سالمندی و سرمایه اجتماعی
محمد زینالی اُناری
بیش از دوازده سال پیش بود که یک روز صبح به اتفاق جمعی از همراهان در حین برنامه صبحگاهی بودیم که به اصطلاح آن روزها جناب سروان روشنبر، که عمری را در گوشه و کنار کشور به سربازی مشغول بود، داشت در مورد بازنشستگی و تصمیماتش برای بقیه زندگی اش با من حرف می زد؛ فلان جا زمین بخرم خوبه یا نه؟
خوب درست است که همه ی اسرار زندگی به خریدن ملک و متاع نیست، ولی بخواهیم نخواهیم این بازار خرید و فروش زمین شده است بورس و گرفته به بال و پرمان و شده معنای درونی زندگی ما. آن روز هم با آدم بی شیله پیلیه در مورد این بخش از اسرار زندگی حرف می زدیم و عمر می گذشت. او به فکر بازنشستگی و اتخاذ تصمیمات اساسی برای اهمیت پرداختن به این دوران جدید زندگی اش بود و من هم به عنوان یک فرد جوان که افتخار دوستی و همکاری با وی را داشتم همصحبتی و همفکری می نمودم.
آری به فکر آینده بودن خیلی مهم است و به خصوص وقتی که این آینده با اسرار بسیاری همچون مسائل مادی که این روزها خود را به عنوان بخش اعظمی از اسرار زندگی مان تحمیل کرده است. ما هم با آن همچون نیلوفری که به پر و پای ما پیچیده است و کاری نمی توانیم به شناسایی راز آن داشته باشیم، تنها در افسون آن شناور بوده و به قول معروف زندگی مان را با این شرایط مدیریت می کنیم. بازنشستگی و مدیریت زندگی برای سالهایی که می آید، با حقوقی ناچیز و انتظاراتی بزرگ به عنوان پدربزرگ، مادر بزرگ، بزرگِ خاندان و ... . آری بعد از این دوران است که بسیاری از مسائل و مشکلات آغاز می شود و عمری جدید شروع می شود که بدون کار، شاید هم گذراندن زمان سخت باشد و هم گذرانِ جان. سالمند شدن در زندگی امروزی با رویدادهایی مشابه این همراه است و کم است آن مشاغل سنتی که قرار است صاحب آن ها مانند اوستا رحمان آفتابی آذر تا آخر عمر مسگری کند و اگر هم مسی برای قلم زنی نبود، باک موتور تعمیر کند. کم است مثل مسگری که تا آخر عمر به مس ها قلع کشید تا آن ظروفی که مدتها از خانه ها جمع آوری و مس های کهنه با ارزشش به ترکیه صادر می شد طی ساخته شدن ظروف سبک وزن تری دوباره به این شغل وی احتیاج داشته باشد.
اما روال اشتغال در جامعه ما عوض شده و در این روزها خیلی ها سعی می کنند خود را در آینده بازنشسته کنند و چند صباحی هم به استراحت بپردازند به امید آن که در این دوران زندگی جدیدی را به همراه سایر اعضای جامعه آغاز کنند. اما آن چه که بیشتر شاهد آن هستیم، نگرانی ها و برنامه ها برای این دوره از زندگی است که چه خواهیم کرد و چه خواهد شد؟ سالمندی به زعم این مسائل، بخشی از زندگی است و قرار است در این دوران به جای نگرانی و راه انداختن گفت وگوهای روزمره درباره تنهایی و مرگ، زندگی جدیدی با شرایط جدید داشته باشیم و در آن نیز به شناختن جهان و رازهای آن، پرداختن به امور اجتماعی در قالب NGO و مشارکت در دیپلماسی عمومی از طریق گفت و گو درباره تجارب گذشته و یا مشارکت در نوشتن تاریخ شفاهی که بسیار هم مهم است، بپردازیم.
اما ما هنوز نگران تنهایی و پرت شدن به گوشه ای به نام خانه سالمندان، پیدا کردن دردهای تازه و بیماریهای جدید، نداشتن امکان مدیریت در جامعه و چسبیدن به امور وزارتی و درایتی بوده و نمی توانیم با این واقعیت کنار بیاییم که دوران ما به سر رسیده است و باید به قول امروزی گفتنی ها، 'سبک زندگی' جدیدی را آغاز کنیم و در آن، طرحی نو در اندازیم. فصل زمستان بود و هنوز یک سال از فراغت من از خدمت نگذشته بود که طی یک آگهی ترحیم دیدم آن همرزم کهنسال دوران خدمت من نتوانسته تا گرفتن پاداش پایان خدمت و عملی کردن نقشه هایی که برای آن داشت صبر کند و دار فانی را وداع کرده است.
