نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه گفت: وقتی به نقش هنرمند در حفظ سنت ها تأکید می کنیم، باید بدانیم در وضعیت سنتی ما، اقتصاد شهری عمدتا تجاری است و بهترین فضاهای آن به بخش های تجاری اختصاص یافته است و در رژیم مدرن زندگی، هنرهای محلی ان هم تبدیل به صنایع دستی شده که فرصت تولید انبوه ندارد.

وی افزود: اما اقتصاد تجاری ما را جهان سومی نگه می دارد و در این شرایط بسیاری از مردم آسیب می بینند و کمتر کسانی می توانند رشد کنند و تنها هنر است که می تواند جامعه را از اقتصاد تجاری به اقتصاد تولیدی ارتقا دهد.

زینالی اُناری با اشاره به آسیب های اجتماعی حال حاضر ایران گفت: آسیب های شهر جهان سومی، مصرفی بودن و تجاری بودن آن است که در شکل شهر و شیوه تفکر مردم خود را نشان می دهد و هنر می تواند شکل ها را تغییر دهد و شهر و رابطه را هم ارتقا دهد.

وی اظهار کرد: هنر می تواند خلاقیت و تفکر را به مردم بیاموزد، ذهن مردم را باز کند تا خود و کار دست خود را به صورت دیگری ببینند تا بتوانند در جامعه خود به عنوان تولید کننده حاضر شوند و در این صورت است که هنرمند هم می تواند به قشر تبدیل شود.

این پژوهشگر گفت: واقعیت رایج زندگی روزمره در جامعه تجاری، نان در آوردن است و بر شرایط مربوط به حضور و زندگی خود هنرمندان هم تأثیر میگذارد و آنان هم در شرایطی که اقتصاد تجاری حاکم است، نیازمند حمایتهای بالادستی از هنرند تا خود را در صحنه واقعیت اجتماعی حاضر ببیند.

وی خاطر نشان کرد: رسالت هنر در افزایش خلاقیت و خردورزی در جامعه مهم است تا جامعه را از مرحله تجاری به تولیدی تغییر دهد تا جامعه از شرایط خلاقیت مبادله ای به خلاقیت مفاهمه ای تغییر یابد.

http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=20192

@thing
رسانه و تمدن اسلامی
ویژه نامه کرانه نور

@thing
برف نو، برف نو، سلام، سلام!
بنشین، خوش نشسته ای بر بام...
.
#شاملو
مناسک جدید مرگ
محمدزینالی اُناری

این روزها دیگر نمیتوان از دارو و درمان به آن شیوه قدیمی حرف زد. موضوع تازه ای که رخ داده است، این است که طب و درمان برای زنده ماندن بیشتر به یک بازی جدید میان مردم ایران تبدیل شده است. مردم برای نمردن و یا فرار از بیماری به سوی دارو و درمان می روند. از سوی دیگر، سیستم پزشکی با این توجیه مدام برای مردم خدمات ارائه می دهد و لوازم پزشکی مدرن را در ایران تجهیز می کند تا مردم بتوانند بیشتر و بیشتر نسبت به رسیدگی به این کار بپردازند.

اما امر جدیدی اتفاق افتاده و آن مرگ هایی است که از سوی مصرف کننده یا همراهان وی نسبت به استفاده از این خدمات می پردازند. درمان در آستانه مرگ، بسیاری از هم وطنان را روانه بیمارستان می کند تا به قول دودهه قبل تری ها، به جای خانه در بیمارستان جان دهند. من از علت و کاسه های زیر نیم کاسه پیدایش این شیوه از مرگ سخن نمی گویم که خود جای بحث انتقادی مهمی است. اما گذشته از این نکته که چرا و به چه علت زندگی در آستانه مرگ با بیمارستان و دارو و درمان و مصرف امر پزشکی پیوند خورده است، باید به خود این موضوع توجه اساسی شود. مصرف بی فایده پزشکی در آستانه مرگ در ایران به یک مناسک جدید از مرگ تبدیل شده است.

