نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
◼️◽️چهارشنبه سیاه!
◾️▫️خبرنگارانی که قربانی بی‌مسئولیتی شدند



https://t.me/Mehdi_jahandideh

✍️مهدی جهاندیده

امروز سهم مرگِ ارزان در جاده‌ها از آن ما خبرنگارها بود. واژگونی اتوبوسِ مرگ، جانِ دو نفر از خبرنگاران را گرفت. ۲۱ خبرنگار هم زخمی شدند. این تلخ ترین چهارشنبه تاریخ برای ما خبرنگارهاست. به همین ارزانی، خبرنگارانی که برای بازدید از احیای دریاچه ارومیه دعوت شده بودند به «ملاقات با مرگ» رفتند. اصلا و ابدا حسی برای نوشتن نیست.

لابد خبرها را خوانده‌اید. بازی مقصر کیست دوباره از سر گرفته شده است. اما چه فایده! از قرار متهمِ ردیف شماره یک، راننده همان اتوبوس شده که «خارج از برنامه مسافرگیری کرده است». این را سازمان راهداری گفته است. فارغ از محتوای اهانت‌بار این موضع گیری سازمان راهداری، گویی مظلومیت ما خبرنگار جماعت را هم پایانی نیست. همواره در ماموریت‌های خبری، مسئولین در خودرو شاسی بلند پیش پیش می‌روند و اتوبوس‌های زاغارت و زهوار درفته به خبرنگارها اختصاص داده می‌شود. مسئولان امر نان خبرها را می‌خورند و از شانه‌های نحیف خبرنگاران بالا و بالاتر می‌روند.

برایم قابل تحمل نیست که مسئولان فوج فوج پیام تسلیت می‌دهند. هشتگ ابراز همدردی و تالم و تاثرشان صرفا شبکه‌های اجتماعی را اندوهگین کرده است. اما چه فایده! خاک مرده سرد است. همین فرداست که ما خبرنگارها فراموش می‌شویم و کما فی‌السابق برای کسی به اندازه شامگاه چهارشنبه مرگ مهم نخواهیم بود. آنها دوباره و دوباره بر دوش خبرنگاران بالا خواهند رفت و اوج خواهند گرفت.

دوباره ما می‌مانیم در جایگاهِ انتهای صف و نابرخوردار از حداقل حقوق صنفی و اتوبوسی مسیر حضرات هموار می‌شود!

ماراتن مرگ در جاده‌های ایران بی‌پایان است. رانندگان ارابه‌های‌های مرگ را به دستور آمران می‌رانند. جاده‌ها مرگ را فرا می‌خوانند و مرگِ ارزان گریبان مسافران را می‌گیرد. هیچ سانحه رانندگی شبیه هم نیست؛ اما مرگ تنها وجه مشترک آنهاست. ما مانده ایم و حجم سنگینی از تسلیت‌ها برای مرگ‌های ارزان در جاده‌های ناامن.به قول هوشنگ گلیشیری «آنقدر عزا برسرمان ریخته که فرصت زاری نداریم»!
والسلام

💥عضو شوید👇
🔻
https://t.me/Mehdi_jahandideh
🔺خیال‌پردازی جنسی و خشونت سیاسی
✍️ فاطمه موسوی ویایه، دکترای جامعه‌شناسی

🔸ده تیر ۱۴۰۰، تصاویری از مسجد و حسینیهٔ شیعیان هزاره ویران شده توسط طالبان، منتشر شد و فردی در توئیتر کنار عکس‌ها نوشت: « از دید طالبِ شمالی، اینجا مسجد نیست، «تقیه‌خانه» است و تقیه‌خانه، جایی است که شیعیان، عمل «چراغ‌گولی» را انجام می‌دهند. چراغ‌گولی یعنی زنان و مردان شیعه، شب جمع می‌شوند، چراغ را خاموش می‌کنند و هر کسی با دیگری می‌خوابد. شیعیان ایران و افغانستان، همگی حرامزاده‌اند چون حاصل چراغ‌گولی‌اند.»

