سرمایهگذاری نوستالژیک
خبر آنلاین: وبلاگ > زینالی اوناری، محمد - همیشه، هر دم از این باغ، بری می رسد و اینک که داد و ستد اسب تقریبا در حال بورس شدن است، باید به موضوعیت این تفریح توجه شود. آیا اسب نیز در آینده به یک تفریح رایج چون پیاده روی و سفر با خودرو تبدیل خواهد شد؟ هم¬اینک خودروهای شخصی، از وسیع ترین سرمایه گذاریهای مردم ایران است که به جای سرمایه گذاریهای عمومی در صنایع ریلی و عمومی نشسته است. همانند صنعت حمل و نقل، در آینده نیز صنعت تفریحات با اتکار به آفرینش زمینه های علاقه مردم به سنتهای از بین رفته، روند جذب سرمایه های مردمی را مورد توجه قرار دهد.
طبق گزارشهای باستان شناسی، دوره های پیش از کشاورزی، انسانها شکارگر و مهاجر بودند. کوچ نشینی دسته جمعی و کولیگری انسان ها، با پیدایش کشاوزی که آن را به زنان نسبت می دهند به ساختن خانه و یکجانشینی انجامید. با این حال هنوز گروه های بسیاری بودند که نمی توانستند خانه بسازند. از این رو صنف معمار شکل گرفت و به راستی از گذشته هم ساختن خانه یکی از مهارت های پدر درآمد آدمیزاد محسوب می شده است. به نظر می رسید که با ساخته شدن خانه ها و اهلی کردن حیوانات دیگر دوره شکارگری و کمین کردن انسان تمام شده است.
اما امروز از هر کتابی که در مورد شاهان و تصاویرشان در نقاشی های به جا مانده ببینیم، شاید چند عکس هم از شکار و افتخارات شاهان از کشتی گرفتن با شیران به چشم مان بخورد. آری پس از صدها و هزاران سال از آغاز یکجانشینی و پیدایش تمدن، هنوز هم شاهان در نوستالژی مصرف صحنه های لذت بخش شکار بودند. همین آخرین شاهان هم بسیار عاشق شکار و خوردن گوشت کبک و آهو بودند. گذشته از این که اعتقاد بر این است که گوشت برخی حیوانات برای سلامتی بدن انسان بسیار سازنده است، شوق به شکارگری نیز به تفریحی شاهانه تبدیل شده بود.
البته این نوستالژی شاهانه پس از تولید انبوه تفنگ بادی و آزادی های ناشی از شهرنشینی توسط مردم در گستره وسیعی از خاکهای کشور تقلید شد تا این که کبک و آهو در معرض انقراض قرار گرفت. یکی از صحنه های شکارگری انسان ها، شکار زمین بود. آن ها آنقدر در کوه و دشت و دمن خانه و "راه" ساختند تا دیگر تقریبا جایی برای زندگی حیوانات وحشی نماند و آن ها در پارکهای طبیعی به موزه تبدیل شدند. آری اینک انسان طبیعت را به موزه تبدیل کرده و هر از چندگاهی توسط امثال مرحوم اینانلو مستند آن را نگاه می کند.
اسب هم که در گذشته ابزار حمل و نقل بوده و به شدت تولید و معامله می شد، با تولید انبوه خودرو و نیسان وانت، امروز تبدیل به موزه شده و در کرانه های شهرها در قالب ورزش و تفریح مشاهده می شود. باشگاه های اسب سواری با قیمت های آن چنانی و شاهانه ساخته می شوند تا مردم را همچون شکار کبک و آهو به سواری اسب و مسابقه با آن عادت بدهند. شکار، اسب سواری و بسیاری از چنین اتفاقاتی در کل دنیا به یک ژانر فرهنگی و ورزشی تبدیل شده و همه ساله مسابقات تیراندازی و اسب سواری برگزار می شود.
آن چیزی که تقلید رفتارهای بدوی گذشتگان را به فرهنگ تبدیل کرده، نوستالژی یا لذت بردن از فراغت های پیشینیان است. هم افراد را از فضای زندگی روزمره در می آورد وهم اسبابی می شود برای هیجان ورزی و اجرای بازی های قدرت طلبانه. اما نکته مهم این است که مردمان امروز در اوج رفاه و منزلت مدرن و ابزارهای مناسب زندگی، برای تفریح و لذت بردن از زندگی همچنان در آرزوی تجربه های بدوی هستند. اگرچه این روند در کل جهان وجود دارد و در ایران نیز خاستگاهی تاریخی و متکی بر طبقات بالا دارد، با این حال امروز در آستانه گسترش و رونق باشگاه های اسب سواری و علاقه شدید مردم به تقلید از هر تفریحی که مد روز باشد، ضرورت توجه را دارد.
همزاد با شعارهای پی در پی اقتصادی در کشور، رونق این قبیل باشگاه ها، مانند توده ای شدن مصرف خودرو، همه مردم را به استفاده از انواع و اقسام تفریحات نوستالژیک و سرمایه گذاری در آن خواهد نمود. مردم کاری به این ندارند که اسب سواری خوب است یا بد، آنها تابع مد و تبلیغات و هیجان هایی هستند که از تفریحات ارائه می شود. گهگداری می شنویم که فردی پیدا می شود و برای تقدیر به ورزشکار ملی یا وزیر دولتی اسب هدیه می دهد؛ یا افرادی در پروفایل هایشان عکسهای زیبایی در حین اسب سواری و یا تیر اندازی می گذارند. دریچه سرمایه گذاری مردم به هر موضوع جدید نیز از تفاخر افراد خاص درباره مصرف آن می گذرد.
گذشتِ هدر دادن سرمایه عموم مردم در خرید خودرو و از دست دادن فرصت های توسعه ریلی و عمومی، توجه نقادانه به شروع سرمایه گذاریهای مردم در صنایع تفریحی را نیز ضروری می کند. چرا که در سالهای بعد شاید مشغولیت فکری والدین این باشد که برای تفریحات نوستالژیک فرزندم اعم از ویلانشینی، سوارکاری، ماهی گیری و .. باید "چه کنم"؟
http://www.khabaronline.ir/detail/577314/weblog/zeynali
telegram.me/thing
خبر آنلاین: وبلاگ > زینالی اوناری، محمد - همیشه، هر دم از این باغ، بری می رسد و اینک که داد و ستد اسب تقریبا در حال بورس شدن است، باید به موضوعیت این تفریح توجه شود. آیا اسب نیز در آینده به یک تفریح رایج چون پیاده روی و سفر با خودرو تبدیل خواهد شد؟ هم¬اینک خودروهای شخصی، از وسیع ترین سرمایه گذاریهای مردم ایران است که به جای سرمایه گذاریهای عمومی در صنایع ریلی و عمومی نشسته است. همانند صنعت حمل و نقل، در آینده نیز صنعت تفریحات با اتکار به آفرینش زمینه های علاقه مردم به سنتهای از بین رفته، روند جذب سرمایه های مردمی را مورد توجه قرار دهد.
طبق گزارشهای باستان شناسی، دوره های پیش از کشاورزی، انسانها شکارگر و مهاجر بودند. کوچ نشینی دسته جمعی و کولیگری انسان ها، با پیدایش کشاوزی که آن را به زنان نسبت می دهند به ساختن خانه و یکجانشینی انجامید. با این حال هنوز گروه های بسیاری بودند که نمی توانستند خانه بسازند. از این رو صنف معمار شکل گرفت و به راستی از گذشته هم ساختن خانه یکی از مهارت های پدر درآمد آدمیزاد محسوب می شده است. به نظر می رسید که با ساخته شدن خانه ها و اهلی کردن حیوانات دیگر دوره شکارگری و کمین کردن انسان تمام شده است.
اما امروز از هر کتابی که در مورد شاهان و تصاویرشان در نقاشی های به جا مانده ببینیم، شاید چند عکس هم از شکار و افتخارات شاهان از کشتی گرفتن با شیران به چشم مان بخورد. آری پس از صدها و هزاران سال از آغاز یکجانشینی و پیدایش تمدن، هنوز هم شاهان در نوستالژی مصرف صحنه های لذت بخش شکار بودند. همین آخرین شاهان هم بسیار عاشق شکار و خوردن گوشت کبک و آهو بودند. گذشته از این که اعتقاد بر این است که گوشت برخی حیوانات برای سلامتی بدن انسان بسیار سازنده است، شوق به شکارگری نیز به تفریحی شاهانه تبدیل شده بود.
البته این نوستالژی شاهانه پس از تولید انبوه تفنگ بادی و آزادی های ناشی از شهرنشینی توسط مردم در گستره وسیعی از خاکهای کشور تقلید شد تا این که کبک و آهو در معرض انقراض قرار گرفت. یکی از صحنه های شکارگری انسان ها، شکار زمین بود. آن ها آنقدر در کوه و دشت و دمن خانه و "راه" ساختند تا دیگر تقریبا جایی برای زندگی حیوانات وحشی نماند و آن ها در پارکهای طبیعی به موزه تبدیل شدند. آری اینک انسان طبیعت را به موزه تبدیل کرده و هر از چندگاهی توسط امثال مرحوم اینانلو مستند آن را نگاه می کند.
اسب هم که در گذشته ابزار حمل و نقل بوده و به شدت تولید و معامله می شد، با تولید انبوه خودرو و نیسان وانت، امروز تبدیل به موزه شده و در کرانه های شهرها در قالب ورزش و تفریح مشاهده می شود. باشگاه های اسب سواری با قیمت های آن چنانی و شاهانه ساخته می شوند تا مردم را همچون شکار کبک و آهو به سواری اسب و مسابقه با آن عادت بدهند. شکار، اسب سواری و بسیاری از چنین اتفاقاتی در کل دنیا به یک ژانر فرهنگی و ورزشی تبدیل شده و همه ساله مسابقات تیراندازی و اسب سواری برگزار می شود.
آن چیزی که تقلید رفتارهای بدوی گذشتگان را به فرهنگ تبدیل کرده، نوستالژی یا لذت بردن از فراغت های پیشینیان است. هم افراد را از فضای زندگی روزمره در می آورد وهم اسبابی می شود برای هیجان ورزی و اجرای بازی های قدرت طلبانه. اما نکته مهم این است که مردمان امروز در اوج رفاه و منزلت مدرن و ابزارهای مناسب زندگی، برای تفریح و لذت بردن از زندگی همچنان در آرزوی تجربه های بدوی هستند. اگرچه این روند در کل جهان وجود دارد و در ایران نیز خاستگاهی تاریخی و متکی بر طبقات بالا دارد، با این حال امروز در آستانه گسترش و رونق باشگاه های اسب سواری و علاقه شدید مردم به تقلید از هر تفریحی که مد روز باشد، ضرورت توجه را دارد.
همزاد با شعارهای پی در پی اقتصادی در کشور، رونق این قبیل باشگاه ها، مانند توده ای شدن مصرف خودرو، همه مردم را به استفاده از انواع و اقسام تفریحات نوستالژیک و سرمایه گذاری در آن خواهد نمود. مردم کاری به این ندارند که اسب سواری خوب است یا بد، آنها تابع مد و تبلیغات و هیجان هایی هستند که از تفریحات ارائه می شود. گهگداری می شنویم که فردی پیدا می شود و برای تقدیر به ورزشکار ملی یا وزیر دولتی اسب هدیه می دهد؛ یا افرادی در پروفایل هایشان عکسهای زیبایی در حین اسب سواری و یا تیر اندازی می گذارند. دریچه سرمایه گذاری مردم به هر موضوع جدید نیز از تفاخر افراد خاص درباره مصرف آن می گذرد.
