نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
ثروتمندان با یوگا از مشکلات اقتصادی جامعه عبور می کنند!
https://www.gostaresh.news/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%DA%A9%D8%B3%D8%A8-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-69/182491-%D8%AB%D8%B1%D9%88%D8%AA%D9%85%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7-%DB%8C%D9%88%DA%AF%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%B4%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B9%D8%A8%D9%88%D8%B1-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF

این مصاحبه یک ویرایش از سوی بنده نیاز داشت که علیرغم درخواست من انجام نشده و بصورت تنظیم نشده منتشر شده است، بویژه که من نام ماکس وبر و تورشتاین وبلن رو در خصوص شیوه ی ریاضتی کارآفرینان و شیوه ی مصرف انگلهای جامعه بکار برده ام که اسم وبلن فراموش شده است
مورد مربوط به گذران اوقات فراغت هم سه موضوع بازیابی جسمی، فرهنگی و اجتماعی است که امیدوارم در فرصت دیگری به آن بپردازم

@thing
Forwarded from مسعود زمانی مقدم (Masoud Zamani-moghadam)
فردا ادگار مورن ۱۰۰ ساله می‌شود. اندیشمندان بسیار کمی این بخت را دارند که تا این سن زنده بمانند و فعالیت کنند. ادگار مورن در هشتم جولای ۱۹۲۱ در پاریس زاده شد. به دلیل گوناگونی زمینه‌های فکری‌اش و تأکیدش بر میان‌رشته‌ای بودن شناخت، به‌سختی می‌توان او را صرفاً یک فیلسوف یا یک جامعه‌شناس و یا یک انسان‌شناس و ... دانست. او متفکری است که پای خود را فراتر از حوزه‌های محدود علمی می‌گذارد. مبحث پیچیدگیِ اندیشه و شناخت در مرکز آثار فکری و علمی او جای می‌گیرد. خوشبختانه چند اثر مهم او به فارسی ترجمه شده است. او در کتاب «درآمدی بر اندیشۀ پیچیده» می‌نویسد: «اندیشۀ ساده‌گر پیچیدگی واقعیت را نابود می‌کند، حال‌آنکه اندیشۀ پیچیده تا حد ممکن شیوه‌های ساده‌گر اندیشه را در خود ادغام می‌کند، اما درعین‌حال از پذیرش نتیجه‌های مثله‌کننده، فروکاهنده و تک‌بعدی‌ساز و در نهایت گمراه‌کنندۀ ساده‌گری که خود بازتابِ امر واقعی در واقعیت به شمار می‌آورد سرباز می‌زند. ... هدف اندیشۀ پیچیده این است که پیوندهای میان عرصه‌های رشته‌های گوناگون علمی را گزارش دهد. اندیشۀ پیچیده خواهان شناخت چندبعدی است. اما مطابق با این اندیشه، شناخت کامل ممکن نیست. و در واقع، یکی از اصول پیچیدگی، ناممکن بودن علم مطلق حتی در نظریه است. اندیشۀ پیچیده اصل ناکامل‌بودگی و عدم قطعیت را می‌پذیرد».

مسعود زمانی مقدم
@masoudzamanimoghadam
Audio
اقتصاد نمد: درباره ضرورت های روزنامه نگاری اجتماعی

محمد زینالی اناری، ۲۷اردیبهشت۱۴۰۰، برنامه زنده اینستاگرام، صفحه شخصی

@thing
Forwarded from اتچ بات
‍ ◾️ کانالهای تخصصی علوم اجتماعی در تلگرام

شنبه ۱۴۰۰/۴/۲۶

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

▪️دکتر مرتضی کُتُبی
🆔@m_kotobi

▪️درباره‌ی ما
محمدرضا کلاهی
🆔@mohammadrezakolahi

▪️جامعه‌شناسی ایران
مسعود زمانی مقدم
🆔@masoudzamanimoghadam

▪️جامعه شناسی ورزش و بدن
بی تا مدنی
🆔@sociology_of_sport

▪️جامعه شناسی صلح
حسن اميدوار
🆔@sociologyofpeace

▪️جستارهایی در جامعه شناسی اقتصادی و توسعه
امیر رزاقی
🆔@sociology_economic_development

▪️جامعه شناسی حوزه عمومی
محمد امین قانعی راد
🆔@MAminGhaneirad

▪️جامعه شناسی ملت گرا
🆔@siavashmousavirakati

▪️جامعه شناسی زندگی روزمره
محمد زینالی اناری
🆔@thing

▪️جامعه شناسی مردم
🆔@Popular_Sociology

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

🔗To join us click here:
🆔@madanibita
خشکسالی در برزیل.aac
8.5 MB
مثالی درباره خشکسالی در برزیل و سدسازی و تبعات آن

این مثال را ریمون بودن برای مقایسه ایدئولوژی ها در کتابش آورده، اگر قضایای این روزهای خوزستان برای شما مهم است، لطفا وقت گذاشته و این مثال را بشنوید.
درست است که خواندن این کتاب برای گرفتن عبرت از برزیل و عدم تکرار این تجربه ها خیلی دیر است اما به فهمیدن این اتفاق توسط ما کمک می کند.