🔸داستان «چراغ‌گولی» یکی از فانتزی‌های جنسی است که به شکل خیال‌پردازی یا عملی، در جوامع و فرهنگ‌های دیگر هم وجود داشته است. در غرب، با عنوان sexual swinging مطرح است (در فرهنگستان، معادل آن، تاخت‌زنی جنسی مصوب شده است). در تاریخ ایران هم، شواهدی یافت می‌شود. مشابه داستان «چراِغ‌گولی» را پناهی سمنانی در کتاب شاه عباس کبیر، مرد هزار چهره (۱۳۶۹) روایت می‌کند. به شاه خبر رسید در روستایی از گبرها در نزدیکی اصفهان، هر شب جمعه، زنان و مردان متاهل در بزرگترین خانهٔ روستا جمع می‌شوند و پس از شرابخواری، چراغ را می‌کُشند و در تاریکی، زن و مردِ بیگانه بهم می‌آمیزند. شاه عباس، با لباس مردم عادی و ناشناس، به روستا رفت و پس از مشاهدهٔ درستی خبر جاسوسان، دستور داد تمامی اهالی روستا از کبیر و صغیر را از دم تیغ گذراندند.

🔸در اواخرِ عصر پهلوی این فانتزی جنسی بارِ دیگر اما در شکل مدرن، موضوع شایعات شد. در سال ۱۳۵۵، به انقلابیون خبر رسید قدرتمندان فاسد پهلوی، هر شب جمعه در یک هتل، «کلید پارتی» برگزار می‌کنند. مردان با زنان و گاه دختران‌شان به پارتی می‌آیند و هر کدام اتاقی کرایه می‌کنند، آخر شب پس از شام و رقص و عیش و عشرت، زنان به اتاق برمی‌گردند و مردان، کلید خود را در ظرفی می‌ریزند و بهم می‌زنند. سپس تک به تک، قرعه برمی‌دارند و هر مردی، شب را در اتاقی به صبح می‌رساند که کلیدش را تصادفی برداشته است. این داستان، آنچنان معروف بود که برای مدتی، یکی از زنان انقلابی در نقش گدا در کنار کاخ سعدآباد می‌نشست تا بلکه نشانی از هتل پیدا کند و انقلابیون، این افراد فاجر را ترور کنند. در بحبوحهٔ انقلاب هم، مطلبی منتشر شد که در آن ادعا شده بود شاه و کارتر در دیدار یکدیگر، زنانشان را تعویض کرده‌اند! و این، فقط از عکسی مستفاد شده بود که زنان به سنت تشریفات دیدار رهبران که هنوز هم برقرار است، نه در کنار شوهرانشان که در کنار میزبان ایستاده بودند.

🔸 دربارهٔ فساد اخلاقی و جنسی میان گروه‌های اقلیت دینی چون بهائیان یا حلقهٔ دراویش نعمت‌اللهی نیز اتهامات مشابهی مطرح شده است. داستان چراغ خاموش‌کردن دربارهٔ روستاهایی که همهٔ اهالی آن از یک اقلیت دینی بودند نیز بازگو می‌شد. امروزه هم دربارهٔ فساد و فحشای حاصل از شبکه‌های اجتماعی و از گروه‌های مجازی می‌گویند که در آن، زوج‌های فاسد، با یکدیگر آشنا می شوند، برنامه‌های مهمانی شام یا تور مسافرتی می‌گذارند و زمان خواب، همسر خود را مبادله می‌کنند.