گذشتِ هدر دادن سرمایه عموم مردم در خرید خودرو و از دست دادن فرصت های توسعه ریلی و عمومی، توجه نقادانه به شروع سرمایه گذاریهای مردم در صنایع تفریحی را نیز ضروری می کند. چرا که در سالهای بعد شاید مشغولیت فکری والدین این باشد که برای تفریحات نوستالژیک فرزندم اعم از ویلانشینی، سوارکاری، ماهی گیری و .. باید "چه کنم"؟
http://www.khabaronline.ir/detail/577314/weblog/zeynali
telegram.me/thing
www.khabaronline.ir
سرمایه گذاری نوستالژیک
همیشه، هر دم از این باغ، بری می رسد و اینک که داد و ستد اسب تقریبا در حال بورس شدن است، باید به موضوعیت این تفریح توجه شود. آیا اسب نیز در آینده به یک تفریح رایج چون پیاده روی و سفر با خودرو تبدیل خواهد شد؟ هم¬اینک خودروهای شخصی، از وسیع ترین سرمایه گذاریهای…
تکنوکراسی افراطی و تحدید علوم انسانی
محمد زینالی اُناری
از نکات مهم باستان شناسی در منطقه مشرف به ایران این است که استفاده از ابزار در بین النهرین از دیرباز رواج داشته است. از این رو این مناطق از نظر تاریخی مورد توجه باستان شناسان معرفتی می باشد که از نقطه نظر درک و تصور آدمی از ساختن ابزار حائز اهمیت شده اند. این میراث، نشان می دهد که تولید از دیرباز مورد توجه مردم ایران بوده و در بخشهایی از آن هم مدت ها پارچه های پشمی به کشورهای خارجی صادر میگردید.
با تأثیراتی که حمله ی مغول بر ایران گذاشت، حکومت های قبیله ای تا مدت ها ایران را به دست گرفته، به شیوه ی عشایری بر آن مدیریت کردند. در اثر حملات مداوم به شهرها، رونق تکنیک یا صنعت دچار ناامنی شد و جامعه ی ایرانی از فرصت پایداری حجره های تولید، محروم شد. آخرین نوع حکومتهای عشیره ای، دولت قاجار بود که با قلع و قمع مردم آغاز، با نمادگرایی شیر و خورشید تداوم و به جای حمله و غارت اقوام جدید، با جنبش شهرنشینان مشروطه خواه و برنامه کودتا پایان یافت.
واکنشهای انسانی چون مشروطه به حکومت قاجار، محصول ابزاری به نام ارتباطات، اعم از صنعت روزنامه و کتاب بود. در جریان تعاملات جهانی و اقتباس از فن آوری ارتباطی وارده از کشورهای شرقی و غربی، با تأسیس چاپخانه ها در ایران هوای تازه ای فرصت وزیدن گرفت. مطبوعات یکی از بهترین ابزارهایی بود که به صورت بندی ایرانی حالت مدرنی بخشیده، با کودتای سید ضیاء و تاج گذاری رضاشاه، محتوای پادشاهی و شیر و خورشید قدیمی را دوباره به سپهر اجتماعی بازگرداند.
حکومت قاجاری در تداوم خود، به شدت با مخالفان برخورد می کرد. یکی از نشانههای این برخورد، ترور ناصرالدین شاه است. ای نترور بیانگر خفقانی است که به مردم این دوره به هیچ وجه امکان طرح دعوی علیه شاه قاجاری را نمی داد. اما با شکل گرفتن مطبوعات، این طرح دعوی صورت گرفت و افرادی از میان تحصیل کرده های جدید و همچنین از میان علما، به فکر تأسیس مشروطه افتادند. این ها در حالی صورت می گرفت که قاجار خود به فکر پیشرفت کشور افتاده بود و حتی مدرسه دارالفنون را نیز راه اندازی کرده، دیوان و قضای بهتری نسبت به گذشته داشت.
در زمان پهلوی هم دانشگاه افتتاح و چندین بار اقدام به نوشتن برنامه های توسعه شد؛ برخی از مخالفان سیاستهای موجود هم سر از زندان و محاکمه در آوردند. اگرچه برنامه ریزان و مدیران طرحهای توسعه سعی در حل مسائل و ایجاد رفاه و توسعه داشتند، نبود فرصت نقد و گفتگو در این زمان، موجب شد برنامه ریزی های دلسوزانه از سوی مخالفانش نادیده گرفته شود. بهترین فرصت برای برنامه سازان آن زمان، این بود که زمینه ها و پیامدهای توسعه ی کشور بیشتر مورد بررسی قرار گرفته، نیروهای اجتماعی در روند اقدام و بازبینی آن حضور داشته باشند. اما اراده چیز دیگری بود و واکنشهای لازم را نیز دریافت نمود.
توسعه، فنآوری و پیشرفت کشور از زمان شکست عباس میرزا مد نظر دولتمردان بوده و طبیعتاً به خیزش مردمی برای حضور در این تفکر انجامید، اما این خیزش و تز دولتی، همواره نقد و دیدن زمینه های مخالفت با خود را مورد سرزنش و تهدید قرار داده است. ظهور تکنیک به مفهوم مدرن آن ریشه در دانشگاه های غربی داشته و با قرض گیری ایرانیان از آن دانشگاهها به ایران نیز آمد. در اوج خیزش مردمی در آغاز قرن بیست و رونق مجلس شورای ملی، ابزارهای جدید به ایران روی آورده، رشته های جدیدی چون حقوق، مهندسی و پزشکی، به صورت طوفانی ایران را در نوردید.
رواج انشای "علم بهتر است یا ثروت"، نیروی انسانی جدید شهری را از مسیر بازار به سوی دانشگاه و مدرسه کشانِد. امروز نیز رشته های مهندسی و تجربی در مدارس، نمود این موضوع انشا هستند و چه بسا امروز در اعلان های تبلیغاتی، گزاره ی جدیدی چون" دانش ثروت است " نیز مشاهده می شود(پس در گذشته دانش چه بود؟). رستاخیزی عظیم برای یادگیری فن و ابزار در جامعه شکل گرفته است اما همچون گذشته ها، اراده ی ملی به تبعاتی که این رفتارها خلق خواهند کرد، بی توجه مینماید.
متعاقب شکل گیری علوم مهندسی در غرب، بخشی از دانشجویان وقتی دیدند این دانشگاه ها نیروهایی بیش از استخدام خلق می کنند، رو به نقد آن کردند. این جنبش فکری به شکل گیری و توسعه ی علوم انسانی انجامید. رفته رفته علوم انسانی در بستری از نقد روشنفکری ابزاری سامان یافته، با ظهور نهضت های رمانتیک، انقلابهایی هم در جامعه شکل داد. اما آن ستیغ تند روشنفکری تا جایی ادامه داشت که جنگ های جهانی اول و دوم را در جهان به یادگاری گذارد.
در حالی که زنان زندگی خود را برای کار در کارخانه ها ترک می کردند، فوج فوج منتقدین از آلمان به خارج فرار می کردند، چرا که این کشور با به دست آوردن ثروت های ناشی از ابزار، هیچ دیدگاه دیگری را به عنوان نقد یا نظر نمی پذیرفت. البته این روند تحدید و تهدید منتقدان سابقه ای طولانی در چین و شوروی هم د
محمد زینالی اُناری
از نکات مهم باستان شناسی در منطقه مشرف به ایران این است که استفاده از ابزار در بین النهرین از دیرباز رواج داشته است. از این رو این مناطق از نظر تاریخی مورد توجه باستان شناسان معرفتی می باشد که از نقطه نظر درک و تصور آدمی از ساختن ابزار حائز اهمیت شده اند. این میراث، نشان می دهد که تولید از دیرباز مورد توجه مردم ایران بوده و در بخشهایی از آن هم مدت ها پارچه های پشمی به کشورهای خارجی صادر میگردید.
با تأثیراتی که حمله ی مغول بر ایران گذاشت، حکومت های قبیله ای تا مدت ها ایران را به دست گرفته، به شیوه ی عشایری بر آن مدیریت کردند. در اثر حملات مداوم به شهرها، رونق تکنیک یا صنعت دچار ناامنی شد و جامعه ی ایرانی از فرصت پایداری حجره های تولید، محروم شد. آخرین نوع حکومتهای عشیره ای، دولت قاجار بود که با قلع و قمع مردم آغاز، با نمادگرایی شیر و خورشید تداوم و به جای حمله و غارت اقوام جدید، با جنبش شهرنشینان مشروطه خواه و برنامه کودتا پایان یافت.
واکنشهای انسانی چون مشروطه به حکومت قاجار، محصول ابزاری به نام ارتباطات، اعم از صنعت روزنامه و کتاب بود. در جریان تعاملات جهانی و اقتباس از فن آوری ارتباطی وارده از کشورهای شرقی و غربی، با تأسیس چاپخانه ها در ایران هوای تازه ای فرصت وزیدن گرفت. مطبوعات یکی از بهترین ابزارهایی بود که به صورت بندی ایرانی حالت مدرنی بخشیده، با کودتای سید ضیاء و تاج گذاری رضاشاه، محتوای پادشاهی و شیر و خورشید قدیمی را دوباره به سپهر اجتماعی بازگرداند.
حکومت قاجاری در تداوم خود، به شدت با مخالفان برخورد می کرد. یکی از نشانههای این برخورد، ترور ناصرالدین شاه است. ای نترور بیانگر خفقانی است که به مردم این دوره به هیچ وجه امکان طرح دعوی علیه شاه قاجاری را نمی داد. اما با شکل گرفتن مطبوعات، این طرح دعوی صورت گرفت و افرادی از میان تحصیل کرده های جدید و همچنین از میان علما، به فکر تأسیس مشروطه افتادند. این ها در حالی صورت می گرفت که قاجار خود به فکر پیشرفت کشور افتاده بود و حتی مدرسه دارالفنون را نیز راه اندازی کرده، دیوان و قضای بهتری نسبت به گذشته داشت.
در زمان پهلوی هم دانشگاه افتتاح و چندین بار اقدام به نوشتن برنامه های توسعه شد؛ برخی از مخالفان سیاستهای موجود هم سر از زندان و محاکمه در آوردند. اگرچه برنامه ریزان و مدیران طرحهای توسعه سعی در حل مسائل و ایجاد رفاه و توسعه داشتند، نبود فرصت نقد و گفتگو در این زمان، موجب شد برنامه ریزی های دلسوزانه از سوی مخالفانش نادیده گرفته شود. بهترین فرصت برای برنامه سازان آن زمان، این بود که زمینه ها و پیامدهای توسعه ی کشور بیشتر مورد بررسی قرار گرفته، نیروهای اجتماعی در روند اقدام و بازبینی آن حضور داشته باشند. اما اراده چیز دیگری بود و واکنشهای لازم را نیز دریافت نمود.
توسعه، فنآوری و پیشرفت کشور از زمان شکست عباس میرزا مد نظر دولتمردان بوده و طبیعتاً به خیزش مردمی برای حضور در این تفکر انجامید، اما این خیزش و تز دولتی، همواره نقد و دیدن زمینه های مخالفت با خود را مورد سرزنش و تهدید قرار داده است. ظهور تکنیک به مفهوم مدرن آن ریشه در دانشگاه های غربی داشته و با قرض گیری ایرانیان از آن دانشگاهها به ایران نیز آمد. در اوج خیزش مردمی در آغاز قرن بیست و رونق مجلس شورای ملی، ابزارهای جدید به ایران روی آورده، رشته های جدیدی چون حقوق، مهندسی و پزشکی، به صورت طوفانی ایران را در نوردید.
رواج انشای "علم بهتر است یا ثروت"، نیروی انسانی جدید شهری را از مسیر بازار به سوی دانشگاه و مدرسه کشانِد. امروز نیز رشته های مهندسی و تجربی در مدارس، نمود این موضوع انشا هستند و چه بسا امروز در اعلان های تبلیغاتی، گزاره ی جدیدی چون" دانش ثروت است " نیز مشاهده می شود(پس در گذشته دانش چه بود؟). رستاخیزی عظیم برای یادگیری فن و ابزار در جامعه شکل گرفته است اما همچون گذشته ها، اراده ی ملی به تبعاتی که این رفتارها خلق خواهند کرد، بی توجه مینماید.
