نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
#رسانه ای شدن یا
#نشانگانی شدن مناسک عزاداری در فضای عمومی شهر

@thing
کدام سرطان در ایران صدر نشین است؟

سرطان گوارش شامل مری، معده، پانکراس ( لوزالمعده) ، روده بزرگ ، روده کوچک و کبد است و سرطان گوارش در ایران بالاترین تعداد سرطان را به خود اختصاص داده است. سرطان معده شایع ترین سرطان در مردان و کشنده ترین سرطان در بین مردان و زنان ایرانی است. سرطان کولون و رکتوم (سرطان روده بزرگ) در زنان و مردان تقریبا مساوی و مقداری در مردان بیشتر است.

هنوز تعداد سرطان در ایران نسبت به کشورهای غربی بسیار پایین تر است و تعداد مبتلایان در ایران حدود یک چهارم تا یک پنجم، سرطان های کشورهای غرب است اما هرچند این تعداد سرطان کمتر از آمار موجود در کشورهای غربی است اما سرعت رشد آن متاسفانه زیاد بوده و به تدریج این بیماران در حال افزایش هستند.

http://www.ghanoondaily.ir/fa/news/detail/10603/-کدام-سرطان-در-ایران-صدر-نشین-است

@thing
شی و مالیخولیا: رویارویی ایرانیان با فناوریهای جدید
...
در فاعلیت نیت مقدم بر عمل است. ما فاعل بی نیت هستیم و نیات ما از هر پدیده ای، وارداتی و اسیر دست تبلیغات است. اما این واردات را نه دولت که نفس و غرایز ما و پایگاههای غریزی آن پیش پای ما گذاشته است. تا تلفن، موبایل و کامپیوتر در پایگاه هایی چون ویترین و رسانه درخشیدند، تبدیل شدیم به مشتری، بدون اندکی اندیشه دربارۀ آن.