🔸 بیشتر از آنکه حقیقت تاریخی این روایت‌ها مهم باشد، ‌‌پیش‌فرض‌ها، علایقِ سرکوب شده و فانتزی‌های جنسیِ پرورانده شده در پسِ این داستان‌ها مهم است. شکی نیست در هر جامعه‌ای مواردی از کجروی‌های جنسی مانند تجاوز به کودکان، تجاوز به محارم و تاخت زنی جنسی رخ می‌دهد اما سوال اینجاست چرا شنوندگان درباره کل افراد یک جامعه فرهنگی چنین قضاوتی دارند و این داستان را با کمترین تردید باور می‌کنند؟ چرا شنوندگان با این روایت‌ها، درگیری ‌‌ذهنی شدیدی پیدا می‌کنند؟ چرا با اشتیاق برای دیگران نقل می‌کنند و آن را موضوع بحث و شوخی قرار می‌دهند؟ پاسخ به این سوالات برای درک زیستِ جنسی ما ایرانیان/ مسلمانان مهم است.

🔸به گمان من، در جوامع مسلمان، تمتع جنسی، همواره دغدغهٔ اصلی و مشغولیت ذهنی بوده است و دیگری و بیگانه‌ای که هم‌مذهب و هم‌مسلک نیست، همواره در مظان این اتهام است که خویشتن‌داری جنسی ندارد و به هرزگی و بی‌بندوباری دچار است. دین، خط قرمزی است که ورای آن، هر عمل غیراخلاقی مجاز است. مهم نبوده و نیست که این فساد جنسی در عالم واقع رخ می‌دهد یا نه، بلکه خیالپردازی جنسی دربارهٔ آنچه دیگریِ بی‌دین می‌تواند انجام دهد، دستمایهٔ خشونت علیه دیگری است. دیگری‌ای که چون هم‌مسلک ما نیست، پس ممکن نیست اخلاق‌مدار باشد و پاکدامنی و تعهد زناشویی را رعایت کند. چون به دین ما نیست، پس بی‌غیرت، فاسد، زناکار و حرام‌زاده است و برای صلاح خودش و حفظ پاکی جامعه، باید کنترل و سرکوب شود.

🔸همهٔ این جهد و خشونت برای پاک کردن و تهذیب اخلاقی جهان، از قرون وسطی تا طالبان بی‌ثمر مانده است. شاید چون مشکل جای دیگری است و نمی‌توان با ‌‌خیالاتِ زشتِ برآمده از عطش جنسی و تعصب دینی، جهانی بهتر ساخت.
@kherad_jensi
ثروتمندان با یوگا از مشکلات اقتصادی جامعه عبور می کنند!
https://www.gostaresh.news/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%DA%A9%D8%B3%D8%A8-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-69/182491-%D8%AB%D8%B1%D9%88%D8%AA%D9%85%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7-%DB%8C%D9%88%DA%AF%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%B4%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B9%D8%A8%D9%88%D8%B1-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF

این مصاحبه یک ویرایش از سوی بنده نیاز داشت که علیرغم درخواست من انجام نشده و بصورت تنظیم نشده منتشر شده است، بویژه که من نام ماکس وبر و تورشتاین وبلن رو در خصوص شیوه ی ریاضتی کارآفرینان و شیوه ی مصرف انگلهای جامعه بکار برده ام که اسم وبلن فراموش شده است
مورد مربوط به گذران اوقات فراغت هم سه موضوع بازیابی جسمی، فرهنگی و اجتماعی است که امیدوارم در فرصت دیگری به آن بپردازم