موسیقی: کارن همایونفر

@thing
انسجام در برابر کرونا
محمد زینالی اناری، ۳مرداد، روزنامه ایران

http://www.irannewspaper.ir/newspaper/item/582790

@thing
در پاسداشت" عالم عارف سالک"

دکتر بهنام صحرانورد؛ تحلیل گر مسائل سیاسی و اجتماعی

آغازین سال های دهه هفتاد شمسی، مردی از دیار اردبیل، در کلاس های دانشگاه پیام نور، چونان با شوری طرب انگیز، قرار ملاقات الهی را با بن مایه های وحدت وجود در آثار عارفان و سالکان، به نهایت موزون بر زبان جاری می نمود که انگار، خود در آئینه عبرت بازیگری همه خلسه های عاشقانه را چشیده است.
علی غفاری، مرد آرام آن روزها از سقراط تا بقراط، از اقلیدس تا بطلمیوس، از قم تا رم، از آفتاب مشرق زمین تا تابناک مغرب زمین، از کمیت تا کعب، از محی الدین عربی تا جلال الدین فارسی، از فیض کاشانی تا رجبعلی تبریزی، از یگانگی تا بیگانگی در سیر آثار مولانا، از عشق ورزیدن شیخ شیراز تا رمز آمیختن لسان الغیب، از طریقت نقشبندی تا شریعت اسلامی، از حقیقت وجود تا نهایت عدم، از بودن آدمی تا شدن انسانی، از زادن تا میرایی و از فرشی شدن تا عرشی شدن را با زبان تسبیح گوی تجلی عشق در ورای انکشاف شهودی تا اکتشاف حصولی را از سویدای جان خود بر کام جاری می ساخت که تو گویی نقد عقل محض و سنجش خرد ناب را در شاهین ترازوی معرفت در بازار بغداد جنید با چشمان نافذش، نظاره گر بوده است و برای ذکر در عرفان شرقی تا تجلای ظهور در آموزه های غربی، ره‌نامه سراپرده دل را پرده افکنی کرده است.
به مناسبتی در مشهد الرضا، ایامی چند را با هم به عیش طربناکی گذراندیم.کارگاه کلاسی ما نه در دفتر کارگاه رسمی که در خلوت کده لحظات تنهایی در اتاق جراحی دل، چونان صیقل جان بخشی بود کهه گذشت زمان برایمان بی معنا می گشت و ازخود بیگانگی را در یگانگی با هفت مرحله عرفان عیسای تاریخی تا مسیح ایمانی را در کاخ های زنگار زده درون در میراث صوفیه می یافتیم.
آن لحظات باورنکردنی با هم بودن، حلاوتی چون رستخیز خودشناسی را در تفلسف اخلاق، راهی برای رهایی را از بودن تا نمودن در من ایجاد نمود.
دکترای عرفان نظری ما تلالو مهر ماندگار عاشقی بود و تا مداقه پسین در مکالمه‌ی درون به نهایت احترام به دگری، به اظهار نظر می پرداخت.برای کلاس درسی اش زمان رستن از خود تا مستی را فاصله ای چندان نبود.
او عالمی بود عارف و سالکی بود عالم.در گم نامی روزگار گذرانید و در شهره عشق ورزیدن با خدایش نکته ها داشت.
پر کشیدن غم ناک استاد فاضل فرهیخته جناب آقای دکتر علی غفاری، دل های پریشان ایام تلخ کامی کرونایی ما را به غایت مشوش نمود و حزنی جان کاه را در ما آویزان نمود.
درنگی در سکوت عرفانی این استاد سالک را بعنوان یادنامه و پاس‌داشت این بزرگ مرد سپهر حضور تا ظهور را برای مدیران دانشگاهی در دانشگاه عرفان شرقی ملقب یافته به عارف نامی، ملا احمد اردبیلی را پیشنهاد می کنم و انتظار دارم نام دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه محقق اردبیلی به نام دانشکده استاد زنده یاد دکتر علی غفاری، آراسته گردد.