http://anthropology.ir/article/31415

@thing
بهداشت، صنعت و اخلاق حرفه ای
محمد زینالی اُناری
امیل دورکیم، جامعه شناس معتقد بود که گذر از جامعه سنتی به جامعه مدرن همراه با تولید مشاغل متنوعی است که هر یک در تعامل با سایر مشاغل به ارائه خدمات پرداخته و جامعه مثل یک پیکر نیازمند این مشاغل مختلف می باشد. طبق این نظر، افراد به تناسب شغل خود دارای تمایز اجتماعی بوده و چه بسا متناسب با مهارت جدید خود می اندیشند. او نگران هم بود.
نگرانی امیل دورکیم از عدم امکان ایجاد تفاهم میان این مهارت ها بر می خواست. او فکر می کرد به تدریج باید زمینه های انقلاب اخلاقی در جامعه ایجاد شود تا مهارتهای تخصصی جدیدی که در جامعه جای مهارتهای ساده قدیمی را می گیرد، بتوانند واقعا با هم بسازند و جامعه بدون آنومی(بیماری اجتماعی) بقا داشته باشد.
در واقع رشد قطبی جامعه، موجب می شود برخی مهارتها بر برخی مهارتهای دیگر سلطه پیدا کنند و آن موقع، طبقات جامعه جدید نه بر اساس بورژوازی تولیدی که بر اساس بورژوازی صنعتی شکل میگیرد و در آن مهارتهای جدید به طبقات بالای جامعه تبدیل می شوند که نبض سایر اعضای آن را بر دست دارند. تفاوت درآمد رشته های شغلی در برابر سایر رشته های علمی، یک حقیقت نیست و واقعیتی است که می توان در آن شک کرد.
فرانس فانون هنگام رشد پزشکی مدرن اشاره کرده بود که سرمایه داری دارو از محلی به بین المللی تبدیل می شود و این موجب سرکوب تولیدات محلی شده، به علاوه امکان ایجاد قطبهای جهانی از سلطه را خلق می کند. تذکر به جای او پس از سالها خود را عیان می کند چرا که امروز دارو و تولیدات شیمیایی دیگر، بازار وسیعی به خود اختصاص داده و تنها اشخاصی که می توانند سلطه بازار جهانی دارو را تعمیق بخشند، کاربران اجتماعی توزیع آن هستند، یعنی پزشکان.
در نتیجه این شیوه از غرق شدن در جامعه جهانی و صنایع جدید موجب شده است که نظام حرفه ای متعامل ایران دستخوش تفاوت طبقاتی ای باشد که از سویی درآمد متخصصان دیگر رشته مانند شاعران، کشاورزان، نانوایان، خبرنگاران و ... را در برابر کاربران تجارت سنگ، دارو و لوازم دیجیتال به شدت پایین هدایت کند. از سوی دیگر نیز جریان بازار را به سمت مصرف این اقلام هدایت کند، جایی که باعث شود نظام بهداشتی به جای پیشگیری درمان را مد نظر قرار دهد.
حال با این ماجرا، طبقات بالا که به اعتقاد کارل مانهایم، همواره سازنده آرمان های فرهنگی جامعه هستند، نبض جامعه ایرانی را به دست بگیرند. یکی از این طبقات پزشکان هستند که به دلیل نیازهای ضروری مردم این جامعه ( و عدم پیشگیری ) در چشم انداز فرهنگی و اقتصادی مردم قرار دارند. آن ها جایگاهی را می گیرند که بورژوای در پیشرفت جوامع غربی بر عهده داشت. رفته رفته یک الیگارشی شهری از این طبقات به خصوص در شهرهایی که دارای سرمایه دارهای تولیدی نیست، شکل می گیرد.
در نتیجه وظیفه اصلی این افراد این است که ضمن هدایت کنترل درونی خود، نبض جامعه را نیز به دست گرفته و آن را هدایت کنند. اما واقعیتی وجود دارد که ممکن است آن بداخلاقی مد نظر دورکیم همین جا به وقوع بپیوندد. این گروه دقیقا از نبود تفکر اجتماعی و اقتصادی مدرن رنج می برد چرا که مهارت تسلط بر آن را ندارد. نظام بهداشت و درمان در سیستم داخلی خود حتی به پرستاران فرصت اندیشه و رونق مهارت خود را نمی دهد چه برسد به سایر اعضای جامعه.
طبقات شهری قطبی شده اند و سایر تخصص ها دچار فقر اعتماد به نفس، عدم تشخص و حتی عدم امکان عاملیت را دارند. جامعه به یک تفکر تک بعدی که در انحصار پزشکان و مهندسان است تبدیل شده است و آن ها این منزلت مغلق را حقیقت وجودی خود و نان حلال باور کرده اند. در حالی که این ساختارها معلولی از سرمایه داری جهانی دارو و سنگ بوده و موجب می شود به جای پیشگیری از معضلات موجود همچون بیماری و زلزله، بر رشد سرسام آور ریسک در جامعه بدمند.

@thing
دگر گونی در منزلت پزشک
محمد زینالی اُناری
پزشکی همیشه در ایران از منزلت و موقعیت اخلاقی ویژه ای برخوردار بوده است. مردم نگاه اخلاقی و جایگاه ویژه ای برای فعالان پزشکی داشتند و در عوض این موقعیت نیز کمیاب و پر ابهت و به نوعی تکیه گاه فرهنگی مردم می نمود. اما با تغییراتی که در طول زمان به وقوع پیوست، رونق دانشگاهها موجب شد، پزشکان خارجی از ایران بروند و بر تعداد پزشکان وطنی نیز اضافه شود. اولین نتیجه ی ارزشمند گسترش دانشگاه ها این بود که پزشکان ایرانی روز به روز زیادتر شده و به ویژه ساختار بهداشتی-درمانی جامعه نیز توسعه یافت. از طرف دیگر، درآمد این قشر محترم نیز از سایر اقشار متمایز شد تا جایی که به جای آن آن شأن و منزلت اخلاقی قدیمی طب و طبابت، با وجود درآمد جدید پزشکان، آن ها را به موقعیتی ارزشمند مادی در جامعه تبدیل کرد. چه شده بود؟ کاربران این رشته در نظم و نسق مادی جامعه به موقعیت ویژه ای دست یافته و با نفوذی که در قانون گذاری داشتند، آن منزلت اخلاقی را با منزلت عادی عوض کرده بودند.