آری بازنشستگی از آن چه به آن فکر می کنیم دورتر است و شاید نرسیدنی تر؛ بسیاری از مردم هم هستند که این دوران را به خاطر نوع کارشان تجربه نمی کنند. او هم به زعم این که سالیان سال خدمت کرده بود و با انتقال به گرمسیری و سردسیری روزگارش او را به اردبیل و زبان ترکی کشانده بود، نتوانست این دوران را تجربه کند. اما اگر می ماند، به راستی چگونه باید اموراتش را می گذراند؟ آیا فقط پاداش پایان خدمت و یا داشتن ملک و عقار برای این بخش از زندگی کافی است یا می توان برنامه ای مسلم و اساسی برای این دوران تدارک دیده و با بهینه سازی این سرمایه های اجتماعی به طراحی یک جامعه تازه با دوران سالمندی بهتر پرداخت؟ 6016
انتهای پیام /*
http://www.irna.ir/fa/News/81779216/
@thing
محمد زینالی اُناری
بیش از دوازده سال پیش بود که یک روز صبح به اتفاق جمعی از همراهان در حین برنامه صبحگاهی بودیم که به اصطلاح آن روزها جناب سروان روشنبر، که عمری را در گوشه و کنار کشور به سربازی مشغول بود، داشت در مورد بازنشستگی و تصمیماتش برای بقیه زندگی اش با من حرف می زد؛ فلان جا زمین بخرم خوبه یا نه؟
خوب درست است که همه ی اسرار زندگی به خریدن ملک و متاع نیست، ولی بخواهیم نخواهیم این بازار خرید و فروش زمین شده است بورس و گرفته به بال و پرمان و شده معنای درونی زندگی ما. آن روز هم با آدم بی شیله پیلیه در مورد این بخش از اسرار زندگی حرف می زدیم و عمر می گذشت. او به فکر بازنشستگی و اتخاذ تصمیمات اساسی برای اهمیت پرداختن به این دوران جدید زندگی اش بود و من هم به عنوان یک فرد جوان که افتخار دوستی و همکاری با وی را داشتم همصحبتی و همفکری می نمودم.
آری به فکر آینده بودن خیلی مهم است و به خصوص وقتی که این آینده با اسرار بسیاری همچون مسائل مادی که این روزها خود را به عنوان بخش اعظمی از اسرار زندگی مان تحمیل کرده است. ما هم با آن همچون نیلوفری که به پر و پای ما پیچیده است و کاری نمی توانیم به شناسایی راز آن داشته باشیم، تنها در افسون آن شناور بوده و به قول معروف زندگی مان را با این شرایط مدیریت می کنیم. بازنشستگی و مدیریت زندگی برای سالهایی که می آید، با حقوقی ناچیز و انتظاراتی بزرگ به عنوان پدربزرگ، مادر بزرگ، بزرگِ خاندان و ... . آری بعد از این دوران است که بسیاری از مسائل و مشکلات آغاز می شود و عمری جدید شروع می شود که بدون کار، شاید هم گذراندن زمان سخت باشد و هم گذرانِ جان. سالمند شدن در زندگی امروزی با رویدادهایی مشابه این همراه است و کم است آن مشاغل سنتی که قرار است صاحب آن ها مانند اوستا رحمان آفتابی آذر تا آخر عمر مسگری کند و اگر هم مسی برای قلم زنی نبود، باک موتور تعمیر کند. کم است مثل مسگری که تا آخر عمر به مس ها قلع کشید تا آن ظروفی که مدتها از خانه ها جمع آوری و مس های کهنه با ارزشش به ترکیه صادر می شد طی ساخته شدن ظروف سبک وزن تری دوباره به این شغل وی احتیاج داشته باشد.