متعاقب شکل گیری علوم مهندسی در غرب، بخشی از دانشجویان وقتی دیدند این دانشگاه ها نیروهایی بیش از استخدام خلق می کنند، رو به نقد آن کردند. این جنبش فکری به شکل گیری و توسعه ی علوم انسانی انجامید. رفته رفته علوم انسانی در بستری از نقد روشنفکری ابزاری سامان یافته، با ظهور نهضت های رمانتیک، انقلابهایی هم در جامعه شکل داد. اما آن ستیغ تند روشنفکری تا جایی ادامه داشت که جنگ های جهانی اول و دوم را در جهان به یادگاری گذارد.
در حالی که زنان زندگی خود را برای کار در کارخانه ها ترک می کردند، فوج فوج منتقدین از آلمان به خارج فرار می کردند، چرا که این کشور با به دست آوردن ثروت های ناشی از ابزار، هیچ دیدگاه دیگری را به عنوان نقد یا نظر نمی پذیرفت. البته این روند تحدید و تهدید منتقدان سابقه ای طولانی در چین و شوروی هم د
اشته، زبانزد تاریخ است. تکنیک، همواره خود را در عالم می گسترد و دریغ از آن که مردمی اسیر آن شوند و بدانند چنین موضوعی خود ساخته ی فکر بشری است و باید همواره به تفکر مجدد در باره ی چگونگی استفاده از آن همت گمارد. آری به این ضرورت بایست قبل از خشکیدن آبها و ویلانشینی مردم در جنگلها به روند جاری استفاده از ابزارها اندیشه می شد.
تخصص و تعهد دو مفهومی است که در ایران همواره در مورد ابزارها مد نظر بوده است. علی رغم این که دو ترکیب فوق در سالهای گذشته همواره مد نظر مردم و منتخبین شان بوده اند، باز ناکامی هایی در روند اداره ی کشور پیش آمده است. به راستی چرا این دو موضوع نتوانسته اند مکمل هم بوده، با اتحاد موفقیت آمیز شوند؟ این موضوع دقیقاً در دل همین دو ترکیب نهفته است؛ متعهد و متخصص، تعهد دارد به رعایت دو گزاره ی ابزاری و اخلاقی. اما هر دوی این گزاره ها، هیچ گاه سعی نکرده اند با آنتی تز یا نفی مواجه شوند. اگرچه تعهد و دیانت در اصل موضوعیت خود قابل تغییر و نفی نیست، اما صورت و شکلی که در جهان پیش روی خود می بیند، باید با پاسخ به سوالات و انتقادات به ایده ی بهتری بیانجامد.
"تخصص" که تکنیکِ خود را در خدمت تعهد قرار می دهد، وحی منزل نیست که در پشت گفتمان مشترک دو گزاره ی تعهد-تخصص از خود دفاع کند. این فعالیت به عنوان گفتمانی رایج، همواره با گفتمان "توسعه ی فرهنگی"، یعنی دست کاری و تفحص در اندیشه ی تخصص، مبارزه کرده و منافی این مسئله شده است که علوم انسانی بتواند با نقد توسعه ی تکنیکی موجود به گفت و گو درباره ی آن و مسائل آن بپردازد.
تکنیک همواره سعی کرده است با شکست دادن همه ی مخالفان خود، محیطی امن و راحت برای خود ایجاد کند و در این راه، همواره با گزاره ها و الگوهای بومی هر کشوری اتحاد برقرار کرده، زود به گفتمان غالب تحویل می یابد. در زمان شاه هم کسانی که موافق ابزارگرایی جدید بودند، خود را شاه پرست و وطن پرست نامیده و محل اختفای مخالفان را دنبال می کردند. حال گفتن از تبعات توسعه و تکنیک های آن، از سوی گفتمان غالب دارد کم کم به یک اهریمن ملی تبدیل می شود. بااین حال، اتفاقاتی که بر سر دریاچه های خشک، دشت های بی باران و روستاهای ویلا شده مان افتاده است، وجود نقد و بررسی های عمیق از صورت علم رایج را برای هر اراده ای اثبات می کند.
نقد علمی، تفکر مردمی و خردورزی برای اندیشیدن به ویژه در فضای عمومی، یک ضرورت ایجابی برای تثبیت هر حکومت و یا حالتی از روند رو به جلو است. اما اینک علوم انسانی در محاق هستی و بر لبه ی پرتگاه ایستاده است و دست اندرکاران آن را امکان و یارای کار و فعالیت در جامعه نیست. این علوم علی رغم تنگناهایی که در انقیاد گفتمان موجود داشتند، هویت یابی و ابراز وجود کرده اند. علوم انسانی در حد توان به تحقیق و نقد پرداخته است تا مگر از آسیبهای تکنیک و تخصص کاسته شود.
باری، به دلیل عصبیت شدیدِ امر تکنیکی و پنهان شدن در پشت تعهد، علوم انسانی همواره مورد بی توجهی سیاستگذاریها در مدارس و دانشگاه ها بوده اند. کدام کاربران در سالهای گذشته به خشکاندن دریاچه ارومیه اقدام کردند؟ کدام کاربران اقتصاد را به منجلاب سیاست بازی کشاندند؟ کدام کاربران شهرهای پر از هرج و مرج ساختمانی ایجاد کردند؟ این ها از سوی همان متخصصانی صورت گرفته است که همواره در پشت سر گفتمانی که علوم انسانی را مجال تنفس نمی دهد، مخفی شده اند. طبیعتاً هم استمرار چنین مشکلاتی همواره از تنگناهای علوم انسانی سرچشمه خواهد گرفت.
با وجود این که علوم اقتصادی، مهندسی و پزشکی ما هم غربی است، امروز آن تکنیکهای غربی به راحتی در دست متعهدان دست به دست می گردد و هیچ وقت مورد تردید قرار نمی گیرد. اما علوم انسانی که از نقد همین تکنیک های غربی و خرابکاریهایش برخاسته اند، تهدید به تحدید می شوند. علوم انسانی بازاندیشی یا پژواک صنعت، توسعه و هر عملی است که ما انجام می دهیم، چه این کار در غرب صورت گیرد و چه در شرق. حتی صورتی از علوم انسانی اسلامی یا بومی هم اگر شکل گیرد، اگر به ستایش گفتمان رایج بپردازد، خود تبدیل تکنیک می شود و اگر به نقد آن پرداخت حتماً مورد تردید واقع خواهد شد.
ما گمان کرده ایم سایر علوم باید در خدمت رتق و فتق و تشویق تکنیک یا سروری آن قرار گیرند. این دیگر نه تفکر که استعمار علومی است که قصد یادآوری اندیشه و درنگ برای مردمی زیان داده دارند. به یاد بسپاریم محدود کردن نقد و نظر در جامعه، که با سعایت تکنیک و برچسب زدن به اندیشۀ سامان یافتۀ علوم انسانی - که فرصت نقدورزی را می دهد- تبعاتی خواهد داشت که چنان که در مقدمه بحث اشاره شد، گوش تاریخ معاصرِ ایرانی از آن پر است.
http://anthropology.ir/article/31625
https://telegram.me/thing
تخصص و تعهد دو مفهومی است که در ایران همواره در مورد ابزارها مد نظر بوده است. علی رغم این که دو ترکیب فوق در سالهای گذشته همواره مد نظر مردم و منتخبین شان بوده اند، باز ناکامی هایی در روند اداره ی کشور پیش آمده است. به راستی چرا این دو موضوع نتوانسته اند مکمل هم بوده، با اتحاد موفقیت آمیز شوند؟ این موضوع دقیقاً در دل همین دو ترکیب نهفته است؛ متعهد و متخصص، تعهد دارد به رعایت دو گزاره ی ابزاری و اخلاقی. اما هر دوی این گزاره ها، هیچ گاه سعی نکرده اند با آنتی تز یا نفی مواجه شوند. اگرچه تعهد و دیانت در اصل موضوعیت خود قابل تغییر و نفی نیست، اما صورت و شکلی که در جهان پیش روی خود می بیند، باید با پاسخ به سوالات و انتقادات به ایده ی بهتری بیانجامد.
"تخصص" که تکنیکِ خود را در خدمت تعهد قرار می دهد، وحی منزل نیست که در پشت گفتمان مشترک دو گزاره ی تعهد-تخصص از خود دفاع کند. این فعالیت به عنوان گفتمانی رایج، همواره با گفتمان "توسعه ی فرهنگی"، یعنی دست کاری و تفحص در اندیشه ی تخصص، مبارزه کرده و منافی این مسئله شده است که علوم انسانی بتواند با نقد توسعه ی تکنیکی موجود به گفت و گو درباره ی آن و مسائل آن بپردازد.
تکنیک همواره سعی کرده است با شکست دادن همه ی مخالفان خود، محیطی امن و راحت برای خود ایجاد کند و در این راه، همواره با گزاره ها و الگوهای بومی هر کشوری اتحاد برقرار کرده، زود به گفتمان غالب تحویل می یابد. در زمان شاه هم کسانی که موافق ابزارگرایی جدید بودند، خود را شاه پرست و وطن پرست نامیده و محل اختفای مخالفان را دنبال می کردند. حال گفتن از تبعات توسعه و تکنیک های آن، از سوی گفتمان غالب دارد کم کم به یک اهریمن ملی تبدیل می شود. بااین حال، اتفاقاتی که بر سر دریاچه های خشک، دشت های بی باران و روستاهای ویلا شده مان افتاده است، وجود نقد و بررسی های عمیق از صورت علم رایج را برای هر اراده ای اثبات می کند.
نقد علمی، تفکر مردمی و خردورزی برای اندیشیدن به ویژه در فضای عمومی، یک ضرورت ایجابی برای تثبیت هر حکومت و یا حالتی از روند رو به جلو است. اما اینک علوم انسانی در محاق هستی و بر لبه ی پرتگاه ایستاده است و دست اندرکاران آن را امکان و یارای کار و فعالیت در جامعه نیست. این علوم علی رغم تنگناهایی که در انقیاد گفتمان موجود داشتند، هویت یابی و ابراز وجود کرده اند. علوم انسانی در حد توان به تحقیق و نقد پرداخته است تا مگر از آسیبهای تکنیک و تخصص کاسته شود.
باری، به دلیل عصبیت شدیدِ امر تکنیکی و پنهان شدن در پشت تعهد، علوم انسانی همواره مورد بی توجهی سیاستگذاریها در مدارس و دانشگاه ها بوده اند. کدام کاربران در سالهای گذشته به خشکاندن دریاچه ارومیه اقدام کردند؟ کدام کاربران اقتصاد را به منجلاب سیاست بازی کشاندند؟ کدام کاربران شهرهای پر از هرج و مرج ساختمانی ایجاد کردند؟ این ها از سوی همان متخصصانی صورت گرفته است که همواره در پشت سر گفتمانی که علوم انسانی را مجال تنفس نمی دهد، مخفی شده اند. طبیعتاً هم استمرار چنین مشکلاتی همواره از تنگناهای علوم انسانی سرچشمه خواهد گرفت.
با وجود این که علوم اقتصادی، مهندسی و پزشکی ما هم غربی است، امروز آن تکنیکهای غربی به راحتی در دست متعهدان دست به دست می گردد و هیچ وقت مورد تردید قرار نمی گیرد. اما علوم انسانی که از نقد همین تکنیک های غربی و خرابکاریهایش برخاسته اند، تهدید به تحدید می شوند. علوم انسانی بازاندیشی یا پژواک صنعت، توسعه و هر عملی است که ما انجام می دهیم، چه این کار در غرب صورت گیرد و چه در شرق. حتی صورتی از علوم انسانی اسلامی یا بومی هم اگر شکل گیرد، اگر به ستایش گفتمان رایج بپردازد، خود تبدیل تکنیک می شود و اگر به نقد آن پرداخت حتماً مورد تردید واقع خواهد شد.