از همین سبب عموم فارغ التحصیلان دبیرستان ها سعی نمودند برای ورود به این گروه تلاش نمایند. به تدریج حتی سایه ی این گروه بر رشته های تحصیلی مدارس نیز گستره شد و رشته ی تجربی دبیرستان نماد پزشکی به حساب آمد. رقابت شدیدی هم از ناحیه ی کلاسهای کنکور برای تضمین ورود دانش آموزان به این گروه ایجاد شد. حتی کار به جایی رسید که برخی معلمان نیز با رویای پزشک شدن ترک معلمی کردند. اپیدمی پزشک شدن به جایی رسید که عده ای از مردم سالیان سال مشغول کنکور دادند بودند. فرار به سوی پزشک شدن، به یکی از الگوهای رایج تحرک طبقاتی و تغییر نسلی طبقه های پایین جامعه به شمار آمد. با رونق دانشکده های پزشکی، مشارکت در این رشته فزونی گرفته، بخش زیادی از مردم نیز امروزه در رشته های پزشکی، داروسازی، "دندانپزشکی"، فیزیوتراپی و ... شاغل شده اند. با این اشتغال هم، آزمایشات، خدمات سرپایی و جراحی ها البته با احتساب هزینه های آن نیز فزونی گرفت. از این رو امروزه پزشکی به یک بازار پرسود و شلوغ تبدیل شده است.

در طی تحول علمی ساختار نهاد بهداشت و درمان و تحصیل و اشتغال نیروهای انسانی جدید، شأن و شخصیت شبه عرفانی و محترم این رشته به یک موقعیت اقتصادی در جامعه تبدیل شد. دیگر نام و عنوان این نهاد و کاربری علمی در آن به مسابقه ای برای اشتغال پردرآمد در آمده و الگوهای گران قیمت درمانی نیز در آن به وجود آمد. تا جایی که رسیدن به این موهبت در جامعه به یک مسابقه ی علمی تبدیل شد. نخبگی یا عظمت موجود در این موقعیت در ایران تبدیل به تجارت هوش و اقتصاد علم شده و سایر مردم را نسبت به این منزلت حساس نمود. با ایجاد تفاوتهای اقتصادی میان این قشر و سایر اعضای جامعه، آن ویژگی عاطفی و اخلاقی این موقعیت نیز مورد تردید قرار گرفت. پول و در آمد این رشته، موجب ایجاد فرهنگ حسرت و غبطه در جامعه شده و مردم را نسبت به این موقعیت تحریک نمود.

در سالهای اخیر نیز این حرفه از موقعیت حقوقی خود که یک وزارتخانه بار آن را به دوش می کشد به نفع اقتدار و درآمد سرانه ی خود بهره برده، به علاوه نظارت بر نیک و بد خود را نیز محصور به خود کرده است. تبدیل شدن چشم انداز کاربری انسانی در علم پزشکی به چشم اندازی مادی، در جریان نفوذ سیاسی-حقوقی و تحرک طبقاتی مردم جامعه صورت گرفته و به وجود آمدن امکانات بیشتر کنترل درمان در آن نیز مزید بر علت شده است. حال که از آن منزلت و هویت معنوی، تنها پول مانده و بس و حکمت و معنویت پزشکی به موقعیت یک حرفه ی پولساز وسوسه انگیز تنزل پیدا کرده است، باز هم فعالان این حرفه رویای جایگاه قدیمی معنوی و کدخدامنشی جامعه را در سر می پرورانند. اما باید اذعان کرد، انحصار قدرت و تفکر یک حرفه به خود، نه تنها دیگر ضامن حفظ منزلت و پذیرش اخلاقی آن در جامعه نیست، بلکه ممکن است با دیدن چند اشکال جزئی هم به شدت آسیب پذیر گردد.