دیگر گذشته از آن که برویم خانه کسی و ببینیم صبح یا ظهر مرده است و رو به قبله درازش کرده اند و همه را برای خواندن قرآن و ذکر صلوات و گریه کردن و لا اله الا الله گفتن دعوت می کنند و مردم جمع می شوند تا آن ها را همراهی کنند و تا سوم تنهایشان نمی گذارند. در گذشته حتی رسم بود که به این خانواده امکاناتی چون چای، قند و حتی غذا را هم دیگران می اوردند تا در این غم، به موضوع تهیه نان و ... نپردازند. مرگ در گذشته، بازگشت به همبستگی گروهی بود و تلخی حس آن در میان احساس حماسه ناشی از حضور اجتماع قومی گم می شد.

اما اینک، مرگ به مشارکت ملی در یک روال مصرف متجمل از خدمات پزشکی تبدیل شده و بسیاری از خانواده های متمول میتوانند مدتی هم امید به زندگی بخرند. اما فقرا، که نمی توانند به این موضوع بپیوندند، تحقیر می شوند و نمی توانند زندگی بخرند و از این رو امید به زندگی، در میان طبقات پایین کمتر است. البته امکانات پزشکی در کنار سایر امکانات چون غذا، خانه و فراغت به کمک امید به زندگی می آید، با این حال، خود امکانات پزشکی در میان عموم مردم بیشتر توزیع می شود. یعنی به خاطر اهمیت مرگ، توجه به پزشکی برای زنده ماندن، بیش از غذا، خانه و فراغت اهمیت دارد. مصرف اجباری پزشکی، ایستگاه آخر عمر است و غنی و فقیر، برای زنده ماندن به یک اندازه به این درگاه توجه دارند، هر چند فقیر و غنی در سنین متفاوتی به این سرا گذر می کنند، فقرا وقتی برای مردن به مصرف سیستم پزشکی روی می آورند، معمولا کم سال ترند.

باری، می توان پزشکینه مناسک مرگ به یک شیوه رایج را در میان گروه های مختلف دید. آن ها برای فرار از یک بیماری مدتی دارو مصرف می کنند و سپس بستری می شوند، یا بیماری ناگهان میآید و بستری می شوند و چند بار خلاص و دوباره بستری می شوند. در محیط زندگی، همگان خبر دارند که فلانی بیماری سخت و نفس گیر X را دارد. عیادت می کنند و او مدام یک پا در تخت بیمارستان و یک پا در بستر خانه دارد. چند روز سر کار می رود، ناگهان به کما میرود یا به تدریج بیماری او اوج می گیرد. بعد پزشک قهرمان قلابی می شود تا شرمنده از اتاق عمل بیرون بیآید یا پرونده، عکس و نتیجه سونوگرافی را نگاه کند و باید خبر بدی را به خانواده بیمار بدهد. حالا مانده است از که رضایت نامه بگیرند و یا به توجیه اهدای عضو و ... بپردازند.

وقتی نقش اصلی میمیرد، میهمانی به عنوان صحنه پایانی مرگ با اجرای بازماندگان او شروع می شود و باید خانواده معزی به نسبت امکاناتش مشتری تالارها و رستوران ها شود تا با ایستادن در ورودی تالار و پذیرش تسلیت همکاران، دوستان و اهالی محله، قبول کند که دیگر بی کس و تنها شده است. سپس دوره افسردگی احتمالا طولانی و یا در به در شدن خانواده و شکایات و حصر وراثت شروع می شود. اما در این بازی هم خانواده آن شادروان بازی متفاوتی از فقر و غنا ارائه می دهند. چالش امید به زندگی دوباره شروع میشود.

بگذریم از این که مرگ حق است، جوان و پیر باید بعد از تمام کردن سهم خود و خوردن بخشی از سهم آیندگان از نفت و منابع طبیعی بمیرند و و جا را برای افراد جدیدتر و فقری جدیدتر بگذارند، اما این مناسکی جدید از مرگ است که در هم آمیخته با مصرفی نمایشی از دارو، پزشکی و مهمانی همراه است. دیگر اجتماع برای صاحب عزا از خود نمی گذرد، بلکه فرد برای اجتماع از خود می گذرد و این اهمیت دارد که مردم چقدر در طول عمر ذخیره کنند تا در آن روزهای آخر این پس اندازها را به اتفاق خود و خانواده شان برای چند صباحی بیشتر و پز دادن امید به زندگی و مهمانی مرگ شان به "دیگران" خرج کنند.