اما روال اشتغال در جامعه ما عوض شده و در این روزها خیلی ها سعی می کنند خود را در آینده بازنشسته کنند و چند صباحی هم به استراحت بپردازند به امید آن که در این دوران زندگی جدیدی را به همراه سایر اعضای جامعه آغاز کنند. اما آن چه که بیشتر شاهد آن هستیم، نگرانی ها و برنامه ها برای این دوره از زندگی است که چه خواهیم کرد و چه خواهد شد؟ سالمندی به زعم این مسائل، بخشی از زندگی است و قرار است در این دوران به جای نگرانی و راه انداختن گفت وگوهای روزمره درباره تنهایی و مرگ، زندگی جدیدی با شرایط جدید داشته باشیم و در آن نیز به شناختن جهان و رازهای آن، پرداختن به امور اجتماعی در قالب NGO و مشارکت در دیپلماسی عمومی از طریق گفت و گو درباره تجارب گذشته و یا مشارکت در نوشتن تاریخ شفاهی که بسیار هم مهم است، بپردازیم.
اما ما هنوز نگران تنهایی و پرت شدن به گوشه ای به نام خانه سالمندان، پیدا کردن دردهای تازه و بیماریهای جدید، نداشتن امکان مدیریت در جامعه و چسبیدن به امور وزارتی و درایتی بوده و نمی توانیم با این واقعیت کنار بیاییم که دوران ما به سر رسیده است و باید به قول امروزی گفتنی ها، 'سبک زندگی' جدیدی را آغاز کنیم و در آن، طرحی نو در اندازیم. فصل زمستان بود و هنوز یک سال از فراغت من از خدمت نگذشته بود که طی یک آگهی ترحیم دیدم آن همرزم کهنسال دوران خدمت من نتوانسته تا گرفتن پاداش پایان خدمت و عملی کردن نقشه هایی که برای آن داشت صبر کند و دار فانی را وداع کرده است.
آری بازنشستگی از آن چه به آن فکر می کنیم دورتر است و شاید نرسیدنی تر؛ بسیاری از مردم هم هستند که این دوران را به خاطر نوع کارشان تجربه نمی کنند. او هم به زعم این که سالیان سال خدمت کرده بود و با انتقال به گرمسیری و سردسیری روزگارش او را به اردبیل و زبان ترکی کشانده بود، نتوانست این دوران را تجربه کند. اما اگر می ماند، به راستی چگونه باید اموراتش را می گذراند؟ آیا فقط پاداش پایان خدمت و یا داشتن ملک و عقار برای این بخش از زندگی کافی است یا می توان برنامه ای مسلم و اساسی برای این دوران تدارک دیده و با بهینه سازی این سرمایه های اجتماعی به طراحی یک جامعه تازه با دوران سالمندی بهتر پرداخت؟ 6016
انتهای پیام /*
http://www.irna.ir/fa/News/81779216/
@thing
www.irna.ir
ایرنا - سالمندی و سرمایه اجتماعی- محمد زینالی اُناری
بیش از دوازده سال پیش بود که یک روز صبح به اتفاق جمعی از همراهان در حین برنامه صبحگاهی بودیم که به اصطلاح آن روزها جناب سروان روشنبر، که عمری را در گوشه و کنار کشور به سربازی مشغول بود، داشت در مورد بازنشستگی و تصمیماتش برای بقیه زندگی اش با من حرف می زد؛…
امیرعلی ابوالفتح- سرمقاله روزنامه اعتماد ۷/۷/۱۳۹۵
... در مناظره روز گذشته كلينتون و ترامپ، پاي مسائل مربوط به سياست خارجي نيز به وسط كشيده شد و در اين چارچوب، نام ايران بيش از هر كشور ديگري مطرح شد. يكي از مهمترين رخدادهاي سياسي در طول چهار سال گذشته، دستيابي به توافق هستهاي بود كه اتفاقا توسط هيلاري كلينتون كليد زده شد و مذاكرات هستهاي منتهي به برجام در زمان مسووليت او در وزارت امور خارجه شكل گرفت. پس قابل پيشبيني بود كه اين مساله به عنوان يك موضوع داغ براي انتقاد از كلينتون و دولت دموكرات اوباما مطرح شود، كماآنكه در ماههاي پيش نيز انتقاد از برجام يكي از موضوعات اصلي جمهوريخواهان در سخنرانيهايشان بوده است. اين مساله در مناظره ديروز نيز تكرار شد و ترامپ در سخنان خود تلاش كرد تا برجام را بدترين توافق تاريخ امريكا معرفي كند و مسووليت آن را بر دوش كلينتون بيندازد. كلينتون نيز مجبور شد از عملكرد خود درباره ايران دفاع كند و مدعي شود كه ايران را از دستيابي به بمب هستهاي دور كرده است. از طرفي، كلينتون هم تلاش كرد براي اثبات بيصلاحيتي ترامپ در عهدهدار شدن مسووليت فرماندهي كل قوا به تهديد اخير او كه گفته بود به ارتش دستور آتش عليه شناورهاي ايران خواهد داد، اشاره كند و بگويد چنين كسي كه به اين سادگي تحريك ميشود، امريكا را مجددا درگير جنگ خواهد كرد و او صلاحيت دسترسي به كدهاي هستهاي را ندارد. به هر حال ايران از موضوعات بسيار مهم در انتخابات رياستجمهوري امريكا خواهد بود زيرا طيف بسياري از نخبگان امريكايي مدعي هستند كه ايران در كنار روسيه، چين و كره شمالي يكي از مهمترين تهديدهاي امريكا محسوب ميشود و در همين راستا بايد انتظار داشت كه در مناظرههاي باقيمانده بيش از پيش نام ايران مطرح شده و طرفين در اين باره با يكديگر جدل كنند. با آنكه موضوع ايران در مناظره مطرح شد، به موضوعات ديگر در عرصه سياست خارجي كمتر توجه شد ...