@thing
Forwarded from مسعود زمانی مقدم (Masoud Zamani-moghadam)
فردا ادگار مورن ۱۰۰ ساله می‌شود. اندیشمندان بسیار کمی این بخت را دارند که تا این سن زنده بمانند و فعالیت کنند. ادگار مورن در هشتم جولای ۱۹۲۱ در پاریس زاده شد. به دلیل گوناگونی زمینه‌های فکری‌اش و تأکیدش بر میان‌رشته‌ای بودن شناخت، به‌سختی می‌توان او را صرفاً یک فیلسوف یا یک جامعه‌شناس و یا یک انسان‌شناس و ... دانست. او متفکری است که پای خود را فراتر از حوزه‌های محدود علمی می‌گذارد. مبحث پیچیدگیِ اندیشه و شناخت در مرکز آثار فکری و علمی او جای می‌گیرد. خوشبختانه چند اثر مهم او به فارسی ترجمه شده است. او در کتاب «درآمدی بر اندیشۀ پیچیده» می‌نویسد: «اندیشۀ ساده‌گر پیچیدگی واقعیت را نابود می‌کند، حال‌آنکه اندیشۀ پیچیده تا حد ممکن شیوه‌های ساده‌گر اندیشه را در خود ادغام می‌کند، اما درعین‌حال از پذیرش نتیجه‌های مثله‌کننده، فروکاهنده و تک‌بعدی‌ساز و در نهایت گمراه‌کنندۀ ساده‌گری که خود بازتابِ امر واقعی در واقعیت به شمار می‌آورد سرباز می‌زند. ... هدف اندیشۀ پیچیده این است که پیوندهای میان عرصه‌های رشته‌های گوناگون علمی را گزارش دهد. اندیشۀ پیچیده خواهان شناخت چندبعدی است. اما مطابق با این اندیشه، شناخت کامل ممکن نیست. و در واقع، یکی از اصول پیچیدگی، ناممکن بودن علم مطلق حتی در نظریه است. اندیشۀ پیچیده اصل ناکامل‌بودگی و عدم قطعیت را می‌پذیرد».

مسعود زمانی مقدم
@masoudzamanimoghadam
Audio
اقتصاد نمد: درباره ضرورت های روزنامه نگاری اجتماعی

محمد زینالی اناری، ۲۷اردیبهشت۱۴۰۰، برنامه زنده اینستاگرام، صفحه شخصی

@thing
Forwarded from اتچ بات
‍ ◾️ کانالهای تخصصی علوم اجتماعی در تلگرام

شنبه ۱۴۰۰/۴/۲۶

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

▪️دکتر مرتضی کُتُبی
🆔@m_kotobi

▪️درباره‌ی ما
محمدرضا کلاهی
🆔@mohammadrezakolahi

▪️جامعه‌شناسی ایران
مسعود زمانی مقدم
🆔@masoudzamanimoghadam

▪️جامعه شناسی ورزش و بدن
بی تا مدنی
🆔@sociology_of_sport

▪️جامعه شناسی صلح
حسن اميدوار
🆔@sociologyofpeace

▪️جستارهایی در جامعه شناسی اقتصادی و توسعه
امیر رزاقی
🆔@sociology_economic_development

▪️جامعه شناسی حوزه عمومی
محمد امین قانعی راد
🆔@MAminGhaneirad

▪️جامعه شناسی ملت گرا
🆔@siavashmousavirakati

▪️جامعه شناسی زندگی روزمره
محمد زینالی اناری
🆔@thing

▪️جامعه شناسی مردم
🆔@Popular_Sociology

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

🔗To join us click here:
🆔@madanibita
خشکسالی در برزیل.aac
8.5 MB
مثالی درباره خشکسالی در برزیل و سدسازی و تبعات آن

این مثال را ریمون بودن برای مقایسه ایدئولوژی ها در کتابش آورده، اگر قضایای این روزهای خوزستان برای شما مهم است، لطفا وقت گذاشته و این مثال را بشنوید.
درست است که خواندن این کتاب برای گرفتن عبرت از برزیل و عدم تکرار این تجربه ها خیلی دیر است اما به فهمیدن این اتفاق توسط ما کمک می کند.

موسیقی: کارن همایونفر

@thing
انسجام در برابر کرونا
محمد زینالی اناری، ۳مرداد، روزنامه ایران

http://www.irannewspaper.ir/newspaper/item/582790

@thing
در پاسداشت" عالم عارف سالک"