@thing
درباره رمان قلعه حیوانات
مطهره یوسف نژاد دانشجوی ارشد جامعه شناسی

قلعه ی حیوانات ، داستان زندگی حیوانات یک مزرعه است که  خوک پیری به نام میجر آنها را نسبت به موقعیتشان در مقایسه با انسانها آگاه می کند و باعث می شود حیوانات تحت چنین شرایطی دست به انقلاب بزنند و انسانها را از مزرعه بیرون کنند. جورج اورول نویسنده ی این رمان و خالق اثر مشهور هزار و نهصد و هشتاد و چهار شیوه ی تغییرات اجتماعی را به صورت تمثیل و از زبان حیوانات نقل می کند. او که در جامعه ی محافظه کارانه ی انگلستان رشد کرده برای انتشار داستانش ، از حیوانات به عنوان نمادی برای بیان مقصود خود استفاده می کند. تغییرات اجتماعی به دو شکل صورت می پذیرد: یکی تغییراتی که از بالا و توسط نخبگان سیاسی انجام می شود و دیگری تغییراتی که از پایین و توسط مردم یک جامعه صورت می گیرد. اورول در قرن بیستم و در دورانی می زیسته که شاهد انقلابات کمونیستی بسیاری بوده . یعنی انقلابات مردمی که با تغییرات از پایین همراه بوده اند. اورول در این داستان خوک ها را نماینده ی سایر حیوانات قرار می دهد چون خوک در ادبیات نماد قدرت طلبی است. نکته ی جالب ووجه دیگر این است که شروع داستان با نام انسان (آقای جونز) شروع شده و پایان آن نیز با نام انسان تمام می شود. در این داستان چیزی که برای رهبران اصلی حیوانات مهم بوده و مدام برای حیوانات دیگر القا می شده ، اطاعت و فرمانبرداری از مافوق است. در واقع هدف از آموزش هم آموزش مهارت اطاعت کردن است نه چیز دیگری. درواقع جورج اورول می خواسته مصداق بارز رژیم های توتالیتر که به پوپولیسم منجر می شوند را این گونه نشان بدهد. مثلا در جایی از داستان اگر حیوانی در چیزی مخالفتی می کرد بقیه ی حیوانات (مخصوصا گوسفندان که سانسورچی هستند در اینجا) با بع بع کردن اجازه نمی دادند او مطالبش را عنوان کند. مبحث دیگری که دراین داستان مطرح شده ایدئولوژی است. ایدئولوژی (برابری انسان و حیوان) که در این داستان بین حیوانات منتشر شد توسط مینجر مطرح شده بود. مسئله ی مهم دیگری که باید به آن پرداخت این است که با ورود نسل جدید، تعارض بین انقلابیون قدیمی با نسل جدید انقلاب رخ می دهد و نسل جدید شرایط نسل قدیمی را درک نمی کنند و بسیاری از آرمان ها برایشان بی معنی است. در پایان باید خاطر نشان کرد که اورول نویسنده ای است که نتیجه گیری نمی کند و چالش های پیش آمده در داستان را در مقابل مخاطب خود قرار می دهد تا با توجه به شرایط تاریخی و اجتماعی که در آن قرار گرفته به آن پاسخ دهد.

@thing
سیاست زدایی از جامعه
محمد زینالی اناری

@thing
گفتم که دلم گفت که آن دیوانه
در سلسلهٔ زلف پریشان منست...
#عبید_زاکانی
...
ماه آذر وش..بیست و دوم
هشت روز مانده به زمستان...
مشغله جاودانگی
محمد زینالی اناری
چهارشنبه۲۴آذر، روزنامه اعتماد

@thing
خانواده ایرانی نیازمند گذر از سوداگری به مفاهمه
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

همه به این موضوع اشراف دارند که ازدواج در ایران بدون داشتن سند ازدواج و طی کردن مراحل قانونی آن، نه رسمیت دارد و نه عقلانی است. استفاده از امکاناتی چون ثبت فرزند، خرید خانه دولتی و ... نیازمند ثبت قانونی ازدواج در محضرهای ثبت ازدواج می باشد. در این دفترخانه ها هم بخش های مربوط به مسائل حقوقی به شدت تعقیب می شود. خیلی از مردم با توجه خاصی به شیوه ازدواج اعم از مراسمات آئینی، صحبت ها و گفت و گوها را در خصوص تعداد سکه مهریه و حتی گاه شیربها و انداختن زمین به قباله عروس و ... شکل می دهند. آئینی که در آن این صحبت ها به عمل می آید، مراسم بله برون است.