ما گمان کرده ایم سایر علوم باید در خدمت رتق و فتق و تشویق تکنیک یا سروری آن قرار گیرند. این دیگر نه تفکر که استعمار علومی است که قصد یادآوری اندیشه و درنگ برای مردمی زیان داده دارند. به یاد بسپاریم محدود کردن نقد و نظر در جامعه، که با سعایت تکنیک و برچسب زدن به اندیشۀ سامان یافتۀ علوم انسانی - که فرصت نقدورزی را می دهد- تبعاتی خواهد داشت که چنان که در مقدمه بحث اشاره شد، گوش تاریخ معاصرِ ایرانی از آن پر است.
http://anthropology.ir/article/31625
https://telegram.me/thing
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
Forwarded from Deleted Account
@Avazsonnati
فرامرز پایور_مخالف، سه گاه
نکته: جامعه شناسی تجربه
محمد رضا رحمانی، کتاب: دانستن این همه سکوت https://telegram.me/thing
من که بعد از یه مدتی با این صدای ناخوشم آواز خواندم، به شما هم پیشنهاد می کنم با شنیدن تار استاد هوشنگ ظریف، در سه گاه مخالف این شعر رو زمزمه ای بکنید.
بیماری مزمن شغل دوم
محمد زینالی اُناری
امروز بسیاری از مردم جامعه ما دوشغله اند؛ دور از چشم بیکاران محترم!
دو شغله بودن از ملاک های لیاقت یا شایستگی در انبوهه ی انسانی ما هم محسوب می شود. مختص کارمندان هم نبوده، متصدیان بسیاری از مشاغل دیگر هم علاقه مند به دو و چندشغله بودن اند. یکی از سفارش های مشاوران اقتصادی برای تولیدکنندگان، سرمایه گذاری در تولیدات متنوع می باشد. چرا که اگر یکی از محصولات با رکود و مشکل مواجه شد، میتوان با دیگری از بحران جست. مانند خشک سالی و تگرگ که طی سالها موجب شده تولیدکنندگان روستایی با کشت متنوع و دام خود را مصون کنند، البته زمانی که بیمه وجود نداشته است.
این در جامعه ما به ذات معیشت تبدیل شده و یک تاجر برای فرار از خطر شکست، با تکیه به سرمایه های دیگری مانند زمین، برای روز مبادای خود چاره ای می اندیشد. با توجه به اهمیت اقتصاد زمین در شهرها، بسیاری از کارمندان، بازاری ها، تولیدکنندگان و ... در شهر نگاهی زیرچشمی به ساخت و ساز و بازار مسکن دارند. به همین خاطر معاملۀ مسکن برای بسیاری از مشاغل یک رکن اساسی است که در بسیاری از میهمانی ها هم یکی از بحث های اساسی میان مردم وضعیت قیمت زمین و یا ساخت و ساز است.
شاید روی آوردن به شغل دوم به این سبب صورت می گیرد که فرد تصور می کند به هر قیمتی شده، سقف خاصی از پول برای گذران زندگی خود به دست آورد. به دلیل تداوم سالیانۀ ضعف در آمد شغل اول، روی آوردن به شغل دوم به یک بیماری مزمن تبدیل شده است که البته در شرایط افزایش بیکاری حاد می شود. اول این که پولی که وی لازم دارد، به قیمت از دست دادن اوقات فراغت، فرهنگ سازی، تفریح و زندگی عادی به دست می آورد.
دوم، بازار اوقات فراغت و تفریح که می تواند فرصت اشتغال زایی و توسعه فرهنگی باشد، از بین می رود و به خاطر همین کتاب، سینما و هنر در رکود بوده، از ارائۀ کارکردهای فکری خود هم محروم اند. سوم این که مشاغلی در بازار ریشه انداخته که مختص افرادی دو شغله بوده و شیوه ای خاص خود را در سرمایه اجتماعی و اقتصادی دارد. چهارم و از همه مهم تر شغل دوم و بیش از این که برای این افراد فرصت باشد، تهدیدی برای جامعه است؛ از این حیث که مشاغلی مجدد برای افراد شاغل ایجاد می کند و موجب از بین رفتن فرصت های شغلی برای بیکاران می شود.
در نتیجه، با رواج چنین شرایطی، رفته رفته پرکار بودن و تن دادن به چندین کار به صورت فرهنگ کار در می آید و موجب از بین رفتن ساختار استاندارد درآمد و زندگی روزمره در جامعه می شود. در نهایت نهادهایی برای شغل دوم خلق شده، به صورت مشاغلی رسمی در آمده، ویژگی هایی خاص خودش خلق می کند. این سیستم به جهت خصوصیاتش برای فردی که شغل اول ندارد به هیچ وجه اجازه نمی دهد افراد بیکار جذب آن شوند، چرا که آن ها مسائلی از قبیل سرمایۀ اجتماعی و عضویت در شبکه های زیربنایی انسانی ندارد تا بتواند بر آن تکیه کند. در ضمن او تکیه گاه معیشتی ندارد و از یک شغل احتیاج به درآمد روزانه و معقول دارد تا این که بسیار بنشیند و در اوقات آزاد خود به صورت تفننی منتظر شود تا مثلا کی بازار مسکن رونق بیابد و یا واردات به صورتی که دلخواه اوست رونق یابد.
از این رو می توان گفت شغل دوم بیش از این که امری عادی، اقتصادی و روزمره باشد، یک بیماری مزمن می باشد که تبعات اقتصادی، اجتماعی و روانی دارد. افراد برای شغل دوم از سایر بخش های زندگی شان مایه می گذارند، چه از نظر انرژی جسمانی و انتقال انرژی، ذوق و خلاقیت از شغل اول به شغل دوم و چه از نظر استفاده از ظرفیت های اجتماعی شغل اوی برای شغل دوم و گذشتن از اوقات فراغت و تفریح و شادی های معمول زندگی.
http://kelidemelli.com/fa/news/5217
https://telegram.me/thing
محمد زینالی اُناری
امروز بسیاری از مردم جامعه ما دوشغله اند؛ دور از چشم بیکاران محترم!
دو شغله بودن از ملاک های لیاقت یا شایستگی در انبوهه ی انسانی ما هم محسوب می شود. مختص کارمندان هم نبوده، متصدیان بسیاری از مشاغل دیگر هم علاقه مند به دو و چندشغله بودن اند. یکی از سفارش های مشاوران اقتصادی برای تولیدکنندگان، سرمایه گذاری در تولیدات متنوع می باشد. چرا که اگر یکی از محصولات با رکود و مشکل مواجه شد، میتوان با دیگری از بحران جست. مانند خشک سالی و تگرگ که طی سالها موجب شده تولیدکنندگان روستایی با کشت متنوع و دام خود را مصون کنند، البته زمانی که بیمه وجود نداشته است.
این در جامعه ما به ذات معیشت تبدیل شده و یک تاجر برای فرار از خطر شکست، با تکیه به سرمایه های دیگری مانند زمین، برای روز مبادای خود چاره ای می اندیشد. با توجه به اهمیت اقتصاد زمین در شهرها، بسیاری از کارمندان، بازاری ها، تولیدکنندگان و ... در شهر نگاهی زیرچشمی به ساخت و ساز و بازار مسکن دارند. به همین خاطر معاملۀ مسکن برای بسیاری از مشاغل یک رکن اساسی است که در بسیاری از میهمانی ها هم یکی از بحث های اساسی میان مردم وضعیت قیمت زمین و یا ساخت و ساز است.
شاید روی آوردن به شغل دوم به این سبب صورت می گیرد که فرد تصور می کند به هر قیمتی شده، سقف خاصی از پول برای گذران زندگی خود به دست آورد. به دلیل تداوم سالیانۀ ضعف در آمد شغل اول، روی آوردن به شغل دوم به یک بیماری مزمن تبدیل شده است که البته در شرایط افزایش بیکاری حاد می شود. اول این که پولی که وی لازم دارد، به قیمت از دست دادن اوقات فراغت، فرهنگ سازی، تفریح و زندگی عادی به دست می آورد.
دوم، بازار اوقات فراغت و تفریح که می تواند فرصت اشتغال زایی و توسعه فرهنگی باشد، از بین می رود و به خاطر همین کتاب، سینما و هنر در رکود بوده، از ارائۀ کارکردهای فکری خود هم محروم اند. سوم این که مشاغلی در بازار ریشه انداخته که مختص افرادی دو شغله بوده و شیوه ای خاص خود را در سرمایه اجتماعی و اقتصادی دارد. چهارم و از همه مهم تر شغل دوم و بیش از این که برای این افراد فرصت باشد، تهدیدی برای جامعه است؛ از این حیث که مشاغلی مجدد برای افراد شاغل ایجاد می کند و موجب از بین رفتن فرصت های شغلی برای بیکاران می شود.
در نتیجه، با رواج چنین شرایطی، رفته رفته پرکار بودن و تن دادن به چندین کار به صورت فرهنگ کار در می آید و موجب از بین رفتن ساختار استاندارد درآمد و زندگی روزمره در جامعه می شود. در نهایت نهادهایی برای شغل دوم خلق شده، به صورت مشاغلی رسمی در آمده، ویژگی هایی خاص خودش خلق می کند. این سیستم به جهت خصوصیاتش برای فردی که شغل اول ندارد به هیچ وجه اجازه نمی دهد افراد بیکار جذب آن شوند، چرا که آن ها مسائلی از قبیل سرمایۀ اجتماعی و عضویت در شبکه های زیربنایی انسانی ندارد تا بتواند بر آن تکیه کند. در ضمن او تکیه گاه معیشتی ندارد و از یک شغل احتیاج به درآمد روزانه و معقول دارد تا این که بسیار بنشیند و در اوقات آزاد خود به صورت تفننی منتظر شود تا مثلا کی بازار مسکن رونق بیابد و یا واردات به صورتی که دلخواه اوست رونق یابد.
از این رو می توان گفت شغل دوم بیش از این که امری عادی، اقتصادی و روزمره باشد، یک بیماری مزمن می باشد که تبعات اقتصادی، اجتماعی و روانی دارد. افراد برای شغل دوم از سایر بخش های زندگی شان مایه می گذارند، چه از نظر انرژی جسمانی و انتقال انرژی، ذوق و خلاقیت از شغل اول به شغل دوم و چه از نظر استفاده از ظرفیت های اجتماعی شغل اوی برای شغل دوم و گذشتن از اوقات فراغت و تفریح و شادی های معمول زندگی.
http://kelidemelli.com/fa/news/5217
https://telegram.me/thing
Kelidemelli
بیماری مزمن شغل دوم
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
وقتی تسکین جای خود را به تعظیم می دهد
دو شنبه 7 اردیبهشت 1394
محمد زینالی
بالاخره کسی به حرفهای کوچه پس کوچه و ادبیات شفاهی و انتقادی مردم توجه نمود و به یکی از موارد مطرح شده در بیانیه شفاهی مردم پرداخت. پس از سالها ویرانی و دولتسرا شدن باغ ملی، امروز اراده بر آن رفته است تا این باغ آباد شود. در اردبیل آنقدر فضای قابل و بارز برای ساختن استانداری وجود داشت که بدترین فکر ممکن یعنی تخریب باغ به این زودی به ذهن نرسد. باغ ملی چنان که از نامش پیدا بود، یکی از فضاهای مدرن موجود در شهر اردبیل بود که نشان خاص «ملی» با خود داشت و به آنجا رفتن به «باغ ملی» رفتن را به ذهن آدم تداعی می کرد و در نتیجه چیزی به نام ملی و ملی بودن نیز به ذهن متبادر می شد.
اصولاً حس ملی داشتن در این باغ وجود داشت، علاوه بر این که فضایی زیبا و دنج در کنار کتابخانۀ عمومی داشت و فضایی متعلق به ملت و فرهنگ داشت.
این فضا همچون برخی نقاط دیگر شهر، المان ملی با خود داشت و می توانست به حس ملی و همگرایی مدرن مردم رنگ و لعاب بدهد. اگر این فضا تا حال می ماند، شاید به وجود این حس کمک شایانی می کرد. چه سببی بود که بروکراسی مدرن جای حس ملی را بگیرد و با پیشرفت اردبیل در ساختار سیاسی کشور، جنبۀ ملی آن از طریق تخریب فضاهای مدرن و متجدد مانند میدان ساعت و باغ ملی از میان برداشته شود؟ حرکتها و تغییرات بعدی کشور و به سهم خود، اردبیل چه موجی را به جان می گرفتند که این موجها مغایر با نشانه های احساس ملی بودن مردم باشند؟ یقیناً با تخریب باغ ملی نماد سراسرگستری در داخل شهر که پیوند اساسی با مرکزیت شهر، فضای فرهنگی و احساس ملی بودن و حتی استراحت و تسکین جسمانی و معنوی مردم در منظر این باغ داشت، از بین رفت. به این صورت تسکین یافتن در کالبد نماد ملی فرصت بود که از دست مردم گرفته شد و این درمانگری و التیام بخشیِ نماد ملی باغ ملی عنصری بود که از جامعۀ شهری اردبیل در سالهای اخیر رخت بر بست و دقیقاً به جای آن عنصر اقتدار سیاست و حاکمیتی به نام استانداری بر مزار آن رویید.