@thing
شرح بیخردی ناب: نقد اجتماعی از فروشنده
محمد زینالی اُناری

اصغر فرهادی که "اسکار" را در سرمایه هنری خود دارد، اینک با فروشنده در حال بیان خود است. تجربه موفق او از سینمایی که مولود متن جامعه و "گفتمان زندگی" است، اینک برگ دیگری از بیان وقایع اجتماعی را رقم زده است. نوشته زیر تلاشی است در بیان زاویه ای خاص از چیزی که از این فیلم عاید می شود و تلاش کرده است از نقطه نظر جامعه شناسی اخلاق به نقش طبقه متوسط و تقابل آن با گروه های حاشیه ای جامعه بپردازد. 

هست از پس پرده گفتگوی من و تو
چون پرده در افتد نه تو مانی و نه من

ابوسعید ابوالخیر

- آدم به تدریج از انسانیت در می آید

"فروشنده" را باید جامعه شناسانه نقد کرد و از موضوعاتی چون ویژگی های هنری آن سوتر رفت. هر چند که این ویژگی های هنری هستند که فیلم را برای بیان خود توانا می سازند. نقد معنا، نقد تصورات و جهان فکری یک هنرمند است، نقد تکنیکی، نقد زبان و تکنیک های عملی او در بیان خواست خود است. فروشنده، فیلمی است که به یک موضوع اساسی در جامعه ما اشاره می کند و آن را با "گاو شدن" به استعاره کشیده است. این که چرا از این استعاره استفاده شده است، بیشتر به ارجاع فیلم به اثر بزرگ "گاو" بر می گردد که از آن به بهترین نحو برای بیان وضعیت اخلاقی جامعه ما بهره برده است.

گاو در مفهوم اصلی اش، استعاره از چیست؟ ...

http://anthropologyandculture.com/fa/علوم-انسانی/902-شرح-بی-خردی-ناب؛-نقدی-اجتماعی-از-فروشنده.html

@thing
کارکردهای ادبی، ریتا فلسکی، ترجمه: مهدی شفقتی، ناشر: آوند دانش
@thing
کلبه سفید رنگ در گیلان که حسرت یک شب خوابیدن در آن، موجب شده است شهرنشینان تقلیدی مبتذل و رنگ آمیزی شده به نام ویلا در دل جنگل به بار بیندازند.

@thing
عنوان نشریه:   مجله مطالعات اجتماعي ايران :   پاييز 1390 , دوره  5 , شماره  3 ; از صفحه 126 تا صفحه 146 . عنوان مقاله:  مطالعه مردم شناختي مراسم عاشورا در شهر اردبيل نویسندگان:  محمدپور احمد*, شاهي زاده رامين  * دانشگاه بوعلي سينا چکیده: 

آيين هاي سوگواري ماه محرم در شهر اردبيل پديده مذهبي ساده اي نيست، بلکه چنان کيفيتي را داراست که خصايص يک نمود زنده و فعال فرهنگي و اجتماعي را آشکار مي سازد. هدف اين مقاله درک و توصيف دقيق مراسم عاشورا در جامعه اردبيل به عنوان ميراثي فرهنگي در زمان کنوني و تحليل مردم شناختي کارکردهاي اجتماعي اين مراسم در جامعه مورد بررسي است. مقاله حاضر مي کوشد با تکيه به روش مردم نگاري، توصيفي جامع، عيني و بدون استنتاج ارزشي از سنن و رسوم عزاداري حسيني در اردبيل ارائه دهد و بر مبناي نظريات اميل دورکيم و کليفورد گيرتز کارکردهاي اين مراسم را در حيات اجتماعي و فرهنگي مردم بررسي کند. يافته هاي تحقيق در دو دسته کلي «ترتيب و کيفيت برگزاري مراسم عزاداري» و «علائم و نشانه ها در مراسم عزاداري» موضوع بندي شده اند. نتيجه کلي آن است که افراد با شرکت در مراسم عاشورا، هويت جمعي و تشخص اجتماعي مي يابند و فرديت آن ها در خدمت «وجدان جمعي» قرار مي گيرد. علائم و نمادهاي به کاررفته در مراسم عزاداري که ماخوذ از نظام فرهنگي جامعه مورد بررسي است، تعلق عزاداران به يک جمع مشخص را نشان مي دهد.

