نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
تماشای توسعه
محمد زینالی اُناری

دانشگاه در سراسر جهان برای حل مسائل مربوط به اندیشه و تأملات هستی انسان ها در دامن طبیعت شکل گرفت. از گالیله، نیوتون، پاستور و مادام کوری گرفته تا اخیرا که جهان را با نظریه فلسفی زبان ها و ماشین ها که موجب ساختن کامپیوتر شد، توسعه دادند. لذا می توان گفت دانشگاه محل حل مسئله است و مهمترین درسی که یک دانشجو می تواند در آن فرا گیرد، روش حل مسئله است. از این رو نیازمند این است که در کلاس های درس خود، از اساتید حل مسئله را یاد گرفته و طبیعتا شاهد مسائل حل شده ای باشد که اساتیدش آن را ارائه می کنند.

اما دانشگاه های ما محل حل مسئله و دیدن انسان هایی نیست که اهل حل مسئله باشند. در دانشگاههای ما به جای حل مسائل، توجه بر تشریح و توضیح کتاب هایی است که قرار است دانشجو پیش از حضور در کلاس آن را خوانده باشد. گذشته از این، بسیاری از مدرسین دانشگاه که خود را استاد هم نام می نهند، اهل ترویج کتاب هم نیستند. در جهان امروزی که مردم دنیا از مطالعه کتاب به سوی ساختن جهان جدید زندگی شان می شتابند، بسیاری هستند که با تدریس و تحصیل چهار و پنج ورقه در دانشگاه زیست می کنند و از این رو عنصری به نام جزوه در دانشگاه رواج یافته و تمامی دانشگاه های ما را گرفته است. کتابهای تولیدی هم متون علمی نیست و گزارش ساده ای از قضایا و رویه های علمی است.

در چنین شرایطی نمی توان انتظار داشت دانشگاه موجب اشتغال شود و جوانان فارغ التحصیل آن جامعه را از رکود باز دارند و آن را پیش ببرند. روش تدریس های دانشگاه، کتاب را به امری حاشیه ای و خود کلاس را هم به گفت و گویی شفاهی تبدیل کرده است، در کلاسی که دانشجو باید حل مسئله بیاموزد، باید با مدرسی در کسوت حل کننده مسائل آشنا شود واز او الگو بگیرد. در حالی که بوده اند اساتیدی که کلاس های آن ها سرشار از بحث های عملی خودشان بوده است، بسیاری از مدرسین دانشگاه ها، به جایگزین کردن نکات چکیده و قصار به جای کتابها مشغول شده اند.

در نتیجه در کنار این فعالیت کتاب زدایی، مسئله زدایی هم در دانشگاه شکل گرفته است تا جایی که دانشگاه به جای این که محل حل مسائل زندگی انسان باشد، خود به چشمه مسئله های جدیدی اعم از بیکاری، تقلب و فرار نیروی انسانی تبدیل شده است. در آن به جای این که انسان های مختلف در ساعت های کوتاهی مسائل حل شده ی خود، به عنوان شیوه به کارگیری کتابها و بحثهای علمی را توضیح دهند، به بیان قالبهای تمثیلی کوتاهی از مسائلی که در دنیای علم حل شده است کفایت می کنند.

جامعه مسئله مند شده و بسیاری از جوانان برای این که بتوانند مسئله ای حل کنند، امکان کار و فعالیت در جامعه ما را نیز ندارند و رو می آورند برای رفتن به کشورهای توسعه یافته تر. کار ما می شود این که در دانشگاه شاهد روایتی کوتاه از حل مسائل قدیمی علم باشیم و وقتی از دانشگاه هم خارج شدیم، ببینیم که در جامعه ما اصلا مسئله ای حل نمی شود و پاسخی به دست نمی آید، آن چه هست، این است که ما روش تماشای حل مسئله و توسعه کشورهای دیگر را در دانشگاه می خوانیم و منتظر می مانیم تا هر روز اخباری از حل مسائل آنان را بشنویم.

توسعه، از حل مسئله شکل می گیرد و در جامعه ما اقدامی عملی نیست و داستانی بیش نمی نماید. چرا که دروس دانشگاهی در این بسنده شده است که ما نحوه تماشای فرایند توسعه کشورهای دیگر را برای دوران فارغ التحصیلی یاد بگیریم.درجا زدن و بی تفاوتی نسبت به کشف و حل مسئله را یاد بگیریم. این مدل از دانشگاه، یک جادوگری جدید سازمان یافته است که ما را اسیر تکرار امر جادویی بی خاصیت می کند. در نتیجه خروجی دانشگاه تبدیل می شود به آدم های بی خاصیت در بازی علم که فقط نقش تماشاگر و گاهاً تشویق کننده را دارند. افرادی که به دروغ لقب استاد را بر خود می نهند، جادوگری بیش نیستند که تکرار، رکود و بی خاصیتی را به مردم یاد می دهند. دانشگاهی که چنین کنشگرانی ارزشی در دامان خود می پروراند، همچون میدانی است که در برابر موسی (ع) گشوده شد، چرا که سر بر اوردن از چنین میدانی بسیار سخت است و دانشگاه های ما نیازمند رهبرانی هستند که با چنین رویکردهای ساحرانه ای بستیزد.