ما در مراسم بله برون مانده ایم. ازدواج های مامی توانند ماهیت عمیق تر و مهربانانه تری داشته باشند. اما سابقه می گوید که در ایران از همین بله برون تعداد زیادی حقوق دان و دفترخانه ثبت ازدواج و طلاق کسب روزی می کنند و فرضا فرصت به مشاوران روانشناسی و فیزیولوژی برای نزدیک تر کردن این افراد به همدیگر نرسیده است. از آن گذشته مسائل اقتصادی خانواده نیز حل نشده باقی مانده است. این که در قواعد حقوقی کشور مهریه را این قدر در حقوق خانواده جدی گرفته و بر آن تأکید کرده اند، آیا چقدر به موضوع اقتصاد این خانواده ها می پردازند؟

ازدواج اساساً یک مفاهمه و سلول اقتصادی است و به ثبت در دفترخانه مشاوران و اقتصاد دانان بیشتر نیاز دارد تا حقوق دانان. تلویزیون ما سالها مراسم های بله برون و عقدخوانی را نشان داده است و ما نوعی دچار فتیشیسم سکه و مهریه شده ایم، آن قدر که به این موضوعات و قلب تپنده حقوق مدرن به عنوان نظارتی قانونی پرداخته شده است، به حضور روانشناسی به عنوان بالینگری علمی پرداخته نشده است. از اقتصاد نپرسید که حالش بد است و سالها است دچار کشمکش چپ و راستی است که معلوم نیست در کدام گفتمان شبه مذهبی به خورد این خانواده ها داده می شود.

از طرفی، ازدواج در قرن اخیر، استاندارد شده و همه را مستحق این امر دانسته، بدون آن شمولیتی بر حقوق افراد مانند صاحب خانه شدن و .. وجود ندارد. اما نباید جامعه را چنان دچار استاندارد کرد که همه مردم اعم از علاقمند و بی علاقه به ازدواج روی بیاورند و دچار دردسرهای بعدی شوند. چه بسا افراد علاقمندی که گیر افراد بی علاقه می افتند و از این رو مسائلی چون اعتیاد و بی توجهی پیش می آید. بی توجهی به ظرافت ها و مسائل اساسی مربوط به ازدواج از آن جا است که پیوند ازدواج را به صورت تک بعدی و حقوقی سامان داده ایم اما ازدواج بیش از آن که نیازمند اسناد تضامنی برای مطالبه و پرداخت مالی باشد، نیازمند فهمیده شدن و درک انسان ها برای این امر است.

ازدواج طلب نیست که مثل چک باشد و ما آن را به صورت دفترچه ای برای همه تدارک کنیم. اگر مهریه، شیربها و سایر موارد پولی موضوع ازدواج شده اند، از لزوم توجه به حمایت اقتصادی زنان بوده است، اما باید بتوان از بله برون گذر کرده و فقط پول را در دفتر ثبت نکنیم. روزی که سخن از مهریه و شیربها در دین و فرهنگ ما شده بود، سند ثبتی وجود نداشت و حقوق دانی برای شکایت استخدام نمی شد. ازدواج نیاز به دفترخانه و ثبت محضری ندارد، آن چه باید بیش از آن مورد توجه قرار گیرد این است که ازدواج نیازمند صداقت، همدلی، صفا و دوستی عمیق بین دو شهروند ناهمجنس می باشد. آن هم دو شهروندی که خودشان با کمک مشاوران ظرفیت ازدواج و فرزندپروری را در خود بیابند.

لذا لازم آمده است که شکل دفترچه های ازدواج را عوض کنیم و در آن به جای سکه و پول که تجربه ثابت کرده است ملاک خوبی برای سنجش عشق، دوستی و به ویژه تربیت فرزند نیستند، میثاق های صداقت، همدلی، صفا و تربیت فرزند در دل های افراد نوشته شود. با چنین تغییراتی می توان تمهیدی اندیشید تا خانواده ایرانی با پدیده های متعددی از جمله ازدواج سفید، طلاق عاطفی و ... که مولودهای جبرگرایی حقوقی در امر ازدواج هستند، مواجه نشود.