شانزدهمین روز از امرداد یک هزار و چهارصد هجری خورشیدی. اردبیل

اگر این متن را می پسندید، لطفاً برای انتشار آن اقدام فرمایید.

@Dr_Sahranavard
آیا تغییر در طالبان امکان دارد؟

#محمد_زینالی_اناری؛

#طالبان اعلام کرده است که #تغییر پیدا کرده و آن طالبان سابق نیست. می خواهم در این چند سطر اشاره کنم که چرا تغییر طالبان امکان پذیر نیست. نخستین آلارم یا علامتی که می گوید تغییری رخ نداده است، شیوه ی تسلط آن ها بر #افغانستان بود. «#ابن_خلدون» خانواده های شهری را که به زندگی #شهرنشینی و #رفاه آن #عادت کرده اند را هشدار میدهد که به زودی گروهی از #بادیه_نشینان بر آمده و بر آن¬ها حمله می کنند؛ چنان دماری از روزگار آنان در می آورند که جانشان بر لب شان می آید و به زودی قدرت و عمران شهر به دست بادیه نشینان بیفتد تا این که رفاه شهر آنان را تغییر دهد و بادیه نشینان دیگری بر آن ها حمله کنند. این نظریه بر جنگ ها و تغییرهای کهنی اشاره دارد که در نزدیک به حدود هزار سال همچون حمله ی #مغول به ایران را تجربه کرده باشد. طالبان یک گروه ایزوله از #تمدن معاصر بوده و تقریباً می شود گفت که در هزار سال پیش از این زندگی می کنند و به همان سبک هم حمله می کنند و به همان سبک هم می اندیشند.

شرایطی که باعث شده است این گروه در بین چین و #ایران و تحولات درون افغانستان سالیان سال به این سبک زندگی کنند، آن ها را همچون اصحاب کهف دوراز تمدن معاصر نگه داشته است. شرایط درونی و بیرونی که در خلق این مرزهای شناختی و فرهنگی به انجماد رسیده و چه بسا اجازه ی تغییراتی در زندگی شهرنشینی هم به آن ها ندهد، کما این که ما در ایران با این همه #پارک و #سینما گروه اندکی را به این صورت #ایزوله می بینیم. قصد تقلیل به عناصر زیست شناختی را ندارم اما شناخت این مرزهای «شناختی» در فاصله ی تمدنی گروه های این چنین اهمیت دارد.

#پیر_بوردیو به «عادت واره ها» اشاره می کند که چنین گروه هایی در عرصه های زندگی سنتی خود کسب کرده و در اثر رقابت برای کسب آن و سیستمی از نظام رشد و ارتقا در آن به مانند سفالی در کوره می پزند. این عادت واره ها که خود را در نحوه ی حمله و تصرف افغانستان، تغییر #پرچم و به آتش کشیدن مردم معترض در شهر نشان داد، خبر از این می دهد که چنین گروهی با همان #طرح_واره های ایزوله مانده به پیش آمده اند. رهبران شان دم از تغییر می زنند و اشاره می کنند که برخی کارها را سیاسیون انجام خواهند داد. به نحوی که آن ها قوانین شریعت من درآوردی شان را به اجرا گذاشته وسیاستمداران به مانند کارگران یقه سفید آن ها را اجرا خواهند کرد.

چنین مکالماتی و رفتارهایی نشان از این دارد که آن ها از شهر و سیستم زندگی و رفاه و خدمات آن سردر نمی آورند، شاید مانند مشتری موقتی چیزهایی از آن بدانند. اما این طرز گفتار و رفتار نشان می دهد که ذهن ایزوله ی آن ها هیچ تناسبی با #زندگی_شهری ندارد. لذا به تدریج سعی خواهند کرد شهرها و مردم افغانستان که سالهای سال به آداب و تشریفات زندگی در قرن #معاصر خو کرده اند را مانند بادیه نشینان اداره کنند. باید همچون افراد 1000سال قبل بپوشند و به سبک آن زمان بر زنان و جوانان خشم ورزیده و در قهر خود نگاه دارند. هر چند ممکن است تا سالها یا نسل های آتی مرزهای ایزوله ی ذهن آنان بشکند، اما در این فاصله آن چه که نباید بر سر مردم بیچاره افغان خواهد آمد. بهتر می بینم مانند اصحاب کهف بدانند که سکه ی آنان رونقی ندارد و برگردند به غارشان و بخوابند، این را مردم شهر در برخورد با سکه ی آنان خواهند فهماند.
#هرات
#قندهار
#کابل
#اشرف_غنی
#هیرمند
#بلخ
#قندهار
#بادغیس
#مزارشریف
#مزار_شریف

@thing
https://www.irna.ir/amp/84316467/

عبد الکریمی در ۱۳ اردیبهشت۱۴۰۰:
پروپگاندا امروز صرف استفاده انحصاری قدرت در رسانه نیست بلکه در فضاهای مجازی ما هم شاهد این هستیم که نه صرف قدرت سیاسی (که اجازه فردیت و استقلال فکری نمی دهند) که توده ها معتقدند حقیقت را می شود تولید کرد. و این نفرت پراکنی را به کرات می بینیم که هرکس در مقابله آن بایستد متهم به سازشکاری می شود و همه اینها حاصل این است که ما رابطه با گذشته را قطع کرده ایم.