دکتر بهنام صحرانورد؛ تحلیل گر مسائل سیاسی و اجتماعی

آغازین سال های دهه هفتاد شمسی، مردی از دیار اردبیل، در کلاس های دانشگاه پیام نور، چونان با شوری طرب انگیز، قرار ملاقات الهی را با بن مایه های وحدت وجود در آثار عارفان و سالکان، به نهایت موزون بر زبان جاری می نمود که انگار، خود در آئینه عبرت بازیگری همه خلسه های عاشقانه را چشیده است.
علی غفاری، مرد آرام آن روزها از سقراط تا بقراط، از اقلیدس تا بطلمیوس، از قم تا رم، از آفتاب مشرق زمین تا تابناک مغرب زمین، از کمیت تا کعب، از محی الدین عربی تا جلال الدین فارسی، از فیض کاشانی تا رجبعلی تبریزی، از یگانگی تا بیگانگی در سیر آثار مولانا، از عشق ورزیدن شیخ شیراز تا رمز آمیختن لسان الغیب، از طریقت نقشبندی تا شریعت اسلامی، از حقیقت وجود تا نهایت عدم، از بودن آدمی تا شدن انسانی، از زادن تا میرایی و از فرشی شدن تا عرشی شدن را با زبان تسبیح گوی تجلی عشق در ورای انکشاف شهودی تا اکتشاف حصولی را از سویدای جان خود بر کام جاری می ساخت که تو گویی نقد عقل محض و سنجش خرد ناب را در شاهین ترازوی معرفت در بازار بغداد جنید با چشمان نافذش، نظاره گر بوده است و برای ذکر در عرفان شرقی تا تجلای ظهور در آموزه های غربی، ره‌نامه سراپرده دل را پرده افکنی کرده است.
به مناسبتی در مشهد الرضا، ایامی چند را با هم به عیش طربناکی گذراندیم.کارگاه کلاسی ما نه در دفتر کارگاه رسمی که در خلوت کده لحظات تنهایی در اتاق جراحی دل، چونان صیقل جان بخشی بود کهه گذشت زمان برایمان بی معنا می گشت و ازخود بیگانگی را در یگانگی با هفت مرحله عرفان عیسای تاریخی تا مسیح ایمانی را در کاخ های زنگار زده درون در میراث صوفیه می یافتیم.
آن لحظات باورنکردنی با هم بودن، حلاوتی چون رستخیز خودشناسی را در تفلسف اخلاق، راهی برای رهایی را از بودن تا نمودن در من ایجاد نمود.
دکترای عرفان نظری ما تلالو مهر ماندگار عاشقی بود و تا مداقه پسین در مکالمه‌ی درون به نهایت احترام به دگری، به اظهار نظر می پرداخت.برای کلاس درسی اش زمان رستن از خود تا مستی را فاصله ای چندان نبود.
او عالمی بود عارف و سالکی بود عالم.در گم نامی روزگار گذرانید و در شهره عشق ورزیدن با خدایش نکته ها داشت.
پر کشیدن غم ناک استاد فاضل فرهیخته جناب آقای دکتر علی غفاری، دل های پریشان ایام تلخ کامی کرونایی ما را به غایت مشوش نمود و حزنی جان کاه را در ما آویزان نمود.
درنگی در سکوت عرفانی این استاد سالک را بعنوان یادنامه و پاس‌داشت این بزرگ مرد سپهر حضور تا ظهور را برای مدیران دانشگاهی در دانشگاه عرفان شرقی ملقب یافته به عارف نامی، ملا احمد اردبیلی را پیشنهاد می کنم و انتظار دارم نام دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه محقق اردبیلی به نام دانشکده استاد زنده یاد دکتر علی غفاری، آراسته گردد.

شانزدهمین روز از امرداد یک هزار و چهارصد هجری خورشیدی. اردبیل

اگر این متن را می پسندید، لطفاً برای انتشار آن اقدام فرمایید.