http://www.etemadnewspaper.ir/#
@thing
... در مناظره روز گذشته كلينتون و ترامپ، پاي مسائل مربوط به سياست خارجي نيز به وسط كشيده شد و در اين چارچوب، نام ايران بيش از هر كشور ديگري مطرح شد. يكي از مهمترين رخدادهاي سياسي در طول چهار سال گذشته، دستيابي به توافق هستهاي بود كه اتفاقا توسط هيلاري كلينتون كليد زده شد و مذاكرات هستهاي منتهي به برجام در زمان مسووليت او در وزارت امور خارجه شكل گرفت. پس قابل پيشبيني بود كه اين مساله به عنوان يك موضوع داغ براي انتقاد از كلينتون و دولت دموكرات اوباما مطرح شود، كماآنكه در ماههاي پيش نيز انتقاد از برجام يكي از موضوعات اصلي جمهوريخواهان در سخنرانيهايشان بوده است. اين مساله در مناظره ديروز نيز تكرار شد و ترامپ در سخنان خود تلاش كرد تا برجام را بدترين توافق تاريخ امريكا معرفي كند و مسووليت آن را بر دوش كلينتون بيندازد. كلينتون نيز مجبور شد از عملكرد خود درباره ايران دفاع كند و مدعي شود كه ايران را از دستيابي به بمب هستهاي دور كرده است. از طرفي، كلينتون هم تلاش كرد براي اثبات بيصلاحيتي ترامپ در عهدهدار شدن مسووليت فرماندهي كل قوا به تهديد اخير او كه گفته بود به ارتش دستور آتش عليه شناورهاي ايران خواهد داد، اشاره كند و بگويد چنين كسي كه به اين سادگي تحريك ميشود، امريكا را مجددا درگير جنگ خواهد كرد و او صلاحيت دسترسي به كدهاي هستهاي را ندارد. به هر حال ايران از موضوعات بسيار مهم در انتخابات رياستجمهوري امريكا خواهد بود زيرا طيف بسياري از نخبگان امريكايي مدعي هستند كه ايران در كنار روسيه، چين و كره شمالي يكي از مهمترين تهديدهاي امريكا محسوب ميشود و در همين راستا بايد انتظار داشت كه در مناظرههاي باقيمانده بيش از پيش نام ايران مطرح شده و طرفين در اين باره با يكديگر جدل كنند. با آنكه موضوع ايران در مناظره مطرح شد، به موضوعات ديگر در عرصه سياست خارجي كمتر توجه شد ...
http://www.etemadnewspaper.ir/#
@thing
تباهی، پایان عشقهای پوشالی
جام جم
قتل عاشقانه، نتیجه یک حالت هیجانی است
محمد زینالیاناری، جامعهشناس و پژوهشگر نیز درباره اینکه چرا قتل، راه حل نهایی قاتلان جانی است، به «جامجم» بیان میکند:
«معتقدم این حالت هیجانی که به آن عشق میگویند، فقط یک حالت استمرار در هیجان در خودبودن یا تنها نبودن و تعلق به جهان داشتن است و هیچ مفهوم غایی یا معرفت انسانی نیست.