@thing
https://goosheyecheshm.com/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA/28682/%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D9%88%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87/
هر ابزاری مانند ماشین حساب مهندسی، ممکن است تا حدی فرهنگ رسمی را دستخوش تغییر قرار داده و بر فرهنگ رسمی موثر باشد،‌ اما دریغ از ابزارهایی که روی نظام معرفت آثار گرانسنگ دارند. آنها می‌توانند نه صرفاً موجب تغییر و دگرگونی که به گسست فرهنگ بینجامند. حال که تجربه‌ی خواندن و نوشتن این قدر نیروی گسست فرهنگی داشته،‌ سوالهای زیادی پیش می‌آید: آیا ممکن است سایر ابزارهای جدید هم، چنین کارکردی داشته باشند؟

آیا باید از آینده‌ی ناشناخته ترسید و از فرهنگ جدیدی که بر اذهان و روابط میان انسانها اعم از سطوح خانواده و جماعات مختلف انسانی مسلط می‌شود،‌ نگران بوده و بساط ستیز پرهزینه با آن را برداشت یا خود را به ورطه‌ی آن انداخت؟

@thing
Forwarded from یادداشت
راه آهن اردبیل و تاریخ مشروطه

محمد زینالی اناری

ملاقات با جناب آقای حسین زاده و شنیدن سخنرانی او می تواند تاریخی را یادآورمان شود که ما را در کنار هم قرار داده است. او می گفت که بانک ملی، پس از مشروطه، اولین بانکی است که با قدمت 90 ساله، بعنوان بانکی ایرانی در برابر بانک انگلیسی و روسی به راه افتاده است. استفاده از واژه ی ملی، به این معنا است که این بانک به تمام مردم ایران تعلق دارد و به معنای واقعی ملی است.

حسین زاده می گفت که بانک ملی در برخی خدمات به سود و زیان توجه ندارد و برای آن مهم ملی بودن و داشتن سهم در نقاط بیشتری از ایران است. به همین منظور، برخی از شعب این بانک که در روستاها و شهرهای کوچک زیان ده هم هستند، فعالیت می کنند تا ایرانیان بیشتری از این خدمات استفاده کنند. این بانک به همین خاطر نه به سودآوری سرمایه ی بانکی که به عدالت در استفاده ی مردم ایران از خدمات این بانک می اندیشید.

زمانی سمیر امین نوشته است که بانک جهانی و سایر موسسات ارزی جهانی وقتی از کسب و کارهای خودرویی در کشورهای در حال توسعه حمایت کردند، این امر موجب انحراف سرمایه های مردمی به سوی تأمین خودرو انجامید و آن ها نتوانستند با وسایلی چون ترن نیاز خود را رفع نموده و سرمایه ی خود را در مسیر افزایش رفاه یا مشارکت اقتصادی به کار ببندند و به تدریج از گردونه ی توسعه کنار گذاشته شدند. آن هم در زمانه ای که ما ایرانی ها سوار شدن به شاسی بلند و سرک کشیدن به کومه عشایر را افتخار می دانیم و سرمایه داری جهانی خانوارهای مرفه تر ما را با ایدئولوژی خوشی در ییلاق و خوردن کباب بره گول زده و اساساً از مسیر توسعه حذف هم کرده است.

در برابر این شیوه از استثمار، بانک ملی ایران نسبت به مشارکت در رونق اقتصادی و تأمین مجدد عدالت در کشور اقدام نموده و با ارائه تسهیلات به راه اندازی شرکت های ایرانی کمک می کند. به همین منوال، در طرح های بزرگی که برای افزایش رفاه مردم و تسهیل فعالیت های اقتصادی ضروری است، سرمایه گذاری می کند که یکی از این طرح ها اتوبانی است که در مسیر زنجان قرار گرفته است. به همین ترتیب است که پای این بانک برای تأمین سرمایه ی مسیر راه آهن میانه به اردبیل به میان آمده است.