@Dr_Sahranavard
آیا تغییر در طالبان امکان دارد؟

#محمد_زینالی_اناری؛

#طالبان اعلام کرده است که #تغییر پیدا کرده و آن طالبان سابق نیست. می خواهم در این چند سطر اشاره کنم که چرا تغییر طالبان امکان پذیر نیست. نخستین آلارم یا علامتی که می گوید تغییری رخ نداده است، شیوه ی تسلط آن ها بر #افغانستان بود. «#ابن_خلدون» خانواده های شهری را که به زندگی #شهرنشینی و #رفاه آن #عادت کرده اند را هشدار میدهد که به زودی گروهی از #بادیه_نشینان بر آمده و بر آن¬ها حمله می کنند؛ چنان دماری از روزگار آنان در می آورند که جانشان بر لب شان می آید و به زودی قدرت و عمران شهر به دست بادیه نشینان بیفتد تا این که رفاه شهر آنان را تغییر دهد و بادیه نشینان دیگری بر آن ها حمله کنند. این نظریه بر جنگ ها و تغییرهای کهنی اشاره دارد که در نزدیک به حدود هزار سال همچون حمله ی #مغول به ایران را تجربه کرده باشد. طالبان یک گروه ایزوله از #تمدن معاصر بوده و تقریباً می شود گفت که در هزار سال پیش از این زندگی می کنند و به همان سبک هم حمله می کنند و به همان سبک هم می اندیشند.

شرایطی که باعث شده است این گروه در بین چین و #ایران و تحولات درون افغانستان سالیان سال به این سبک زندگی کنند، آن ها را همچون اصحاب کهف دوراز تمدن معاصر نگه داشته است. شرایط درونی و بیرونی که در خلق این مرزهای شناختی و فرهنگی به انجماد رسیده و چه بسا اجازه ی تغییراتی در زندگی شهرنشینی هم به آن ها ندهد، کما این که ما در ایران با این همه #پارک و #سینما گروه اندکی را به این صورت #ایزوله می بینیم. قصد تقلیل به عناصر زیست شناختی را ندارم اما شناخت این مرزهای «شناختی» در فاصله ی تمدنی گروه های این چنین اهمیت دارد.

#پیر_بوردیو به «عادت واره ها» اشاره می کند که چنین گروه هایی در عرصه های زندگی سنتی خود کسب کرده و در اثر رقابت برای کسب آن و سیستمی از نظام رشد و ارتقا در آن به مانند سفالی در کوره می پزند. این عادت واره ها که خود را در نحوه ی حمله و تصرف افغانستان، تغییر #پرچم و به آتش کشیدن مردم معترض در شهر نشان داد، خبر از این می دهد که چنین گروهی با همان #طرح_واره های ایزوله مانده به پیش آمده اند. رهبران شان دم از تغییر می زنند و اشاره می کنند که برخی کارها را سیاسیون انجام خواهند داد. به نحوی که آن ها قوانین شریعت من درآوردی شان را به اجرا گذاشته وسیاستمداران به مانند کارگران یقه سفید آن ها را اجرا خواهند کرد.

چنین مکالماتی و رفتارهایی نشان از این دارد که آن ها از شهر و سیستم زندگی و رفاه و خدمات آن سردر نمی آورند، شاید مانند مشتری موقتی چیزهایی از آن بدانند. اما این طرز گفتار و رفتار نشان می دهد که ذهن ایزوله ی آن ها هیچ تناسبی با #زندگی_شهری ندارد. لذا به تدریج سعی خواهند کرد شهرها و مردم افغانستان که سالهای سال به آداب و تشریفات زندگی در قرن #معاصر خو کرده اند را مانند بادیه نشینان اداره کنند. باید همچون افراد 1000سال قبل بپوشند و به سبک آن زمان بر زنان و جوانان خشم ورزیده و در قهر خود نگاه دارند. هر چند ممکن است تا سالها یا نسل های آتی مرزهای ایزوله ی ذهن آنان بشکند، اما در این فاصله آن چه که نباید بر سر مردم بیچاره افغان خواهد آمد. بهتر می بینم مانند اصحاب کهف بدانند که سکه ی آنان رونقی ندارد و برگردند به غارشان و بخوابند، این را مردم شهر در برخورد با سکه ی آنان خواهند فهماند.
#هرات
#قندهار
#کابل
#اشرف_غنی
#هیرمند
#بلخ
#قندهار
#بادغیس
#مزارشریف
#مزار_شریف