 كليد واژه: تحليل مردم شناختي، مردم نگاري، مراسم عاشورا، شهر اردبيل

thing
نگاهی به زندگی روزمره شهروندان از فلافل‌فروشی تا حراجی ها؛

جای خالی عقلانیت در مصرف فلافل


کد 131157  |  گزارش  |  اجتماعی  |  شهر  | 1395/07/15

محمدزینالی محقق فرهنگ عامه معتقد است که «خوردن فلافل به نمایشی از فرهنگ طبقات پایین تر جامعه و عقلانیت آن ها در برابر طبقات بالا و احساس منزلت آن ها تبدیل شده است.» او همچنین می گوید « الان خرید های ما نمایش به دیگران است و بر همین اساس قشر ضعیف هم برای اینکه دل خود را گرم کند، به فلافل فروشی و یا به حراجی ها می رود. متاسفانه طبقاتی که بهتر می توانند زندگی کنند معیار جامعه ما شده اند. و بهتر است بگویم که جامعه ما بیماری مصرف گرایی گرفته است.»

اعتمادآنلاین- افزایش چشم گیر مغازه های فلافل فروشی در سطح شهر تهران و مشتری های زیادی که این مغازه ها دارند، افزایش حراجی ها در مراکز خرید و گوشه و کنار خیابان و مردمی که سعی می کنند در خرید جنس از یکدیگر سبقت بگیرند از اتفاقاتی است که این روزها در سطح شهر تهران دیده می شود. اما علت باب شدن حراجی های هر روزه در پاساژ ها و مراکز خرید چیست؟ یا علت ایجاد بیش از حد مغازه های فلافل فروشی چیست؟ چرا مردم زیادی در صف پر کردن ساندویچ های فلافل خود که به پر کن بخور معروف هستند می ایستند؟ محمدزینالی اناری محقق فرهنگ عامه در همین رابطه و در گفت و  گو با « اعتمادآنلاین» در رابطه با باب شدن خوردن فلافل در بین مردم معتقد است که «خوردن فلافل به نمایشی از فرهنگ طبقات پایین تر جامعه و عقلانیت آن ها در برابر طبقات بالا و احساس منزلت آن ها تبدیل شده است.» او همچنین معتقد است که «رسم شدن فلافل بیشتر ناشی از مقرون به صرفه بودن هزینۀ آن و نیاز به اجرای چنین مناسکی از تغذیه رونق گرفته است. ضمنا این ماجرا می تواند نمایشی از حضور طبقات متوسط به پایین در سپهر نمادین جامعه و فرم مقاومت  در برابر حذف شدن از مناسکهایی است که به صورت بورژوا و توسط طبقات بالا در عرصۀ عمومی جامعه اجرا می شود.» او همچنین می گوید که «مغازه دارهای ما با نور دارند از همه طبقات برای خود مشتری جذب می کنند. این یکی از ویژگی های جدید جامعه ما است که از نور و رنگ که قبلا اسمش وسوسه و اغوا بود، برای تبلیغات خود استفاده می کنند که سعی در جذب مردم دارند.» این جامعه شناس می گوید که « در جامعه ما آدم ساده و قانع که بتواند به سلامتش بیشتر از رنگ و لعاب زندگی بپردازد و به معنای واقعی کلمه شاد زندگی کند خیلی کم وجود دارد. شادی الان در انجام مناسک ها است و شادی در درون آدم ها نیست.»