@thing
کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن

به باد ده سر و دستار عالمی یعنی
کلاه گوشه به آیین سروری بشکن

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار
به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس
سزای حور بده رونق پری بشکن

به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر
به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن

چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد
تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن

چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ
تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن 

@thing
وقتی اینقدر رها هستن؛
به واژه ها چه نیازی است ؟!...
فقط باید آموخت...
@thing
مقاله ارائه شده در همایش پرستاری و سلامت، دانشکده پرستاری اردبیل

@thing
قمار،
"نشریه "شمالغرب"

@thing
http://www.isna.ir/news/95091609536/%D8%AF%D9%88%D8%A6%D9%84-%D8%B9%D9%84%D9%85-%D8%A8%D8%A7-%D8%AB%D8%B1%D9%88%D8%AA

وقتی که تقلب علمی رواج پیدا کرد و این شخصیت پولی شد، برای اولین بار در جلوی ویترین کتابفروشی های میدان انقلاب گزاره های علمی را دستفروشی هم کردند، جنبش دانشجویی چه حالی داشت؟

@thing
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه گفت: وقتی به نقش هنرمند در حفظ سنت ها تأکید می کنیم، باید بدانیم در وضعیت سنتی ما، اقتصاد شهری عمدتا تجاری است و بهترین فضاهای آن به بخش های تجاری اختصاص یافته است و در رژیم مدرن زندگی، هنرهای محلی ان هم تبدیل به صنایع دستی شده که فرصت تولید انبوه ندارد.

وی افزود: اما اقتصاد تجاری ما را جهان سومی نگه می دارد و در این شرایط بسیاری از مردم آسیب می بینند و کمتر کسانی می توانند رشد کنند و تنها هنر است که می تواند جامعه را از اقتصاد تجاری به اقتصاد تولیدی ارتقا دهد.

زینالی اُناری با اشاره به آسیب های اجتماعی حال حاضر ایران گفت: آسیب های شهر جهان سومی، مصرفی بودن و تجاری بودن آن است که در شکل شهر و شیوه تفکر مردم خود را نشان می دهد و هنر می تواند شکل ها را تغییر دهد و شهر و رابطه را هم ارتقا دهد.

وی اظهار کرد: هنر می تواند خلاقیت و تفکر را به مردم بیاموزد، ذهن مردم را باز کند تا خود و کار دست خود را به صورت دیگری ببینند تا بتوانند در جامعه خود به عنوان تولید کننده حاضر شوند و در این صورت است که هنرمند هم می تواند به قشر تبدیل شود.

این پژوهشگر گفت: واقعیت رایج زندگی روزمره در جامعه تجاری، نان در آوردن است و بر شرایط مربوط به حضور و زندگی خود هنرمندان هم تأثیر میگذارد و آنان هم در شرایطی که اقتصاد تجاری حاکم است، نیازمند حمایتهای بالادستی از هنرند تا خود را در صحنه واقعیت اجتماعی حاضر ببیند.

وی خاطر نشان کرد: رسالت هنر در افزایش خلاقیت و خردورزی در جامعه مهم است تا جامعه را از مرحله تجاری به تولیدی تغییر دهد تا جامعه از شرایط خلاقیت مبادله ای به خلاقیت مفاهمه ای تغییر یابد.

http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=20192

@thing
رسانه و تمدن اسلامی
ویژه نامه کرانه نور

@thing
برف نو، برف نو، سلام، سلام!
بنشین، خوش نشسته ای بر بام...
.
#شاملو
مناسک جدید مرگ
محمدزینالی اُناری

این روزها دیگر نمیتوان از دارو و درمان به آن شیوه قدیمی حرف زد. موضوع تازه ای که رخ داده است، این است که طب و درمان برای زنده ماندن بیشتر به یک بازی جدید میان مردم ایران تبدیل شده است. مردم برای نمردن و یا فرار از بیماری به سوی دارو و درمان می روند. از سوی دیگر، سیستم پزشکی با این توجیه مدام برای مردم خدمات ارائه می دهد و لوازم پزشکی مدرن را در ایران تجهیز می کند تا مردم بتوانند بیشتر و بیشتر نسبت به رسیدگی به این کار بپردازند.