اگرچه در زمان استفاده از وام مسکن مهر، بانک ملی جریمه های دیرکرد دولت در آماده سازی را بر من نبخشید و موجب شد هزینه ی دیرکردهای دولت در این زمینه بر دوش من و همسایگانم بیفتد(بانک مسکن آن را بخشیده بود)، اما این امر هم شاید ناشی از جدیت این بانک در رعایت مصالح سرمایه بوده است. چرا که بانکی که مسئولیت سرمایه های ملی را بر دوش داشت، علی رغم فشاری که از سوی مراجعین و شهروندان عادی تحمل می کرد، اما ترجیح می دهد به جای حاتم بخشی در راه بی کفایتی های برنامه ریزان دولتی، در راه خدمات همگانی ضرر بدهد. 

@ardabilnote
تاملی در سوره یوسف و مقایسه ای بین "حزن" یعقوب نبی و محمد رسول الله

✍امروز در اربعین تاملی در سوره یوسف داشتم و به آیه ۱۳ در سوره یوسف رسیدم که برادرانش از یعقوب نبی میخواهند که اجازه دهد یوسف را با خود به دشت و تفریح ببرند ولی یعقوب در جواب می گوید

"من از بردن او دچار حزن می شوم و از این می ترسم که گرگ او را بدرد در حالی که شما از او غافل باشید" (سوره یوسف؛ آیه ۱۳).

✍یعقوب نبی فرزند خود یوسف را میترسد به پسرانش بسپارد مبادا که آنها از او غافل شوند و گرگ او را بدرد. آنگاه آیا رسول خدا محمد (ص) از اینکه فرزندش حسین را در کربلای سوزان بدرند محزون نخواهد شد؟

✍آیا آنچه امت بعد از رسول با فرزندان پیامبر کردند از دریدن گرگ بدتر نبود؟‌گرگ با طعمه خود چنین نمی کند که امت با پیکر مبارک حسین کردند؟ اگر قرآن را به مثابه یک متن در بطن جهاندینی امت اسلامی بخوانیم آنگاه درخواهیم یافت که متن چگونه با ما سخن خواهد گفت و استعاره ها و اشاره ها و معانی مستتر در پیکره متن تصاویری نوین با تفاسیری جدید برایمان ترسیم خواهند کرد.

✍اما امروز ما چگونه گرگ وار پیکر حسین را می دریم و قلب رسول الله را دچار "حزن" می کنیم؟ آنجا که فقیری می بینیم و نیازش را مرتفع نمی کنیم پیکر حسین را می دریم و قلب محمد (ص) را دچار حزن می کنیم؛ آنجا که فسادی می بینیم و سکوت می کنیم و آنجا که مظلومی را رها می کنیم و .... پیکر حسین را می دریم و قلب رسول را پر از حزن می کنیم و او به ما میگوید که می ترسم امانت را به شما بسپارم چرا که "انتم عنه غفلون". غفلت تمام وجود ما را فرا گرفته و امانت را رها کرده ایم و پیکر پیام حسین را چو گرگان دریده ایم. آیا نباید رسول الله دچار حزن گردد وقتی انسان چنین در قهقرا گرفتار شده است؟