@thing
وحدت حوزه و دانشگاه از پیشنهاد تا عمل

ابراهیم پورحسین/مدرس دانشگاه

بیش از سه دهه از طرح پیشنهاد وحدت حوزه و دانشگاه و نامگذاری ۲۷ آذر بعنوان روز وحدت این دو نهاد آموزش عالی می گذرد اما به نظر می رسد راهی بس طولانی برای تحقق این هدف در پیش است و هنوز که هنوز است ابعاد این وحدت و اتحاد برای اکثریت دانشگاهیان و حوزویان ناشناخته و نامعلوم است.

روز شهادت مرحوم شهید مفتح که یک چهره حوزوی و دانشگاهی بود بعنوان روز وحدت حوزه و دانشگاه نام نهاده شد اما به نظر می رسد طراحان این پیشنهاد، خود نتوانسته بودند ابعاد گوناگون این وحدت را در قالب یک طرح جامع الاطراف بنگارند و به آیندگان ارائه دهند. البته باید اذعان کرد که تدوین چنین طرحی کاری نبود که از عهده یکی دونفر و در زمان محدودی برآید.  علی هذا طراحان این پیشنهاد حق داشتند که یک برنامه را بی هیچ راهکار و شیوه عملیاتی طرح کتتد و در واقع پختن این طرف خام را به اندیشمندان نسل های آینده واگذار کنند.

در سالهای بعد از طرح این پیشنهاد، هر ساله این روز توسط حوزه و دانشگاه گرامی داشته شد اما به طور قطع می توان گفت که در طول سالهای بعد از انقلاب تاکنون هیچ گام عملی برای تحقق عینی وحدت توسط حوزه و دانشگاه برداشته نشد. و حتی در مقاطعی از تاریخ انقلاب،  شاهد واگرایی و تقابل این دو نهاد مهم سیاسی و آموزشی بوده ایم.

یکی از مهمترین موانع تحقق وحدت حوزه و دانشگاه همان بود که که در طلیعه سخن، گفته شد.  حوزه و دانشگاه از چگونگی تحقق این وحدت بی اطلاعند.  در همایش ها و نشست هایی که برای بزرگداشت این روز برگزار می شود سخنرانان همواره از ضرورت این وحدت سخن گفته اند و از تفرقه و جدایی این دو نهاد شکوه کرده و نالیده اند اما درباره اینکه خب چه بکنیم؟ و چگونه فرایند تحقق وحدت را بصورت عینی و عملی آغاز کنیم؟ هیچ پاسخی نداشته اند و هیچ نگفته اند. و امروزه هنوز عنوان "وحدت حوزه و دانشگاه" با تمام احترام و ضرورتی که با خود حمل می کند، عنوانی غامض و مبهم است. هم برای حوزه و هم برای دانشگاه.

این ابهام و اغماض در فهم مساله وحدت حوزه و دانشگاه نه تنها باعث عدم تحقق عینی وحدت شده بلکه در مواردی باعث کژ فهمی و سوء تفاهم نیز شده است. "تلاش برای تبدیل دانشگاه به حوزه" و " دانشگاهیزه کردن حوزه های علمیه" نمونه هایی از این کج فهمی است.

تحرکاتی که در سالهای اخیر برای تدریس دروس حوزوی در دانشگاهها صورت گرفته و تا کنون هیچ بازدهی مثبتی را به همراه نداشته است اگرچه  تحت عنوان وحدت حوزه و دانشگاه انجام می پذیرد ولی در واقع موازی کاری آموزشی و اتلاف زمان و هزینه است. از سوی دیگر تغییراتی که در سیستم آموزشی حوزه صورت گرفته است و تلاشی که برای واحدی کردن اموزش در حوزه انجام شده است به اصطلاح مدرن سازی سیستم آموزشی حوزه بوده است که بارها و بارها موجبات اعتراض مراجع عظام تقلید را نیز فراهم کرده است. در حالی که سیستم سنتی آموزش در حوزه از قرن ها  پیش تا به امروز به اعتراف دوست و دشمن از کارآمدترین سیستم های آموزشی بوده است.