انسانها به عشق باور دارند و وقتی به سوی این موضوع پرت میشوند، نمیدانند که این فقط یک حالت است و با ترشحاتی که در مغزشان انجام میشود نیز این حالت تبدیل به یک معرفت وجودی از ایثارگری یا شیدایی میشود.
خشونت وقتی اتفاق میافتد که فعل و انفعالات درونی اعم از جسمی و ذهنی، به تیرهترین وجه رخ میدهد.»
برای تو میمیرم، خطرناک است
این جامعهشناس در توضیح قتلهای عاشقانه اظهار میکند: «کشتن معشوق و خود، هیچ کار خاصی نیست، اصل کشته شدن وقتی رخ میدهد که فرد میگوید برای تو میمیرم، این مردن، شدت عشق را میرساند و اگرچه همه این واژه را میگویند ولی فقط عده خاصی میتوانند برای کسی بمیرند، یعنی قرار گرفتن در حالتی از اوج شور، برای هر کسی رخ نمیدهد.
برخیها هم بیمار و معتاد این حالت هستند. وقتی قاتل متوجه میشود که معشوق دیگر از آن وی نیست، تخلیه میشود و میمیرد و در آن حالت، دیگر او عاشق نیست و یک مرده محسوب میشود و فردی را که پیشتر درون او بود، همچون قاتل خود میبیند و انتقام میگیرد.»
http://jamejamonline.ir/online/2234134347452019370/تباهی،-پایان-عشقهای-پوشالی
@thing
جام جم
قتل عاشقانه، نتیجه یک حالت هیجانی است
محمد زینالیاناری، جامعهشناس و پژوهشگر نیز درباره اینکه چرا قتل، راه حل نهایی قاتلان جانی است، به «جامجم» بیان میکند:
«معتقدم این حالت هیجانی که به آن عشق میگویند، فقط یک حالت استمرار در هیجان در خودبودن یا تنها نبودن و تعلق به جهان داشتن است و هیچ مفهوم غایی یا معرفت انسانی نیست.
انسانها به عشق باور دارند و وقتی به سوی این موضوع پرت میشوند، نمیدانند که این فقط یک حالت است و با ترشحاتی که در مغزشان انجام میشود نیز این حالت تبدیل به یک معرفت وجودی از ایثارگری یا شیدایی میشود.
خشونت وقتی اتفاق میافتد که فعل و انفعالات درونی اعم از جسمی و ذهنی، به تیرهترین وجه رخ میدهد.»
برای تو میمیرم، خطرناک است
این جامعهشناس در توضیح قتلهای عاشقانه اظهار میکند: «کشتن معشوق و خود، هیچ کار خاصی نیست، اصل کشته شدن وقتی رخ میدهد که فرد میگوید برای تو میمیرم، این مردن، شدت عشق را میرساند و اگرچه همه این واژه را میگویند ولی فقط عده خاصی میتوانند برای کسی بمیرند، یعنی قرار گرفتن در حالتی از اوج شور، برای هر کسی رخ نمیدهد.
برخیها هم بیمار و معتاد این حالت هستند. وقتی قاتل متوجه میشود که معشوق دیگر از آن وی نیست، تخلیه میشود و میمیرد و در آن حالت، دیگر او عاشق نیست و یک مرده محسوب میشود و فردی را که پیشتر درون او بود، همچون قاتل خود میبیند و انتقام میگیرد.»
http://jamejamonline.ir/online/2234134347452019370/تباهی،-پایان-عشقهای-پوشالی
@thing
Jamejam Online
تباهی، پایان عشقهای پوشالی
«دیگر نباید زنده میماند. او را زنده میخواستم تا در کنار من باشد، اما وقتی قرار است با فرد دیگری ازدواج کند، دیگر نمیخواستم زنده باشد. او زندگی مرا سیاه کرده بود. من خیلی وقت بود مرده متحرک بودم. چند بار خواستم خودکشی کنم، اما قبل از آن باید از لیلا انتقام…
کدام سرطان در ایران صدر نشین است؟
سرطان گوارش شامل مری، معده، پانکراس ( لوزالمعده) ، روده بزرگ ، روده کوچک و کبد است و سرطان گوارش در ایران بالاترین تعداد سرطان را به خود اختصاص داده است. سرطان معده شایع ترین سرطان در مردان و کشنده ترین سرطان در بین مردان و زنان ایرانی است. سرطان کولون و رکتوم (سرطان روده بزرگ) در زنان و مردان تقریبا مساوی و مقداری در مردان بیشتر است.