اجباراً مردم جای حس ملیت را با احساس تابع قدرت بودن عوض کردند و در واقع تسکین جای خود را به تعظیم داد. جاپاهای قدرت بر شانه های ملیت استحکام گرفت و جای استراحت مردم تبدیل به محل حکمرانی و ارتقاء درجۀ حکمرانان و قدرتمندان قرار گرفت. از این رو می توان چالشهای سیاسی چندین سال قبل را در تضاد با استراحت و رفاه و امنیت روحی دانسته و به گمان، چیزی شبیه به ولوله سیاسی مدتها شهر را فرا گرفت تا نماد تسکین ملی جای خود را به نماد قدرت حکومتی بدهد. این روند مدتها ادامه یافت و موجب گسستگی ملی و تقویت ارتباط مردم با حکومت شد. قدرت را از لایه های زیرین جامعه به لایه بالایی آن کشاند و در واقع پیوندهای عرضی میان مردم سست و پیوندهای طولی قدرت در حال تقویت بودند.
گذشته از نمادهای شهری، نمادهای عظیم ملی نیز دستخوش خطر قرار گرفت تا جایی که تعطیلی روز ملی انقلاب نفت ایران هم مورد تشکیک واقع شد و چهره های ملی که زندگی خود را وقف این همبستگی نمودند، تخریب شدند.
آنگاه در این شهر، قدرت و اقتدار چنان شدتی گرفتند که بتوان سالیان سال با تخریب محیط زیست کوه و دشت اطراف شهر را به باغستان خانه ها تبدیل کرده و به نام طرح مسکن به خورد مردم بدهد و کسی را یارای اعتراض و حتی اظهار نظر با آن نباشد. در چنین حالتی بایستی نمادهای ملی را به همراه حس ملی و حس وجود مردم نابود کرد تا بتوان بر فراز ملت روییده و هر طرح و نقشه ای را ولو غلط به خورد مردم داد؛ هر مخالفتی را اگرچه با سیاست زندگی مردم مرتبط باشد، سیاه نمایی و طغیان دانست و سیاه کاری را بر خود روا.
امروز شعار احیای باغ ملی در تیتر روزنامه های شهر روییده است و به افسردگی تمام استخوانهای ترقوه حس ملی بودن صدای شتلق خستگی سرمی دهد. وقتی در شهر مشهد سیر می کنی، نمای شهر ایرانی و اسلامی به وضوح دیده می شود و آدمی را به رویای ایرانی بودن فرا می خواند و ممکن است طرح زیبای باغ ایرانی در محل باغ ملی اردبیل نیز پیاده شود و فضای قدرت ساز استانداری دو دهه اخیر تبدیل به فرهنگ سرایی شود که هر هفته یک نگارخانه در آن مهیا شده و گاه صدای گل و بلبل و شعر این همه شاعر خسته دل شهر در آن به گوش برسد.
آقای فرماندار لطفاً استخوانهای ترقوه شهر را جانانه بمال تا شاید این حس ملی تسکین یابد.
http://omideardebil.ir/View.aspx?Id=417
https://telegram.me/thing
دو شنبه 7 اردیبهشت 1394
محمد زینالی
بالاخره کسی به حرفهای کوچه پس کوچه و ادبیات شفاهی و انتقادی مردم توجه نمود و به یکی از موارد مطرح شده در بیانیه شفاهی مردم پرداخت. پس از سالها ویرانی و دولتسرا شدن باغ ملی، امروز اراده بر آن رفته است تا این باغ آباد شود. در اردبیل آنقدر فضای قابل و بارز برای ساختن استانداری وجود داشت که بدترین فکر ممکن یعنی تخریب باغ به این زودی به ذهن نرسد. باغ ملی چنان که از نامش پیدا بود، یکی از فضاهای مدرن موجود در شهر اردبیل بود که نشان خاص «ملی» با خود داشت و به آنجا رفتن به «باغ ملی» رفتن را به ذهن آدم تداعی می کرد و در نتیجه چیزی به نام ملی و ملی بودن نیز به ذهن متبادر می شد.
اصولاً حس ملی داشتن در این باغ وجود داشت، علاوه بر این که فضایی زیبا و دنج در کنار کتابخانۀ عمومی داشت و فضایی متعلق به ملت و فرهنگ داشت.
این فضا همچون برخی نقاط دیگر شهر، المان ملی با خود داشت و می توانست به حس ملی و همگرایی مدرن مردم رنگ و لعاب بدهد. اگر این فضا تا حال می ماند، شاید به وجود این حس کمک شایانی می کرد. چه سببی بود که بروکراسی مدرن جای حس ملی را بگیرد و با پیشرفت اردبیل در ساختار سیاسی کشور، جنبۀ ملی آن از طریق تخریب فضاهای مدرن و متجدد مانند میدان ساعت و باغ ملی از میان برداشته شود؟ حرکتها و تغییرات بعدی کشور و به سهم خود، اردبیل چه موجی را به جان می گرفتند که این موجها مغایر با نشانه های احساس ملی بودن مردم باشند؟ یقیناً با تخریب باغ ملی نماد سراسرگستری در داخل شهر که پیوند اساسی با مرکزیت شهر، فضای فرهنگی و احساس ملی بودن و حتی استراحت و تسکین جسمانی و معنوی مردم در منظر این باغ داشت، از بین رفت. به این صورت تسکین یافتن در کالبد نماد ملی فرصت بود که از دست مردم گرفته شد و این درمانگری و التیام بخشیِ نماد ملی باغ ملی عنصری بود که از جامعۀ شهری اردبیل در سالهای اخیر رخت بر بست و دقیقاً به جای آن عنصر اقتدار سیاست و حاکمیتی به نام استانداری بر مزار آن رویید.
اجباراً مردم جای حس ملیت را با احساس تابع قدرت بودن عوض کردند و در واقع تسکین جای خود را به تعظیم داد. جاپاهای قدرت بر شانه های ملیت استحکام گرفت و جای استراحت مردم تبدیل به محل حکمرانی و ارتقاء درجۀ حکمرانان و قدرتمندان قرار گرفت. از این رو می توان چالشهای سیاسی چندین سال قبل را در تضاد با استراحت و رفاه و امنیت روحی دانسته و به گمان، چیزی شبیه به ولوله سیاسی مدتها شهر را فرا گرفت تا نماد تسکین ملی جای خود را به نماد قدرت حکومتی بدهد. این روند مدتها ادامه یافت و موجب گسستگی ملی و تقویت ارتباط مردم با حکومت شد. قدرت را از لایه های زیرین جامعه به لایه بالایی آن کشاند و در واقع پیوندهای عرضی میان مردم سست و پیوندهای طولی قدرت در حال تقویت بودند.
گذشته از نمادهای شهری، نمادهای عظیم ملی نیز دستخوش خطر قرار گرفت تا جایی که تعطیلی روز ملی انقلاب نفت ایران هم مورد تشکیک واقع شد و چهره های ملی که زندگی خود را وقف این همبستگی نمودند، تخریب شدند.
آنگاه در این شهر، قدرت و اقتدار چنان شدتی گرفتند که بتوان سالیان سال با تخریب محیط زیست کوه و دشت اطراف شهر را به باغستان خانه ها تبدیل کرده و به نام طرح مسکن به خورد مردم بدهد و کسی را یارای اعتراض و حتی اظهار نظر با آن نباشد. در چنین حالتی بایستی نمادهای ملی را به همراه حس ملی و حس وجود مردم نابود کرد تا بتوان بر فراز ملت روییده و هر طرح و نقشه ای را ولو غلط به خورد مردم داد؛ هر مخالفتی را اگرچه با سیاست زندگی مردم مرتبط باشد، سیاه نمایی و طغیان دانست و سیاه کاری را بر خود روا.
امروز شعار احیای باغ ملی در تیتر روزنامه های شهر روییده است و به افسردگی تمام استخوانهای ترقوه حس ملی بودن صدای شتلق خستگی سرمی دهد. وقتی در شهر مشهد سیر می کنی، نمای شهر ایرانی و اسلامی به وضوح دیده می شود و آدمی را به رویای ایرانی بودن فرا می خواند و ممکن است طرح زیبای باغ ایرانی در محل باغ ملی اردبیل نیز پیاده شود و فضای قدرت ساز استانداری دو دهه اخیر تبدیل به فرهنگ سرایی شود که هر هفته یک نگارخانه در آن مهیا شده و گاه صدای گل و بلبل و شعر این همه شاعر خسته دل شهر در آن به گوش برسد.
آقای فرماندار لطفاً استخوانهای ترقوه شهر را جانانه بمال تا شاید این حس ملی تسکین یابد.
http://omideardebil.ir/View.aspx?Id=417
https://telegram.me/thing
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
بازسازی روحیه ی پدرسالاری در شهر امروزی
محمد زینالی اناری
پدرسالاری یکی از مفاهیم جدال برانگیز به ویژه در کشورهای سنتی است که همواره از جانب دیدگاه های سیاسی و نظریه های جنسیتی مورد نقد واقع گردیده است. هدف این نوشتار، نه بیان الگوهای اجتماعی پدرسالاری که به راه انداختن بحثی درباره جامعه شناسی احساسات در این زمینه است. احساس یا روحیه ی پدرسالاری آن چیزی است که در پدرسالاری به عنوان باورهای معرفت شناختی وجود داشته و در گزاره های اجتماعی یا زبان روزمره ی مردم قابل مشاهده است. اگر احساسات را نمود فضای زیسته ی قومی تلقی کنیم، یا بازیافته ای از جهان زیسته ی طبیعی در زبان، همچون حسی که مردم اردبیل از کوه سبلان در احساسات روزمره ی خود از این واژه گرفته اند و حتی به خلق گزاره هایی در خصوص تعاملات اقتصادی این واژه انجامیده است[i] ، می توان این نوع تجربه را در وجود پدر و ارزشهای خویشاوندی نیز در نظر گرفت. در این پرداخت، بیشتر به واکاوی روحیه ی پدرسالاری از طریق مردم نگاری نشانه های موجود در رفتار مردم شهر توجه می شود.
...
بحث و نتیجه گیری
پدر، تصویری است که انسان شهرنشین امروزی، از کودکی خود و تصویر غالب پدر که از گذشته حاکم زندگی و تجربه ی زیسته ی جماعت پیشین بود، دارد. تصویری که از محله ها، طبیعت و قهرمانی قبیله به شهر آمده و به صورت های مختلف، خود را آراسته و بر وجدان شهر غلبه کرده است. دگرگونی فضای زیسته، گسترش ابزاری و جغرافیایی شهر و مهاجرت جمع کثیری از مردم، نتوانسته است این وجدان جمعی را تغییر دهد. پایبندی به انگاره های ازلی قومی، پایبندی به تصویر کودکی که از گذشته به ارث رسیده است و حفظ شأن پدر در تعاملات شهری موجب شده است این تصویر، جامعه ی شهرنشین امروزی را هم به دلالت واداشته و صورت بندی کند.