سیدجوادمیری


@seyedjavadmiri
سلام
در قیاس حسین (ع) با یوسف، قصه را برعکس نوشته اید و درد را درست تشخیص نمی‌دهید
بنظرم رنج و آزمون قهرمان رو تبدیل کردید به مقصد اصلی! قهرمانی که رنج نکشد قهرمان نیست. یوسف اگر در چاه نمی شد که اصلا مسیر نبوت را طی نمی‌کرد. راه قهرمان از رنجی می گذرد که باید برود. یوسف رسید به مصر و پیام خرد را به مصریان رساند.
حسین خون خدا شد که مرگش پیام رسان باشد رنج را به تن خرید که خونش صحبت کند. قهرمان ها معمولا پیروز می شوند و به تلقی روایت شناسی وقتی شکست بخورند، داستان دیگری از این جریان متولد می شود و قهرمان دیگری؛ قهرمان دیگر زینب بود که قهرمان پس از محرم شد.
شما تاکیدتان روی این است که مسلمانان حسین را آزردند، اما این رنج در ذات کنش‌گری مدنی در آن زمان بود و قهرمان شدن همیشه خطر دارد! راه های سخت مردان بزرگ می خواهد و رنج شان گریه ندارد، گریه آنگاهی است که صدای حقیقت شان به گوش مان نرسد. رنج حسین از بی معرفتی ما است.
اما نکته ی مهم این است که از دل داستان امام حسین ما هم بتوانیم کار زینبی بکنیم یا کار حسینی بکنیم که کشتی نجات است. یعنی باید در همین راهی که ناخدا می رفت برویم و مثل یوسف رنج مسیرهای طولانی تا رسیدن به پیروزی را بکشیم. رنج مسیر حقیقت را با پای پیاده نمی شود عوض کرد. رنج اصلی رنجی است که از کار مهم قهرمانی طی می شود نه رنجاندن ابدان. ما به انحای مختلف این رنج را جابجا میکنیم و از کشتی بیرون می افتیم. بنظر میرسد که عملا مسیر کشتی را منحرف میکنیم و امر مینوی را با امر مادی عوض کردیم.
بجای فهم قصه و پی روی از ناخدا سعی میکنیم کشتی بمقصد نرسد چون قدرت پی جویی حقیقت را نداریم. حتی کشتی امام حسین را سوراخ می کنیم که به مقصد نرسد و بجای حقیقت بدنبال غرق شدن در برنامه های ظاهری و بازی کردن با مناسک هستند. ولی حسین (ع) مناسک و نمایش برگزار نمی کرد!
آرنت می گوید در تئاتر یونانی بین بازیگر و کنشگر فرق بود، کنشگر اصل بازی را ارائه می‌داد که به واقعیت زندگی وصل بود
امام حسین کنش‌گری کرد، زینب کنش‌گری کرد اما پیروان شان بجای توالی رویداد و کنش‌گری در متن زندگی سعی می کنند داستان واقعی زندگی امام حسین را به مراسم آئینی و وظیفه ی خود را به بازی نقش آنان و سرگردانان کربلا تبدیل کنند.
رسم زندگی و جستن حقیقت آن و پیروزی بر دشنام ها و مکرهای زمانه سرشار از حادثه بوده و در داستان های تاریخی نقل می شود؛ شبیه خوانی سیاوش خوانی و بازی کردن قصه در گذشته که کتاب و رسانه نبود برای نگه داشتن قصه حقیقت در حافظه بود، اینک تبدیل شده به میهمانی اشرافی سوگ و نمایش و از دل این همه میهمانی و نمایش و بازیگر کنش‌گری بیرون نمی آید تا رنج حقیقت را بکشد!
مسلمانان در دل بیماری که در واقعیت بیرونی در حال رخ دادن است و حادثه ی زمانه هست، بدنبال شکل دادن بازی و نمایش و برپا کردن میهمانی سوگ هستند؛ در حالی که مردم بیمار نیازمند مبارزه با اهریمن بیماری هستند و کسی از این همه مسلمان فهم حقیقت را در این زمانه ندارند و بدنبال غرق شدن در ابعاد مادی نمایش و نیایش بوده و قدرت جستن مینا و فهم معنا را از دست داده ایم.
ما مسلمان‌های قالبی کشتی امام حسین را که مقصد حقیقت را طی می کرد و با اهریمن و دشنام می ستیزید را سوراخ کرده‌ایم
اما خون او نثار خدا بود و پیام حقیقت داشت و رهروان واقعی حقیقت گول بازی های تکراری و غرق شدن در مادیات را نخواهند خورد و خدا مراقب خونش، که حقیقت است و کشتی ای که به مقصد واقعی می رود خواهد بود.