هنوز تعداد سرطان در ایران نسبت به کشورهای غربی بسیار پایین تر است و تعداد مبتلایان در ایران حدود یک چهارم تا یک پنجم، سرطان های کشورهای غرب است اما هرچند این تعداد سرطان کمتر از آمار موجود در کشورهای غربی است اما سرعت رشد آن متاسفانه زیاد بوده و به تدریج این بیماران در حال افزایش هستند.
http://www.ghanoondaily.ir/fa/news/detail/10603/-کدام-سرطان-در-ایران-صدر-نشین-است
@thing
سرطان گوارش شامل مری، معده، پانکراس ( لوزالمعده) ، روده بزرگ ، روده کوچک و کبد است و سرطان گوارش در ایران بالاترین تعداد سرطان را به خود اختصاص داده است. سرطان معده شایع ترین سرطان در مردان و کشنده ترین سرطان در بین مردان و زنان ایرانی است. سرطان کولون و رکتوم (سرطان روده بزرگ) در زنان و مردان تقریبا مساوی و مقداری در مردان بیشتر است.
هنوز تعداد سرطان در ایران نسبت به کشورهای غربی بسیار پایین تر است و تعداد مبتلایان در ایران حدود یک چهارم تا یک پنجم، سرطان های کشورهای غرب است اما هرچند این تعداد سرطان کمتر از آمار موجود در کشورهای غربی است اما سرعت رشد آن متاسفانه زیاد بوده و به تدریج این بیماران در حال افزایش هستند.
http://www.ghanoondaily.ir/fa/news/detail/10603/-کدام-سرطان-در-ایران-صدر-نشین-است
@thing
قانون
کدام سرطان در ایران صدر نشین است :: قانون
دکتر اکبری،سرطان گوارش شامل مری، معده، پانکراس ، روده بزرگ ، روده کوچک و کبد دانست و گفت:سرطان گوارش در ایران بالاترین تعداد سرطان را به خود اختصاص داده است.
شی و مالیخولیا: رویارویی ایرانیان با فناوریهای جدید
...
در فاعلیت نیت مقدم بر عمل است. ما فاعل بی نیت هستیم و نیات ما از هر پدیده ای، وارداتی و اسیر دست تبلیغات است. اما این واردات را نه دولت که نفس و غرایز ما و پایگاههای غریزی آن پیش پای ما گذاشته است. تا تلفن، موبایل و کامپیوتر در پایگاه هایی چون ویترین و رسانه درخشیدند، تبدیل شدیم به مشتری، بدون اندکی اندیشه دربارۀ آن.
http://anthropology.ir/article/31415
@thing
...
در فاعلیت نیت مقدم بر عمل است. ما فاعل بی نیت هستیم و نیات ما از هر پدیده ای، وارداتی و اسیر دست تبلیغات است. اما این واردات را نه دولت که نفس و غرایز ما و پایگاههای غریزی آن پیش پای ما گذاشته است. تا تلفن، موبایل و کامپیوتر در پایگاه هایی چون ویترین و رسانه درخشیدند، تبدیل شدیم به مشتری، بدون اندکی اندیشه دربارۀ آن.
http://anthropology.ir/article/31415
@thing
بهداشت، صنعت و اخلاق حرفه ای
محمد زینالی اُناری
امیل دورکیم، جامعه شناس معتقد بود که گذر از جامعه سنتی به جامعه مدرن همراه با تولید مشاغل متنوعی است که هر یک در تعامل با سایر مشاغل به ارائه خدمات پرداخته و جامعه مثل یک پیکر نیازمند این مشاغل مختلف می باشد. طبق این نظر، افراد به تناسب شغل خود دارای تمایز اجتماعی بوده و چه بسا متناسب با مهارت جدید خود می اندیشند. او نگران هم بود.
نگرانی امیل دورکیم از عدم امکان ایجاد تفاهم میان این مهارت ها بر می خواست. او فکر می کرد به تدریج باید زمینه های انقلاب اخلاقی در جامعه ایجاد شود تا مهارتهای تخصصی جدیدی که در جامعه جای مهارتهای ساده قدیمی را می گیرد، بتوانند واقعا با هم بسازند و جامعه بدون آنومی(بیماری اجتماعی) بقا داشته باشد.