این تصویر در جملات، اسطوره های اجتماعی چون احترام و منزلت اجتماعی، نقشهای بزرگی و اقتدار می افتد و آن ها را در جامعه ای که رو به ابزارهای مدرن دارد، به دست خود می گیرد. تصویر روابط شبکه ای که با پدر سازمان می گرفتند، بر روابط جدید شهری می افتد و روح آن ها را به سخره می گیرد. جنسیت که در شهر جدید و طراحی دموکراتیک آن مقوله ای مدرن و آموزش دیده و فرا جنسیتی است، به صورت تصویری گرفتار باورهای پدرسالارانه شده و در سایه ی آن گم می شود. باورهای شهرنشینان از جهت مهاجرت پیرامون به شهر که به تشکیل قبیله نشینی سازمان یافته انجامیده، از پدرسالاری اشباع می شود و علیه ارزشهای جدید و دموکراسی ابزاری قد علم می کند. سیستم هایی که قرار است به صورت تجربه ای از فعالیت های مدرن طراحی شوند، گرفتار خرده فرهنگ ها و شبکه های سازمان یافته ی شهری می شوند که روح پدرسالاری و غلبه بر تعاملات شهری را با هم دارند.
http://anthropology.ir/article/30406
https://telegram.me/thing
محمد زینالی اناری
پدرسالاری یکی از مفاهیم جدال برانگیز به ویژه در کشورهای سنتی است که همواره از جانب دیدگاه های سیاسی و نظریه های جنسیتی مورد نقد واقع گردیده است. هدف این نوشتار، نه بیان الگوهای اجتماعی پدرسالاری که به راه انداختن بحثی درباره جامعه شناسی احساسات در این زمینه است. احساس یا روحیه ی پدرسالاری آن چیزی است که در پدرسالاری به عنوان باورهای معرفت شناختی وجود داشته و در گزاره های اجتماعی یا زبان روزمره ی مردم قابل مشاهده است. اگر احساسات را نمود فضای زیسته ی قومی تلقی کنیم، یا بازیافته ای از جهان زیسته ی طبیعی در زبان، همچون حسی که مردم اردبیل از کوه سبلان در احساسات روزمره ی خود از این واژه گرفته اند و حتی به خلق گزاره هایی در خصوص تعاملات اقتصادی این واژه انجامیده است[i] ، می توان این نوع تجربه را در وجود پدر و ارزشهای خویشاوندی نیز در نظر گرفت. در این پرداخت، بیشتر به واکاوی روحیه ی پدرسالاری از طریق مردم نگاری نشانه های موجود در رفتار مردم شهر توجه می شود.
...
بحث و نتیجه گیری
پدر، تصویری است که انسان شهرنشین امروزی، از کودکی خود و تصویر غالب پدر که از گذشته حاکم زندگی و تجربه ی زیسته ی جماعت پیشین بود، دارد. تصویری که از محله ها، طبیعت و قهرمانی قبیله به شهر آمده و به صورت های مختلف، خود را آراسته و بر وجدان شهر غلبه کرده است. دگرگونی فضای زیسته، گسترش ابزاری و جغرافیایی شهر و مهاجرت جمع کثیری از مردم، نتوانسته است این وجدان جمعی را تغییر دهد. پایبندی به انگاره های ازلی قومی، پایبندی به تصویر کودکی که از گذشته به ارث رسیده است و حفظ شأن پدر در تعاملات شهری موجب شده است این تصویر، جامعه ی شهرنشین امروزی را هم به دلالت واداشته و صورت بندی کند.
این تصویر در جملات، اسطوره های اجتماعی چون احترام و منزلت اجتماعی، نقشهای بزرگی و اقتدار می افتد و آن ها را در جامعه ای که رو به ابزارهای مدرن دارد، به دست خود می گیرد. تصویر روابط شبکه ای که با پدر سازمان می گرفتند، بر روابط جدید شهری می افتد و روح آن ها را به سخره می گیرد. جنسیت که در شهر جدید و طراحی دموکراتیک آن مقوله ای مدرن و آموزش دیده و فرا جنسیتی است، به صورت تصویری گرفتار باورهای پدرسالارانه شده و در سایه ی آن گم می شود. باورهای شهرنشینان از جهت مهاجرت پیرامون به شهر که به تشکیل قبیله نشینی سازمان یافته انجامیده، از پدرسالاری اشباع می شود و علیه ارزشهای جدید و دموکراسی ابزاری قد علم می کند. سیستم هایی که قرار است به صورت تجربه ای از فعالیت های مدرن طراحی شوند، گرفتار خرده فرهنگ ها و شبکه های سازمان یافته ی شهری می شوند که روح پدرسالاری و غلبه بر تعاملات شهری را با هم دارند.
http://anthropology.ir/article/30406
https://telegram.me/thing
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
اقتصاد سیاسی نه شرقی نه غربی
محمد زینالی اناری*
پایین بودن مصرف روزنامه و حضور کم مردم در قالبهای حزبی، نشانگر این است که توجه و اعتماد مردم به سیاست و سیاست ورزی بسیار کم است.
http://kelidemelli.com/fa/news/871/اقتصاد-سیاسی-نه-شرقی-نه-غربی
https://telegram.me/thing
محمد زینالی اناری*
پایین بودن مصرف روزنامه و حضور کم مردم در قالبهای حزبی، نشانگر این است که توجه و اعتماد مردم به سیاست و سیاست ورزی بسیار کم است.
http://kelidemelli.com/fa/news/871/اقتصاد-سیاسی-نه-شرقی-نه-غربی
https://telegram.me/thing
Kelidemelli
اقتصاد سیاسی نه شرقی نه غربی
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
نمی دانم فلسفه ی ۴ تا پرنده چی بود؟
فلسفه پنج چی بود هشت چی ؟
اصلا فلسفه ۵۸چی بود؟
اینهمه کلمات را بهم بافتمکه بگویم حس اش خوب بود
بعد فکر کردم
حتما آفریننده اش وقتی خلق میکرد حس خوب داشت
@thing
فلسفه پنج چی بود هشت چی ؟
اصلا فلسفه ۵۸چی بود؟
اینهمه کلمات را بهم بافتمکه بگویم حس اش خوب بود
بعد فکر کردم
حتما آفریننده اش وقتی خلق میکرد حس خوب داشت
@thing
مصاحبه دکتر تقی آزاد ارمکی با روزنامه آرمان:
جامعه ایران روز به روز در حال فربهتر شدن است و در مقابل صاحب منصبان به آن توجه ندارند و دولت مرحله دیگری را پیگیری میکند. امروز نیز بهعینه میبینم که در حوزه سیاسی، کنشگران درگیر خود شدهاند و مشکلاتی دارند و مضافا مشکلات از حوزه اجتماعی به حوزه سیاست منتقل شده است، در نتیجه حوزه اجتماعی در حال دگردیسی است، دچار تغییراتی میشود و جامعه در حال حرکت در مسیری است که برای خود منطقی اجتماعی یافته است.
مشکل کاملا مشهودی به نام آلودگی هوا در کشور وجود دارد. چه شخصی در این کشور دغدغه حل این معضل را دارد؟ مردم صبح تا شب درگیر این مشکلات هستند. گلوی مردم از آلودگی دچار مشکل و قلب آنها از این مشکل به درد آمده است. سرطان و بیماریهای ریوی بیداد میکند و افراد جامعه حدود سه تا چهار ساعت از زندگی خود را در ترافیک سپری میکنند. این مسائل کاملا دم دستی تبدیل به مسائل مهم مردم ایران شده است، اما آیا همت والایی برای رفع این مشکل دیده میشود.
متاسفانه دچار گمشدگی مسائل جامعه هستیم و حوزه سیاست هم از مسائل اجتماعی در حال دور شدن است. حوزه سیاست هر روز در حال برنامه ریزی دیگری است. در نظر بگیرید در چند سال اخیر توسعه شهرداری چه بلایی به سر شهر آورده است؟ شهرداری دائما اتوبان میسازد! چرا باید تهران این همه اتوبان داشته باشد؟ چه معنی دارد در جایی که آب و برق ندارد و روی چند گسل قرار دارد، توسعه صورت بگیرد؟
جامعه ما ضد علم است. تمام افراد صاحب مدرک ما به این علت دنبال مدرک رفتهاند که از باکسهای طراحیشده توسط برنامه دولتها، براي دست یافتن به حقوق و امتیازات استفاده کنند. دانشگاه دارای منطق خاص خود است، یک فرد باید از دوران دانشجویی غرق در علم باشد که استاد دانشگاه شود تا مشکلات جامعه را بفهمد و آن را حل کند. اگر با رشد علمی مدرکی، مشکلات حل میشد، پس چرا هنوز این همه مشکل در جامعه وجود دارد.
http://www.armandaily.ir/fa/Main/Detail/163819/%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B1%D8%A7-%D8%AA%D8%B4%D9%88%DB%8C%D9%82-%D8%A8%D9%87-%D8%B7%D9%84%D8%A7%D9%82-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C%D9%85
https://telegram.me/thing
جامعه ایران روز به روز در حال فربهتر شدن است و در مقابل صاحب منصبان به آن توجه ندارند و دولت مرحله دیگری را پیگیری میکند. امروز نیز بهعینه میبینم که در حوزه سیاسی، کنشگران درگیر خود شدهاند و مشکلاتی دارند و مضافا مشکلات از حوزه اجتماعی به حوزه سیاست منتقل شده است، در نتیجه حوزه اجتماعی در حال دگردیسی است، دچار تغییراتی میشود و جامعه در حال حرکت در مسیری است که برای خود منطقی اجتماعی یافته است.
مشکل کاملا مشهودی به نام آلودگی هوا در کشور وجود دارد. چه شخصی در این کشور دغدغه حل این معضل را دارد؟ مردم صبح تا شب درگیر این مشکلات هستند. گلوی مردم از آلودگی دچار مشکل و قلب آنها از این مشکل به درد آمده است. سرطان و بیماریهای ریوی بیداد میکند و افراد جامعه حدود سه تا چهار ساعت از زندگی خود را در ترافیک سپری میکنند. این مسائل کاملا دم دستی تبدیل به مسائل مهم مردم ایران شده است، اما آیا همت والایی برای رفع این مشکل دیده میشود.
متاسفانه دچار گمشدگی مسائل جامعه هستیم و حوزه سیاست هم از مسائل اجتماعی در حال دور شدن است. حوزه سیاست هر روز در حال برنامه ریزی دیگری است. در نظر بگیرید در چند سال اخیر توسعه شهرداری چه بلایی به سر شهر آورده است؟ شهرداری دائما اتوبان میسازد! چرا باید تهران این همه اتوبان داشته باشد؟ چه معنی دارد در جایی که آب و برق ندارد و روی چند گسل قرار دارد، توسعه صورت بگیرد؟
جامعه ما ضد علم است. تمام افراد صاحب مدرک ما به این علت دنبال مدرک رفتهاند که از باکسهای طراحیشده توسط برنامه دولتها، براي دست یافتن به حقوق و امتیازات استفاده کنند. دانشگاه دارای منطق خاص خود است، یک فرد باید از دوران دانشجویی غرق در علم باشد که استاد دانشگاه شود تا مشکلات جامعه را بفهمد و آن را حل کند. اگر با رشد علمی مدرکی، مشکلات حل میشد، پس چرا هنوز این همه مشکل در جامعه وجود دارد.
http://www.armandaily.ir/fa/Main/Detail/163819/%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B1%D8%A7-%D8%AA%D8%B4%D9%88%DB%8C%D9%82-%D8%A8%D9%87-%D8%B7%D9%84%D8%A7%D9%82-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C%D9%85
https://telegram.me/thing
توسعه اجتماعی دموکراسی
وبلاگ > زینالی اُناری، محمد - برجام آغاز شد و تداوم یافت و به زعم نقدها و پرهیزهای سنتی، هنوز در کشاکش پیش می رود. البته برجام بدون کشاکش ممکن نیست و پذیرش آن، پذیرش چالشها بود و انتقال مجادلات به عرصه دیپلماسی. اما مهم ترین دست آورد برجام این می تواند باشد که بتوانیم دموکراسی ای که موجب تداوم دیپلماسی جهانی شد را در داخل تقویت کنیم، و بدون تقویت آن، این دیپلماسی شکننده خواهد بود.