محمد زینالی اناری


@seyedjavadmiri
سلام
در قیاس حسین (ع) با یوسف، قصه را برعکس نوشته اید و درد را درست تشخیص نمی‌دهید
بنظرم رنج و آزمون قهرمان رو تبدیل کردید به مقصد اصلی! قهرمانی که رنج نکشد قهرمان نیست. یوسف اگر در چاه نمی شد که اصلا مسیر نبوت را طی نمی‌کرد. راه قهرمان از رنجی می گذرد که باید برود. یوسف رسید به مصر و پیام خرد را به مصریان رساند.
حسین خون خدا شد که مرگش پیام رسان باشد رنج را به تن خرید که خونش صحبت کند. قهرمان ها معمولا پیروز می شوند و به تلقی روایت شناسی وقتی شکست بخورند، داستان دیگری از این جریان متولد می شود و قهرمان دیگری؛ قهرمان دیگر زینب بود که قهرمان پس از محرم شد.
شما تاکیدتان روی این است که مسلمانان حسین را آزردند، اما این رنج در ذات کنش‌گری مدنی در آن زمان بود و قهرمان شدن همیشه خطر دارد! راه های سخت مردان بزرگ می خواهد و رنج شان گریه ندارد، گریه آنگاهی است که صدای حقیقت شان به گوش مان نرسد. رنج حسین از بی معرفتی ما است.
اما نکته ی مهم این است که از دل داستان امام حسین ما هم بتوانیم کار زینبی بکنیم یا کار حسینی بکنیم که کشتی نجات است. یعنی باید در همین راهی که ناخدا می رفت برویم و مثل یوسف رنج مسیرهای طولانی تا رسیدن به پیروزی را بکشیم. رنج مسیر حقیقت را با پای پیاده نمی شود عوض کرد. رنج اصلی رنجی است که از کار مهم قهرمانی طی می شود نه رنجاندن ابدان. ما به انحای مختلف این رنج را جابجا میکنیم و از کشتی بیرون می افتیم. بنظر میرسد که عملا مسیر کشتی را منحرف میکنیم و امر مینوی را با امر مادی عوض کردیم.
بجای فهم قصه و پی روی از ناخدا سعی میکنیم کشتی بمقصد نرسد چون قدرت پی جویی حقیقت را نداریم. حتی کشتی امام حسین را سوراخ می کنیم که به مقصد نرسد و بجای حقیقت بدنبال غرق شدن در برنامه های ظاهری و بازی کردن با مناسک هستند. ولی حسین (ع) مناسک و نمایش برگزار نمی کرد!
آرنت می گوید در تئاتر یونانی بین بازیگر و کنشگر فرق بود، کنشگر اصل بازی را ارائه می‌داد که به واقعیت زندگی وصل بود
امام حسین کنش‌گری کرد، زینب کنش‌گری کرد اما پیروان شان بجای توالی رویداد و کنش‌گری در متن زندگی سعی می کنند داستان واقعی زندگی امام حسین را به مراسم آئینی و وظیفه ی خود را به بازی نقش آنان و سرگردانان کربلا تبدیل کنند.
رسم زندگی و جستن حقیقت آن و پیروزی بر دشنام ها و مکرهای زمانه سرشار از حادثه بوده و در داستان های تاریخی نقل می شود؛ شبیه خوانی سیاوش خوانی و بازی کردن قصه در گذشته که کتاب و رسانه نبود برای نگه داشتن قصه حقیقت در حافظه بود، اینک تبدیل شده به میهمانی اشرافی سوگ و نمایش و از دل این همه میهمانی و نمایش و بازیگر کنش‌گری بیرون نمی آید تا رنج حقیقت را بکشد!
مسلمانان در دل بیماری که در واقعیت بیرونی در حال رخ دادن است و حادثه ی زمانه هست، بدنبال شکل دادن بازی و نمایش و برپا کردن میهمانی سوگ هستند؛ در حالی که مردم بیمار نیازمند مبارزه با اهریمن بیماری هستند و کسی از این همه مسلمان فهم حقیقت را در این زمانه ندارند و بدنبال غرق شدن در ابعاد مادی نمایش و نیایش بوده و قدرت جستن مینا و فهم معنا را از دست داده ایم.
ما مسلمان‌های قالبی کشتی امام حسین را که مقصد حقیقت را طی می کرد و با اهریمن و دشنام می ستیزید را سوراخ کرده‌ایم
اما خون او نثار خدا بود و پیام حقیقت داشت و رهروان واقعی حقیقت گول بازی های تکراری و غرق شدن در مادیات را نخواهند خورد و خدا مراقب خونش، که حقیقت است و کشتی ای که به مقصد واقعی می رود خواهد بود.


محمد زینالی اناری


@seyedjavadmiri
🔴عامل اصلی مهاجرت

🔻اعتماد ۶ مهر ۱۴۰۰

🔘در یادداشت شنبه در باره وعده جذب سرمایه‌گذاری آقای رییسی نزد ایرانیان خارج از کشور نوشتم و توضیح دادم که مقدمه لازمه آن انجام اقداماتی است که سرمایه‌های موجود و کنونی از کشور خارج نشود و شاهدم بر وجود خروج سرمایه از کشور را قیمت غیر واقعی ارز دانستم. با قیمت موجود ارز، تولید ناخالص داخلی ایران از رقم حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ میلیارد دلار در سال به حدود ۲۰۰ میلیارد کاهش یافته است و این قطعاً نادرست است. تازه، این گزارش بانک جهانی بر حسب دلار ۲۲ هزار تومان محاسبه شده است، اگر با دلار ۲۷ هزار تومان محاسبه شود، معادل ۲۰ درصد دیگر نیز کمتر خواهد شد!

🔘در این یادداشت وارد موضوع دوم و مهم‌تر دیگر، یعنی خروج نیروی انسانی می‌شویم. بسیاری از نیروهای کارشناسی کشور که سرمایه‌های زیادی برای تربیت آنان هزینه شده است، به راحتی جذب اقتصاد کشورهای دیگر می‌شوند.