در واقع رشد قطبی جامعه، موجب می شود برخی مهارتها بر برخی مهارتهای دیگر سلطه پیدا کنند و آن موقع، طبقات جامعه جدید نه بر اساس بورژوازی تولیدی که بر اساس بورژوازی صنعتی شکل میگیرد و در آن مهارتهای جدید به طبقات بالای جامعه تبدیل می شوند که نبض سایر اعضای آن را بر دست دارند. تفاوت درآمد رشته های شغلی در برابر سایر رشته های علمی، یک حقیقت نیست و واقعیتی است که می توان در آن شک کرد.
فرانس فانون هنگام رشد پزشکی مدرن اشاره کرده بود که سرمایه داری دارو از محلی به بین المللی تبدیل می شود و این موجب سرکوب تولیدات محلی شده، به علاوه امکان ایجاد قطبهای جهانی از سلطه را خلق می کند. تذکر به جای او پس از سالها خود را عیان می کند چرا که امروز دارو و تولیدات شیمیایی دیگر، بازار وسیعی به خود اختصاص داده و تنها اشخاصی که می توانند سلطه بازار جهانی دارو را تعمیق بخشند، کاربران اجتماعی توزیع آن هستند، یعنی پزشکان.
در نتیجه این شیوه از غرق شدن در جامعه جهانی و صنایع جدید موجب شده است که نظام حرفه ای متعامل ایران دستخوش تفاوت طبقاتی ای باشد که از سویی درآمد متخصصان دیگر رشته مانند شاعران، کشاورزان، نانوایان، خبرنگاران و ... را در برابر کاربران تجارت سنگ، دارو و لوازم دیجیتال به شدت پایین هدایت کند. از سوی دیگر نیز جریان بازار را به سمت مصرف این اقلام هدایت کند، جایی که باعث شود نظام بهداشتی به جای پیشگیری درمان را مد نظر قرار دهد.
حال با این ماجرا، طبقات بالا که به اعتقاد کارل مانهایم، همواره سازنده آرمان های فرهنگی جامعه هستند، نبض جامعه ایرانی را به دست بگیرند. یکی از این طبقات پزشکان هستند که به دلیل نیازهای ضروری مردم این جامعه ( و عدم پیشگیری ) در چشم انداز فرهنگی و اقتصادی مردم قرار دارند. آن ها جایگاهی را می گیرند که بورژوای در پیشرفت جوامع غربی بر عهده داشت. رفته رفته یک الیگارشی شهری از این طبقات به خصوص در شهرهایی که دارای سرمایه دارهای تولیدی نیست، شکل می گیرد.
در نتیجه وظیفه اصلی این افراد این است که ضمن هدایت کنترل درونی خود، نبض جامعه را نیز به دست گرفته و آن را هدایت کنند. اما واقعیتی وجود دارد که ممکن است آن بداخلاقی مد نظر دورکیم همین جا به وقوع بپیوندد. این گروه دقیقا از نبود تفکر اجتماعی و اقتصادی مدرن رنج می برد چرا که مهارت تسلط بر آن را ندارد. نظام بهداشت و درمان در سیستم داخلی خود حتی به پرستاران فرصت اندیشه و رونق مهارت خود را نمی دهد چه برسد به سایر اعضای جامعه.
طبقات شهری قطبی شده اند و سایر تخصص ها دچار فقر اعتماد به نفس، عدم تشخص و حتی عدم امکان عاملیت را دارند. جامعه به یک تفکر تک بعدی که در انحصار پزشکان و مهندسان است تبدیل شده است و آن ها این منزلت مغلق را حقیقت وجودی خود و نان حلال باور کرده اند. در حالی که این ساختارها معلولی از سرمایه داری جهانی دارو و سنگ بوده و موجب می شود به جای پیشگیری از معضلات موجود همچون بیماری و زلزله، بر رشد سرسام آور ریسک در جامعه بدمند.
@thing
محمد زینالی اُناری
امیل دورکیم، جامعه شناس معتقد بود که گذر از جامعه سنتی به جامعه مدرن همراه با تولید مشاغل متنوعی است که هر یک در تعامل با سایر مشاغل به ارائه خدمات پرداخته و جامعه مثل یک پیکر نیازمند این مشاغل مختلف می باشد. طبق این نظر، افراد به تناسب شغل خود دارای تمایز اجتماعی بوده و چه بسا متناسب با مهارت جدید خود می اندیشند. او نگران هم بود.