*برای خوردن فلافل مناسک ایجاد کرده اند


به نظرم یکی از دلایل مهم استفاده بیش از حد مردم از فلافل فروشی ها مقرون به صرفه بودن قیمت ساندویچ های فلافل است. دلیل دیگر اینکه این ساندویچ ها مورد استقبال مردم قرار گرفته اند هم این است که مردمی که به این مغازه ها می روند احساس می کنند درگیر نمایش برنامه غذاخوری شده اند که در سطح قشر مرفه جامعه برگزار می شود. همچنین اینجا جا دارد که به مورد دیگری هم اشاره کنم و آن هم از این قرار است که تیم فروش این مغازه ها راه جذب مشتری را فهمیده اند و برای خوردن فلافل مناسک ایجاد کرده اند. و متاسفانه مردم ما در سالهای متمادی شرایطی را پذیرفته اند و با شرایطی زندگی کرده اند که امکان محاسبه سود و زیان و آینده نگری در سیستم های مبادله خودشان را از دست داده اند و به راحتی تسلیم هر تبلیغاتی می شوند.


* فلافل فروشی ها روغن به خورد مردم می دهند


کشور در مدت کمی پر شد از فلافل فروشی ها و این مغازه ها در اکثر نقاط مختلف شهر شعبه زدند. مغازه های فلافل فروشی به کمترین قیمت ساندویچی به مردم ارائه می دهند که کمترین قیمت را دارد اما بیشترین ضرر را برای مصرف کننده دارد.  در اصل فلافل فروشی ها روغن به خورد مردم می دهند و در آینده کشور ما با مشکلات سلامتی بیشتری از امروز روبرو می شود. کسانی که در صاحب فلافل فروشی هستند بیشتر به فکر کسب پول هستند و به فکر ارائه خدمات خوب به مشتری هایشان نیستند. یا دیگر به این فکر نیستند که روغنشان سوخته است یا نه. درست است که بهداشت و اماکن زحمت می کشند و روی فعالیت این مغازه ها نظارت دارند، اما این نظارت ها کافی نیست. ما به جای اینکه بگوییم داریم فلافل استفاده می کنیم باید بگوییم روغن خور شده ایم. ما جامعه ای هستیم که در گذشته غذاهای آبکی استفاده می کرده ایم و الان غذاهای روغنی می خوریم. خوب این تغییری عجیب است که مضرات زیادی برای جامعه و آینده آن دارد. 


*رستوران رفتن در ایران تبدیل به یک نمایش شده است


قبل از گسترش مغازه های فلافل فروشی ها در سطح شهر، ما جمعیتی داشتیم که ساندویچ های دیگری می خوردند. اما با آمدن فلافل فروشی ها، این مغازه ها سعی کردند در کسب درآمد خودشان به همه قشرها و گروه ها توجه کنند و همین یکی از عوامل موفقیت آنها است و حالا فلافل فروشی ها برای طبقات پای
ین جامعه ارائه می شود. یعنی مردم عادی می خواهند بروند مثل قشر مرفه جامعه غذا بخورند و فلافل فروشی ها این موضوع را خوب متوجه شده اند. و حالا به جایی رسیده ایم که رستوران رفتن در ایران تبدیل به یک نمایش شده است و دیگر کسی به فکر اینکه غذای سالم بخورد نیست. عمده این مکان ها برای این به وجود آمده اند که مردم بروند در مکانی که در مناسک غذا خوردن حضور داشته باشند. 