@thing
https://www.irna.ir/amp/84316467/

عبد الکریمی در ۱۳ اردیبهشت۱۴۰۰:
پروپگاندا امروز صرف استفاده انحصاری قدرت در رسانه نیست بلکه در فضاهای مجازی ما هم شاهد این هستیم که نه صرف قدرت سیاسی (که اجازه فردیت و استقلال فکری نمی دهند) که توده ها معتقدند حقیقت را می شود تولید کرد. و این نفرت پراکنی را به کرات می بینیم که هرکس در مقابله آن بایستد متهم به سازشکاری می شود و همه اینها حاصل این است که ما رابطه با گذشته را قطع کرده ایم.

@thing
https://goosheyecheshm.com/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA/28682/%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D9%88%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87/
هر ابزاری مانند ماشین حساب مهندسی، ممکن است تا حدی فرهنگ رسمی را دستخوش تغییر قرار داده و بر فرهنگ رسمی موثر باشد،‌ اما دریغ از ابزارهایی که روی نظام معرفت آثار گرانسنگ دارند. آنها می‌توانند نه صرفاً موجب تغییر و دگرگونی که به گسست فرهنگ بینجامند. حال که تجربه‌ی خواندن و نوشتن این قدر نیروی گسست فرهنگی داشته،‌ سوالهای زیادی پیش می‌آید: آیا ممکن است سایر ابزارهای جدید هم، چنین کارکردی داشته باشند؟

آیا باید از آینده‌ی ناشناخته ترسید و از فرهنگ جدیدی که بر اذهان و روابط میان انسانها اعم از سطوح خانواده و جماعات مختلف انسانی مسلط می‌شود،‌ نگران بوده و بساط ستیز پرهزینه با آن را برداشت یا خود را به ورطه‌ی آن انداخت؟

@thing
Forwarded from یادداشت
راه آهن اردبیل و تاریخ مشروطه

محمد زینالی اناری

ملاقات با جناب آقای حسین زاده و شنیدن سخنرانی او می تواند تاریخی را یادآورمان شود که ما را در کنار هم قرار داده است. او می گفت که بانک ملی، پس از مشروطه، اولین بانکی است که با قدمت 90 ساله، بعنوان بانکی ایرانی در برابر بانک انگلیسی و روسی به راه افتاده است. استفاده از واژه ی ملی، به این معنا است که این بانک به تمام مردم ایران تعلق دارد و به معنای واقعی ملی است.

حسین زاده می گفت که بانک ملی در برخی خدمات به سود و زیان توجه ندارد و برای آن مهم ملی بودن و داشتن سهم در نقاط بیشتری از ایران است. به همین منظور، برخی از شعب این بانک که در روستاها و شهرهای کوچک زیان ده هم هستند، فعالیت می کنند تا ایرانیان بیشتری از این خدمات استفاده کنند. این بانک به همین خاطر نه به سودآوری سرمایه ی بانکی که به عدالت در استفاده ی مردم ایران از خدمات این بانک می اندیشید.

زمانی سمیر امین نوشته است که بانک جهانی و سایر موسسات ارزی جهانی وقتی از کسب و کارهای خودرویی در کشورهای در حال توسعه حمایت کردند، این امر موجب انحراف سرمایه های مردمی به سوی تأمین خودرو انجامید و آن ها نتوانستند با وسایلی چون ترن نیاز خود را رفع نموده و سرمایه ی خود را در مسیر افزایش رفاه یا مشارکت اقتصادی به کار ببندند و به تدریج از گردونه ی توسعه کنار گذاشته شدند. آن هم در زمانه ای که ما ایرانی ها سوار شدن به شاسی بلند و سرک کشیدن به کومه عشایر را افتخار می دانیم و سرمایه داری جهانی خانوارهای مرفه تر ما را با ایدئولوژی خوشی در ییلاق و خوردن کباب بره گول زده و اساساً از مسیر توسعه حذف هم کرده است.