نکته دیگر در باب وحدت تحقق نیافته حوزه و دانشگاه این است که حوزه و دانشگاه ابتدا و قبل از آنکه اقدام به وحدت و اتحاد بکنند باید نگاه خود را به طرف دیگر وحدت اصلاح کنند. مع الاسف هنوز که هنوز است در بدنه این دو مجموعه آموزشی سیاسی اعتماد به طرف مقابل در حد مطلوب نیست. تا زمانی که حوزه، دانشگاه را مروج بداخلاقی و مبلغ الحاد و دانشگاه حوزه را مرکز جمود و تحجّر بداند هر اقدامی در تحقق این وحدت محکوم به شکست است.

امید که با اصلاح نگرش ها و باورها  و پرهیز از اقدامات و راهکارهای کلیشه ای روز به روز شاهد تحقق کامل وحدت بین این دو نهاد مهم و حیاتی کشور باشیم.

@thing
امضا یا مار و قورباغه
محمد زینالی اناری، روزنامه اعتماد، ۱دی۱۳۹۵

@thing
شب و ستاره به مهتاب دروغ می گویند
سحرگاه خواهــــد آمد ؛ دروغ می گویند
کدام صبح سعادت چگونه بیاغازد
برای ملتی که به هـــــم دروغ می گویند
در این زمانه که آدمان به زمزمه ها
برای خوش آمدن هــــــــــم دروغ می گویند
زمانه ای متحول آدمای عجیب
براي تعــــــارف کردن هم دروغ می گویند
به قدری دروغ جای راست مد شده است
برای به روز بودن هم دروغ می گویند
ترانه ها شده اند مثل مغلطه بازی
اخیراً آهنگهــــــــا هـــم دروغ می گویند
همیشه هزاران نفر اسیر عاشقی اند
چرا که عزیزان هم دروغ می گویند
***
نگاه های مساوی نگاه های نفوذ
به عشــــق امروزی ها دروغ می گویند
برای پیش رفت و مطالبات مهم
به جاي حيلة جنگي دروغ می گویند
یکی کلاه شرعی را خوب بلد شده است
یکی نگفتن ِ حق ، هر دو دروغ می گویند
کسی به حرف راست حتما علاقه ندارد
به خاطر همـین بیشتر دروغ می گویند
مگر که مادرشان یاد نداده درست
گناهکـــــــارند آنان که دروغ می گویند
زبان دیگری هست شاید راستگویی
نخوانده اند ، نشنیده ، دروغ می گویند
سعید نگاه ها با تو زبانه می گیرند
خدا کند که بــــــدانی دروغ می گویند

@thing
آینده تربیت ناامن
محمد زینالی اُناری

امروز دیدم که پسرم دو تا تفنگ با کاغذهای کتابش درست کرده و دو بار از ترکیب دو طرح ساده طولی به هم تفنگ درست کرده است، یکی هم بزرگتر از آن یکی بود. من قبلا هم اغلب به او می گفتم که تفنگ بازی نکند و به جایش می تواند اسباب بازی های دیگری درست کند، این بار هم گفتم، گفت که پس شمشیر درست می کنم! گفتم پسر بابا، حتما می دونی که دایناسورها همدیگر را خوردند و تمام شدند، شمشیربازها هم همدیگر را کشتند و تمام شدند. حالا اگه ما آدم های امروزی هم تفنگ درست کنیم، همدیگر را کیشون می کنیم تموم میشیم. می گوید بابا به خدا قبلش به جای این تفنگ با دو انگشتمون ادای تفنگ را در می آوردیم.

گفتم پسرم چرا بازی دیگری نمی کنید؟ پاسخ داد که چی کار کنیم. بیشتر می پرسم و می گویم که چرا اصلا تفنگ بازی می کنید؟ می گوید که باید یاد بگیریم اگر کسی از پشت سرمان آمد بتوانیم بدانیم و برگردیم او را بزنیم.// خوب این فرهنگ ذهنی یک بچه نه ساله از بازی است که مدام به فکر دفاع از خودش و یادگیری آن از طریق بازی و اسباب بازی سازی است. راستش هم همین طور است، روزی نیست که از طریق دوست یا آشنا مورد اصابت قرار نگیریم. همین امروز متوجه شدم که یکی از اطرافیانم به خاطر هر چه که باشد پا روی هویت و شخصیت من گذاشته است. با دوستی حرف می زدم گفت گوشی موبایلش را در داروخانه از وی دزدیدند.