🔘چندی پیش با مدیر یکی از استارتاپ‌های مشهور کشور صحبت می‌کردم، علی‌رغم اینکه پرداخت حقوق و دستمزدهای آن شرکت به نسبت قابل توجه بود، ولی می‌گفت که سالانه تا حدود ۳۰ درصد نیروهایش را به دلیل مهاجرت از کشور از دست می‌دهد. پرسیدم که آیا خودشان دنبال مهاجرت در کشور دیگر هستند؟ گفت لزوماً خیر، بلکه خیلی راحت در حالی که مشغول کار هستند، یک ایمیل دریافت می‌کنند که شغلی را در فلان کشور با امتیازات مشخص و انجام همه امور مرتبط با حرفه او پیشنهاد می‌کنند. این شناسایی‌ها را از طریق دوستان و همکارانی که قبلاً رفته‌اند، یا از طریق «لینکدین» و سایت‌های مشابه پیدا می‌کنند.

🔘هنگامی که فرد مواجه به این پیشنهاد می‌شود به ارقام حقوق پیشنهادی و نیز شرایط اجتماعی و سیاسی مبدا و مقصد که نگاه می‌کند، به راحتی پیشنهاد را می‌پذیرد. شاید تا کنون مواجه با این موارد نشده‌اید، ولی واقعیت این است که اگر نیرویی را بپسندند، تمام هزینه انتقال حتی بردن اثاث منزل را به بهترین شکل تقبل می‌کنند. نکته مهم‌تر اینکه مدیر آن استارتاپ توضیح داد که تعدادی هم که نمی‌روند به دلیل رضایت از اینجا نیست، بلکه محدودیت‌های خانوادگی یا تعلقات دیگری دارند که از این پیشنهادها استقبال نمی‌کنند.

🔘کافی است که دستمزدها و شرایط اجتماعی و فرهنگی ایران را با کشور پیشنهاد دهنده مقایسه کنیم تا با منطق این رفتار همدلی کنیم. برای بسیاری از این افراد حداکثر حقوقی که در ایران به دست می‌آورند زیر هزار دلار است (البته این رقم بالایی است) ولی در آنجا تا ۴ یا ۵ هزار دلار هم پیشنهاد می‌شود.

🔘همانطور که گفته شد گام اول برای ورود سرمایه خارجی، حفظ سرمایه داخلی است. هم سرمایه مادی و از آن مهم‌تر سرمایه انسانی. اگر دولت ایران نتواند شرایطی را ایجاد کند که نیروی انسانی تحصیل‌کرده آن در داخل کشور حفظ شود، چگونه می‌خواهد که گامی به سوی توسعه و پیشرفت بردارد؟

🔘جمعیت ایرانیان مهاجر در ۳ سال گذشته بیش از دو برابر شده است. نکته مهم اینکه ۳۰ درصد آنان را متخصصان تشکیل می‌دهند. بقیه نیز کمابیش افراد حرفه‌ای هستند و کارکنان مشاغل ساده فقط حدود ۷ درصد کل مهاجران ایرانی را تشکیل می‌دهد. بالای ۵۰ درصد آنان که به اروپا رفته‌اند، دارای تحصیلات دانشگاهی هستند، ۶۰ درصد ایرانیان حاضر در آمریکا در مشاغل خوب از جمله در مشاغل مدیریتی، کسب و کار و علوم و هنر فعال هستند. درباره نظر سنجی‌ها وگرایش افراد به مهاجرت از کشور هم بهتر است فعلا چیزی نگویم.

🔘در هر حال در کنار اقدامات برای ورود سرمایه و جلوگیری از خروج آن باید کوشید که مانع مهاجرت و خروج نیروی انسانی متخصص شد. توسعه و پیشرفت بدون وجود و مشارکت‌ چنین نیرویی ممکن نیست. عوامل خروج آنان فقط پایین بودن دستمزد نیست، بلکه احساس بی‌توجهی به آنان بیش از هر چیز دیگری عذاب‌دهنده است.

🔘می‌توانیم مدیران اصلی کشور را در قوای حکومتی در سطح معاون وزیر و بالاتر لیست کنیم، بعد ببینیم که چند درصد جوانان و کارآفرینان و متخصصان این کشور با آنان احساس مشترک دارند و آنان را نمایندگان واقعی خود می‌دانند. به نظر من کمتر از ده درصد. تا هنگامی که این شکاف حل نشود، مشکل فرار سرمایه مالی و مهاجرت نیروی انسانی نیز حل نخواهد شد.