نگرانی امیل دورکیم از عدم امکان ایجاد تفاهم میان این مهارت ها بر می خواست. او فکر می کرد به تدریج باید زمینه های انقلاب اخلاقی در جامعه ایجاد شود تا مهارتهای تخصصی جدیدی که در جامعه جای مهارتهای ساده قدیمی را می گیرد، بتوانند واقعا با هم بسازند و جامعه بدون آنومی(بیماری اجتماعی) بقا داشته باشد.
در واقع رشد قطبی جامعه، موجب می شود برخی مهارتها بر برخی مهارتهای دیگر سلطه پیدا کنند و آن موقع، طبقات جامعه جدید نه بر اساس بورژوازی تولیدی که بر اساس بورژوازی صنعتی شکل میگیرد و در آن مهارتهای جدید به طبقات بالای جامعه تبدیل می شوند که نبض سایر اعضای آن را بر دست دارند. تفاوت درآمد رشته های شغلی در برابر سایر رشته های علمی، یک حقیقت نیست و واقعیتی است که می توان در آن شک کرد.
فرانس فانون هنگام رشد پزشکی مدرن اشاره کرده بود که سرمایه داری دارو از محلی به بین المللی تبدیل می شود و این موجب سرکوب تولیدات محلی شده، به علاوه امکان ایجاد قطبهای جهانی از سلطه را خلق می کند. تذکر به جای او پس از سالها خود را عیان می کند چرا که امروز دارو و تولیدات شیمیایی دیگر، بازار وسیعی به خود اختصاص داده و تنها اشخاصی که می توانند سلطه بازار جهانی دارو را تعمیق بخشند، کاربران اجتماعی توزیع آن هستند، یعنی پزشکان.
در نتیجه این شیوه از غرق شدن در جامعه جهانی و صنایع جدید موجب شده است که نظام حرفه ای متعامل ایران دستخوش تفاوت طبقاتی ای باشد که از سویی درآمد متخصصان دیگر رشته مانند شاعران، کشاورزان، نانوایان، خبرنگاران و ... را در برابر کاربران تجارت سنگ، دارو و لوازم دیجیتال به شدت پایین هدایت کند. از سوی دیگر نیز جریان بازار را به سمت مصرف این اقلام هدایت کند، جایی که باعث شود نظام بهداشتی به جای پیشگیری درمان را مد نظر قرار دهد.
حال با این ماجرا، طبقات بالا که به اعتقاد کارل مانهایم، همواره سازنده آرمان های فرهنگی جامعه هستند، نبض جامعه ایرانی را به دست بگیرند. یکی از این طبقات پزشکان هستند که به دلیل نیازهای ضروری مردم این جامعه ( و عدم پیشگیری ) در چشم انداز فرهنگی و اقتصادی مردم قرار دارند. آن ها جایگاهی را می گیرند که بورژوای در پیشرفت جوامع غربی بر عهده داشت. رفته رفته یک الیگارشی شهری از این طبقات به خصوص در شهرهایی که دارای سرمایه دارهای تولیدی نیست، شکل می گیرد.
در نتیجه وظیفه اصلی این افراد این است که ضمن هدایت کنترل درونی خود، نبض جامعه را نیز به دست گرفته و آن را هدایت کنند. اما واقعیتی وجود دارد که ممکن است آن بداخلاقی مد نظر دورکیم همین جا به وقوع بپیوندد. این گروه دقیقا از نبود تفکر اجتماعی و اقتصادی مدرن رنج می برد چرا که مهارت تسلط بر آن را ندارد. نظام بهداشت و درمان در سیستم داخلی خود حتی به پرستاران فرصت اندیشه و رونق مهارت خود را نمی دهد چه برسد به سایر اعضای جامعه.
طبقات شهری قطبی شده اند و سایر تخصص ها دچار فقر اعتماد به نفس، عدم تشخص و حتی عدم امکان عاملیت را دارند. جامعه به یک تفکر تک بعدی که در انحصار پزشکان و مهندسان است تبدیل شده است و آن ها این منزلت مغلق را حقیقت وجودی خود و نان حلال باور کرده اند. در حالی که این ساختارها معلولی از سرمایه داری جهانی دارو و سنگ بوده و موجب می شود به جای پیشگیری از معضلات موجود همچون بیماری و زلزله، بر رشد سرسام آور ریسک در جامعه بدمند.
@thing