اما امر جدیدی اتفاق افتاده و آن مرگ هایی است که از سوی مصرف کننده یا همراهان وی نسبت به استفاده از این خدمات می پردازند. درمان در آستانه مرگ، بسیاری از هم وطنان را روانه بیمارستان می کند تا به قول دودهه قبل تری ها، به جای خانه در بیمارستان جان دهند. من از علت و کاسه های زیر نیم کاسه پیدایش این شیوه از مرگ سخن نمی گویم که خود جای بحث انتقادی مهمی است. اما گذشته از این نکته که چرا و به چه علت زندگی در آستانه مرگ با بیمارستان و دارو و درمان و مصرف امر پزشکی پیوند خورده است، باید به خود این موضوع توجه اساسی شود. مصرف بی فایده پزشکی در آستانه مرگ در ایران به یک مناسک جدید از مرگ تبدیل شده است.

دیگر گذشته از آن که برویم خانه کسی و ببینیم صبح یا ظهر مرده است و رو به قبله درازش کرده اند و همه را برای خواندن قرآن و ذکر صلوات و گریه کردن و لا اله الا الله گفتن دعوت می کنند و مردم جمع می شوند تا آن ها را همراهی کنند و تا سوم تنهایشان نمی گذارند. در گذشته حتی رسم بود که به این خانواده امکاناتی چون چای، قند و حتی غذا را هم دیگران می اوردند تا در این غم، به موضوع تهیه نان و ... نپردازند. مرگ در گذشته، بازگشت به همبستگی گروهی بود و تلخی حس آن در میان احساس حماسه ناشی از حضور اجتماع قومی گم می شد.

اما اینک، مرگ به مشارکت ملی در یک روال مصرف متجمل از خدمات پزشکی تبدیل شده و بسیاری از خانواده های متمول میتوانند مدتی هم امید به زندگی بخرند. اما فقرا، که نمی توانند به این موضوع بپیوندند، تحقیر می شوند و نمی توانند زندگی بخرند و از این رو امید به زندگی، در میان طبقات پایین کمتر است. البته امکانات پزشکی در کنار سایر امکانات چون غذا، خانه و فراغت به کمک امید به زندگی می آید، با این حال، خود امکانات پزشکی در میان عموم مردم بیشتر توزیع می شود. یعنی به خاطر اهمیت مرگ، توجه به پزشکی برای زنده ماندن، بیش از غذا، خانه و فراغت اهمیت دارد. مصرف اجباری پزشکی، ایستگاه آخر عمر است و غنی و فقیر، برای زنده ماندن به یک اندازه به این درگاه توجه دارند، هر چند فقیر و غنی در سنین متفاوتی به این سرا گذر می کنند، فقرا وقتی برای مردن به مصرف سیستم پزشکی روی می آورند، معمولا کم سال ترند.

باری، می توان پزشکینه مناسک مرگ به یک شیوه رایج را در میان گروه های مختلف دید. آن ها برای فرار از یک بیماری مدتی دارو مصرف می کنند و سپس بستری می شوند، یا بیماری ناگهان میآید و بستری می شوند و چند بار خلاص و دوباره بستری می شوند. در محیط زندگی، همگان خبر دارند که فلانی بیماری سخت و نفس گیر X را دارد. عیادت می کنند و او مدام یک پا در تخت بیمارستان و یک پا در بستر خانه دارد. چند روز سر کار می رود، ناگهان به کما میرود یا به تدریج بیماری او اوج می گیرد. بعد پزشک قهرمان قلابی می شود تا شرمنده از اتاق عمل بیرون بیآید یا پرونده، عکس و نتیجه سونوگرافی را نگاه کند و باید خبر بدی را به خانواده بیمار بدهد. حالا مانده است از که رضایت نامه بگیرند و یا به توجیه اهدای عضو و ... بپردازند.

وقتی نقش اصلی میمیرد، میهمانی به عنوان صحنه پایانی مرگ با اجرای بازماندگان او شروع می شود و باید خانواده معزی به نسبت امکاناتش مشتری تالارها و رستوران ها شود تا با ایستادن در ورودی تالار و پذیرش تسلیت همکاران، دوستان و اهالی محله، قبول کند که دیگر بی کس و تنها شده است. سپس دوره افسردگی احتمالا طولانی و یا در به در شدن خانواده و شکایات و حصر وراثت شروع می شود. اما در این بازی هم خانواده آن شادروان بازی متفاوتی از فقر و غنا ارائه می دهند. چالش امید به زندگی دوباره شروع میشود.

