، راه افسانه را می جویند.
http://www.khabaronline.ir/detail/439412
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
www.khabaronline.ir
تتلوئیسم؛ محبوبیت مَجازهای یک خواننده/ آسیب شناسی تتلیتیها
محمد زینالی *
نظام پزشکی صنعتگری را با دلالی کوچه و خیابان یاد گرفته، تقدس دانش پزشکی را هم میخواهد
دانش پزشکی به دیوانسالاری پزشکی تبدیل و بعد هم تبدیل به صنعت پزشکی شد. الان صنعت پزشکی اوضاع بسیار خوبی دارد،اعمال زیبایی و جراحی متعدد و بسیار پولسازی انجام میشود. ولی موج بیماریها و عوارض چطور؟ عوارض بعد از درمان چطور؟ آیا اینها هم وضعشان بهتر شده است؟ روز به روز بیمارتر شدن جامعه، ربطی به نظام پزشکی ندارد؟
مسئله آلودگی هوا به جامعه پزشکی مربوط میشود. اما نظام پزشکی کجا مقابل این مسائل ایستاده است؟ البته نایستد بهتر است، چرا که آنها را تبدیل به پزشکی میکند. ما به این کار میگوییم پزشکی کردن مسائل اجتماعی.
اخیرا رئیسجمهور دستوری دادهاند که مسئله سلامت در ابعاد متعدد خود تحت نظر وزرات بهداشت باشد. مهمترین بعد سلامتی، سلامت اجتماعی و روانی و بعد سلامت جسمی است. همه اینها با هم ارتباط دارند و مواردی است که جامعهشناسان و روانشناسان بهتر میتوانند به آنها بپردازند. متاسفانه با شعار تجاریسازی که دولت درباره آموزش عالی و دانشگاهها راهانداخته، اوضاع بدتر هم میشود. انواع واقسام داروهای مربوط به بیماریهای روانی هر روز بیشتر میشوند و اندازه صنعت دارویی و پزشکی بزرگتر میشود. اما آیا سیر بیماریها نیز نزولی میشود؟خیر. در این صنعت سود وجود دارد. یکی از دلایل بیشتر شدن بیماریها هم همین نگاه صنعتی و بروکراتیک به مسائل اجتماعی و روانی است. وزارت بهداشت کارش این شده که به دولت فشار بیاورد و بودجه بگیرد، اما طرحهای چندانی ندارد.
تا زمانی که فکر نکنیم وزیر بهداشت میتواند فردی غیر پزشک باشد، نمیتوانیم مسائل درمان کشور را سامان دهیم. راه حل من بازگشت پزشکی به آغوش دانشگاه است. ممکن است بپرسند مگر الان پزشکی در دانشگاه نیست؟ خیر نیست. منظور ما از دانشگاه، دانشگاههای جامع است. در دنیا هیچجایی چنین وضعیتی ندارد. پزشکها الان سمتهای مدیریتی را برعهده میگیرند و حتی رئیس دانشگاه میشوند.
الان معاون علمی و فناوری رئیسجمهور مهندس است، وزیر علوم پزشک است، وزیر بهداشت پزشک است. جامعهشناسها و مدیریت خواندهها هم که در هیچجا نقشی ندارند.
کسانی که فلسفه دانشگاه را پایهریزی کردند از جمله کانت در آلمان، اعلام کرد قلب دانشگاه، دانشکده فلسفه است. اگر دانشگاه این قلب را نداشته باشد، کارها خراب میشود. علوم انسانی قلب و مغز دانشگاه است و با نبودن اینها چیزی به اسم دانشگاه نداریم.
http://otaghiranonline.ir/news2/2570
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari
دانش پزشکی به دیوانسالاری پزشکی تبدیل و بعد هم تبدیل به صنعت پزشکی شد. الان صنعت پزشکی اوضاع بسیار خوبی دارد،اعمال زیبایی و جراحی متعدد و بسیار پولسازی انجام میشود. ولی موج بیماریها و عوارض چطور؟ عوارض بعد از درمان چطور؟ آیا اینها هم وضعشان بهتر شده است؟ روز به روز بیمارتر شدن جامعه، ربطی به نظام پزشکی ندارد؟
مسئله آلودگی هوا به جامعه پزشکی مربوط میشود. اما نظام پزشکی کجا مقابل این مسائل ایستاده است؟ البته نایستد بهتر است، چرا که آنها را تبدیل به پزشکی میکند. ما به این کار میگوییم پزشکی کردن مسائل اجتماعی.
اخیرا رئیسجمهور دستوری دادهاند که مسئله سلامت در ابعاد متعدد خود تحت نظر وزرات بهداشت باشد. مهمترین بعد سلامتی، سلامت اجتماعی و روانی و بعد سلامت جسمی است. همه اینها با هم ارتباط دارند و مواردی است که جامعهشناسان و روانشناسان بهتر میتوانند به آنها بپردازند. متاسفانه با شعار تجاریسازی که دولت درباره آموزش عالی و دانشگاهها راهانداخته، اوضاع بدتر هم میشود. انواع واقسام داروهای مربوط به بیماریهای روانی هر روز بیشتر میشوند و اندازه صنعت دارویی و پزشکی بزرگتر میشود. اما آیا سیر بیماریها نیز نزولی میشود؟خیر. در این صنعت سود وجود دارد. یکی از دلایل بیشتر شدن بیماریها هم همین نگاه صنعتی و بروکراتیک به مسائل اجتماعی و روانی است. وزارت بهداشت کارش این شده که به دولت فشار بیاورد و بودجه بگیرد، اما طرحهای چندانی ندارد.
تا زمانی که فکر نکنیم وزیر بهداشت میتواند فردی غیر پزشک باشد، نمیتوانیم مسائل درمان کشور را سامان دهیم. راه حل من بازگشت پزشکی به آغوش دانشگاه است. ممکن است بپرسند مگر الان پزشکی در دانشگاه نیست؟ خیر نیست. منظور ما از دانشگاه، دانشگاههای جامع است. در دنیا هیچجایی چنین وضعیتی ندارد. پزشکها الان سمتهای مدیریتی را برعهده میگیرند و حتی رئیس دانشگاه میشوند.
الان معاون علمی و فناوری رئیسجمهور مهندس است، وزیر علوم پزشک است، وزیر بهداشت پزشک است. جامعهشناسها و مدیریت خواندهها هم که در هیچجا نقشی ندارند.
کسانی که فلسفه دانشگاه را پایهریزی کردند از جمله کانت در آلمان، اعلام کرد قلب دانشگاه، دانشکده فلسفه است. اگر دانشگاه این قلب را نداشته باشد، کارها خراب میشود. علوم انسانی قلب و مغز دانشگاه است و با نبودن اینها چیزی به اسم دانشگاه نداریم.
http://otaghiranonline.ir/news2/2570
کانال نکته:
فرهنگ و زندگی
https://telegram.me/thing
دیدگاه های خود در مورد زندگی را برای انتشار به دبیر کانال بفرستید
@mohammadzeinaliunari