*نظارت بر عقلانیت این مکان ها نداریم


خیلی از مغازه های فلافل فروشی در سطح شهر روحیه رستوران داری یا ارائه خدمات ندارند. این مغازه ها باید میزبانی مشتری ها را بلد باشند اما اینطور نیستند. درست است که نظارت سازمان های مختلفی روی اینها هست اما آیا این نظارت درونی و تخصص در کار این مغازه ها دیده می شود؟ در حال حاضر در  جامعه به جای اینکه مکان هایی به وجود بیایند که غذای ساده به مردم ارائه کنند، مکان هایی ایجاد شده که روغن به مردم ارائه می کنند و سعی می کنند از این راه برای خود کسب درآمد کنند. با گسترش مغازه های فلافل فروشی و استفاده بیش از حد مردم از این محصول، کسی به این موضوع فکر نمی کند که فلافل خوردن باعث چاقی زیاد افراد جامعه می شود و این افراد در آینده دچار مشکلات زیادی می شوند که همین مشکلات زیادی برای جامعه ایجاد می کند. . به زبان دیگر مصرف بیش از حد فلافل در آینده افتضاح به بار می آورد. درست  است که در کشورمان ما نظارت بر امکان و بهداشت این مکان ها داریم اما نظارت بر عقلانیت این مکان ها نداریم. در سیستم نظارتی ما جایی وجود ندارد که عقلانیت و منطق جامعه را بسنجد. این آیین ها و نمایش ها وقتی در جامعه مد می شود، کسی نیست که بر آنها نظارت کند که اینها چه تاثیری بر روح  و جسم جامعه می گذارد.


*رستوران ها به فکر ارائه خدمات به مشتریان خود نیستند


در جامعه امروز ما رستوران به عنوان یک صنف یا تخصص حضور رسمی ندارد و ما در این جامعه از آشپرخانه خانگی گامی به سوی رستوران بر نداشته ایم. در حالی که اکثر افراد فکر می کنند رستوران ها در ایران زیاد شده، در حالی که آن چیزی که به سراغ ما آمده رستوران نیست. چرا که عمده رستوران هایی که ما در ایران داریم مراکزی هستند برای اینکه افراد بیایند خودشان را سرگرم کنند و صاحبان رستوران از این راه پول دربیاورند نه اینکه خدماتی به مشتری ها ارائه کنند. ما در ایران مقتضیات یک جامعه مدرن را داریم اما در عمل مدرن عمل نمی کنیم. طرز فکر ما باید در مقابل رستوران اینگونه باشد که رستوران ایجاد شده تا به ما خدمات ارائه کند و نیازهای ما را رفع کند اما چیزی که امروز در جامعه وجود دارد، اینگونه نیست و رستوران ها ایجاد شده اند تا به صورت یک طرفه کسب درآمد کنند. واقعیت این است که عمده رستوران هایی که ایجاد شده اند فقط به فکر کسب درآمد هستند و از هر موقعیتی استفاده می کنند که درآمد خود را افزایش دهند. در حالی که به فکر ارائه خدمات بهتر و بیشتر به مشتریان خود نیستند. 


*حراجی ها در جامعه ما تبدیل به مد شده است


یکی دیگر از مواردی که در جامعه ما علاوه بر فلافل فروشی ها در جامعه ما زیاد شده است، حراجی ها هستند. ما می بینیم که گاهی تعداد حراجی ها در یک فضای تجاری بیش از جاهایی است که جنس را با قیمت معمولی می فروشند. حراجی و خرید از حراجی ها در جامعه ما تبدیل به مد شده است و حالا مغازه داران برای همه چی حراج می گذارند. اما آیا تا به حال به این موضوع فکر شده است که این حراجی ها روی رفتار مصرفی مردم چقدر تاثیر می گذارد و این موضوع چه تبعاتی در پی دارد؟ 


*خرید های ما نمایش به دیگران است


در حال حاضر خانواده های زیادی در کشورمان دچار مشکل هستند که فقط می خواهند مناسک مصرف را در زندگی خود عملی کنند. زندگی روزمره چرا خسته کننده شده است؟ برای اینکه همه دنبال این هستند که آن حساب گری ها و محاسبات مصرف را تامین کنند. در جامعه ما آدم ساده و قانع که بتواند به سلامتش بیشتر از رنگ و لعاب زندگی بپردازد و به معنای واقعی کلمه شاد زندگی کند خیلی کم داریم. شادی الان در انجام مناسک ها است و شادی در درون آدم ها نیست. افرادی که از درون خودشان شادی خلق کنند در جامعه ما کمتر دیده می شوند. و نکته دردناک این است که اگر هم چنین افرادی وجود داشته باشند، زمزمه هایی نسبت به این افراد شنیده می شود که این افراد ناراحتی روحی و روانی دارند، چرا که همرنگ جامعه نشده اند. شما فردی را نمی بینید که موقع پیاده روی کتاب بخواند و یا آواز بخواند ولی بستنی خوردن مشکلی ندارد. در حالی که قبلا در خیابان خوردن آنقدر مطلوب نبود و همه فکر این را می کردن که شاید کسی نداشته باشد که بخرد، درحالی که الان خرید های ما نمایش به دیگران است و بر همین اساس قشر ضعیف هم برای اینکه دل خود را گرم کند، به فلافل فروشی و یا به حراجی ها می رود. متاسفانه طبقاتی که بهتر می توانند زندگی کنند معیار جامعه ما شده اند. و به
تر است بگویم که جامعه ما بیماری مصرف گرایی گرفته است.