بگذریم از این که مرگ حق است، جوان و پیر باید بعد از تمام کردن سهم خود و خوردن بخشی از سهم آیندگان از نفت و منابع طبیعی بمیرند و و جا را برای افراد جدیدتر و فقری جدیدتر بگذارند، اما این مناسکی جدید از مرگ است که در هم آمیخته با مصرفی نمایشی از دارو، پزشکی و مهمانی همراه است. دیگر اجتماع برای صاحب عزا از خود نمی گذرد، بلکه فرد برای اجتماع از خود می گذرد و این اهمیت دارد که مردم چقدر در طول عمر ذخیره کنند تا در آن روزهای آخر این پس اندازها را به اتفاق خود و خانواده شان برای چند صباحی بیشتر و پز دادن امید به زندگی و مهمانی مرگ شان به "دیگران" خرج کنند.

@thing
درباره رمان قلعه حیوانات
مطهره یوسف نژاد دانشجوی ارشد جامعه شناسی

قلعه ی حیوانات ، داستان زندگی حیوانات یک مزرعه است که  خوک پیری به نام میجر آنها را نسبت به موقعیتشان در مقایسه با انسانها آگاه می کند و باعث می شود حیوانات تحت چنین شرایطی دست به انقلاب بزنند و انسانها را از مزرعه بیرون کنند. جورج اورول نویسنده ی این رمان و خالق اثر مشهور هزار و نهصد و هشتاد و چهار شیوه ی تغییرات اجتماعی را به صورت تمثیل و از زبان حیوانات نقل می کند. او که در جامعه ی محافظه کارانه ی انگلستان رشد کرده برای انتشار داستانش ، از حیوانات به عنوان نمادی برای بیان مقصود خود استفاده می کند. تغییرات اجتماعی به دو شکل صورت می پذیرد: یکی تغییراتی که از بالا و توسط نخبگان سیاسی انجام می شود و دیگری تغییراتی که از پایین و توسط مردم یک جامعه صورت می گیرد. اورول در قرن بیستم و در دورانی می زیسته که شاهد انقلابات کمونیستی بسیاری بوده . یعنی انقلابات مردمی که با تغییرات از پایین همراه بوده اند. اورول در این داستان خوک ها را نماینده ی سایر حیوانات قرار می دهد چون خوک در ادبیات نماد قدرت طلبی است. نکته ی جالب ووجه دیگر این است که شروع داستان با نام انسان (آقای جونز) شروع شده و پایان آن نیز با نام انسان تمام می شود. در این داستان چیزی که برای رهبران اصلی حیوانات مهم بوده و مدام برای حیوانات دیگر القا می شده ، اطاعت و فرمانبرداری از مافوق است. در واقع هدف از آموزش هم آموزش مهارت اطاعت کردن است نه چیز دیگری. درواقع جورج اورول می خواسته مصداق بارز رژیم های توتالیتر که به پوپولیسم منجر می شوند را این گونه نشان بدهد. مثلا در جایی از داستان اگر حیوانی در چیزی مخالفتی می کرد بقیه ی حیوانات (مخصوصا گوسفندان که سانسورچی هستند در اینجا) با بع بع کردن اجازه نمی دادند او مطالبش را عنوان کند. مبحث دیگری که دراین داستان مطرح شده ایدئولوژی است. ایدئولوژی (برابری انسان و حیوان) که در این داستان بین حیوانات منتشر شد توسط مینجر مطرح شده بود. مسئله ی مهم دیگری که باید به آن پرداخت این است که با ورود نسل جدید، تعارض بین انقلابیون قدیمی با نسل جدید انقلاب رخ می دهد و نسل جدید شرایط نسل قدیمی را درک نمی کنند و بسیاری از آرمان ها برایشان بی معنی است. در پایان باید خاطر نشان کرد که اورول نویسنده ای است که نتیجه گیری نمی کند و چالش های پیش آمده در داستان را در مقابل مخاطب خود قرار می دهد تا با توجه به شرایط تاریخی و اجتماعی که در آن قرار گرفته به آن پاسخ دهد.

@thing
سیاست زدایی از جامعه
محمد زینالی اناری

@thing
گفتم که دلم گفت که آن دیوانه
در سلسلهٔ زلف پریشان منست...
#عبید_زاکانی
...
ماه آذر وش..بیست و دوم
هشت روز مانده به زمستان...
مشغله جاودانگی
محمد زینالی اناری
چهارشنبه۲۴آذر، روزنامه اعتماد

@thing