از گذشته ای دور، گفتگو یا دیالکتیک، به عنوان هنر رهایی بخش یونانی برای دریافت حقیقت به شمار می رفته است. اما این که گفتگو را یونانی ها در گذشته کشف کرده اند، دلیلی نمی شود، ما آن را یونانی بدانیم. هر ملتی وقتی که گفت و گو را کشف کند، دارای سیاست می شود و ما سالها به جای گفت و گو تابع مونولوگ یا حماسه بودیم*. در واقع قبل از شکل گیری جمهوری اسلامی که داعیه دموکراسی و آزادی بیان دارد، سیاست نداشته ایم. توسعه یا حتی قانون نیز به معنای سیاست نیست و سیاست وقتی در جامعه ای متولد می شود که شنیدن آموخته شود.
ویژگی دموکراسی این است که به متن اجتماع کشیده بشود، اما حماسه همواره روی پرده می ماند و مردم تماشاگر آن می مانند. به زعم تلاشهای قبلی، روز شروع برجام روز خلق مجدد سیاست ملی و آموزش دوباره دموکراسی در ساحت جهانی برای ایران و ارتقای هنر سیاست ورزی بود. با این پروسه، ایران توانست به سیاست جهانی و حتی مدیریت جهانی سیاست هم وارد شود. در حالی که قبلاً قصد داشتیم به تبعیت از حماسه های ایرانی با مدیریت جهان برخورد کند، اینک با دیپلماسی یا گفت و شنود با مسیر حرکت دنیا همراه شده و می تواند آن را هدایت کند.
اینک ایران می تواند دوباره از دموکراسی حرف زده و بگوید که با محصول این سیاست ایرانی با جهان ارتباط برقرار کرده است. تنها در صورتی دموکراسی یا گفت و گو به مرحله بحرانی می رسد که در آن به تئاتر تبدیل شود. باید بعد از تمرین و هنرنمایی، به سرعت دموکراسی را اجتماعی کرده و مردم را در پروسه گفت و گو مشارکت داد تا دموکراسی به تئاتر گفت و گو تبدیل نشود. از همان اول نیز زنگ انشا و گفت و گو به صورت ساعتی برای تمرین گفت و گوی اجتماعی پیشنهاد شد. اما اینک ببینیم در مدارس، سازمان ها و بخشهای مختلف جامعه چقدر گفت و گو اساس ارتباط قرار می گیرد؟
هنوز مصرف مطبوعات پایین است و نویسنده های مردمی وارد چرخۀ آن نشده اند. بازگشت شیوه حماسی سیاست دوباره خطری برای جمهوریت به شمار خواهد رفت و به جای اپوزیسیون سیاسی، این شیوه از مونولوگ زیر لحاف انتقاد خوابیده است. در این حال تنها راه حفظ جمهوریت، حمایت از دولت فعلی است، اما باید دید چقدر این رویه به سوی اجتماعی کردن گفت و گو و مشارکت فرهنگی عموم مردم پیش می رود.
در غیر این صورت، تئاتر تئاتر است و حضور مردم برای دیدن صحنه های برخورد و یا دیپلماسی، چیزی به دموکراسی داخل کشور و تضمین تداوم آن نمی افزاید و این خطر همواره وجود دارد که برجام نه با دست های ترامپ، بلکه با دموکراسی تک بعدی به مخاطره کشیده شود.
* برجام یا پیروزی زبان بر فلاخن:
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17590
http://www.khabaronline.ir/(X(1)S(uc2tg2beafru03ykepcvkejx))/detail/580383/weblog/zeynali
https://telegram.me/thing
وبلاگ > زینالی اُناری، محمد - برجام آغاز شد و تداوم یافت و به زعم نقدها و پرهیزهای سنتی، هنوز در کشاکش پیش می رود. البته برجام بدون کشاکش ممکن نیست و پذیرش آن، پذیرش چالشها بود و انتقال مجادلات به عرصه دیپلماسی. اما مهم ترین دست آورد برجام این می تواند باشد که بتوانیم دموکراسی ای که موجب تداوم دیپلماسی جهانی شد را در داخل تقویت کنیم، و بدون تقویت آن، این دیپلماسی شکننده خواهد بود.
از گذشته ای دور، گفتگو یا دیالکتیک، به عنوان هنر رهایی بخش یونانی برای دریافت حقیقت به شمار می رفته است. اما این که گفتگو را یونانی ها در گذشته کشف کرده اند، دلیلی نمی شود، ما آن را یونانی بدانیم. هر ملتی وقتی که گفت و گو را کشف کند، دارای سیاست می شود و ما سالها به جای گفت و گو تابع مونولوگ یا حماسه بودیم*. در واقع قبل از شکل گیری جمهوری اسلامی که داعیه دموکراسی و آزادی بیان دارد، سیاست نداشته ایم. توسعه یا حتی قانون نیز به معنای سیاست نیست و سیاست وقتی در جامعه ای متولد می شود که شنیدن آموخته شود.
ویژگی دموکراسی این است که به متن اجتماع کشیده بشود، اما حماسه همواره روی پرده می ماند و مردم تماشاگر آن می مانند. به زعم تلاشهای قبلی، روز شروع برجام روز خلق مجدد سیاست ملی و آموزش دوباره دموکراسی در ساحت جهانی برای ایران و ارتقای هنر سیاست ورزی بود. با این پروسه، ایران توانست به سیاست جهانی و حتی مدیریت جهانی سیاست هم وارد شود. در حالی که قبلاً قصد داشتیم به تبعیت از حماسه های ایرانی با مدیریت جهان برخورد کند، اینک با دیپلماسی یا گفت و شنود با مسیر حرکت دنیا همراه شده و می تواند آن را هدایت کند.
اینک ایران می تواند دوباره از دموکراسی حرف زده و بگوید که با محصول این سیاست ایرانی با جهان ارتباط برقرار کرده است. تنها در صورتی دموکراسی یا گفت و گو به مرحله بحرانی می رسد که در آن به تئاتر تبدیل شود. باید بعد از تمرین و هنرنمایی، به سرعت دموکراسی را اجتماعی کرده و مردم را در پروسه گفت و گو مشارکت داد تا دموکراسی به تئاتر گفت و گو تبدیل نشود. از همان اول نیز زنگ انشا و گفت و گو به صورت ساعتی برای تمرین گفت و گوی اجتماعی پیشنهاد شد. اما اینک ببینیم در مدارس، سازمان ها و بخشهای مختلف جامعه چقدر گفت و گو اساس ارتباط قرار می گیرد؟
هنوز مصرف مطبوعات پایین است و نویسنده های مردمی وارد چرخۀ آن نشده اند. بازگشت شیوه حماسی سیاست دوباره خطری برای جمهوریت به شمار خواهد رفت و به جای اپوزیسیون سیاسی، این شیوه از مونولوگ زیر لحاف انتقاد خوابیده است. در این حال تنها راه حفظ جمهوریت، حمایت از دولت فعلی است، اما باید دید چقدر این رویه به سوی اجتماعی کردن گفت و گو و مشارکت فرهنگی عموم مردم پیش می رود.
در غیر این صورت، تئاتر تئاتر است و حضور مردم برای دیدن صحنه های برخورد و یا دیپلماسی، چیزی به دموکراسی داخل کشور و تضمین تداوم آن نمی افزاید و این خطر همواره وجود دارد که برجام نه با دست های ترامپ، بلکه با دموکراسی تک بعدی به مخاطره کشیده شود.
* برجام یا پیروزی زبان بر فلاخن:
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=17590
http://www.khabaronline.ir/(X(1)S(uc2tg2beafru03ykepcvkejx))/detail/580383/weblog/zeynali
https://telegram.me/thing
ایسنا | اردبیل
برجام: پیروزی زبان بر فلاخن
پسابرجام، روز رهایی ایران و خلق آرمانشهر ایرانی نیست و تنها زمان حذف
چالشهای خطرناک، بد ارتباطی و در عین حال بازگشت مجدد به کشاکش قرن بیستمی ارتباط ایران
با جهان است.
چالشهای خطرناک، بد ارتباطی و در عین حال بازگشت مجدد به کشاکش قرن بیستمی ارتباط ایران
با جهان است.
گذار از دموقراضه
محمد زینالی اُناری
شاید خیلی ها با جریان یا ژانری که از دموکراسی بد می گوید آشنا باشند. امثال عشقی نیز در زمانی منتقد این بودند که ما جمهوری داشته باشیم و به نتیجه هم رسیدند. در این موج، اشاره به این مفهوم است که در چنین وضعیتی، مردم خردمندتر با مردم ساده تر هم ارزشند و این انصاف نیست. آری انصاف نیست که مردمی که خیلی از مسائل را می دانند همراه مردمی که وقت رسیدن به این مسائل را ندارند، با هم سر سفره دموکراسی بنشینند. اما شاید این هم داستانی است که ما آن را از وسط می خوانیم.
دموکراسی یعنی تفاهم و اجماع مردم در حل و فصل مسائل. یعنی همراهی در رویکردهای عملی و تصمیم گیری برای زندگی. این که ما آن را در رای دادن بر اساس عکس و مکث خلاصه کنیم، نه دموکراسی که شاید بتوان آن را هجوگونه، دموقراضه نامید. دموکراسی ای که نتواند همدلی و توسعه ی انسانی مطلوب ایجاد کند، هجو گونه و کم بها است. این جا است که نقد از دموکراسی، نقد از آن چیزی است که ما دموکراسی اش می نامیم؛ شبح یا تصویری کم رنگ از دموکراسی؛ تقلید کودکانه ای از دموکراسی.
خردمندان هر جامعه مسئول آگاه ساختن آن هایی هستند که فرصت کافی برای خردمندی نداشته اند. اساتید والامرتبه بایستی سهمی در جهل بزهکاران و منحرفان را قبول کرده و آن ها را از بدبختی و منزلت پایین نجات دهند. در این جا است که برابری فرصت برادری می دهد و اگر ما نخواهیم در برابری به برادری برسیم، این نابرابری فرهنگی آسیبی می شود که دودش در چشم خردمندان می رود. هر چه خردمندان خاص تر و نادرترند، جمعیت آدم های معمولی بیشتر است و بیشتر.
توسعه ای که فرودگاه و سفرهای کیش و دوبی برای شهر ما به ارمغان آورده است، حاشیه نشینی های گسترده هم به وجود آورده است. توسعه ای که دانش آموزهای مبتکر به همراه دارد، جمعیت بالای معتادان و خودکشی هم به همراه داشته است. پس این دموکراسی، آن قدر هم برای ضعفا و ساده تر ها بخت و اقبال نداشته و سهم عمده منافع آن را طبقات متوسط و بالای جامعه به دست می آورند. نقش خردمندان در این نابرابری به میان می آید که در چنین شرایطی باید چه کنند تا سهم خردمندی و قوه فکر جامعه را بالا ببرند.
در چنین شرایطی می بینیم که خردمندی، با از یاد بردن افراد ساده جامعه، خود در گرداب این فراموشی می افتد. از یاد بردن آن هایی که سهم اندکی در توسعه داشته اند، موجب میشود، همانان باعث وقوع پدیده های اجتماعی شوند که دودش به چشم همگان برود. اما راه این مشکل چیست؟ چه باید کرد تا این دموکراسی زیان ده نباشد؟ پیشرفت و مطالعه گوشه نشینانه، اگرچه لذت بخش و پر از دستأوردهای فکری و صنعتی است، اما باید بدانیم که دستآورد اجتماعی آن دردسرهای زیادی است که محصول گوشه نشینی ما است. قبلا هم رهبانیت نکوهش شده بود و این نوع گوشه گیری مذموم تلقی می شد.