*بازار را دست روغن داده ایم


موضوع دیگری که باید به آن اشاره کنم این است که کودکان ما در معرض خطر هستند و در حال مصرفی بار آمدن هستند. بچه هایی که به خاطر خوردن تنقلات بیش فعال شده اند در آینده با مشکل روبرو می شوند. چرا که فضای تفریح و بازیگوشی برای بچه ها خیلی کم وجود دارد. از طرفی همین فلافل ها باعث می شود که بچه ها مریض شوند و با بیماری های زیادی در آینده روبرو شوند. چرا که فلافل پر است از روغن. بستنی ها و شیرینی‌جات جای غذاهای سالم را گرفته اند.  من نمی گویم با اینها مقابله کنیم ولی می توانیم تولیدات داخلی خودمان را گسترش دهیم. ما در کشورمان مواد مقوی زیادی داریم که می توانیم آنها را در بازار و سبد مصرفی مردم قرار دهیم اما متاسفانه کلا بازار را داده ایم دست روغن و به محصولات سنتی و داخلی خودمان اهمیتی نمی دهیم. 


* فلسفه ورزی برای زندگی روزمره مهم است


ما ساده سازی می کینم. بعضی چیزها هستند که آدم فکر کرده و آنها را خلق کرده است و بقیه مردم هم فکر می کنند که چون این چیزها را یک انسان ساخته و به وجود آورده باید از آنها استفاده کند. برای همین می گویم که ما دچار ساده سازی هستیم و راحت از همه الگویی استفاده و تقلید می کنیم. در صورتی که خیلی از چیزهایی که تولید می شود فرمول شیمیایی دارند. و این موضوع را اگر مردم عادی نمی توانند وقت بگذارند و بشناسند، باید فلاسفه و جامعه شناسان و رسانه ها به آن بپردازند تا جامعه درگیر بیماری های جسمی و روحی نشود. این موضوعات در جهان سوم دیده می شود، چرا که کشورهای پیشرفته توانسته اند این موضوعات را پشت سر بگذارند اما ما نتوانسته ایم دردسرهای پیشرفت را پشت سر بگذاریم. اما با این وجود کارهای زیادی می توان انجام داد که مردم به تغذیه و مصرف خود اهمیت بدهند. که از این کارها می توانم به فلسفه در زندگی روزمره اشاره کنم. فلسفه ورزی برای زندگی روزمره مهم است. ما باید در مورد بسیاری از مسائل روزمره زیادتر از الان بنویسیم، حرف بزنیم و فکر کنیم که اینها باعث شود مردم به این موضوعات فکر کنند. ما نیاز داریم که اساتید فلسفه بیایند در مورد مسائل روزمره حرف بزنند. 

http://etemaadonline.ir/news/news/131157

@thing
acuu.ihss.ac.ir

@acuu_ihss_ac_ir

شماره تماس با دبیرخانه:
021-66497561
021-66497562
داخلی 204
طعم غربت: مردم نگاری تاریخی بازگشت آزادگان ص۱و۲از۳
محمد زینالی اناری
@thing
طعم غربت: مردم نگاری تاریخی بازگشت آزادگان ص۳از۳
محمد زینالی اناری

@thing