در برابر این شیوه از استثمار، بانک ملی ایران نسبت به مشارکت در رونق اقتصادی و تأمین مجدد عدالت در کشور اقدام نموده و با ارائه تسهیلات به راه اندازی شرکت های ایرانی کمک می کند. به همین منوال، در طرح های بزرگی که برای افزایش رفاه مردم و تسهیل فعالیت های اقتصادی ضروری است، سرمایه گذاری می کند که یکی از این طرح ها اتوبانی است که در مسیر زنجان قرار گرفته است. به همین ترتیب است که پای این بانک برای تأمین سرمایه ی مسیر راه آهن میانه به اردبیل به میان آمده است.

اگرچه در زمان استفاده از وام مسکن مهر، بانک ملی جریمه های دیرکرد دولت در آماده سازی را بر من نبخشید و موجب شد هزینه ی دیرکردهای دولت در این زمینه بر دوش من و همسایگانم بیفتد(بانک مسکن آن را بخشیده بود)، اما این امر هم شاید ناشی از جدیت این بانک در رعایت مصالح سرمایه بوده است. چرا که بانکی که مسئولیت سرمایه های ملی را بر دوش داشت، علی رغم فشاری که از سوی مراجعین و شهروندان عادی تحمل می کرد، اما ترجیح می دهد به جای حاتم بخشی در راه بی کفایتی های برنامه ریزان دولتی، در راه خدمات همگانی ضرر بدهد. 

@ardabilnote
تاملی در سوره یوسف و مقایسه ای بین "حزن" یعقوب نبی و محمد رسول الله

✍امروز در اربعین تاملی در سوره یوسف داشتم و به آیه ۱۳ در سوره یوسف رسیدم که برادرانش از یعقوب نبی میخواهند که اجازه دهد یوسف را با خود به دشت و تفریح ببرند ولی یعقوب در جواب می گوید

"من از بردن او دچار حزن می شوم و از این می ترسم که گرگ او را بدرد در حالی که شما از او غافل باشید" (سوره یوسف؛ آیه ۱۳).

✍یعقوب نبی فرزند خود یوسف را میترسد به پسرانش بسپارد مبادا که آنها از او غافل شوند و گرگ او را بدرد. آنگاه آیا رسول خدا محمد (ص) از اینکه فرزندش حسین را در کربلای سوزان بدرند محزون نخواهد شد؟

✍آیا آنچه امت بعد از رسول با فرزندان پیامبر کردند از دریدن گرگ بدتر نبود؟‌گرگ با طعمه خود چنین نمی کند که امت با پیکر مبارک حسین کردند؟ اگر قرآن را به مثابه یک متن در بطن جهاندینی امت اسلامی بخوانیم آنگاه درخواهیم یافت که متن چگونه با ما سخن خواهد گفت و استعاره ها و اشاره ها و معانی مستتر در پیکره متن تصاویری نوین با تفاسیری جدید برایمان ترسیم خواهند کرد.

✍اما امروز ما چگونه گرگ وار پیکر حسین را می دریم و قلب رسول الله را دچار "حزن" می کنیم؟ آنجا که فقیری می بینیم و نیازش را مرتفع نمی کنیم پیکر حسین را می دریم و قلب محمد (ص) را دچار حزن می کنیم؛ آنجا که فسادی می بینیم و سکوت می کنیم و آنجا که مظلومی را رها می کنیم و .... پیکر حسین را می دریم و قلب رسول را پر از حزن می کنیم و او به ما میگوید که می ترسم امانت را به شما بسپارم چرا که "انتم عنه غفلون". غفلت تمام وجود ما را فرا گرفته و امانت را رها کرده ایم و پیکر پیام حسین را چو گرگان دریده ایم. آیا نباید رسول الله دچار حزن گردد وقتی انسان چنین در قهقرا گرفتار شده است؟



سیدجوادمیری


@seyedjavadmiri