امروز شاید شباهت چندانی میان گوشه گیری عرفانی و تمایزهای سلیقه ای طبقات جامعه نباشد، اما تناسب عجیبی در وقوع بحران های اجتماعی از این دو رویکرد وجود دارد. همین جا است که می بینیم عبارت "زکات علم نشر آن است"، چقدر ارزشمند می افتد. آری در گذشته هم بی سوادی انبوه اولین دردسر اهل علم بود. اما سوال این است که چقدر اهل فرهنگ و باسوادها و کسانی که خود را نخبه می دانند، وقت خود را برای همراهی با مردم ساده و کم سواد صرف می کنند؟ شاید بیش از آن که صدقه و پول خود را به افراد بی سواد هدیه کنند، آن می آرزد که با آن ها هم نشین شده و با هم گفت و گو کنند.
https://telegram.me/thing
محمد زینالی اُناری
شاید خیلی ها با جریان یا ژانری که از دموکراسی بد می گوید آشنا باشند. امثال عشقی نیز در زمانی منتقد این بودند که ما جمهوری داشته باشیم و به نتیجه هم رسیدند. در این موج، اشاره به این مفهوم است که در چنین وضعیتی، مردم خردمندتر با مردم ساده تر هم ارزشند و این انصاف نیست. آری انصاف نیست که مردمی که خیلی از مسائل را می دانند همراه مردمی که وقت رسیدن به این مسائل را ندارند، با هم سر سفره دموکراسی بنشینند. اما شاید این هم داستانی است که ما آن را از وسط می خوانیم.
دموکراسی یعنی تفاهم و اجماع مردم در حل و فصل مسائل. یعنی همراهی در رویکردهای عملی و تصمیم گیری برای زندگی. این که ما آن را در رای دادن بر اساس عکس و مکث خلاصه کنیم، نه دموکراسی که شاید بتوان آن را هجوگونه، دموقراضه نامید. دموکراسی ای که نتواند همدلی و توسعه ی انسانی مطلوب ایجاد کند، هجو گونه و کم بها است. این جا است که نقد از دموکراسی، نقد از آن چیزی است که ما دموکراسی اش می نامیم؛ شبح یا تصویری کم رنگ از دموکراسی؛ تقلید کودکانه ای از دموکراسی.
خردمندان هر جامعه مسئول آگاه ساختن آن هایی هستند که فرصت کافی برای خردمندی نداشته اند. اساتید والامرتبه بایستی سهمی در جهل بزهکاران و منحرفان را قبول کرده و آن ها را از بدبختی و منزلت پایین نجات دهند. در این جا است که برابری فرصت برادری می دهد و اگر ما نخواهیم در برابری به برادری برسیم، این نابرابری فرهنگی آسیبی می شود که دودش در چشم خردمندان می رود. هر چه خردمندان خاص تر و نادرترند، جمعیت آدم های معمولی بیشتر است و بیشتر.
توسعه ای که فرودگاه و سفرهای کیش و دوبی برای شهر ما به ارمغان آورده است، حاشیه نشینی های گسترده هم به وجود آورده است. توسعه ای که دانش آموزهای مبتکر به همراه دارد، جمعیت بالای معتادان و خودکشی هم به همراه داشته است. پس این دموکراسی، آن قدر هم برای ضعفا و ساده تر ها بخت و اقبال نداشته و سهم عمده منافع آن را طبقات متوسط و بالای جامعه به دست می آورند. نقش خردمندان در این نابرابری به میان می آید که در چنین شرایطی باید چه کنند تا سهم خردمندی و قوه فکر جامعه را بالا ببرند.
در چنین شرایطی می بینیم که خردمندی، با از یاد بردن افراد ساده جامعه، خود در گرداب این فراموشی می افتد. از یاد بردن آن هایی که سهم اندکی در توسعه داشته اند، موجب میشود، همانان باعث وقوع پدیده های اجتماعی شوند که دودش به چشم همگان برود. اما راه این مشکل چیست؟ چه باید کرد تا این دموکراسی زیان ده نباشد؟ پیشرفت و مطالعه گوشه نشینانه، اگرچه لذت بخش و پر از دستأوردهای فکری و صنعتی است، اما باید بدانیم که دستآورد اجتماعی آن دردسرهای زیادی است که محصول گوشه نشینی ما است. قبلا هم رهبانیت نکوهش شده بود و این نوع گوشه گیری مذموم تلقی می شد.
امروز شاید شباهت چندانی میان گوشه گیری عرفانی و تمایزهای سلیقه ای طبقات جامعه نباشد، اما تناسب عجیبی در وقوع بحران های اجتماعی از این دو رویکرد وجود دارد. همین جا است که می بینیم عبارت "زکات علم نشر آن است"، چقدر ارزشمند می افتد. آری در گذشته هم بی سوادی انبوه اولین دردسر اهل علم بود. اما سوال این است که چقدر اهل فرهنگ و باسوادها و کسانی که خود را نخبه می دانند، وقت خود را برای همراهی با مردم ساده و کم سواد صرف می کنند؟ شاید بیش از آن که صدقه و پول خود را به افراد بی سواد هدیه کنند، آن می آرزد که با آن ها هم نشین شده و با هم گفت و گو کنند.
https://telegram.me/thing
Telegram
نکته: جامعه شناسی تجربه
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience
not for selling
وارونگی آماری در دانشگاه ها*
محمد زینالی اناری
سرآغاز مهر مصادف با انتشار خبری است که در آن صحبت از وارونگی آمار جامعه علمی به میان میآید اتفاقی که دیر زمانی است آغاز شده است.
یعنی اینکه دختران جامعه ایران دیگر در آرزوی شوهرداری صرف و باریدن هنرهای خانگی از انگشتان دست خود نیستند. آنها شاید بتوانند به انسان تک ساحتی تبدیل شوند که در بازار کار مشغول کاری باشند. اما آیا برای 57 درصد از ورودیهای دانشگاه اجازه اشتغال در بازار کار نیز به همان نسبت موجود است؟ بازتاب تغییر در مشارکت دختران در ورود به دانشگاه نشان از تغییرات فرهنگ در ساختار جنسیتی اجتماعی شدن میدهد. شاید بتوان این موضوع را نشأت گرفته از برابری آموزش پذیری زنان در حقوق حداقلی شهروندی و شکستن پندارهای پدرسالارانه در خانواده ایرانی دانست.
بههرحال امروز میتوان گفت دختران نیز مدتی است از دغدغه در خانه ماندن رها شده و به معنای واقعی شهروند شدهاند و این میتواند نویدی ارزشمند برای بازگشت بیشتر زنان به بطن جامعه باشد.
اما باید گفت وارونگی در برابری آموزش در حالی صورت گرفته که نشان میدهد این وارونگی در اشتغال تا مدتها میسر نخواهد شد. زیرا هماکنون وضعیت بازار کار از این آمار فاصله داشته و مدتهاست خروجی تقریباً عادلانه دانشگاهها در بازار کار مورد پذیرش واقع نمیشود. از طرفی با توجه به ویژگیهای تثبیت شده نقش اجتماعی برای مردان، زنان و دختران شاغل از درآمد به مراتب پایینتری از مردان بهرهمند میشوند چه رسد به اینکه مدتهاست بسیاری از زنان و در مواردی برخی از مردانی که نیاز عاجل به اشتغال دارند مورد سوءاستفاده اقتصادی واقع میشوند. شاید بتوان نتیجه گرفت برابری در حوزه آموزش عالی همزاد با پذیرش حقوق کامل شهروندی زنان نبوده است. در چنین شرایطی که برنامهریزی برای ورود زنان به بازار کار با وارد شدن آنان به دانشگاه هماهنگ نبوده و خیل کثیری هم عملکرد دانشگاهها را فاقد کارکرد لازم در جامعه میدانند، در این شرایط عمده دختران فارغالتحصیل چارهای جز بازگشت به نگرشهای سنتی برای زندگی و نگریستن به عمر تلف شده خود ندارند. شاید این نه به علت برابری در آموزش عالی که به دلیل گسترش بیرویه دانشگاهها و توجیه درآمدهای ناشی از هزینه سرانه آموزش برای کاربران دانشگاهی است. شاید بهجای عدالت، رواج کلاسهای کنکور و فروش کتابهای کمک درسی و کلاس زبان و رقابت برای منزلت اجتماعی خانوادهها موجب افزایش مخاطبان دانشگاه اعم از هر جنسیتی شده است. همین بازار کاری که از حضور زنان در کلاسهای متنوع آموزش عالی و کمک درسی سود میبرد فرصت حضور آنان در بازار کار و افزایش کیفیت زندگی را به شهروندان زن نمیدهد.
امید است برای رفع چنین پیشامدهایی در خصوص برنامهریزی برای کارکرد مطلوب دانشگاه یعنی ورود فارغالتحصیلان زن به بازار کار چارهاندیشی کرد و این مهم مقدور نیست جز با سرمایهگذاری و برنامهریزی هدفمند سیاستگذاران و تصمیمگیران حوزه علم و اشتغال.
* روزنامه ایران
@thing
محمد زینالی اناری
سرآغاز مهر مصادف با انتشار خبری است که در آن صحبت از وارونگی آمار جامعه علمی به میان میآید اتفاقی که دیر زمانی است آغاز شده است.
یعنی اینکه دختران جامعه ایران دیگر در آرزوی شوهرداری صرف و باریدن هنرهای خانگی از انگشتان دست خود نیستند. آنها شاید بتوانند به انسان تک ساحتی تبدیل شوند که در بازار کار مشغول کاری باشند. اما آیا برای 57 درصد از ورودیهای دانشگاه اجازه اشتغال در بازار کار نیز به همان نسبت موجود است؟ بازتاب تغییر در مشارکت دختران در ورود به دانشگاه نشان از تغییرات فرهنگ در ساختار جنسیتی اجتماعی شدن میدهد. شاید بتوان این موضوع را نشأت گرفته از برابری آموزش پذیری زنان در حقوق حداقلی شهروندی و شکستن پندارهای پدرسالارانه در خانواده ایرانی دانست.
بههرحال امروز میتوان گفت دختران نیز مدتی است از دغدغه در خانه ماندن رها شده و به معنای واقعی شهروند شدهاند و این میتواند نویدی ارزشمند برای بازگشت بیشتر زنان به بطن جامعه باشد.
اما باید گفت وارونگی در برابری آموزش در حالی صورت گرفته که نشان میدهد این وارونگی در اشتغال تا مدتها میسر نخواهد شد. زیرا هماکنون وضعیت بازار کار از این آمار فاصله داشته و مدتهاست خروجی تقریباً عادلانه دانشگاهها در بازار کار مورد پذیرش واقع نمیشود. از طرفی با توجه به ویژگیهای تثبیت شده نقش اجتماعی برای مردان، زنان و دختران شاغل از درآمد به مراتب پایینتری از مردان بهرهمند میشوند چه رسد به اینکه مدتهاست بسیاری از زنان و در مواردی برخی از مردانی که نیاز عاجل به اشتغال دارند مورد سوءاستفاده اقتصادی واقع میشوند. شاید بتوان نتیجه گرفت برابری در حوزه آموزش عالی همزاد با پذیرش حقوق کامل شهروندی زنان نبوده است. در چنین شرایطی که برنامهریزی برای ورود زنان به بازار کار با وارد شدن آنان به دانشگاه هماهنگ نبوده و خیل کثیری هم عملکرد دانشگاهها را فاقد کارکرد لازم در جامعه میدانند، در این شرایط عمده دختران فارغالتحصیل چارهای جز بازگشت به نگرشهای سنتی برای زندگی و نگریستن به عمر تلف شده خود ندارند. شاید این نه به علت برابری در آموزش عالی که به دلیل گسترش بیرویه دانشگاهها و توجیه درآمدهای ناشی از هزینه سرانه آموزش برای کاربران دانشگاهی است. شاید بهجای عدالت، رواج کلاسهای کنکور و فروش کتابهای کمک درسی و کلاس زبان و رقابت برای منزلت اجتماعی خانوادهها موجب افزایش مخاطبان دانشگاه اعم از هر جنسیتی شده است. همین بازار کاری که از حضور زنان در کلاسهای متنوع آموزش عالی و کمک درسی سود میبرد فرصت حضور آنان در بازار کار و افزایش کیفیت زندگی را به شهروندان زن نمیدهد.
امید است برای رفع چنین پیشامدهایی در خصوص برنامهریزی برای کارکرد مطلوب دانشگاه یعنی ورود فارغالتحصیلان زن به بازار کار چارهاندیشی کرد و این مهم مقدور نیست جز با سرمایهگذاری و برنامهریزی هدفمند سیاستگذاران و تصمیمگیران حوزه علم و اشتغال.
* روزنامه ایران
@thing