در جامعه ای که بزرگ تر ها هر روز از دست هم در رنج و تعب هستند، کودکان خود به خود یاد می گیرند که در میدان اجتماعی چگونه باید از خود دفاع کنند و طبیعتا چگونه باید دیگران را به زانو در بیاورند. نهایت فرهنگ ما این است در خانه ای که هر روز تفنگ و شمشیر از طریق والدین نفی می شود و به فکر کار اجتماعی هستند، کودکی برای یادگیری دفاع از خودش، به فکر تفنگ ساختن و کیشون بازی است. طبیعتا چنین کودکانی در بزرگی هم دارای تفکری خشن نسبت به حرکت دیگران در پشت سر خودشان و محافظت نظامی از خود خواهند بود. راستش هم باید همین باشد، می بینم روزی نیست که این کودک به خاطر مقادیری از پول و انواع دیگر منافع، از سوی همسایگان و حتی والدین پیامهایی مبنی بر عدم امنیت دریافت نکند.

خوب در چنین وضعیتی، جامعه آبستن خشونت و تربیت خشن می باشد و باید نهادهایی که به فکر ارتقای کیفیت زندگی هستند، برای این وضعیت چاره ای بکنند. حد اقل به این فکر باشند که در خانه شهروندانی که متعهد خشونت زدایی و ایجاد اعتماد اجتماعی هستند، امکان تربیت فرزندانی غیر خشن باشد. باید بدانیم که کاهش اعتماد اجتماعی و افزایش تضادها و برخوردها از سوی همسایگان و همکارها، در آینده منجر به تربیت کودکانی خشن و ناایمن خواهد شد. علاوه بر این که این وضعیت حتی متناسب با جامعه ای که باید از خطر دیگر کشورها خود را حفظ کند، انسان هایی آسیب دیده و همواره در حال ترس و گریزان از همسایگی و همکاری با دیگران تربیت خواهد کرد.

خشونت در جامعه امروزی که کودکان از حدود چهارسالگی در ادبیات اجتماعی والدین وارد می شوند، ابعاد پیچیده ای دارد. از رفتارهای متقابل والدین با هم و همسایگان گرفته تا قضاوت آنان درباره همسایگان، فامیل و متصدیان ساختاری جامعه در این امر اثر دارد و از به کار بستن افعال و تشبیه ها در ادبیات روزمره زندگی، مانند "چزوندم"، "حسابش رو رسیدم" و ... در این امر موثر است. فرهنگ شامل ایده هایی است که از طریق تصاویر بیرونی اعم از حرکات والدین، سخن های ان ها و واژگان موجود در سایر جملات در کودکان درونی می شود. در نتیجه، خشونت موجود در فرهنگ هم درونی می شود و بیش از آن که عامل شجاعت و قدرت شود، عاملی است بر ایجاد احساس ناایمنی و آسیب دیدن کودکان و نوجوانان.

همه این ها به کنار، من نهادی را نمی شناسم که در مورد سنجش اعتماد اجتماعی و اجرای فعالیت هایی که آن را بالا ببرد فعالیت کند، نهادی نیست که میزان احساس امنیت، ترس و اضطراب را بسنجد و در مورد آن کار فرهنگی و اجتماعی بکند. نهادی که کیفیت زندگی عموم مردم که در معرض چنین آسیب هایی هستند، را بسنجد و برای ارتقای آن برنامه های عملی داشته باشد. دولت ها برای ساختن ساختمان، افزایش تجارت بازاری ها و رفع رکود و همچنین رتق و فتق امور سیاسی و نظامی برنامه دارند، اما برنامه ای اجتماعی که بتواند در آینده ریشه بی اعتمادی را بکند تا اسیب اجتماعی ایجاد نشود و مثلا زمینه های شکل گیری تعاون و همکاری در جامعه افزایش یابد، ندارند. خدا حافظ اعتماد، خداحافظ امنیت!

@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
اظهارنظر دکترنجفی درباره ۴۰درصد نیروی انسانی و نگرانی‌هایی از ناکارآمدی
یادداشتی از محسن جلالپور فعال بازرگانی و رئیس سابق اتاق ایران
http://kelidemelli.com/fa/news/7077
نمایی از شهر اردبیل،ساعت۱۶، ۷دی۱۳۹۵

@thing
افسانه میز: درباره آئین شهروندی
محمد زینالی اناری، ۸دی۱۳۹۵روزنامه اعتماد

@thing